YEDİ BÜYÜK GÜNAH kitap kapağı

28. bölüm / 45

🖤 25. BÖLÜM — HATIRLANAN

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 45Şu an: 🖤 25. BÖLÜM — HATIRLANAN

🖤 25. BÖLÜM — HATIRLANAN

Şebnem, havuzun kenarında öylece duruyordu.

Gözleri suyun üzerindeydi.

Teddy bear(Ayıcık) birkaç metre ileride, havuzun kenarında duruyordu.

Islak kurdelesi hâlâ yere değiyordu.

Şebnem yavaşça eğildi.

Ayıcığı eline aldı.

Bir anlığına hiçbir şey olmadı.

Sonra—

Küçük bir kız çocuğunun sesi.

“Şebnem!”

Şebnem irkildi.

Ayıcığı elinden düşürdü.

“Ben… bu sesi…”

Melek hemen yanına geldi.

“Ne oldu?”

Şebnem cevap vermedi.

Gözlerini kapattı.

Ve bu kez hatırladı.

---

2014

Güneşli bir gündü.

Çocukların sesleri her taraftan geliyordu.

Şebnem elindeki ayıcığa bakıyordu.

Sonra başka bir çocuk geldi.

Ayıcığı aldı.

Şebnem’in yüzü değişti.

“Onu bana ver.”

Çocuk vermedi.

Şebnem daha da sinirlendi.

“Benim o!”

Ayıcığı geri almak için uzandı.

Sonra—

Bir itiş.

Bir çığlık.

Ayıcık havuza düştü.

Çocuk arkasından koştu.

Şebnem de koştu.

Ve bir anda…

Her şey karıştı.

Su.

Sesler.

Çocukların bağırışları.

Sonra Şebnem’in kendi sesi:

“Ben istemedim…”

Görüntü kesildi.

---

Şebnem gözlerini açtı.

Nefesini toparlamaya çalışıyordu.

Bade omzuna dokundu.

“Şebnem?”

Şebnem ona baktı.

“Ben… bir şey hatırladım.”

Melek yaklaştı.

“Ne?”

Şebnem birkaç saniye sustu.

“Bir çocuk vardı.”

Herkes birbirine baktı.

“Nasıl bir çocuk?” diye sordu Leyla.

Şebnem başını iki yana salladı.

“Bilmiyorum.”

“Yüzünü?”

“Hayır.”

“Adını?”

Şebnem cevap vermedi.

Çünkü zihninde yalnızca tek bir ses kalmıştı.

O çocuğun sesi.

Ve söylediği tek kelime:

“Şebnem.”

---

Tam o sırada eski kliniğin içinden bir ses geldi.

Telefon çalıyordu.

Herkes sustu.

Telefonu ilk fark eden Hazal oldu.

Koridorun sonundaki eski masanın üzerinde, yıllardır çalışmaması gereken bir telefon vardı.

Telefon tekrar çaldı.

ZİL.

ZİL.

ZİL.

Melek ahizeye uzandı.

“Dur.”

Bade onu durdurmaya çalıştı.

Ama Melek çoktan telefonu kaldırmıştı.

“Efendim?”

Sessizlik.

Sonra bir kadın sesi:

“Şebnem orada mı?”

Melek’in yüzü değişti.

“Sen kimsin?”

Kadın cevap vermedi.

“Telefonu ona ver.”

Melek Şebnem’e baktı.

Şebnem başını salladı.

Melek telefonu uzattı.

Şebnem ahizeyi aldı.

“Benim.”

Karşı taraftaki kadın birkaç saniye sustu.

Sonra yalnızca:

“Sonunda hatırladın.”

Şebnem’in yüzü bembeyaz oldu.

“Sen… kimsin?”

Kadın:

“Beni hatırlamıyorsun.”

Şebnem:

“Hayır.”

“Hatırlayacaksın.”

Telefon kapandı.

---

KUZEY

Kuzey eski kliniğin önünde duruyordu.

Elindeki dosyaya baktı.

