2014

YEDİ BÜYÜK GÜNAH

6. BÖLÜM — 2014

Gece, şehrin üzerine ağır bir sessizlik bırakmıştı.

Kuzey Kılıç'ın odasında ise tek bir ışık yanıyordu.

Masanın üzerindeki eski dosya, yıllardır dokunulmamış gibi duruyordu.

Üzerinde yalnızca dört rakam vardı:

2014

Kuzey dosyaya birkaç saniye baktı.

Sonra kilitli çekmecesinden küçük bir anahtar çıkardı.

Çekmece açıldı.

İçeride tek bir dosya vardı.

Kuzey dosyayı eline aldı.

Kapağını kaldırdı.

İlk sayfada eski bir kayıt bulunuyordu.

17.06.2014

Altında ise birkaç kelime:

ÇOCUK DOSYASI — GİZLİ

Kuzey sayfayı çevirdi.

Bir isim.

Sonra başka bir isim.

Başka bir kayıt.

Belgelerin arasında bazı bilgiler eksikti.

Bazı doğum kayıtlarının yanında soru işaretleri vardı.

Bazı adresler silinmişti.

Bazı isimlerin üzeri çizilmişti.

Kuzey'in kaşları çatıldı.

“Bunların hepsi neden aynı dosyada?”

Bir sonraki sayfayı çevirdi.

Yedi ayrı kayıt.

Yedi farklı aile.

Yedi farklı adres.

Ama aynı tarih aralığı.

Kuzey'in bakışları sertleşti.

Dosyanın kenarında kırmızı kalemle yazılmış tek bir not vardı:

“Bağlantı bulunamadı.”

Kuzey notun altındaki başka bir yazıya baktı.

Bu kez el yazısı farklıydı.

“Bağlantı bulunmaması, bağlantı olmadığı anlamına gelmez.”

Kuzey birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra dosyadan yedi fotoğraf çıkardı.

Fotoğraflar eskiydi.

Yüzler küçüktü.

Çocukluk fotoğraflarıydı.

Kuzey fotoğrafları masaya yan yana dizdi.

Birinci.

İkinci.

Üçüncü.

Dördüncü.

Beşinci.

Altıncı.

Yedinci.

Kuzey'in yüzündeki ifade değişti.

“Yedi…”

Telefonu çaldı.

Kuzey irkildi.

Ekranda Bilinmeyen Numara yazıyordu.

Aramayı açtı.

“Kim?”

Karşıdan cevap gelmedi.

Sadece birkaç saniyelik sessizlik.

Kuzey tekrar konuştu.

“Konuş.”

Sonunda kadın sesi duyuldu.

“Dosyayı kapat.”

Kuzey'in yüzü sertleşti.

“2014'te ne oldu?”

Sessizlik.

“Bu kızların bununla ne ilgisi var?”

Karşıdaki kadın cevap vermedi.

Kuzey yeniden sordu.

“Sen kimsin?”

Telefon kapandı.

Kuzey birkaç saniye ekrana baktı.

Sonra tekrar dosyaya döndü.

Fotoğrafların arkasında küçük bir kâğıt vardı.

Kâğıdı çevirdi.

Tek bir cümle:

“Yediyi ararken sekizi unutma.”

---

SABAH

Okul koridorları her zamanki gibi kalabalıktı.

Ama yedi kızın bulunduğu tarafta garip bir sessizlik vardı.

Bade telefonuna bakıyordu.

Leyla çantasından bir şey arıyordu.

Melek pencerenin yanında duruyordu.

Hazal kollarını bağlamış, koridoru izliyordu.

Lale konuşulanları dinliyor ama pek dahil olmuyordu.

Tuana duvara yaslanmıştı.

Şebnem ise herkesin yüzünü tek tek inceliyordu.

“Niye hepiniz böyle susuyorsunuz?” dedi Lale.

Kimse cevap vermedi.

Bade sonunda telefonunu cebine koydu.

“Dün gece garip bir mesaj aldım.”

Melek ona döndü.

“Ne mesajı?”

Bade birkaç saniye düşündü.

“Bilmiyorum.”

Leyla kaşlarını çattı.

“Nasıl bilmiyorsun?”

“Çünkü silindi.”

Hazal hemen araya girdi.

“Kim gönderdi?”

“Bilinmeyen numara.”

Hazal'ın yüzü değişti.

“Bana da biri ulaştı.”

Herkes Hazal'a döndü.

“Ne dedi?” diye sordu Şebnem.

Hazal başını iki yana salladı.

“Bir şey demedi.”

“Nasıl yani?”

“Aradı. Açtım. Sessizlik vardı. Sonra kapandı.”

Bir an herkes birbirine baktı.

Tuana ilk kez konuştu.

“Belki tesadüftür.”

Bade ona baktı.

“Yedi kişiye aynı anda mı?”

Tuana cevap vermedi.

Tam o sırada okulun diğer ucundan bir kapı kapandı.

Tak.

Herkes sesin geldiği yöne baktı.

Koridor boştu.

