İZ

YEDİ BÜYÜK GÜNAH

7. BÖLÜM — İZ

Ertesi sabah okulun koridorları her zamanki gibi kalabalıktı.

Ama Bade'nin aklı hâlâ önceki gece aldığı fotoğraftaydı.

Fotoğrafı tekrar telefonundan açtı.

Yedi kız.

Okulun önünde.

Fotoğraf uzaktan çekilmişti.

Kim çekmişti?

Ve daha önemlisi…

Neden?

Bade fotoğrafı yakınlaştırdı.

Arka planda okul binasının yanında eski bir tabela görünüyordu.

Tabelanın üzerinde silik bir tarih vardı.

2014.

Bade'nin yüzü değişti.

“Yine mi 2014…”

Telefonunu kapattı.

Tam o sırada Melek yanına geldi.

“Ne oldu?”

Bade telefonu cebine koydu.

“Bir şey yok.”

Melek birkaç saniye ona baktı.

“Bade.”

“Ne?”

“Bana yalan söyleme.”

Bade cevap vermedi.

Melek'in bakışları yumuşadı.

“Dün geceden beri tuhafsın.”

Bade sonunda telefonu çıkardı.

Fotoğrafı gösterdi.

Melek'in yüzündeki ifade değişti.

“Bu ne?”

“Bilmiyorum.”

“Kim çekmiş?”

“Onu da bilmiyorum.”

Melek fotoğrafı biraz daha yaklaştırdı.

Sonra arka plandaki tabelayı gördü.

2014.

Melek sessizleşti.

“Bunu daha önce gördüm.”

Bade ona baktı.

“Nerede?”

Melek cevap vermeden önce birkaç saniye düşündü.

“Rüyamda.”

Bade gözlerini devirdi.

“Şaka yapma.”

“Şaka yapmıyorum.”

---

SINIF

Ders başlamadan birkaç dakika önce Leyla sınıfa girdi.

Masasının üzerinde küçük bir zarf vardı.

Üzerinde adı yazıyordu.

LEYLA KARAHAN

Leyla zarfı eline aldı.

Etrafına baktı.

Kimse ona bakmıyordu.

Zarfı açtı.

İçinden eski bir fotoğraf çıktı.

Fotoğrafta küçük bir çocuk vardı.

Leyla birkaç saniye fotoğrafa baktı.

Sonra arkasını çevirdi.

Tek bir cümle:

“Bazı insanlar geçmişlerini hatırlamaz.”

Altında:

“Ama geçmiş onları hatırlar.”

Leyla'nın yüzü gerildi.

Fotoğrafı hemen çantasına koydu.

Tam o sırada Hazal sınıfa girdi.

Leyla ona baktı.

Hazal'ın elinde de aynı türden bir zarf vardı.

İkisi birden durdu.

Hazal:

“Sen de mi?”

Leyla cevap vermedi.

Hazal zarfı gösterdi.

“Bende de var.”

Leyla'nın bakışları sertleşti.

“İçinde ne var?”

“Bilmiyorum.”

Hazal zarfı açtı.

İçinden eski bir belge çıktı.

Üstünde tek bir tarih vardı.

2014.

Hazal belgeyi Leyla'ya uzattı.

“Bu normal değil.”

Leyla belgeye baktı.

“Hiç normal değil.”

---

ÖĞLE ARASI

Yedi kız okulun arka bahçesinde bir araya geldi.

Bu kez kimse konuşmuyordu.

Masaya yedi zarf bırakıldı.

Her birinin üzerinde farklı bir isim vardı.

Bade.

Leyla.

Melek.

Hazal.

Lale.

Tuana.

Şebnem.

Lale zarflara baktı.

“Bunları kim bıraktı?”

Şebnem:

“Bilmiyoruz.”

Tuana zarfını eline aldı.

“Belki açmasak?”

Hazal ona baktı.

“Bence artık çok geç.”

Melek ilk zarfı açtı.

İçinden eski bir hastane kayıt fotokopisi çıktı.

Melek'in gözleri belge üzerinde gezindi.

“Bu benim doğum tarihim.”

Herkes sustu.

Bade hemen kendi zarfını açtı.

Aynı türden bir belge.

Leyla da.

Hazal da.

Lale.

Tuana.

Şebnem.

Yedi belge.

Yedi isim.

Yedi doğum tarihi.

Ama belgelerin hepsinde aynı hastane adı vardı.

Bade başını kaldırdı.

“Bu imkânsız.”

Leyla belgeyi tekrar kontrol etti.

“Biz aynı hastanede doğmuşuz.”

