UNUTULAN ÇOCUK – 2014

🖤 YEDİ BÜYÜK GÜNAH
BÖLÜM 5 — UNUTULAN ÇOCUK - 2014
Gece yarısını çoktan geçmişti.
Kuzey Kılıç, emniyet binasının en alt katındaki arşiv odasında tek başına oturuyordu.
Önündeki masa yıllardır açılmamış dosyalarla doluydu.
Bir dosya diğerlerinden farklıydı.
Üzerinde yalnızca tek bir tarih vardı:
2014
Kuzey dosyaya birkaç saniye boyunca baktı.
Sonra elini uzatıp kapağını açtı.
İlk sayfada eski bir tutanak vardı.
Bazı bölümler karalanmış, bazı isimlerin üzeri siyah kalemle çizilmişti.
Kuzey kaşlarını çattı.
“Bu dosya neden kapatılmış?”
Sayfaları çevirdi.
Bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafın arkasında yedi küçük isim yazıyordu.
Bade.
Leyla.
Melek.
Hazal.
Lale.
Tuana.
Şebnem.
Kuzey'in eli bir anda durdu.
İsimleri tekrar okudu.
Sonra fotoğrafa baktı.
Yüzündeki ifade değişmişti.
Sanki yıllardır unutmaya çalıştığı bir şeyi yeniden görmüştü.
“Hayır…”
Fotoğrafı masaya bıraktı.
Dosyanın sonraki sayfasını açtı.
Bu kez büyük harflerle yazılmış tek bir cümle vardı:
YEDİ ÇOCUK KAYIP.
Kuzey'in gözleri satırda kaldı.
Altındaki kutucukları inceledi.
1 — BULUNDU
2 — BULUNDU
3 — BULUNDU
4 — BULUNDU
5 — BULUNDU
6 — BULUNDU
7 — BULUNDU
Kuzey'in yüzü gerildi.
“Yedi…”
Parmağını sayfanın aşağısına indirdi.
Orada, diğerlerinden farklı olarak daha küçük bir kutucuk vardı.
Üzeri birkaç kez karalanmıştı.
Kuzey dosyayı kendisine doğru çekti.
Karalanmış bölümün altından tek bir kelime görünüyordu:
8
Kuzey dondu.
O anda koridordan bir ses geldi.
Tak.
Kuzey başını kaldırdı.
“Kim var?”
Cevap yoktu.
Silahına davranmadı.
Sadece kapıya doğru yürüdü.
Kapıyı açtığında koridor bomboştu.
Yerde ise eski, siyah bir kurdele duruyordu.
Kuzey eğilip kurdeleyi aldı.
Bir süre avucunda tuttu.
Sonra gözleri yeniden dosyaya kaydı.
Kurdeleyi gördüğü anda yüzündeki bütün renk çekildi.
Çünkü bu kurdeleyi daha önce görmüştü.
2014'te.
Aynı gece…
Bade'nin telefonu titredi.
Bilinmeyen numaradan tek bir mesaj gelmişti:
“Geçmişi kurcalamayın.”
Bade kaşlarını çattı.
“Ne saçmalıyor bu?”
Mesajı Leyla'ya gönderdi.
Leyla birkaç saniye sonra cevap verdi:
“Bunu sana kim gönderdi?”
Bade:
“Bilmiyorum.”
Tam telefonu kapatacakken ikinci mesaj geldi.
Bu kez yalnızca üç kelime vardı:
“Sekizinciyi unutmayın.”
Bade'nin yüzündeki ifade değişti.
“Sekizinci?”
Arşiv odasında Kuzey hâlâ aynı sayfaya bakıyordu.
Dosyanın en arkasında, yıllardır kimsenin açmadığı küçük bir zarf vardı.
Üzerinde el yazısıyla:
K.K. — 2014
Kuzey zarfı eline aldı.
Açmadan önce uzun süre bekledi.
Sonra yavaşça yırttı.
İçinden tek bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafta sekiz çocuk vardı.
Kuzey fotoğrafa baktı.
Yedi yüz tanıdı.
Ama sekizinci çocuğun yüzü fotoğraftan kesilmişti.
Kuzey fısıldadı:
“Sen kimsin?”
Arkasından bir kadın sesi geldi.
“Onu gerçekten hatırlamıyor musun, Kuzey?”
Kuzey bir anda arkasını döndü.
Kadın kapının yanında duruyordu.
Kuzey'in yüzü buz kesti.
“Sen…”
Kadın hafifçe gülümsedi.
“Onları hiç kaybetmedin.”
BÖLÜM 5 SONU. 🖤