Bölüm 36

Sabahın erken saatlerinde Zeynep, kendi evinde uyandı. Odasındaki perdeler hala kapalıydı, dışarıdaki ışık ince ince içeri süzülüyordu. Bir süre uykusuzca yatağında döndü, geceyi nasıl geçirdiğini hatırlamaya çalıştı ama aklı karma karışıktı. Sonunda yataktan kalkmaya karar verdi ve odasının kapısını açtı.

Evde her şey sessizdi. Bir süre mutfağa gitmeyi düşündü ama sabah kahvesini yapmaya üşendi. Hızla banyo yaptıktan sonra mutfağa geçti. Zeynep, küçük bir fincan kahve hazırlayarak mutfak masasının yanına oturdu. Kahvesini yudumlarken zihninde biriken düşüncelerle meşguldü.

Telefonu çaldı. Zeynep, ekranında Emir'in ismini görünce kısa bir süre duraksadı. Hemen açtı.

"Emir, günaydın," dedi Zeynep, sesi biraz yorgun ama yine de neşeliydi.

"Zeynep, günaydın! Bugün işe gelmedin mi? Her şey yolunda mı?" Emir’in sesi, Zeynep’in ne kadar stresli olduğunu anlamış gibiydi.

"Her şey yolunda Emir, sadece biraz kafam karışık. Bugün çalışmaya başlamadım, dinlenmem gerekiyordu."

Emir biraz sessiz kaldı. "Bunu yapman normal, Zeynep. Biraz zamana ihtiyacın olduğu belli. Ama bilmeni isterim ki, her zaman yanındayım."
Telefonu kapatıp kahvesini içmeye devam etti. Evdeki sessizlik ona huzur veriyordu, fakat her şeyin çabucak değişebileceğini biliyordu. Bu hayatın ona ne getireceğini hiç bilemezsin. Ne de olsa, işler her zaman karmaşık oluyordu.

---

Bir süre sonra Zeynep, telefonu tekrar çaldığında gözlerini kısıp ekrana baktı. Ali’nin ismini gördü. Telefona cevap verdi. “Ali, günaydın.”

"Zeynep, neredesin? Bu kadar sessiz olmanın amacı nedir? Dışarıda hava çok güzel, biraz vakit geçirelim. Ben ve Ayşe dışarı çıkıyoruz. Sen de gel, hadi!"

Zeynep, biraz düşündü. “Aslında biraz evde kalmak istiyorum, Ali. Bu aralar biraz kafa dinlemem lazım."

Ali’nin sesi biraz endişeliydi. "Biliyorsun, biz seni hep bekleriz. Ama seni kırmak istemem. Bugün ne zaman istersen görüşürüz, tamam mı?"

Zeynep gülümsedi. "Tamam Ali, teşekkür ederim. Ama bugün dinlenmeye devam edeceğim. Bir süre yalnız kalmam gerekiyor."

Zeynep telefonunu kapattı ve yeniden mutfağa geçerek kahvesini hazırladı. Bu sabah, gerçekten her şeyden uzaklaşıp bir süre kendi başına vakit geçirmek istiyordu. Emir’in ve Ali’nin endişelerinin farkındaydı, ama onların yardımları ile değil, kendi iç huzurunu bulacağı bir süre geçirmesi gerektiğini hissediyordu.
Zeynep, Emir'in sözleriyle hafifçe gülümsedi. “Teşekkür ederim, Emir. Gerçekten ihtiyacım vardı. Ama şimdilik biraz yalnız kalmam gerek.”Bir süre sonra telefonuna bir mesaj geldi. Zeynep, mesajı okurken şaşkınlıkla irkildi. Mesaj, eski bir arkadaşından gelmişti.

"Merhaba Zeynep, uzun zaman oldu! Nasılsın? Bir süredir şehirdeyim ve seninle görüşmek isterim. Beni hatırladığını umarım."

Zeynep biraz düşündü. Bu kişiyle uzun zamandır görüşmemişti. Gerçekten ne yapması gerektiğini bilmiyordu. Ne de olsa, geçmişte yaşanan bazı olaylar Zeynep’in kafasını karıştırıyordu.

Zeynep derin bir nefes aldı ve mesajı cevapsız bırakmaya karar verdi. Bugün eski arkadaşlarla görüşmek yerine biraz kendi iç dünyasında kalmayı tercih edecekti.

Zeynep, mutfak masasındaki kahvesini içmeye devam ederken bir yandan da dışarıyı izledi. Bir süre sonra zihnindeki karışıklık biraz daha hafifledi, ama hala bir eksiklik hissediyordu. Kendi evinde yalnız olmak bazen rahatlatıcı olsa da, Zeynep bazen başkalarına da ihtiyacı olduğunu hissediyordu. Ama ne olursa olsun, bugün sadece kendiyle vakit geçirecekti.