Bölümler 45Şu an: İLK EV
- 1 BAZI HİKÂYELER TESADÜFEN BAŞLAMAZ869 kelime
- 2 SEKİZİNCİ FOTOĞRAF1.096 kelime
- 3 ADINI KİM KOYDU?2.289 kelime
- 4 O GECE1.436 kelime
- 5 UNUTULAN ÇOCUK – 2014406 kelime
- 6 2014883 kelime
- 7 İZ814 kelime
- 8 Sessiz Tanık 🕯️534 kelime
- 9 KAYIT659 kelime
- 10 TANIK680 kelime
- 11 HATIRLAMA702 kelime
- 12 GÖLGE624 kelime
- 13 PARÇALAR594 kelime
- 14 İSİM561 kelime
- 15 KAPI618 kelime
- 16 ODA🖤621 kelime
- 17 İLK EV1.340 kelime
- 18 İÇERİDE597 kelime
- 19 TANIMADIKLARI588 kelime
- 20 ARKA YÜZ🖤541 kelime
- 21 KLİNİK564 kelime
- 22 TANIDIĞI SES813 kelime
- 23 SEKİZ NUMARA707 kelime
- 24 SUYUN ALTINDA684 kelime
- 25 🖤 25. BÖLÜM — HATIRLANAN657 kelime
- 26 🖤 26. BÖLÜM — İZ650 kelime
- 27 🖤 27. BÖLÜM — GÖMÜLÜ610 kelime
- 28 🖤 28. BÖLÜM — PENCERE534 kelime
- 29 🖤 29. BÖLÜM — YANLIŞ ÇOCUK447 kelime
- 30 🖤 30. BÖLÜM — PENCERENİN ARDINDA583 kelime
- 31 31. BÖLÜM–HATIRLAMADIĞI567 kelime
- 32 KARDEŞ541 kelime
- 33 SANSÜR549 kelime
- 34 NEHİR642 kelime
- 35 NEHİR642 kelime
- 36 ALTINDA627 kelime
- 37 YANINDA859 kelime
- 38 ÇINAR SOKAĞI 171.085 kelime
- 39 SES950 kelime
- 40 İLK HATIRLAYAN1.081 kelime
- 41 İLK EV1.171 kelime · Okuduğun bölüm
- 42 DÖRDÜNCÜ1.014 kelime
- 43 HATIRLAYAN1.356 kelime
- 44 İKİ HARF1.062 kelime
- 45 HATIRA946 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
🖤 40. BÖLÜM — İLK EV
FOTOĞRAF
Fotoğraf yerdeydi.
Bade eğilip aldı.
Üç çocuk.
Bir kadın.
Ve arka planda eski bir ev.
Fotoğrafın ön yüzünde kimsenin yüzü tam seçilmiyordu.
Ama kadın…
Bade o yüzü tanıyordu.
“Bu…”
Ege yanına geldi.
“Ne oldu?”
Bade fotoğrafı ona uzattı.
“Bu kadın.”
Ege fotoğrafa baktı.
“Kim?”
Bade:
“Nehir.”
Melek hemen yanlarına geldi.
“Emin misin?”
Bade başını salladı.
“Evet.”
Leyla fotoğrafı aldı.
“Peki bu ev?”
Fotoğrafın arkasında yazan adresi okudu:
ÇINAR SOKAĞI 17.
Herkes sustu.
Hazal:
“Yine aynı adres.”
Tuana:
“Demek ilk ev burası.”
Şebnem fotoğrafa bakıyordu.
Bir anda fısıldadı:
“Ben bu evi hatırlıyorum.”
---
EV
Şebnem fotoğrafa biraz daha yaklaştı.
“Bahçesi vardı.”
Bade:
“Emin misin?”
“Evet.”
“Başka ne?”
Şebnem gözlerini kapattı.
“Büyük bir ağaç.”
Melek:
“Başka?”
“Pencerelerin önünde çiçekler.”
Bir an durdu.
“Ve…”
Şebnem'in yüzü değişti.
“Bir oda.”
Ege:
“Ne odası?”
