Bölüm 15

Zeynep ve Emir, ofislerinin kapısından çıktılar. Bugün, her şeyin biraz daha farklı hissettirdiği bir gündü. O kadar sessizdi ki, Zeynep bir süre Emir’in yanında sadece var olmanın yeterli olduğunu fark etti. Ne konuşacaklarını, ne yapacaklarını bilmediler ama yine de birbirlerine yakın olmak onlara huzur veriyordu.

Emir, Zeynep’e doğru dönerek, "İstersen biraz dolaşalım," dedi, hafifçe gülümseyerek. "Bir şeyler içelim. İş bitmiş gibi hissediyorum."

Zeynep, Emir’in teklifini kabul etti ve birlikte dışarı çıktılar. Sokaklarda yürürken, birbirlerine çok fazla şey söylemeden, sadece yan yana olmanın keyfini çıkardılar. Ama Zeynep, bu sessizliğin bazen en anlamlı sohbetlerden daha değerli olduğunu düşündü. İçindeki hisleri kelimelerle açıklamaktan çok, sadece hissetmek istiyordu.

Derken, bir telefon sesi duyuldu. Zeynep cebinden telefonunu çıkardı ve ekrandaki ismi görünce bir an duraksadı. Ayşe’nin adı yazıyordu.

Zeynep telefonun ekranına baktı ve Emir’e döndü. "Ayşe arıyor," dedi.

Emir, hafifçe gülümsedi. "Cevap vermek zorunda değilsin."

Ama Zeynep, bir süre tereddüt ettikten sonra telefonu açtı. "Merhaba, Ayşe," dedi. "Nasılsın?"Ayşe hemen heyecanla konuşmaya başladı. "Zeynep, sana çok güzel bir haberim var! Akşam için bir plan yapalım mı? Ali ile ben akşam yemeğine çıkacağız, siz de bizimle gelin!"

Zeynep, şaşkın bir şekilde, "Gerçekten mi? Yani, siz… Ali ile baş başa mı kalacaksınız?" diye sordu.

Ayşe güldü. "Tabii ki! Ama seninle de vakit geçirmek istiyorum, eğlenceli bir gece olsun."

Zeynep biraz tereddüt ettikten sonra, "Tamam, geliriz," dedi. Emir de onaylayarak, "Evet, eğlenceli olacak gibi görünüyor," diye ekledi.

Akşam yemeği için hazırlıklar başladı. Ali ve Ayşe, Zeynep ve Emir’i akşam için beklerken, biraz gergin bir atmosfer vardı. Zeynep ve Emir, her ne kadar birlikte olmanın keyfini çıkarsalar da, bazı şeyler hala havada kalmıştı.

Akşam, hep birlikte bir restorana gittiler. Ayşe ve Ali, Zeynep ile Emir’in arasındaki rahatlığı fark edip, onları biraz daha yakınlaştırmaya çalıştılar. Ali, Zeynep’in tuhaf bakışlarını fark etti ve araya girerek şakalar yapmaya başladı.

Ali: "Zeynep, ciddileşme biraz, gülümse. İkisini baş başa bırakıp, biraz eğlenceli bir şeyler yapalım," diyerek, gülerek Zeynep’e göz kırptı.

Zeynep, hafifçe gülümsedi ama bir süre kafasını eğdi. "Bilmiyorum, Ali," dedi. "Sadece her şey biraz garip hissediyor."Ayşe hemen söze girdi: "Zeynep, bazen biraz daha rahat olmak lazım. Yaşamaya başla, keşke birini tanısak ve... baş başa vakit geçirebilsek."

Zeynep, "Öyle mi?" diye sordu, kafasını biraz eğerek.

Ayşe: "Evet, yemek yiyin, sohbet edin, eğlenin, birbirinizi tanıyın! Hem ne kadar zaman oldu ki Emir ile baş başa kalmadınız ki?"

Zeynep, birkaç saniye sessiz kaldı. Ardından, "Sadece birlikte oluyorum," dedi, gözlerini kaçırarak. Ama derinlerde bir şeyler çok değişmişti. Zeynep, bazı duyguları derinden hissediyor ama tam olarak ne yapacağını bilmiyordu.

O sırada Emir, Zeynep’e dönerek, "Ayşe haklı, belki biraz daha eğlenmeliyiz," diyerek gülümsedi. "Ve bence bunu sen de hak ediyorsun."

Zeynep, gözlerinde bir parıltı belirdi ama hemen gizlemeye çalıştı. Gülümsedi. "Evet," dedi, "Belki de haklısın."

Ali ve Ayşe, Zeynep ile Emir’in arasında biraz daha yakınlaşma olduğunu fark ettiler. Ama o an, her şeyin daha da derinleştiği anıydı.

Daha sonra, akşam yemeği sırasında biraz eğlendiler, biraz da düşündüler. Zeynep, Emir’in yanında olmak istemişti, ama o anlarda bile bazı sorular hala kafasında dönüp duruyordu.

Ali, Zeynep ile şakalaşmaya devam etti: "Zeynep, birader, neden hep böyle ciddi duruyorsun? Gülümse biraz, hayata bir adım daha yaklaş."Zeynep, Ali’nin şakasına karşılık vermedi, sadece gülümsedi. İçinde bir şeyler değişiyordu, ama ne olduğunu tam olarak anlamıyordu. Yine de her şeyin ne kadar basit olduğunu fark etti. Hayat, bazen sadece basit anlarla anlam kazanıyordu.

Bu gece, her şey değişecekti, ama Zeynep ve Emir, sadece birlikte oldukları sürece, her şeyin üstesinden gelebileceklerini hissediyorlardı.