Hazal hemen karşı çıktı.

“Hayır.”

“Ne?”

“Benim ailem beni başka bir hastanede doğurduğunu söylüyor.”

Şebnem belgeye baktı.

“Benimki de.”

Tuana sessizce konuştu.

“Benim ailem de.”

Kimse konuşmadı.

Melek'in elindeki belge titriyordu.

“Peki bu kayıtlar ne?”

---

AYNI ANDA

Kuzey, eski arşiv binasının önünde duruyordu.

Elindeki belgeye son kez baktı.

Sonra binaya girdi.

Tozlu rafların arasında ilerledi.

Görevliye eski dosya numarasını söyledi.

Görevli bilgisayara baktı.

“Bu dosya arşivden kaldırılmış.”

Kuzey kaşlarını çattı.

“Kim kaldırmış?”

Görevli başını iki yana salladı.

“Bilmiyorum.”

“Ne zaman?”

Görevli birkaç saniye ekrana baktı.

“Dün.”

Kuzey'in yüzü değişti.

“Dün mü?”

“Evet.”

Kuzey hiçbir şey söylemeden dışarı çıktı.

Telefonunu çıkardı.

Bir numarayı aradı.

“Dosyayı biri benden önce bulmuş.”

Karşıdan bir ses geldi.

“Emin misin?”

Kuzey:

“Evet.”

Kısa bir sessizlik.

Sonra karşıdaki kişi sordu:

“Peki yedi kız?”

Kuzey'in bakışları sertleşti.

“Onlar da artık biliyor.”

---

OKUL

Ders çıkışı Bade okulun boş koridorunda yürüyordu.

Elinde eski belge vardı.

Koridorun sonunda bir sınıfın kapısı açıktı.

Bade durdu.

İçerisi boştu.

Ama öğretmen masasının üzerinde eski bir fotoğraf vardı.

Bade yavaşça içeri girdi.

Fotoğrafı aldı.

Fotoğrafta yedi küçük çocuk vardı.

Yüzler net değildi.

Bade fotoğrafın arkasını çevirdi.

Bir tarih:

2014

Ve bir cümle:

“İlk kez burada buluştular.”

Bade'nin nefesi kesildi.

“Kim bunlar?”

Arkasından bir ses geldi.

“Sen.”

Bade hızla döndü.

Kapıda Melek duruyordu.

Bade:

“Bunu sen mi bıraktın?”

Melek başını salladı.

“Hayır.”

İkisi fotoğrafa baktı.

Melek bir çocuğu işaret etti.

“Bu…”

Bade:

“Ne?”

Melek'in yüzü bembeyaz oldu.

“Bu benim.”

Bade ona baktı.

“Emin misin?”

Melek fotoğrafa tekrar baktı.

“Bu kolyeyi hatırlıyorum.”

Fotoğraftaki küçük kızın boynunda küçük bir kolye vardı.

İnci şeklinde.

Melek elini boynuna götürdü.

“Annem bunu çocukken taktığımı söylemişti.”

Bade fotoğrafa daha dikkatli baktı.

Yedi çocuğun arkasında…

bir kişi daha vardı.

Yüzü görünmüyordu.

Sadece silueti seçiliyordu.

Bade fısıldadı:

“Sekizinci…”

Tam o anda sınıfın ışığı kapandı.

Karanlıkta telefon ekranı yandı.

Bade'nin telefonuna yeni bir mesaj gelmişti.

“Fotoğraftaki yediyi buldunuz.”

İkinci mesaj geldi.

“Ama sekizincinin kim olduğunu hâlâ bilmiyorsunuz.”

Son mesaj birkaç saniye sonra geldi.

“Çünkü onu hiç aramadınız.”

Melek Bade'ye baktı.

“Bade…”

Bade ekranı kapattı.

“Artık arayacağız.”

Koridorun diğer ucunda bir kapı yavaşça kapandı.

İkisi de aynı anda o tarafa baktı.

Kimse yoktu.

Ama yerde küçük bir kâğıt duruyordu.

Bade eğilip aldı.

Kâğıdın üzerinde tek bir kelime vardı:

“YARIN.”

Bade kâğıdı sıktı.

Melek sessizce sordu:

“Yarın ne olacak?”

Bade cevap vermedi.

Çünkü ikisi de artık aynı şeyi düşünüyordu.

2014'te başlayan şey, yedi yıl sonra yeniden başlamıştı.

Ve bu kez…

onları izleyen kişi saklanmıyordu.

DEVAM EDECEK...
🧸🖤🎀