Şebnem:
“Kapısında sayı vardı.”
Herkes birbirine baktı.
Bade:
“Sekiz mi?”
Şebnem başını salladı.
“Hayır.”
Kısa bir sessizlik.
“Yedi.”
---
YEDİ NUMARA
Ege hemen fotoğrafı tekrar aldı.
“Kapı yedi miydi?”
Şebnem:
“Evet.”
Hazal:
“Peki sekiz?”
Şebnem:
“Sekiz yoktu.”
Bade:
“Emin misin?”
Şebnem:
“Ben çocukken yedi kapı hatırlıyorum.”
Ege:
“Bu önemli.”
Leyla:
“Neden?”
Ege:
“Çünkü şimdi bildiğimiz evde sekiz numaralı oda var.”
Melek:
“Yani oda sonradan mı yapıldı?”
Ege:
“Ya da…”
Bade ona baktı.
“Ya da?”
Ege:
“Sekizinci oda başından beri vardı ama bize gösterilmeyi. Ve diğer ya da ise senin bu minicik boyunla nasıl bu kadar cesarete sahip olman. ”
Şebnem'in yüzü gerildi.
“Bize değil.”
Herkes ona baktı.
Şebnem:
“Bana.”
---
BADE VE EGE
Bade sessizce Ege'nin yanına geldi.
“Bence Şebnem'in hatırladıkları doğru.”
Ege:
“Ben de öyle düşünüyorum müstakbel karım.”
Bade:
“Biraz korkuyorum.”
Ege ona baktı.
“Benden korkmuyor musun tatlı cadı?”
Bade kaşını kaldırdı.
“Sen mi?”
“Evet bak işte zeki kızsın, Albert Einstein gibi hemen algıladın.”
“Senin neyinden korkacağım?”
Ege gülümsedi.
“Bilmiyorum. Belki fazla yakışıklı olmamdan, dimi ha güzellik? "
Bade gözlerini devirdi.
“Yine başladın.”
“Ne yapayım? Sevgilimsin. Sana kendimi övdürmem lazım aşk kelebeğim.”
Bade hafifçe güldü.
“Çok konuşuyorsun.”
Ege:
“Sen seviyorsun ve bende seni seviyorum.”
Bade:
“Belki.”
Ege:
“Belki mi?”
Bade:
“Belki.”
Ege:
“Tamam. Bunu da sonra konuşacağız masum villain.”
Bade gülümseyerek:
“Her şeyi sonra konuşuyoruz zaten.”
Ege:
“Seninle konuşulacak şey çok aşk perim.”
Bade:
“Mesela?”
Ege:
“Şimdilik gizli ama sen öğrenemezsin aşkım.”
Bade:
“Ege.”
“Efendim, sevgilim?”
Bade başını iki yana salladı.
“Salaksın.”
Ege:
“Bunu sevgi sözcüğü kabul ediyorum cennetim.”
Bade istemsizce güldü.
Ama o sırada Şebnem'in sesi duyuldu.
“Bulduğumuzu sanıyorsunuz.”
İkisi birden ona döndü.
Şebnem fotoğrafı gösteriyordu.
“Bu evin tamamını hatırlamıyorum.”
---
İLK EVİN PLANI
Ege masaya eski bir kâğıt serdi.
Kâğıtta evin basit bir planı vardı.
GİRİŞ
SALON
MUTFAK
ÇOCUK ODASI 1
ÇOCUK ODASI 2
ÇOCUK ODASI 3
ÇOCUK ODASI 4
ÇOCUK ODASI 5
ÇOCUK ODASI 6
ÇOCUK ODASI 7
Bade saydı.
“Yedi oda.”
Ege:
“Evet, ben her zaman ki kalp hırsızım Bade Karan ile aynı fikirdeyim.”
Hazal:
“Sekiz yok.”
Leyla:
“Peki bizim girdiğimiz oda?”
Ege planın altına baktı.
Orada başka bir bölüm vardı.
Üzeri siyah kalemle kapatılmıştı.
Ege parmağını üzerine koydu.
“Burada bir şey var.”
