O GECE

YEDİ BÜYÜK GÜNAH

Bölüm 4 — O Gece

07.18 — GÜLSOY EVİ

İnci o gece neredeyse hiç uyumamıştı.

Yatağının üzerinde oturmuş, eski fotoğrafı tekrar tekrar inceliyordu.

Sekiz çocuk.

Sekiz küçük yüz.

Ve hepsinin arkasında aynı tarih:

17.10.2014

İnci fotoğrafı eline aldı.

Küçük haline baktı.

Sonra Bade'ye.

Leyla'ya.

Melek'e.

Hazal'a.

Lale'ye.

Tuana'ya.

Şebnem'e.

Birbirlerinden habersiz sekiz çocuk.

Ama aynı fotoğrafta.

İnci kendi kendine fısıldadı:

— Biz birbirimizi nereden tanıyoruz?

Kapı hafifçe açıldı.

Nehir içeri girdi.

İnci fotoğrafı hemen kapattı.

— Anne.

— Günaydın.

— Günaydın.

Nehir yatağın kenarına oturdu.

— Okula gitmek istemiyor musun?

İnci başını kaldırdı.

— Gideceğim.

— Emin misin?

— Evet.

Nehir gülümsedi.

— O zaman kahvaltı hazır.

Tam çıkacakken İnci:

— Anne.

Nehir durdu.

— Efendim?

— 17 Ekim 2014'te ne oldu?

Nehir'in yüzündeki ifade bir anda değişti.

Bu kez saklamaya çalışsa da İnci gördü.

— Nereden biliyorsun bu tarihi?

İnci cevap vermedi.

Nehir birkaç saniye sustu.

— O günü hatırlamaman gerekiyordu.

İnci'nin kalbi hızlandı.

— Neden?

Nehir kapıya baktı.

— Çünkü seni korumaya çalıştık.

İnci ayağa kalktı.

— Kimden?

Nehir cevap vermeden odadan çıktı.

İnci arkasından baktı.

Artık emindi.

Annesi bir şey biliyordu.

---

08.05 — KUZEYKENT KOLEJİ

Bade okul bahçesine girdiğinde Lale, Hazal ve Tuana'yı gördü.

Lale el salladı.

— Bade!

Bade yanlarına gitti.

— Ne oldu?

Lale:

— Yeni kız nerede?

Bade etrafa baktı.

— İnci mi?

— Evet.

Tuana sakin bir şekilde:

— Şurada.

Bahçenin diğer tarafında İnci tek başına duruyordu.

Hazal:

— Çağıralım.

Bade:

— Ben çağırırım.

Bade İnci'nin yanına gitti.

— Günaydın.

İnci döndü.

— Günaydın.

— Bizimle oturmak ister misin?

İnci gülümsedi.

— Olur.

Birlikte diğerlerinin yanına gittiler.

Bu kez sekiz kız aynı masadaydı.

Kimse bunun ne kadar önemli olduğunu bilmiyordu.

---

08.20 — İLK KONUŞMA

Lale hemen İnci'ye döndü.

— Nerelisin?

İnci gülümsedi.

— Burada doğdum.

Leyla:

— Ailen ne iş yapıyor?

Hazal ona baktı.

— Leyla, daha kızın adını yeni öğrendik.

Leyla omuz silkti.

— Merak ettim.

İnci güldü.

— Babam mimar.

Tuana:

— Annen?

— Annem çalışmıyor.

Şebnem sessizce İnci'yi izliyordu.

İnci ona döndü.

— Sen neden bana öyle bakıyorsun?

Şebnem irkildi.

— Nasıl?

— Sanki beni tanıyormuşsun gibi.

Şebnem cevap veremedi.

Melek araya girdi.

— Şebnem herkese öyle bakıyor.

Lale güldü.

— Doğru.

Şebnem de hafifçe gülümsedi.

Ama gözleri hâlâ İnci'deydi.

---

09.40 — KUZEY

Kuzey, Gülsoy ailesinin eski kayıtlarını inceliyordu.

Arda masanın karşısına oturdu.

— Gülsoylar hakkında ne buldun?

— Fazla bir şey yok.

— Hiç mi?

Kuzey bir belge çıkardı.

— İnci 2014'te Gülsoy ailesine geçmiş.

Arda:

— Geçmiş?

— Resmî kayıtlarda aileye katılım tarihiyle ilgili boşluk var.

Arda kaşlarını çattı.

— Yani?

Kuzey:

— Yani İnci'nin Gülsoy ailesine nasıl geldiği tam olarak belli değil.

Arda dosyayı aldı.

— Bu kadar büyük bir tesadüf olamaz.

Kuzey ona baktı.

— Ben de aynı şeyi düşünüyorum.

---

10.15 — TARİH DERSİ

Kerem Öğretmen tahtaya büyük harflerle yazdı:

2014

Sınıfta birkaç kişi güldü.

— Hocam niye özellikle 2014?

Kerem Öğretmen gülümsedi.

