YEDİ BÜYÜK GÜNAH kitap kapağı

49. bölüm / 45

HATIRA

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 45Şu an: HATIRA

🖤 44. BÖLÜM — HATIRA

AMA DİĞERLERİ TANIMIYOR

Odanın içindeki sessizlik birkaç saniye daha sürdü.

Şebnem hâlâ elindeki küçük bilekliğe bakıyordu.

Üzerindeki iki harf…

İ.N.

Az önce duyduğu ses ise hâlâ kulaklarındaydı.

«“Ama diğerleri tanımıyor.”»

Bade yavaşça etrafına baktı.

“Kimden bahsediyor?”

Kimse cevap vermedi.

Melek telefonunun ışığını biraz daha yukarı kaldırdı.

“Belki de bizi kastediyor.”

Leyla kaşlarını çattı.

“Yani?”

Melek:

“Belki birini tanıyoruz ama hatırlamıyoruz.”

Şebnem başını kaldırdı.

“Ben onu tanıyorum.”

Bade ona döndü.

“Kimi?”

Şebnem cevap vermedi.

Çünkü cevabı kendisi de bilmiyordu.

Sadece içinde garip bir his vardı.

Sanki o çocuk…

Sanki o ses…

Hayatının bir yerinde zaten vardı.

---

KÜÇÜK FOTOĞRAF

Ege masanın üzerindeki eski kutuyu yeniden açtı.

Kutunun içindeki fotoğrafı eline aldı.

Dört küçük çocuk.

Birinin yüzü çizilmişti.

Bade fotoğrafa dikkatle baktı.

“Bu çocuklar kaç yaşında?”

Ege:

“Beş ya da altı. Biz de birbirimizle ilk sevgili olduğumuz da 3 yaşındaydık.”

Melek fotoğrafa yaklaştı.

“Bunlardan biri…”

Bir an durdu.

“Bana tanıdık geliyor.”

Bade ona baktı.

“Hangisi?”

Melek cevap vermeden fotoğrafı elinden aldı.

“Bilmiyorum.”

Şebnem fotoğrafa baktığında yüzü değişti.

“Ben…”

Ege:

“Ne oldu?”

Şebnem fotoğraftaki çocuklardan birini gösterdi.

“Onu hatırlıyorum.”

Bade:

“Kim?”

Şebnem başını iki yana salladı.

“Bilmiyorum.”

Tam o sırada Ege fotoğrafın arkasını çevirdi.

Tek bir tarih vardı:

11 MART 2014

Altında ise silik bir yazı:

“ÇOCUKLAR — İLK EV.”

Bade fısıldadı:

“İlk ev…”

Ege:

“Bunu daha önce gördük. Hem ev demişken biz evlenince sence villada mı yaşayacağız yoksa gecekondu da mı?”

Leyla:

“Çınar Sokak 17.”

Ege başını salladı.

“Evet.”

---

BADE'NİN HATIRASI

Bade fotoğrafa tekrar baktı.

Bir anda gözlerinin önüne kısa bir görüntü geldi.

Renkli duvarlar.

Küçük sandalyeler.

Oyuncaklarla dolu bir oda.

Ve çocuk sesleri…

Bade gözlerini kapattı.

“Bir dakika.”

Ege hemen ona döndü.

“Bade'm?”

Bade:

“Ben burayı biliyorum.”

Melek:

“Nereyi?”

“Bir kreş.”

Ege birkaç saniye sustu.

Sonra:

“Ben de aşkım.”

Bade ona baktı.

“Sen de mi hatırlıyorsun bebeğim?”

Ege başını salladı.

“Çok az güzelim.”

Bade:

“Biz oraya beraber mi gidiyorduk Ege'm?”

Ege hafifçe gülümsedi.

“Bebekliğimizden beri birbirimizi tanıyoruz ya, unutkan Sayın Karan.”

Bade:

“Doğduğumuzdan beri yakışıklı..”

Ege:

“Evet prensesim.”

Bade:

“Üç yaşımızdan beri de kendimize sevgili diyorduk hatırlıyor musun?”

Ege güldü.

“Sen bana sevgilim diyordun yalnız küçük bıdık.”

Bade:

“Sen de bana.”

Melek ikisine bakıp güldü.

“Bunu gerçekten üç yaşında mı yapıyordunuz?”

Ege:

“Bizim ilişkimiz biraz erken başlamış.”

Bade:

“Sus.”

Ege:

“Tamam güzellik.”

Melek başını iki yana salladı.

“İkiniz de çocukluktan beri aynısınız.”

Bade ona baktı.

“Sen de doğduğumdan beri varsın.”

Melek'in yüzündeki gülümseme yumuşadı.

“Ben seni bebekliğinden beri tanıyorum zaten.”

Bade:

“Biliyorum.”

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra Ege fotoğrafa tekrar baktı.

“Peki…”

“Bu çocuk kim?”

Kimse cevap veremedi.

---

2014 DOSYASI

Leyla eski dosyaların arasından başka bir belge çıkardı.

Üzerinde:

11 MART 2014

ÇOCUKLAR — KREŞ KAYDI

yazıyordu.

Leyla sayfayı açtı.

İlk satır:

BADE KARAN

İkinci:

MELEK KESKİN

Üçüncü:

ŞEBNEM YALÇIN

Sonraki satırlarda diğer çocukların isimleri vardı.

Yedi isim.

Leyla sayfanın altına geldiğinde durdu.

Sekizinci satır…

Boştu.

Sadece küçük bir çizgi vardı.

08 — __________

Hazal:

“Burada biri eksik.”

Ege:

“Hayır.”