Bade:
“Ne yazıyor?”
Ege siyah kısmı dikkatlice inceledi.
Çok silik bir harf görünüyordu.
A.
Melek:
“Arşiv mi?”
Tuana:
“Alt kat olabilir.”
Ege:
“Hayır.”
Bade:
“Nasıl anladın?”
Ege:
“Çünkü bu evin eski planında bodrum görünmüyor. Gördün mü kibirli prenses? Bende en az senin kadar zekiymişim.”
Hazal:
“O zaman ne?”
Ege cevap vermedi.
Çünkü kâğıdın arkasında başka bir not vardı.
“ÇOCUKLARIN GÖRMEMESİ GEREKEN YER.”
---
ŞEBNEM'İN HATIRASI
Şebnem kâğıda baktı.
Bir anda başı ağrımaya başladı.
Bade hemen yanına gitti.
“Şebnem?”
Şebnem gözlerini kapattı.
“Bir kapı…”
“Ne kapısı?”
“Biri beni oraya götürüyordu.”
“Kim?”
“Hatırlamıyorum.”
“Kadın mı?”
Şebnem başını salladı.
“Hayır.”
“Çocuk mu?”
Sessizlik.
Şebnem:
“Bir kız.”
Melek:
“Yine o kız mı?”
Şebnem:
“Evet.”
Bade:
“Ne söyledi?”
Şebnem gözlerini açtı.
Bu kez tek bir cümle söyledi:
“Bana ‘sessiz ol’ dedi.”
---
NEHİR
Ege fotoğrafı tekrar çevirdi.
Nehir'in yanında duran üç çocuğa baktı.
Sonra fotoğrafın kenarındaki küçük yazıyı fark etti.
Yaklaştırdı.
“N.G. — 11.03.2014.”
Leyla:
“Nehir o gün oradaydı.”
Hazal:
“Üç çocuğun yanında.”
Melek:
“Ve bir çocuk ailesine teslim edilmemişti.”
Bade:
“Peki neden?”
Kimse cevap veremedi.
Ege fotoğrafı masaya bıraktı.
“Bunu öğrenmenin tek yolu var.”
Bade:
“Nehir'i bulmak.”
Ege başını salladı.
“Evet. Ruh ikizim değil direkt ruhumsun işte aşkım.”
---
KUZEY
Kuzey telefonunu masaya bıraktı.
Aradığı kişi hâlâ cevap vermemişti.
Önündeki dosyayı açtı.
İlk sayfada:
11 MART 2014
İkinci sayfada:
ÇINAR SOKAĞI 17
Üçüncü sayfada:
ÇOCUKLAR
Kuzey sayfayı çevirdi.
Bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafın köşesinde Nehir vardı.
Ama bu kez yanında üç çocuk değil…
dört çocuk görünüyordu.
Kuzey'in yüzü değişti.
Fotoğrafı eline aldı.
“Bu fotoğraf…”
Arkasını çevirdi.
Tek bir cümle:
“DÖRDÜNCÜYÜ SİLDİK.”
Kuzey birkaç saniye boyunca hareket etmedi.
Sonra telefonunu aldı.
“Onlar bunu bulmadan önce eve gitmeliyim.”
---
ÇINAR SOKAĞI
Akşam olmuştu.
Yedi kız ve Ege eski evin önünde duruyordu.
Kapı yıllardır kullanılmamış gibiydi.
Bade:
“Gerçekten girecek miyiz?”
Ege:
“Beraberiz, korkma prenses çünkü beyaz atlı prensin burda..”
Şebnem kapıya baktı.
“Ben buraya daha önce geldim.”
Melek:
“Ne zaman?”
Şebnem:
“2014.”
Bade:
“Burada ne oldu?”
Şebnem cevap veremedi.
Ege kapıyı açtı.
Gıcırtı.
İçerisi karanlıktı.
Telefonların ışıkları açıldı.
Koridorun sonunda yedi kapı vardı.
Bir.
İki.
Üç.
Dört.
Beş.
Altı.
Yedi.
Ama duvarın sonunda…
boş bir alan vardı.