— Çünkü tarih bazen sadece geçmiş değildir.

Şebnem'in yüzü değişti.

İnci ona baktı.

Kerem Öğretmen devam etti:

— Bazı yıllar insanların hayatını değiştirir.

Şebnem'in kaleminin ucu kırıldı.

Bir görüntü.

Yağmur.

Bir araba.

Bir kadın.

Sekiz çocuk.

Ve bir erkek sesi:

“Çabuk olun!”

Şebnem gözlerini kapattı.

Görüntü kayboldu.

Kerem Öğretmen ona baktı.

— İyi misin Şebnem?

Şebnem başını salladı.

— İyiyim.

Ama değildi.

---

11.00 — KORİDOR

Melek telefonuna baktı.

Ege'den mesaj vardı.

“Konuşmamız lazım.”

Melek telefonu kapattı.

Tam o sırada Bade yanına geldi.

— Kiminle konuşuyorsun?

Melek irkildi.

— Kimseyle.

Bade telefonuna baktı.

— Bir şey mi oldu?

— Hayır.

Bade sessizce ona baktı.

Sonra:

— Son zamanlarda bana çok yalan söylüyorsun.

Melek'in yüzü düştü.

— Ne?

— Şaka yapıyorum.

Bade gülümsedi.

Ama Melek gülümsemedi.

Çünkü Bade'nin bakışında ilk kez şüphe vardı.

---

12.30 — ÖĞLE ARASI

Sekiz kız yine aynı masadaydı.

Lale, İnci'nin kolyesini fark etti.

— Bu çok güzel.

İnci kolyeye dokundu.

— Annem verdi.

Şebnem'in gözleri kolyeye takıldı.

Bir anda zihninde bir görüntü oluştu.

Küçük İnci.

Yağmur.

Küçük Şebnem.

Ve küçük İnci'nin boynundaki aynı kolye.

Şebnem'in eli masanın altında titremeye başladı.

İnci:

— Şebnem?

Şebnem kendine geldi.

— Efendim?

— Yine dalıp gittin.

— Bir şey yok.

İnci ona dikkatlice baktı.

Sonra kolyesini tuttu.

— Garip.

— Ne?

— Sanki seni daha önce görmüşüm gibi.

Şebnem'in yüzü bembeyaz oldu.

---

13.10 — ARŞİV ODASI

Kuzey okula geldi.

Murat Erdem onu görünce gerildi.

— Kuzey Bey.

— Müdür Bey.

— Burada ne işiniz var?

— 2014 kayıtlarını incelemem gerekiyor.

Murat'ın yüzü düştü.

— O kayıtlar yıllardır kapalı.

— Artık değil.

Murat birkaç saniye sustu.

— Neden şimdi?

Kuzey:

— Çünkü sekizinci çocuk bulundu.

Murat'ın yüzündeki ifade tamamen değişti.

— Kim?

Kuzey doğrudan cevap verdi:

— İnci Gülsoy.

Murat arkasına baktı.

Sanki birinin onları dinlemesinden korkuyordu.

— Bu ismi burada söylemeyin.

Kuzey kaşlarını çattı.

— Neden?

Murat:

— Çünkü o dosya sadece kayıp çocuklarla ilgili değil.

— Neyle ilgili?

Murat cevap vermedi.

Kuzey:

— Murat Bey.

Murat derin bir nefes aldı.

— Bazı insanların geçmişi açılırsa sadece kendileri zarar görmez.

Kuzey:

— Kimler?

Murat susmaya devam etti.

---

15.00 — BADE

Bade okul çıkışında Melek'i gördü.

Melek Ege ile konuşuyordu.

İkisi uzaktaydı.

Bade onları izledi.

Melek bir şey söyledi.

Ege başını eğdi.

Sonra Melek Ege'nin koluna dokundu.

Bade'nin yüzündeki gülümseme kayboldu.

Telefonunu çıkardı.

Ama hiçbir şey yapmadı.

Sadece baktı.

İçinden:

Ben mi yanlış görüyorum?

diye geçirdi.

Sonra telefonu cebine koydu.

Henüz bir şey sormayacaktı.

---

16.20 — İNCİ'NİN EVİ

İnci eve geldiğinde Emir salondaydı.

İnci doğrudan sordu:

— Baba.

— Efendim?

— Sen 2014'ü biliyor musun?

Emir'in yüzü gerildi.

— Nereden çıktı bu?

— Annem bir şey biliyor.

Emir sustu.

İnci yaklaşarak:

— Sen de biliyorsun.

— İnci...

— Bana yalan söyleme.

Emir derin bir nefes aldı.

— Bazı şeyler senin iyiliğin için saklandı.

İnci'nin sesi titredi.

— Herkes aynı şeyi söylüyor.

— Çünkü doğru.

— Hayır.

İnci başını iki yana salladı.

— Bir insanın hayatını ondan saklamak onu korumak değil.

Emir cevap veremedi.

