YEDİ BÜYÜK GÜNAH kitap kapağı

27. bölüm / 45

SUYUN ALTINDA

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 45Şu an: SUYUN ALTINDA

🖤 24. BÖLÜM — SUYUN ALTINDA

“Şebnem...”

Ses tekrar geldi.

“Ayıcığı neden attığını hatırlıyor musun?”

Şebnem'in nefesi kesildi.

Elindeki ayıcık yere düştü.

Tak.

Kimse hareket etmedi.

Bade yavaşça Şebnem'e yaklaştı.

“Şebnem?”

Şebnem cevap vermedi.

Gözleri boşluğa bakıyordu.

Sonra fısıldadı:

“Bir havuz vardı.”

Melek'in yüzü değişti.

“Ne?”

Şebnem başını tuttu.

“Ben... oradaydım.”

---

24.06

Bir görüntü.

Güneş.

Çocuk sesleri.

Mavi bir havuz.

Ve küçük eller.

Şebnem daha küçüktü.

Elinde bir ayıcık vardı.

Karşısında başka bir kız çocuğu duruyordu.

Kızın yüzü net değildi.

Ama elindeki ayıcığa bakıyordu.

Şebnem'in çocukluk sesi duyuldu:

“Hayır. Benim.”

Görüntü kesildi.

Şebnem gözlerini açtı.

“Bir kız vardı.”

Bade:

“Kim?”

“Bilmiyorum.”

“Tanıyor muydun?”

Şebnem başını salladı.

“Evet.”

Bir an sustu.

“Çok iyi tanıyordum.”

---

24.13

Kuzey 17 numaralı kapının önündeydi.

Anahtarı kilide soktu.

Çıt.

Kapı açıldı.

İçerisi küçücük bir arşiv odasıydı.

Duvarlarda eski fotoğraflar vardı.

Kuzey ışığı açtı.

Bir fotoğrafın önünde durdu.

Fotoğrafta sekiz küçük çocuk vardı.

Ama fotoğrafın ortasındaki bir bölüm kesilmişti.

Kuzey fotoğrafı eline aldı.

Arkasında tek bir cümle vardı:

“Çocuklar ayrılmadan önce.”

Kuzey gözlerini kapattı.

Sonra ikinci bir not buldu.

“Havuz olayı unutulmalı.”

Kuzey'in yüzü değişti.

“Hayır...”

---

24.21

Klinikte Şebnem'in hafızası parçalanıyordu.

Bir görüntü daha.

Çocuklar koşuyordu.

Bir ayıcık.

Bir havuz.

Ve o kız...

Ayıcığa uzanıyordu.

Şebnem öfkeliydi.

Çocukluk sesi:

“Sen hep onu istiyorsun!”

Kız cevap vermiyordu.

Sadece ayıcığa bakıyordu.

Sonra Şebnem ayıcığı elinden aldı.

Koştu.

Havuza doğru.

Bade Şebnem'i omuzlarından tuttu.

“Şebnem, kendine gel!”

Şebnem bir anda bağırdı:

“BEN ATTIM!”

Herkes dondu.

Şebnem'in gözlerinden yaşlar akıyordu.

“Ayıcığı ben attım.”

Melek:

“Nereye?”

Şebnem:

“Havuza.”

---

24.28

Sessizlik.

Leyla'nın sesi titredi.

“Sonra ne oldu?”

Şebnem başını kaldırdı.

“Peşinden geldi.”

Bade:

“Kim?”

Şebnem'in gözleri korkuyla büyüdü.

“Onu...”

Bir an durdu.

“Hatırlayamıyorum.”

Melek:

“Şebnem.”

“Hatırlayamıyorum!”

Şebnem geri çekildi.

“Bir şey oldu.”

“Ne oldu?”

“Ben...”

Şebnem gözlerini kapattı.

Bir görüntü daha.

Küçük kız havuzun kenarında.

Ayıcık suyun üzerinde.

Şebnem ona doğru koşuyor.

Sonra...

Bir itiş.

Görüntü kesildi.

Şebnem gözlerini açtı.

“Ben onu ittim.”

---

24.35

Kimse konuşamadı.

Şebnem yere çöktü.

“Ben... neden yaptığımı bilmiyorum.”

Bade yanına oturdu.

“Çocukken olmuş.”

