Bölümler 45Şu an: 🖤 27. BÖLÜM — GÖMÜLÜ
- 1 BAZI HİKÂYELER TESADÜFEN BAŞLAMAZ869 kelime
- 2 SEKİZİNCİ FOTOĞRAF1.096 kelime
- 3 ADINI KİM KOYDU?2.289 kelime
- 4 O GECE1.436 kelime
- 5 UNUTULAN ÇOCUK – 2014406 kelime
- 6 2014883 kelime
- 7 İZ814 kelime
- 8 Sessiz Tanık 🕯️534 kelime
- 9 KAYIT659 kelime
- 10 TANIK680 kelime
- 11 HATIRLAMA702 kelime
- 12 GÖLGE624 kelime
- 13 PARÇALAR594 kelime
- 14 İSİM561 kelime
- 15 KAPI618 kelime
- 16 ODA🖤621 kelime
- 17 İLK EV1.340 kelime
- 18 İÇERİDE597 kelime
- 19 TANIMADIKLARI588 kelime
- 20 ARKA YÜZ🖤541 kelime
- 21 KLİNİK564 kelime
- 22 TANIDIĞI SES813 kelime
- 23 SEKİZ NUMARA707 kelime
- 24 SUYUN ALTINDA684 kelime
- 25 🖤 25. BÖLÜM — HATIRLANAN657 kelime
- 26 🖤 26. BÖLÜM — İZ650 kelime
- 27 🖤 27. BÖLÜM — GÖMÜLÜ610 kelime · Okuduğun bölüm
- 28 🖤 28. BÖLÜM — PENCERE534 kelime
- 29 🖤 29. BÖLÜM — YANLIŞ ÇOCUK447 kelime
- 30 🖤 30. BÖLÜM — PENCERENİN ARDINDA583 kelime
- 31 31. BÖLÜM–HATIRLAMADIĞI567 kelime
- 32 KARDEŞ541 kelime
- 33 SANSÜR549 kelime
- 34 NEHİR642 kelime
- 35 NEHİR642 kelime
- 36 ALTINDA627 kelime
- 37 YANINDA859 kelime
- 38 ÇINAR SOKAĞI 171.085 kelime
- 39 SES950 kelime
- 40 İLK HATIRLAYAN1.081 kelime
- 41 İLK EV1.171 kelime
- 42 DÖRDÜNCÜ1.014 kelime
- 43 HATIRLAYAN1.356 kelime
- 44 İKİ HARF1.062 kelime
- 45 HATIRA946 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
🖤 27. BÖLÜM — GÖMÜLÜ
Gece çoktan çökmüştü.
Yedi kız, eski kliniğin arkasındaki ağacın önünde duruyordu.
Şebnem ağaca bakıyordu.
“Burası.”
Bade ona döndü.
“Emin misin?”
Şebnem başını salladı.
“Hatırlıyorum.”
Melek elindeki feneri yere tuttu.
Toprak gerçekten de diğer yerlerden farklıydı.
Sanki yakın zamanda kazılmıştı.
Hazal çömeldi.
“Burada bir şey var.”
Lale:
“Ne kadar derinde?”
“Bilmiyorum.”
Bir süre sonra toprağın altından metal bir şeye çarptı.
Tak.
Herkes sustu.
Hazal eliyle toprağı biraz daha temizledi.
Küçük, eski bir metal kutu ortaya çıktı.
Kutunun üzerinde tek bir işaret vardı.
8
Şebnem’in yüzü değişti.
“Bu…”
Bade kutuyu eline aldı.
“Bunu biri buraya özellikle koymuş.”
Leyla:
“Peki neden yıllarca burada kaldı?”
Melek:
“Belki de bulunmasını bekliyordu.”
---
Kutunun üzerinde kilit vardı.
Bade eski anahtarı çıkardı.
Anahtar kilide uydu.
Klik.
Kapak açılmadı.
Bade durdu.
“Takıldı.”
Hazal kutuyu çevirdi.
Alt kısmında küçük bir mekanizma vardı.
Üzerinde:
11.03.2014
yazıyordu.
Şebnem fısıldadı:
“Bu tarih…”
Melek:
“Her şeyin başladığı gün.”
Birlikte mekanizmayı çevirdiler.
Klik.
Kutu açıldı.
Ama içindeki şeyleri göremeden önce herkes sustu.
Çünkü kutunun içinde yalnızca üç şey vardı:
Eski bir fotoğraf.
Küçük bir kaset.
Ve katlanmış bir kâğıt.
---
Bade önce kâğıdı aldı.
Açtı.
Üzerinde:
“BULDUYSANIZ, ARTIK SIRANIN SİZDE OLDUĞUNU BİLİYORSUNUZ.”
Leyla:
“Devamı var mı?”
Kâğıdın arkasında tek bir cümle vardı.
“FOTOĞRAFI ÇEVİRMEYİN.”
