KAYIT

YEDİ BÜYÜK GÜNAH

9. BÖLÜM — KAYIT

Bade, yerde bulduğu kâğıdı hâlâ elinde tutuyordu.

Üzerinde yalnızca tek kelime vardı.

YARIN.

Melek koridorun karanlık ucuna baktı.

“Biri buradaydı.”

Bade başını salladı.

“Biliyorum.”

“Peki neden bizi izliyor?”

Bade kâğıdı katladı.

“Bunu öğrenmeden hiçbir yere gitmeyeceğiz.”

Melek ona baktı.

“Yedi kişi olarak mı?”

Bade birkaç saniye sustu.

Sonra:

“Yedi kişi olarak.”

---

ESKİ HASTANE

Ertesi sabah yedi kız, ellerindeki doğum kayıtlarının peşinden gitmeye karar verdi.

Belgelerin üzerinde aynı hastanenin adı yazıyordu.

Kuzey Hastanesi — Arşiv Birimi

Leyla kâğıdı tekrar kontrol etti.

“Bu hastane hâlâ açık.”

Hazal:

“Öyleyse cevaplar orada olabilir.”

Tuana iç geçirdi.

“Umarım saatlerce arşivde dolaşmayız.”

Lale ona baktı.

“Bence artık bundan daha büyük sorunlarımız var.”

Tuana:

“Ben de onu diyorum zaten.”

Şebnem sessizce belgeleri inceliyordu.

“Bir dakika.”

Herkes ona döndü.

Şebnem parmağını belgenin alt kısmına götürdü.

“Burada bir numara var.”

Bade kâğıdı aldı.

Belgenin sağ alt köşesinde küçük bir kod vardı:

14-07-8

Melek'in yüzü değişti.

“Sekiz…”

Kimse cevap vermedi.

---

ARŞİV

Hastanenin eski arşiv bölümünde hava ağırdı.

Raflar yıllardır açılmamış gibiydi.

Görevli kadın, kızların getirdiği belgeleri görünce şaşırdı.

“Bunları nereden buldunuz?”

Leyla:

“Önemli mi?”

Kadın cevap vermedi.

Belgelerden birini eline aldı.

Bir süre inceledi.

Sonra yüzündeki ifade değişti.

“Bu kayıtların tamamı dijital sisteme aktarılmadı.”

Bade:

“Neden?”

“2014'te arşiv sisteminde bir sorun yaşandı.”

Hazal:

“Ne tür bir sorun?”

Kadın cevap vermeden önce etrafa baktı.

“Bazı kayıtlar kayboldu.”

Şebnem:

“Kaç kayıt?”

Kadın sessiz kaldı.

Bade:

“Kaç?”

Kadın sonunda fısıldadı:

“Sekiz.”

O anda herkes sustu.

---

KUZEY

Kuzey eski bir binanın önünde duruyordu.

Telefonu çaldı.

Arayan numara kayıtlı değildi.

Açtı.

“Konuş.”

Karşıdan sakin bir ses geldi.

“Arşive gittiler.”

Kuzey'in yüzü sertleşti.

“Kim?”

“Yedisi de.”

Kuzey birkaç saniye sustu.

“Onlara ne söylediniz?”

“Henüz hiçbir şey.”

Kuzey:

“İyi.”

Karşıdaki kişi:

“Peki sekizinci kayıt?”

Kuzey'in bakışları değişti.

“Onu buldular mı?”

“Hayır.”

“Bulamayacaklar.”

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra karşıdaki ses:

“Emin misin?”

Kuzey telefonu kapattı.

---

SEKİZİNCİ KAYIT

Bade arşivdeki eski dosyaları karıştırıyordu.

Bir klasörün üzerinde:

2014 — DOĞUM KAYITLARI

yazıyordu.

Klasörü açtı.

İlk sayfa.

İkinci sayfa.

Üçüncü…

Yedi kayıt vardı.

Ama sekizinci sayfa boştu.

Bade kaşlarını çattı.

“Burada bir kayıt eksik.”

Leyla klasörü aldı.

“Numaralandırmaya bak.”

Sayfaların köşelerinde:

1

2

3

4

5

6

7

Sonra…

9

Melek'in gözleri büyüdü.

“Sekiz yok.”

Hazal:

“Biri özellikle çıkarmış.”

Şebnem:

“Peki neden?”

Tam o sırada arşivin ışıkları söndü.

Tuana:

“Harika.”

Karanlığın içinde bir çekmece sesi duyuldu.

Tak.

Herkes sustu.

Bir çekmece kendi kendine açılmıştı.

Bade telefonunun fenerini yaktı.

Çekmecenin içinde küçük, eski bir zarf vardı.

Üzerinde tek bir yazı:

8

Bade zarfı aldı.

Melek:

“Açma.”

Bade ona baktı.

“Neden?”

“Çünkü biri özellikle bunu saklamış.”

Bade birkaç saniye düşündü.

Sonra zarfı açtı.

İçinden bir doğum kaydı çıkmadı.

Sadece küçük bir fotoğraf çıktı.

Fotoğraf çok eskiydi.

Bir hastane odası.

Bir bebek yatağı.

Ve yatağın yanında duran bir kadın.

Kadının yüzü fotoğrafta görünmüyordu.

Ama kucağında küçük bir bebek vardı.

Fotoğrafın arkasında el yazısıyla tek bir cümle bulunuyordu:

“Sekizinci çocuk hiçbir zaman kayda geçirilmedi.”

Melek fısıldadı:

“Çocuk…”

Bade fotoğrafı çevirdi.

Fotoğrafın köşesinde küçük bir tarih vardı.

2014.

---

O ANDA

Kuzey, masasının başında eski bir fotoğrafa bakıyordu.

Fotoğrafta sekiz küçük çocuk vardı.

Yedi kız…

ve bir bebek.

Kuzey fotoğrafı elinde sıktı.

Masasının üzerinde başka bir belge duruyordu.

Belgenin üzerinde:

GİZLİ

yazıyordu.

Altında tek bir isim vardı.

Ama isim siyah mürekkeple tamamen kapatılmıştı.

Kuzey kendi kendine fısıldadı:

“Senin ortaya çıkman için daha çok erken.”

Telefonu çaldı.

Bu kez gelen mesaj yalnızca üç kelimeydi:

“Çok geç kaldın.”

Kuzey'in yüzü gerildi.

---

SON

Bade hastaneden çıkarken fotoğrafı çantasına koydu.

Yedi kız birlikte yürüyordu.

Ama kimse konuşmuyordu.

Çünkü artık biliyorlardı:

2014'te yalnızca yedi çocuk yoktu.

Sekizinci bir çocuk da vardı.

Ve o çocuk hiçbir resmi kayda geçirilmemişti.

Bade arkasına baktı.

Hastanenin üst katındaki pencerelerden birinde bir perde hareket etti.

Bir saniyeliğine…

bir insan silueti göründü.

Sonra kayboldu.

Bade gözlerini kıstı.

“Bizi biri izliyor.”

Melek:

“Kim?”

Bade cevap vermedi.

Çünkü elindeki fotoğrafın arkasında yeni bir yazı fark etmişti.

Az önce orada olmayan bir yazı.

“BİRİNİZ ONU TANIYOR.”

Bade'nin yüzü bembeyaz oldu.

Ekran kararır.

DEVAM EDECEK... 🧸 🖤 🎀