Bölüm 16 Gizli Sırlar ve Gergin Anlar

Yemek bitiminde, geceyi sonlandırmak üzere evlerine dönen grup, bir yandan sohbet edip eğlenerek, yorgun ama mutlu şekilde araçlarına bindiler. Zeynep ve Emir, birbirlerine çok fazla konuşmadan ama derin bir anlamla bakarak evlerine doğru yol aldılar.

Ali, biraz sarhoş olmuştu. Epey içmişti ve kafası karışıktı. Onun bu halini fark eden Ayşe, "Ali, iyi misin?" diye sordu endişeli bir şekilde.

"Biraz kafam karıştı," dedi Ali, hafifçe sendeleyerek. "Beni yatağıma yatır Ayşe, lütfen. Hem de yanında kalırsan çok sevinirim."

Ayşe, Ali'nin durumu karşısında biraz şaşkın ama yumuşak bir şekilde gülümseyerek, "Tabii, yatakta rahat ol, ama ben de burada kalmam." dedi ve Ali’yi yatağına yerleştirdi.

O sırada, Emir ve Zeynep, geceyi tamamlamak üzere evlerine vardılar. Zeynep, arabadan inerken, Emir bir an duraksadı ve gülümsedi.

"İyi geceler, Zeynep," dedi Emir, yüzünde sıcak bir gülümseme ile. Ardından Zeynep’i nazikçe öperek, "Huzurlu bir uyku dilerim," dedi.

Zeynep de hafifçe gülümseyerek, "İyi geceler Emir," dedi ve kapıyı kapatıp içeri girdi.

Odaya girdiğinde, ışıkları açarken bir an donakaldı. Çünkü yatakta, başını ellerinin arasına alarak bekleyen Mert’i gördü.Zeynep, şaşkınlıkla, "Sana söylemedim mi? Böyle şeyler yapma diye?" dedi, sesi biraz sertleşmişti.

Mert, sakin bir şekilde gülümsedi ve "Anlaşmamız var, unutma Zeynep," dedi, soğukkanlı bir şekilde.

Zeynep, derin bir nefes aldı ve gözlerini kırpıştırarak, "Anlaşma? Aklımda hiç de çıkmıyor zaten," diye fısıldadı. "Bana güveniyorlar, ama biraz daha zaman gerekiyor. Sen çok göz önündesin, Mert. Ali ne kadar saf, şapşalın teki olursa da, Emir de gayet akıllı. Ama senin bu hareketlerin... dikkat çekiyor."

Mert, hafifçe gülümsedi. "Seninle her şey çok kolay, Zeynep. Ama unutma, biz de bu işin içinde hep birlikteyiz."

Zeynep, bir süre sessiz kaldı. Ardından, "Bu kadar hızla gitmek istemiyorum, Mert," dedi, gözlerini Mert’in gözlerinden kaçırarak. "Bana biraz daha zaman ver. Bu işler göründüğü gibi basit değil. Kendimizi fazla gösteremeyiz."

Mert, gözlerini Zeynep’in üzerine dikerek bir süre sessiz kaldı. "Zaman, hepimizin elinde," dedi, hafifçe gülerek. "Ama unutma, Zeynep. Kapanan kapılar bazen geri açılmaz."