---

Ders arasında Bade tek başına sınıfta kaldı.

Çantasını açtı.

Defterinin arasından küçük bir kâğıt düştü.

Bade kâğıdı aldı.

Üzerinde tek bir sayı vardı.

2014

Bade'nin yüzü değişti.

Kâğıdı ters çevirdi.

Arkasında bir cümle vardı:

“Hatırlamadığın şeyi araştırma.”

Bade kâğıdı buruşturdu.

Ama tam çöpe atacakken kapının camından bir gölge geçti.

Bade başını kaldırdı.

Kimse yoktu.

---

Öğle arasında yedi kız aynı masada oturuyordu.

Şebnem telefonunu masanın üzerine bıraktı.

“Bence biri bizimle oynuyor.”

Leyla kaşını kaldırdı.

“Kim?”

“Bilmiyorum.”

“Harika.”

Leyla arkasına yaslandı.

“Yani hiçbir şey bilmiyoruz.”

Hazal masaya baktı.

“Ben bir şey biliyorum.”

Herkes ona döndü.

“Dün gece arayan numara…”

Hazal sustu.

“Numara görünmüyordu.”

Bade'nin bakışları sertleşti.

“Benim mesajımda da numara yoktu.”

Melek sessizce sordu:

“Peki neden biz?”

Kimse cevap veremedi.

Tam o sırada Lale'nin telefonu titredi.

Lale ekrana baktı.

Bir mesaj gelmişti.

Gönderen görünmüyordu.

Mesajda yalnızca şunlar yazıyordu:

“YEDİ KİŞİ.”

Bir saniye sonra ikinci mesaj geldi.

“BİR DOSYA.”

Üçüncü mesaj:

“BİR SIR.”

Ve son mesaj:

“2014.”

Lale telefonu masaya bıraktı.

“Tamam…”

Kimse konuşmadı.

Lale yutkundu.

“Bu artık tesadüf değil.”

---

AYNI AKŞAM

Kuzey yeniden eski dosyanın başındaydı.

Bu kez bütün belgeleri masaya yaymıştı.

Yedi kızın isimleri önündeydi.

Bade Karan.

Leyla Karahan.

Melek Keskin.

Hazal Demir.

Lale Kılıç.

Tuana Çelik.

Şebnem Yalçın.

Kuzey isimlerin altında bulunan tarihleri karşılaştırdı.

Sonra bir belge daha çıkardı.

Belgenin köşesinde eski bir mühür vardı.

2014

Kuzey belgeyi okudu.

Son satırda şu yazıyordu:

“Çocukların birbirleriyle herhangi bir bağlantısı olmadığı doğrulanmıştır.”

Kuzey başını kaldırdı.

“Yalan.”

Dosyanın içinden başka bir fotoğraf çıktı.

Fotoğrafta yedi çocuk vardı.

Yüzleri tam seçilmiyordu.

Ama arkalarında eski bir bina görünüyordu.

Fotoğrafın köşesinde ise sekizinci bir gölge vardı.

Kuzey fotoğrafı yaklaştırdı.

Gölgenin boynunda küçük bir kolye vardı.

İnci şeklinde.

Kuzey'in nefesi kesildi.

“Bu…”

Fotoğrafı çevirdi.

Arkasında el yazısıyla bir tarih vardı.

2014.

Altında ise:

“Sekizinci çocuk bulunamadı.”

Kuzey sandalyesinden yavaşça kalktı.

Tam o sırada kapısı çalındı.

Üç kez.

Tak. Tak. Tak.

Kuzey kapıya baktı.

“Kim?”

Cevap yoktu.

Kapıyı açtı.

Koridor boştu.

Yere baktı.

Kapının önünde küçük bir zarf duruyordu.

Kuzey zarfı aldı.

İçinden tek bir fotoğraf çıktı.

Fotoğrafta yedi kız vardı.

Bugünkü halleriyle.

Bade.

Leyla.

Melek.

Hazal.

Lale.

Tuana.

Şebnem.

Kuzey'in yüzü buz kesti.

Fotoğraf yeni çekilmişti.

Hem de okulun önünde.

Fotoğrafın arkasında tek bir cümle yazıyordu:

“Onları bulduğunu sanıyorsun.”

Kuzey yazının altındaki ikinci satırı okudu.

“Asıl soru, onların seni ne zaman bulacağı.”

Kuzey başını kaldırdı.

Koridorun sonunda biri vardı.

Bir anlığına.

Sonra kayboldu.

Kuzey peşinden gitti.

Ama koridor yine boştu.

Geri döndüğünde masanın üzerindeki dosyanın açık olduğunu gördü.

Oysa dosyayı kapatmıştı.

İçindeki yedi fotoğrafın üzerine kırmızı kalemle tek bir şey yazılmıştı:

8

Kuzey uzun süre o rakama baktı.

Sonra dosyayı kapattı.

Ama bu kez kilitlemedi.

Çünkü artık kaçmanın hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini biliyordu.

2014 bitmemişti.

Sadece yeniden başlamıştı.