Şebnem başını salladı.

“Hayır.”

“Ne?”

“Bir şey daha var.”

Şebnem ellerini yüzüne kapattı.

“Sonrasını hatırlamıyorum.”

Melek sessizce sordu:

“Çocuk ne oldu?”

Şebnem cevap veremedi.

Çünkü zihninde sadece su vardı.

Ayıcık vardı.

Ve...

boşluk.

---

24.42

Kuzey'in telefonu çaldı.

Bilinmeyen numara.

Açtı.

“Kim?”

Karşıdaki ses:

“Hatırlamaya başladılar.”

Kuzey sustu.

“Şebnem özellikle.”

Kuzey:

“Onu bu işin içine çekmeyin.”

Ses:

“Onu zaten sen çekmedin mi?”

Kuzey'in yüzü sertleşti.

“Çocuktu.”

“Evet.”

Kısa bir sessizlik.

“Ve çocuklar bazı şeyleri unutabilir.”

Ses alçaldı.

“Fakat suyun altında kalan her şey sonsuza kadar kaybolmaz.”

Telefon kapandı.

---

24.49

Kızlar odadaki eski dosyaları yeniden incelemeye başladı.

Şebnem ayıcığa bakamıyordu.

Melek bir dosyanın içinden küçük bir kâğıt çıkardı.

Üzerinde:

11 MART 2014

ve altında:

ÇOCUK — HAVUZ OLAYI

yazıyordu.

Bade kâğıdı aldı.

“Burada bir kayıt var.”

Leyla yaklaştı.

“Ne yazıyor?”

Bade kâğıdı çevirdi.

Arka tarafında yalnızca:

“ÇOCUK KURTARILDI.”

yazıyordu.

Şebnem başını kaldırdı.

“Ne?”

Bade ona baktı.

“Burada... kurtarıldığı yazıyor.”

Şebnem'in yüzü bembeyaz oldu.

“Kim?”

Bade cevap veremedi.

Çünkü kâğıdın altındaki isim kısmı...

yırtılmıştı.

---

24.56

Tam o anda kapı açıldı.

Kuzey içeri girdi.

Kızlar ona döndü.

Bade elindeki kâğıdı kaldırdı.

“Bunu biliyor muydun?”

Kuzey durdu.

“Bırak onu.”

“Burada bir çocuk kurtarıldı yazıyor.”

Kuzey'in gözleri Şebnem'e kaydı.

Şebnem ayağa kalktı.

“Ben kimi ittim?”

Kuzey cevap vermedi.

“Kimdi o?”

Sessizlik.

Şebnem bir adım attı.

“KUZEY!”

Kuzey sonunda konuştu.

“Hatırlaman gereken her şeyi bugün hatırlayamazsın.”

Şebnem:

“Ben onu öldürdüm mü?”

Kuzey'in yüzü değişti.

“Hayır.”

Şebnem dondu.

“Ne?”

Kuzey gözlerini kaçırdı.

“Ölmedi.”

---

25.03

Kimse nefes alamıyor gibiydi.

Bade:

“Ne dedin?”

Kuzey cevap vermedi.

Melek:

“O çocuk yaşıyor mu?”

Kuzey sustu.

Leyla:

“Kim o?”

Kuzey kapıya baktı.

Sonra Şebnem'e.

“Bunu benim söylemem doğru değil.”

Şebnem'in gözleri doldu.

“Ben onu tanıyor muyum?”

Kuzey cevap vermedi.

Bu kez Şebnem fısıldadı:

“Benim kardeşim miydi?”

Kuzey'in yüzündeki ifade değişti.

Bir saniye.

Sadece bir saniye.

Ama kızların hepsi bunu gördü.

Kuzey cevap vermeden odadan çıktı.

Kapıyı kapattı.

Şebnem ayıcığa baktı.

Ve ilk kez...

Ayıcığın boynundaki kurdelenin altında küçük bir harf gördü.

İ.

Şebnem fısıldadı:

“İ...”

Sonra başını kaldırdı.

“İn...”

Görüntü tekrar kayboldu.

Ama bu kez...

bir isim zihninin en karanlık köşesinde kalmıştı.

İnci.

Şebnem gözlerini kapattı.

Ve hiçbir şey söylemedi.

DEVAM EDECEK... 🧸🖤🎀

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

3okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…