Dosyanın üzerinde:

11 MART 2014

Altında tek bir kelime vardı:

HAVUZ

Kuzey dosyayı açtı.

İçinden eski bir belge çıktı.

Belgenin üzerinde:

«ÇOCUK KURTARILDI.»

Kuzey dondu.

Belgeyi tekrar okudu.

Sonra başka bir satıra baktı.

“Çocuk hastaneye götürülmedi.”

Kuzey’in yüzündeki ifade değişti.

“Hayır…”

Yanındaki yaşlı adam ona baktı.

“Ne oldu?”

Kuzey dosyayı kapattı.

“Bana yıllarca yanlış şeyi anlattılar.”

“Ne demek istiyorsun?”

Kuzey cevap vermedi.

Çünkü dosyanın arasında başka bir kâğıt vardı.

Küçük, eski ve katlanmış.

Üzerinde yalnızca:

8

ve altında:

“Çocuk bulundu.”

yazıyordu.

Kuzey’in eli titredi.

“Bulundu…”

Yaşlı adam:

“Kim?”

Kuzey başını kaldırdı.

“Sekizinci.”

---

KLİNİK

Şebnem hâlâ telefonun yanında duruyordu.

Bade:

“Kimdi?”

Şebnem yutkundu.

“Bilmiyorum.”

“Sesini tanıdın mı?”

Şebnem gözlerini kapattı.

“Hayır.”

Melek:

“Peki neden sana ‘sonunda hatırladın’ dedi?”

Şebnem cevap vermedi.

Çünkü ayıcığın kurdelesine yeniden baktı.

Küçük harf hâlâ oradaydı.

İ.

Parmağını harfin üzerinde gezdirdi.

Bir anda zihninde başka bir görüntü belirdi.

Bir çocuk.

Elinde ayıcık.

Boynunda küçük bir kolye.

Şebnem çocuğun yüzüne bakmaya çalıştı.

Ama görüntü yine bulanıklaştı.

Çocuk ona bir şey söylüyordu.

Şebnem yalnızca son kelimeyi duyabildi:

“...gel.”

Görüntü kayboldu.

Şebnem gözlerini açtı.

“Bir şey daha var.”

Herkes ona döndü.

“Ne?”

Şebnem ayıcığı sıkıca tuttu.

“Ben onu havuza itmeden önce…”

Sesi titredi.

“Birisi bana bağırıyordu.”

Bade:

“Kim?”

Şebnem başını kaldırdı.

“Bir kadın.”

Sessizlik.

Melek’in yüzü değişti.

“Ne diyordu?”

Şebnem birkaç saniye düşündü.

Sonra fısıldadı:

“Onu bırak.”

---

Tam o sırada kliniğin ışıkları söndü.

Karanlık.

Bir saniye.

İki saniye.

Sonra koridorun sonunda küçük bir ışık yandı.

Kapının üzerinde:

8

Şebnem kapıya baktı.

Kapının altından bir zarf kaydı.

Kimse hareket etmedi.

Bade yavaşça eğilip zarfı aldı.

Üzerinde tek bir isim vardı:

ŞEBNEM

Zarf açıldı.

İçinden eski bir fotoğraf çıktı.

Fotoğrafta çocuklar vardı.

Ama bu kez fotoğrafın bir köşesi yırtılmamıştı.

Bir çocuk daha görünüyordu.

Yüzü hâlâ seçilemiyordu.

Fotoğrafın arkasında ise tek bir cümle yazıyordu:

“Sen onu ittin.”

Şebnem’in gözleri doldu.

Altında ikinci bir cümle vardı:

“Ama onu sudan sen çıkarmadın.”

Herkes sustu.

Ve son satır:

“Onu kim çıkardı?”

Şebnem fotoğrafı elinden düşürdü.

Çünkü zihninde ilk kez başka bir görüntü belirmişti.

Havuza koşan…

başka bir çocuk.

DEVAM EDECEK... 🧸🖤🎀

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

3okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…