Bade:
“Burada bir kapı vardı.”
Ege:
“Nereden biliyorsun çok bilmiş hanım?”
Bade elini duvara götürdü.
“Bilmiyorum.”
Şebnem yavaşça yanına geldi.
Duvara dokundu.
“Ben biliyorum.”
Herkes sustu.
Şebnem:
“Sekizinci kapı burada değildi.”
Bade:
“Peki neredeydi?”
Şebnem gözlerini kapattı.
Sonra başını yukarı kaldırdı.
“Yukarıda.”
Herkes tavana baktı.
Ege:
“Çatı katı mı?”
Şebnem:
“Hayır.”
“Ne?”
Şebnem'in yüzü bembeyaz oldu.
“Duvarın içinde.”
---
DUVARIN İÇİ
Ege duvara vurdu.
Tak.
Tak.
Bir bölümden farklı bir ses geldi.
Ege:
“Buraya bakın.”
Hazal:
“Boşluk var.”
Bade:
“Yani?”
Ege:
“Duvarın içinde oda olabilir. Bak gördün mü hayat öyle bir şeydir ki:Bazen koskoca Bade Karan'ı bile yanıltabilir.”
Melek:
“Bir oda…”
Leyla:
“Sekizinci oda.”
Şebnem bir adım geri çekildi.
“Oraya girmemeliyiz.”
Bade:
“Neden?”
Şebnem'in sesi titredi.
“Çünkü…”
Bir an sustu.
“Ben orada birini bırakmıştım.”
Herkes dondu.
Ege:
“Ne?”
Şebnem duvara baktı.
“Bir çocuğu.”
---
MESAJ
Tam o anda Bade'nin telefonu titredi.
Tek mesaj.
“HATIRLAMAN GEREKEN YERİ BULDUUNUZ.”
İkinci mesaj geldi.
“AMA İÇERİDEKİ KİŞİYİ DEĞİL.”
Üçüncü mesaj:
“DUVARI AÇMADAN ÖNCE…”
Birkaç saniye sonra son mesaj geldi.
“ŞEBNEM'E SORUN.”
Bade yavaşça Şebnem'e döndü.
“Şebnem…”
Şebnem gözlerini kapattı.
Bade:
“Orada kimi bıraktın?”
Şebnem cevap vermedi.
Sonra…
duvarın içinden çok hafif bir ses geldi.
Bir çocuk sesi.
“Abla…”
Şebnem'in gözleri büyüdü.
Ve bu kez sesin ardından tek bir kelime daha geldi:
“Hatırladın.”
Şebnem duvara doğru bir adım attı.
“Sen…”
Duvarın içinden ikinci kez ses geldi.
“Abla.”
Ege hemen Bade'nin önüne geçti.
“Bir dakika.”
Duvarın arkasından bir tıkırtı duyuldu.
Tak.
Sonra…
Tak.
Sanki içeriden biri kapıya vuruyordu.
Şebnem fısıldadı:
“Bizi bekliyordu.”
Bade duvara baktı.
“Kim?”
Şebnem cevap vermedi.
Çünkü duvarın bir yerinden eski bir kâğıt dışarı doğru kaymıştı.
Bade eğilip aldı.
Üzerinde tek bir cümle vardı:
“SEKİZİNCİ ODAYI AÇARSANIZ, İLK EVİN SIRRINI ÖĞRENİRSİNİZ.”
Altında ise:
“AMA İÇERİDEKİ ÇOCUĞUN ADINI SÖYLEMEYİN.”
Bade'nin yüzü değişti.
Ege:
“Neden?”
Kâğıdın arkasında tek bir kelime vardı.
“ÇÜNKÜ O İSMİ SİZDEN ÖNCE HATIRLADI.”
Koridordaki ışıklar bir anda söndü.
Şebnem'in karanlıktaki sesi duyuldu:
“Ben o ismi biliyorum.”
Bade:
“Ne?”
Şebnem ağlamaklı bir sesle fısıldadı:
“Hatırlayamıyorum.”
DEVAM EDECEK... 🧸 🖤 🎀
Bölüm etkileşimi
