Bölüm 37

Gün ilerledikçe Zeynep, sabahki yalnızlık hissini bir şekilde atlatmıştı. Öğleye doğru, sabahın erken saatlerinden kalan sessizlik yerini dışarıdaki hareketliliğe bırakmıştı. Bir süre evde kalmaya karar verdiği için, aklında pek çok düşünce vardı. Sadece birkaç saatliğine bile olsa yalnız kalmak, Zeynep’e ihtiyacı olan rahatlamayı ve zihinsel ferahlığı sağlamıştı. Ancak bir yandan da, arkadaşlarının sürekli olarak yanında olma isteği, Zeynep’in içindeki boşluğu biraz daha fazla hissettirmeye başlamıştı.

Zeynep, mutfak tezgahında duran kahve fincanını aldı ve pencerenin önüne doğru yürüdü. Dışarıda hafif bir rüzgar vardı, güneş bulutların arasından zaman zaman süzülen ışıklarını yansıtıyordu. Şehri izlerken, Zeynep’in aklında bir kaç farklı düşünce dans ediyordu. Bugün, belki de geçmişten gelen bazı düşünceleriyle yüzleşmesi gerektiğini hissediyordu.

Bir süre sonra telefonuna gelen mesaj sesiyle irkildi. Zeynep, ekranına baktığında mesajın Ayşe'den geldiğini gördü.

Ayşe: Zeynep, seni özledim. Akşam dışarı çıkalım mı? Hadi gel, biraz kafamızı dağıtalım. Hepimiz seni bekliyoruz!Zeynep, telefonu birkaç saniye daha elinde tutarak düşündü. Ayşe’nin davetini reddetmek istemiyordu. Bir yandan da, biraz sosyalleşmek ve kafasını dağıtmak iyi olabilirdi. Sonunda, telefonu açıp cevap yazdı.

Zeynep: Tamam, ben de gelirim. Biraz dışarı çıkıp kafa dağıtmak iyi olabilir.

Mesajı gönderdikten sonra, Zeynep bir yandan hazırlanmak için odasına gitti. Birkaç dakika sonra, biraz daha rahatlamış ve kendini dışarıya çıkmaya hazır hissediyordu. Biraz parfüm sıktı, hafif bir makyaj yaptı ve rahat bir kıyafet seçerek evden çıkmaya hazır hale geldi.

---

Ayşe ve arkadaşları, Zeynep’in geldiğini görünce hemen etrafını sardılar. Ayşe, Zeynep’i görünce neşeyle bağırdı.

"Zeynep, nihayet geldin! Seni bekliyorduk, hadi bir an önce başlayalım!"

Zeynep gülümsedi, "Evet, sonunda dışarı çıkabildim. Uzun zamandır evdeydim, biraz nefes almam gerekiyordu."

Ayşe, Zeynep’i kollarından tutarak arkadaşlarının yanına doğru çekti. "Hadi bakalım, size güzel bir akşam geçireceğiz!" dedi.Dışarıda, gün batımına doğru ilerleyen saatlerde hava hafifçe serinlemişti. Hep birlikte bir kafeye gittiler ve dışarıda oturdukları masada sohbet etmeye başladılar. Zeynep, bir yandan arkadaşlarının sohbetine katılıyor, bir yandan da çevresindeki hareketliliği izliyordu. Ayşe, Ali ve diğer arkadaşlarıyla yaptığı sohbet, Zeynep’in kafasını dağıtmaya başlamıştı.

Zeynep, bir noktada sessizleşti ve derin bir nefes aldı. Ayşe, onun bu halini fark edip yanına oturdu.

"Zeynep, iyi misin? Bugün biraz sessizsin, her şey yolunda mı?" diye sordu Ayşe, endişeli bir şekilde.

Zeynep, gülümsedi ve başını sallayarak, "Evet, iyiyim. Sadece kafamda biraz fazla şey var, o kadar."

Ayşe, "Bunu hep yapıyorsun. İçindeki düşünceleri hep kendine saklarsın, ama böyle daha zor oluyor, biliyorsun değil mi?" dedi, biraz da sert bir şekilde.

Zeynep, derin bir iç çekerek, "Evet, belki haklısın. Ama bazen insan yalnız kalmak istiyor. Kendi başına bir süre her şeyi düşünmek, biraz daha rahatlatıcı olabiliyor."

Ayşe, Zeynep'in sözlerine sadece başını sallayarak karşılık verdi. "Bunu anlıyorum, ama unutma ki biz buradayız. Ne olursa olsun seni yalnız bırakmam."Zeynep, Ayşe'nin bu sözlerine minnettarlıkla baktı. "Teşekkür ederim Ayşe, gerçekten. Bazen düşünceler içinde kaybolmak kolay oluyor, ama senin gibi arkadaşlarım olduğu için çok şanslı hissediyorum."

---

Bir süre sonra Zeynep ve Ayşe’nin sohbete devam ettiği sırada, Ali de gelip gruba katıldı. Hızlıca sohbet etmeye başladılar, kahkahalar yükselirken Zeynep, akşamın tadını çıkarıyordu.

Ancak, Zeynep bir an için gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı. İçinde bir huzursuzluk vardı, ama arkadaşlarıyla geçirdiği bu zamanın kendine iyi geldiğini de biliyordu. Ayşe’nin, Ali’nin ve diğer arkadaşlarının desteği, ona güç veriyordu.