Sessiz Tanık 🕯️

8. BÖLÜM

SEKİZİNCİ KAYIT

Gece yarısını çoktan geçmişti.

Okulun eski arşiv odasında yalnızca tek bir ışık yanıyordu.

Masaların üzerinde dağılmış dosyalar, sararmış fotoğraflar ve yıllardır açılmamış klasörler vardı.

Bade elindeki fotoğrafı masaya bıraktı.

“Bunun bir tesadüf olduğunu söylemeyin.”

Kimse cevap vermedi.

Fotoğrafta sekiz çocuk vardı.

Ama dosyada yalnızca yedi isim bulunuyordu.

Leyla, fotoğrafı eline alıp yaklaştırdı.

“Sekizinci kişi neden yok?”

Hazal kaşlarını çattı.

“Belki kayıt dışı bırakılmıştır.”

“Kim tarafından?” dedi Tuana.

Sessizlik.

Lale, masanın üzerindeki eski dosyalardan birini açtı.

Dosyanın kapağında yalnızca bir tarih vardı:

2014

Altında kırmızı kalemle çizilmiş tek bir kelime bulunuyordu.

KAYIP

Şebnem dosyanın sayfalarını çevirmeye başladı.

“Burada hastane adı geçiyor.”

Melek hemen ona yaklaştı.

“Hangi hastane?”

Şebnem parmağını satırın üzerinde gezdirdi.

“Arşiv kayıtlarında aynı hastanenin adı üç farklı belgede geçiyor.”

Bade dosyayı ondan aldı.

“Üçünde de mi?”

“Evet.”

Bade'nin yüzündeki ifade değişti.

“Demek ki çocuklar aynı yerde bulunmuş.”

Hazal başını kaldırdı.

“Ya da aynı yerde saklanmış.”

Bu cümle odadaki havayı bir anda değiştirdi.

Kimse konuşmadı.

---

Saat 00.47.

Kuzey, odasındaki eski bilgisayarın başında oturuyordu.

Önündeki ekranda 2014 tarihli bir dosya açıktı.

8 ÇOCUK — KAYIP VAKASI

Kuzey dosyanın başlığını uzun süre izledi.

Sonra aşağı kaydırdı.

Bir fotoğraf çıktı.

Yedi çocuk.

Ve fotoğrafın en sağında, yüzü görünmeyen bir çocuk.

Kuzey'in eli farede dondu.

“Hayır…”

Fotoğrafı büyüttü.

Arka plandaki duvarda küçük bir işaret vardı.

Siyah bir kurdele.

Kuzey sandalyeden kalktı.

Çünkü o işareti daha önce görmüştü.

Hem de çok daha önce.

---

Ertesi sabah yedi kız yeniden buluştu.

Bu kez kimse okuldan söz etmiyordu.

Telefonlar masanın üzerindeydi.

Dosyalar ortadaydı.

Ve hepsinin aklında aynı soru vardı.

Sekizinci kimdi?

Melek sessizce eski fotoğraflardan birini inceliyordu.

Bir anda durdu.

“Ben bunu hatırlıyorum.”

Herkes ona döndü.

Melek fotoğrafın arkasını çevirdi.

“Bu hastane…”

Sesi kısıldı.

“Çocukken burada bulunmuş olabilir miyim?”

Bade hemen fotoğrafı aldı.

“Emin misin?”

“Hayır.”

Melek başını iki yana salladı.

“Hatırladığım tek şey beyaz bir koridor.”

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra Melek gözlerini kapattı.

“Ve birinin bana sürekli aynı şeyi söylediğini hatırlıyorum.”

Leyla sordu:

“Ne söylediğini?”

Melek cevap vermeden önce uzun süre düşündü.

Sonunda fısıldadı:

“Burada kalırsan seni bulamazlar.”

---

Aynı anda Kuzey'in telefonu çaldı.

Ekranda bilinmeyen bir numara vardı.

Açtı.

Karşıdan birkaç saniye boyunca yalnızca sessizlik geldi.

Sonra bir ses duyuldu.

“Dosyayı açtın.”

Kuzey'in yüzü sertleşti.

“Sen kimsin?”

“2014'ü hatırlamanın zamanı geldi.”

Kuzey ayağa kalktı.

“Sekizinci çocuk nerede?”

Karşı taraf kısa bir kahkaha attı.

“Yanlış soru.”

Kuzey sustu.

“Doğru soru şu…”

Ses bir an durdu.

“Sekizinci çocuk neden hâlâ yaşıyor?”

Telefon kapandı.

Kuzey birkaç saniye boyunca ekrana baktı.

Sonra masasındaki fotoğrafa döndü.

Sekiz çocuk.

Yedi isim.

Ve siyah kurdele.

---

Okulun koridorunda ise hiçbir şeyden haberi olmayan kızlar yürüyordu.

Bade önde, diğerleri arkasındaydı.

Tam merdivenlere geldiklerinde yerde küçük bir şey gördü.

Siyah bir kurdele.

Bade eğilip aldı.

Kurdelanın üzerinde küçük, beyaz bir rakam vardı.

8

Kimse konuşmadı.

Bade yavaşça başını kaldırdı.

Koridorun diğer ucunda bir gölge vardı.

Bir saniye.

İki saniye.

Sonra yok oldu.

“Bunu kim bıraktı?” diye sordu Tuana.

Bade cevap vermedi.

Çünkü kurdelenin arkasında küçük bir not vardı.

Notu açtı.

Tek cümle yazıyordu:

“Yediniz yetmedi.”

Bade'nin yüzündeki ifade değişti.

Notu diğerlerine gösterdi.

Hazal hemen sordu:

“Ne demek bu?”

Bade cevap vermedi.

Çünkü notun altında bir tarih daha vardı.

2014.

Ve onun hemen yanında…

küçük bir isim baş harfi.

K.

DEVAM EDECEK... 🧸🖤🎀