Bölüm 13

Bir hafta geçmişti. Ali, hastanedeki tedavisini tamamlamış, nihayet taburcu olmuştu. Zihni hâlâ biraz karışıktı, vücudu ise ağırlaşan geçmişin izlerinden hala kurtulamamıştı. Ama bir şekilde iyileşiyor, eski haline dönmeye çalışıyordu.

O gün, hastanenin kapısından çıkarken, koridorda bekleyen birini fark etti. Gözleri ona odaklandığında, kalbi bir an durdu. Mert... Buradaydı. Ali, adımlarını hızlandırarak Mert'e doğru yürüdü. İkisi de birbirine dikkatle bakarak bir süre sessiz kaldılar.

"Senin burada ne işin var?" diye sordu Ali, hafif bir gerginlikle.

Mert, soğukkanlı bir şekilde gözlerini Ali’nin gözlerinden ayırmadan cevap verdi, “Birinin iyileşmesini bekliyordum.”

Ali, daha fazla soru sormadan, “Bundan sonra dikkatli ol. Benimle işin olmasın,” diyerek, Mert’e gözdağı verdi. Ama kalbinde bir şeyler yerinden oynuyor, içindeki huzursuzluk bir türlü geçmiyordu. Mert, ona bakarak cevap vermedi, sadece bir adım geri çekildi ve Ali’yi izlemeye devam etti.

Ali, içindeki karışıklıkla hastaneden ayrıldığında, bir anlığına rahatladı. Ancak birkaç adım sonra, Ayşe’yi gördü. Ayşe, yüzünde gülümsemeyle ona doğru yaklaşırken, Ali’nin biraz daha dikkatini çekti.“İyi misin?” diye sordu Ayşe, Ali’nin düşünceli halini fark ederek.

Ali, derin bir nefes aldı. “Biraz garip hissediyorum. Ama geçer,” dedi. Ayşe, başını sallayarak onun yanında yürüdü. “Bunu atlatırsın. Yanındayım.”

İçindeki bir şeyler değişmişti. Ayşe ile arasında, bilmeden de olsa bir bağ oluşuyordu. Bir hafta boyunca yaşadığı zorlukları atlatmışlardı, ama şimdi farklı bir şeyler hissediyordu. Ayşe'nin varlığı, Ali'yi biraz olsun rahatlatıyordu. Ve belki de, içindeki karışıklıklar, zamanla çözülecek şeylerdi.

Bir hafta sonra, Zeynep ve Emir, şirketlerinin yolunu tutmuşlardı. Emir, önemli bir toplantıya girecekti. Zeynep ise, yanında dosyalarla asansöre bindi. Asansör kapıları kapanırken, birden durdu. Zeynep şaşkın bir şekilde etrafına bakarak, durumu anlamaya çalıştı. O anda kalbi hızla atmaya başladı. İçindeki huzursuzluk gittikçe arttı.

Asansörde tek başına kalan Zeynep, elindeki dosyalarla bir süre ne yapacağını düşünerek bekledi. Derin bir nefes aldı, ama bu durumu kabullenmek oldukça zordu. “Neler oluyor?” diye düşündü, ancak asansörün tekrar hareket etmeye başlaması biraz olsun rahatlamasını sağladı.O sırada, dışarıdan sesler gelmeye başladı. Zeynep, sesin kimin olduğunu anlayamasa da, bir şeylerin ters gitmekte olduğunu hissediyordu. Emir, bir toplantıdaydı, fakat Zeynep’e odaklanıp bu durumu düzeltmek için ne yapacaktı? Merak ve huzursuzluk bir arada, Zeynep’in zihnini meşgul ediyordu.