TANIK

YEDİ BÜYÜK GÜNAH

10. BÖLÜM — TANIK

Bade, hastanenin önünde durdu.

Elindeki fotoğrafa tekrar baktı.

“BİRİNİZ ONU TANIYOR.”

Melek yanına geldi.

“Bade…”

“Ne?”

“Bence eve gitmeliyiz.”

Bade başını iki yana salladı.

“Hayır.”

“Ne yapacağız?”

Bade fotoğrafı çantasına koydu.

“Önce bunu kimin yazdığını bulacağız.”

Leyla birkaç adım öteden onları dinliyordu.

“Bence yanlış yere bakıyoruz.”

Bade ona döndü.

“Nereye bakmalıyız?”

Leyla'nın elinde eski dosya vardı.

“Sekizinci kayda.”

---

ARŞİVİN İÇİNDE

Yedi kız tekrar hastanenin arşiv bölümüne döndü.

Görevli kadın onları görünce şaşırdı.

“Bir şeyi mi unuttunuz?”

Hazal:

“Sekizinci kaydı.”

Kadının yüzü değişti.

“Size söyledim. O kayıt yok.”

Şebnem:

“Yok mu?”

“Yok.”

Lale:

“Peki hiç olmadı mı?”

Kadın cevap vermedi.

Bu sessizlik yeterliydi.

Tuana yavaşça:

“Demek ki oldu.”

Kadın kızlara baktı.

Sonunda:

“Ben size yardımcı olamam.”

Bade:

“Kim yardımcı olabilir?”

Kadın birkaç saniye düşündü.

Sonra arşivin arkasındaki eski odayı gösterdi.

“2014'te burada çalışan bir hemşire vardı.”

Melek:

“Adı neydi?”

Kadın:

“Nermin.”

Leyla:

“Nerede şimdi?”

Kadın başını eğdi.

“Emekli oldu.”

Hazal:

“Adresini biliyor musunuz?”

Kadın cevap vermedi.

Ama masanın üzerine küçük bir kâğıt bıraktı.

Üzerinde bir adres vardı.

---

KUZEY'İN EVİ

Kuzey eski fotoğrafı masaya bıraktı.

Fotoğrafa uzun süre baktı.

Sekiz çocuk.

Yedi kız.

Bir bebek.

Telefonuna gelen mesaj hâlâ ekrandaydı:

“Çok geç kaldın.”

Kuzey telefonu kapattı.

Tam çekmeceyi açacakken kapı çaldı.

Bir an durdu.

Sonra kapıyı açtı.

Karşısında kimse yoktu.

Yerde bir zarf vardı.

Üzerinde:

KUZey KILIÇ

yazıyordu.

Kuzey zarfı aldı.

İçinden tek bir belge çıktı.

Eski bir hastane raporu.

Belgenin üst kısmında:

2014

Altında ise bir not:

“Sen bu çocuğu korumadın.”

Kuzey'in yüzü değişti.

Belgeyi buruşturacak gibi oldu.

Ama durdu.

Çünkü belgenin arkasında başka bir şey vardı.

Bir isim.

Kuzey o ismi görünce gözlerini kapattı.

---

NERMİN

Yedi kız eski bir apartmanın önünde durdu.

Leyla adresi kontrol etti.

“Burası.”

Tuana:

“Umarım bize kapıyı açar.”

Hazal:

“Açmazsa tekrar çalarız.”

Tuana ona baktı.

“Çok rahat söylüyorsun.”

Hazal:

“Çünkü cevap almamız gerekiyor.”

Bade kapıyı çaldı.

Bir süre beklediler.

Kapı açıldı.

Yaşlı bir kadın karşılarında duruyordu.

“Ne istiyorsunuz?”

Bade elindeki fotoğrafı gösterdi.

“2014 yılında Kuzey Hastanesi'nde çalışmışsınız.”

Kadının yüzündeki ifade değişti.

“Ben artık orada çalışmıyorum.”