Herkes ona baktı.

Ege belgeyi gösterdi.

“Biri eksik değil.”

“Biri silinmiş.”

Bade:

“Kim silmiş?”

Ege:

“Bilmiyorum bebeğim.”

Belgenin altında başka bir not vardı.

Leyla yüksek sesle okudu:

«“ÇOCUKLARIN BİRBİRİNİ HATIRLAMASI ENGELLENMELİ.”»

Odadaki hava bir anda değişti.

Melek:

“Bunu neden yazsınlar?”

Şebnem:

“Çünkü hatırlamamızı istemediler.”

---

KUZEY

Aynı saatlerde Kuzey eski dosyaların bulunduğu odadaydı.

Elindeki fotoğrafı masaya bıraktı.

Fotoğrafta küçük çocuklar vardı.

Bade.

Melek.

Ege.

Ve yüzü diğerlerinden farklı şekilde kapatılmış bir çocuk.

Kuzey uzun süre fotoğrafa baktı.

Sonra çok alçak sesle konuştu.

“Bu fotoğrafın burada olmaması gerekiyordu.”

Telefonu çaldı.

Kuzey açtı.

Karşıdaki kişi:

“Onlar hatırlamaya başladı mı?”

Kuzey:

“Evet.”

“Ne kadarını?”

Kuzey fotoğrafa baktı.

“Henüz yeterince değil.”

Karşıdaki ses:

“Peki dördüncü çocuk?”

Kuzey'in yüzü sertleşti.

“Onu bulurlarsa…”

Kısa bir sessizlik.

“…her şeyi hatırlayacaklar.”

Telefon kapandı.

Kuzey fotoğrafı tekrar eline aldı.

Çocuğun yüzünün bulunduğu bölüme baktı.

Ama hiçbir şey söylemedi.

---

BADE VE EGE

Okulun koridorunda Bade ile Ege yan yana yürüyordu.

Bade:

“Çocukluğumuzu hatırlamak garip.”

Ege:

“Ben senin çocukluğunu zaten biliyorum ya kızım.”

Bade:

“Her şeyimi biliyorsun yani? Akıllı çocuksun hm.. Severiz.”

Ege gülümsedi.

“Her şeyini değil tatlım.”

Bade:

“Ne bilmiyorsun mesela? Sen benim zannettiğimden de salak çıktın hm..”

Ege:

“Beni ne kadar sevdiğini, sevdiceğim.”

Bade gözlerini devirdi.

“Başladın yine.”

Ege:

“Ne yapayım? Sevgilim çok güzel.”

Bade:

“Çok konuşuyorsun.”

Ege:

“Sen de bunu seviyorsun, kabul et yavrum.”

Bade:

“Belki.”

Ege:

“Yine mi belki? Aman Tanrım gıcıklık damarın tuttu yine.”

Bade gülümseyerek:

“Evet.”

Ege:

“Tamam Sayın Karan. Bunu da kaydettim.”

Bade:

“Ne yapacaksın?”

Ege:

“Sonra konuşacağız, küçük hanım.”

Bade:

“Tehdit mi?”

Ege:

“Hayır. Seni tanıyorum sadece. Hem ben kimim, Koskoca kraliçe Bade Karan'ı tehdit etmek kim.”

Bade:

“Maalesef.”

Ege:

“Bak yine başladı kalbimin sultanı ve kalbimin hırsızı..”

Bade gülmeye başladı.

Ama birkaç saniye sonra ikisinin de yüzü ciddileşti.

Çünkü ikisi de aynı şeyi düşünüyordu.

Çocukluklarında hatırlamadıkları bir şey vardı.

---

YENİ MESAJ

Telefonlar aynı anda titredi.

Yedi kız birbirine baktı.

Bade telefonunu çıkardı.

Tek bir mesaj:

«YARIN KREŞE GİDECEKSİNİZ.»

İkinci mesaj geldi:

«AMA ÇOCUKLARINIZIN DEĞİL…»

Birkaç saniye sonra üçüncü mesaj:

«…ÇOCUKLUĞUNUZUN PEŞİNDEN.»

Melek:

“Bizi gerçekten çocukluğumuza götürüyorlar.”

Leyla:

“Peki neden?”

Şebnem elindeki bilekliğe baktı.

İ.N.

“Çünkü birini hatırlamamızı istiyorlar.”

Bade:

“Birini mi?”

Şebnem başını kaldırdı.

“Hayır.”

Herkes ona baktı.

Şebnem'in sesi titredi.

“Bir çocuğu.”

---

SON

Gece.

Şebnem odasında yalnızdı.

Elindeki küçük ayıcığa baktı.

Sonra bilekliğe.

İ.N.

Gözlerini kapattı.

Bir çocuk sesi duydu.

«“Abla…”»

Şebnem'in gözleri açıldı.

“Sen…”

Sessizlik.

Sonra aynı ses tekrar geldi:

«“Abla…”»

Şebnem fısıldadı:

“Ben seni hatırlıyorum.”

Cevap gelmedi.

Sadece odanın içindeki eski saat çalışmaya başladı.

Tik. Tak. Tik. Tak.

Şebnem yavaşça başını kaldırdı.

Ve duvarda, daha önce hiç fark etmediği küçük bir çizik gördü.

İki harf.

İ.N.

Şebnem'in yüzü bembeyaz oldu.

Çünkü artık bunun tesadüf olmadığını biliyordu.

Bu harfler…

bir çocuğun hatırasıydı.

Ve ertesi gün…

yedi kız, kendi çocukluklarının içine geri dönecekti.

DEVAM EDECEK... 🧸 🖤 🎀

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

4okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…