İnci odasına çıktı.

Kapıyı kapattı.

Ve ilk kez ağlamaya başladı.

Ama birkaç dakika sonra gözlerini sildi.

Masasına oturdu.

Önüne bir kâğıt koydu.

Üzerine sekiz isim yazdı.

Bade.

Leyla.

Melek.

Hazal.

Lale.

Tuana.

Şebnem.

İnci.

Sonra altına yazdı:

17.10.2014

---

18.00 — KUZEY'İN ESKİ DOSYASI

Kuzey eve geldiğinde doğrudan çalışma odasına geçti.

Eski kutuyu açtı.

İçinden küçük bir ses kayıt cihazı çıktı.

Cihazı çalıştırdı.

Önce cızırtı.

Sonra bir kadın sesi.

“Kuzey, eğer bunu dinliyorsan her şey ters gitmiş demektir.”

Kuzey dondu.

Ses devam etti:

“Çocukları ayırmak zorunda kaldık.”

Kuzey'in gözleri doldu.

“Ama sekizinci...”

Kayıt bir anda kesildi.

Kuzey cihazı tekrar çalıştırdı.

Aynı yer.

“Ama sekizinci...”

Sonrası yoktu.

Kuzey öfkeyle cihazı masaya bıraktı.

— Sekizinci ne?

---

20.10 — ŞEBNEM

Şebnem odasında eski fotoğrafa bakıyordu.

Bu kez fotoğrafın üzerine küçük notlar yazmıştı.

Bade — siyah kurdele.

Melek — oyuncak ayı.

İnci — inci kolye.

Leyla — ev.

Hazal — yağmur.

Lale — ?

Tuana — ?

Şebnem — ?

Üç boşluk.

Şebnem düşündü.

Tam kalemi bırakacakken kapısının altından bir kâğıt itildi.

Şebnem dondu.

Kâğıdı aldı.

Üzerinde:

«“Üç sembolü henüz bulmadın.”»

Altında:

«“Ama onlar seni bulacak.”»

Şebnem kapıya koştu.

Koridor boştu.

---

21.30 — MELEK

Melek yatağında oturuyordu.

Telefonu yeniden titredi.

Ege:

“Yarın yalnız konuşalım.”

Melek uzun süre ekrana baktı.

Sonra:

“Tamam.”

yazdı.

Gönderdi.

Ama kapının arkasında Bade vardı.

Bade, Melek'in odasından gelen telefon sesini duymuştu.

İsmi görmemişti.

Ama bir şeylerden şüphelenmeye başlamıştı.

---

22.45 — İNCİ

İnci odasında eski fotoğrafı inceliyordu.

Bir büyüteç aldı.

Fotoğrafın arkasındaki küçük yazıyı büyüttü.

İlk kez başka bir şey fark etti.

Fotoğrafın köşesinde küçük bir damga vardı.

K.K.

İnci kaşlarını çattı.

— K.K.?

Tam o anda telefonuna bilinmeyen bir mesaj geldi.

“Babanı arıyorsan Kuzey Kılıç'a bak.”

İnci'nin gözleri büyüdü.

— Kuzey Kılıç...

Aynı anda başka bir mesaj geldi.

“Ama ona hemen güvenme.”

İnci'nin parmakları dondu.

---

23.17 — SON

Kuzey evinin önüne geldi.

Arabadan indi.

Tam kapıya yönelecekken karanlıkta bir siluet gördü.

— Kim var orada?

Siluet hareket etmedi.

Kuzey birkaç adım attı.

— Çık ortaya!

Siluet yavaşça geri çekildi.

Kuzey peşinden gitti.

Yerde küçük bir şey gördü.

Bir oyuncak ayı.

Kuzey onu eline aldı.

Ayının boynunda eski bir etiket vardı.

Etiketin üzerinde:

MELEK

Kuzey'in yüzü değişti.

Ayının arkasını çevirdi.

Bu kez başka bir yazı vardı.

«“YEDİSİNİ BULDUN.”»

Kuzey nefesini tuttu.

Etiketin altındaki ikinci satırı okudu.

«“SEKİZİNCİYİ DE BULDUĞUNU SANMA.”»

Kuzey başını kaldırdı.

Sokağın sonunda bir kadın silueti duruyordu.

Kadın yalnızca bir cümle söyledi:

— İnci'yi bulman, onu kurtardığın anlamına gelmez.

Sonra karanlığın içinde kayboldu.

Kuzey olduğu yerde kaldı.

Elindeki oyuncak ayıya baktı.

Ve ilk kez...

2014 gecesinde gerçekten ne olduğunu öğrenmekten korktu.

---

BÖLÜM SONU

Sekiz çocuk.

Bir gece.

Bir polis.

Ve yıllardır saklanan bir gerçek.

Ama gerçek ortaya çıktığında herkes aynı şeyi soracaktı:

“Kuzey, o gece çocuklara ne yaptı?”

DEVAM EDECEK... 🖤