Leyla:

“Sekizinci kayıt hakkında konuşmak istiyoruz.”

Kadın bir anda kapıyı kapatmaya çalıştı.

Hazal kapının kapanmasını engellemeden önce Bade elini kaldırdı.

“Lütfen.”

Kadın birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra kapıyı yeniden açtı.

“İçeri girin.”

---

ESKİ DEFTER

Nermin masanın üzerine eski bir defter koydu.

Defterin kapağında:

2014

yazıyordu.

“Bunu yıllardır saklıyorum.”

Bade deftere baktı.

“Neden?”

Nermin:

“Çünkü bazı şeyler unutulmamalı.”

Leyla:

“Sekizinci çocuk kimdi?”

Nermin cevap vermedi.

Melek:

“Bize gerçeği söyleyin.”

Kadın gözlerini kapattı.

“Ben doğum odasında değildim.”

Hazal:

“O zaman ne gördünüz?”

Nermin defteri açtı.

Bir sayfada yedi isim vardı.

Bade.

Leyla.

Melek.

Hazal.

Lale.

Tuana.

Şebnem.

Ama sayfanın en altında bir satır karalanmıştı.

Şebnem öne eğildi.

“Burada bir isim vardı.”

Nermin:

“Evet.”

“Ne oldu?”

“Silindi.”

Bade:

“Kim sildi?”

Nermin'in sesi alçaldı.

“Dosyayı alan kişi.”

Leyla:

“Kuzey mi?”

Nermin cevap vermedi.

Ama gözlerini kaçırdı.

Bu cevap herkese yetti.

---

TANIK

Melek defterin son sayfasını çevirdi.

Orada tek bir cümle vardı:

“Tanık: N.”

Melek:

“N ne demek?”

Nermin'in elleri titredi.

“Ben değilim.”

Hazal:

“O zaman kim?”

Nermin başını kaldırdı.

“Bilmiyorum.”

Bade:

“Yalan söylüyorsunuz.”

Kadın sustu.

Sonra çok sessiz bir şekilde konuştu.

“Sekizinci çocuk hastaneden kaybolmadı.”

Herkes dondu.

Leyla:

“Ne demek bu?”

Nermin:

“Çocuk hastaneden çıkarıldı.”

“Kim tarafından?”

Nermin cevap vermedi.

Bade:

“Kim?”

Kadın gözlerini Bade'nin gözlerine dikti.

“Bir kadın.”

---

SON

Yedi kız apartmandan çıktığında hava kararmıştı.

Kimse konuşmuyordu.

Melek sonunda sessizliği bozdu.

“Bir kadın.”

Leyla:

“Demek sekizinci çocuk bir kadın tarafından götürüldü.”

Şebnem:

“Peki neden?”

Bade elindeki deftere baktı.

“Bilmiyorum.”

Tam o sırada telefonu titredi.

Yeni bir mesaj.

“Nermin size her şeyi anlatmadı.”

Bir saniye sonra ikinci mesaj geldi.

“Çünkü o da korkuyor.”

Bade ekrana bakarken üçüncü mesaj geldi.

“Asıl tanık hâlâ hayatta.”

Bade'nin yüzü değişti.

Melek:

“Kim?”

Bade telefonu yavaşça kapattı.

“Bilmiyorum.”

Telefon tekrar titredi.

Bu kez sadece bir fotoğraf vardı.

Eski bir hastane koridoru.

Fotoğrafın en sonunda…

yüzü görünmeyen bir kadın duruyordu.

Ve kadının yanında küçük bir çocuk.

Fotoğrafın altında tek bir tarih:

2014.

Bade fotoğrafı büyüttü.

Kadının elindeki kolyeyi gördü.

Küçük bir inci.

Bade fısıldadı:

“Bu kolye…”

Melek'in yüzü değişti.

“Benimkine benziyor.”

Ekran kararır.

DEVAM EDECEK... 🧸 🖤 🎀