Herkes fotoğrafa baktı.
Melek yavaşça:
“Tam da çevirmemizi istemediği için yazmış.”
Hazal:
“Kesinlikle çevireceğiz.”
Bade fotoğrafı aldı.
Ama çevirmeden önce Şebnem durdu.
“Bekleyin.”
Herkes ona baktı.
Şebnem fotoğrafın ön yüzüne dikkatlice baktı.
Fotoğrafta eski klinik görünüyordu.
Önünde çocuklar vardı.
Fotoğrafın bir kısmı karanlıkta kalmıştı.
Ama sağ alt köşede bir şey vardı.
Küçük bir ayıcık.
Şebnem’in nefesi kesildi.
“Bu benim ayıcığım.”
---
KUZEY
Kuzey, eski dosyaları masanın üzerine yaymıştı.
Bir belgeyi tekrar tekrar okuyordu.
02.31 — ÇOCUK BULUNDU.
Altında başka bir kayıt vardı:
“TESLİM ALAN: N.G.”
Kuzey dondu.
“N.G…”
Dosyanın diğer sayfalarını karıştırdı.
Sonra eski bir belge buldu.
Adı tamamen yazıyordu:
NEHİR GÜLSOY
Kuzey gözlerini kapattı.
“Sen onu gerçekten sakladın.”
Telefonu çaldı.
Bilinmeyen numara.
Kuzey açtı.
Karşıdan kadın sesi geldi.
“Kutuyu buldular.”
Kuzey:
“Sen kimsin?”
“Bunu hâlâ sormaman gerektiğini anlamadın mı?”
“Çocuk nerede?”
Uzun bir sessizlik oldu.
Sonra:
“Çocuk hiçbir zaman kaybolmadı.”
Telefon kapandı.
Kuzey ayağa kalktı.
---
KLİNİK
Melek fotoğrafı tekrar inceledi.
“Burada bir şey daha var.”
Fotoğrafın kenarında küçük bir yazı vardı.
17
Tuana:
“Çınar Sokak 17.”
Lale:
“İlk ev.”
Bade:
“Hayır.”
Herkes Bade’ye baktı.
“Bence bu sadece adres değil.”
Hazal:
“Ne olabilir?”
Bade fotoğrafı masaya koydu.
“Bir oda.”
Şebnem:
“8 numaralı oda.”
Melek:
“Ya da…”
Cümlesini tamamlayamadı.
Çünkü kasetçalar kendi kendine çalışmaya başladı.
Klik.
Kasetten cızırtılı bir ses geldi.
Sonra bir kadın konuştu:
“Eğer bunu bulduysanız…”
Kısa bir sessizlik.
“…demek ki Şebnem hatırladı.”
Şebnem’in yüzü değişti.
Kasetteki kadın devam etti:
“Fakat hatırladığı şeyin yalnızca yarısını biliyor.”
Şebnem:
“Ne demek bu?”
Kaset elbette cevap vermedi.
Kadın:
“Çünkü o gün…”
Cızırtı.
Ses kesildi.
Sonra yeniden geldi.
“…iki çocuk havuzun yanındaydı.”
Herkes birbirine baktı.
Melek fısıldadı:
“İki çocuk…”
Kaset tekrar cızırdadı.
Kadının son cümlesi duyuldu:
“Biri suya düştü.”
Bir saniye sessizlik.
“Diğeri onu çıkardı.”
Kaset durdu.
---
Şebnem gözlerini kapattı.
Bir görüntü geldi.
Havuz.
Ayıcık.
Su.
Ve koşan küçük bir çocuk.
Bu kez yüzü hâlâ görünmüyordu.
Ama Şebnem çocuğun elini gördü.
Küçük bir el.
Bileğinde ince bir ip bileklik vardı.
Şebnem fısıldadı:
“Onu biri çıkardı…”
Melek:
“Kim?”
Şebnem gözlerini açtı.
“Bilmiyorum.”
Tam o anda kutunun içindeki fotoğraf yere düştü.
Fotoğrafın arkasından küçük bir kâğıt parçası kaydı.
Bade eğilip aldı.
Üzerinde yalnızca:
“SONRAKİ İZ: 17”
yazıyordu.
Ve hemen altında:
“AYICIK NEREYE BAKIYORSA ORAYA GİDİN.”
Herkes ayıcığa baktı.
Şebnem yavaşça başını kaldırdı.
Ayıcığın yüzü kliniğin eski binasına dönüktü.
Tam olarak bir pencereye.
8 numaralı pencereye.
Şebnem:
“Orada bir şey var.”
Bade:
“Ne?”
Şebnem cevap vermedi.
Çünkü pencerenin arkasında…
bir anlığına…
bir ışık yanmıştı.
Sonra söndü.
DEVAM EDECEK... 🧸🖤🎀
Bölüm etkileşimi
