Bölüm 34

Mert, dış kapıyı nazikçe çaldı. İçeriden hızlıca ayak sesleri duyuldu ve kapı açıldı. Ayşe, gülümsediği bir şekilde kapıyı açtı. "İyi akşamlar," dedi. "Hoş geldin."

Mert, başını sallayarak, "Hayırlı Akşamlar," dedi ve adımını içeri atarak içeri girdi. O anki tavrı biraz ciddi görünüyordu, ama yine de içeri girerken bir miktar rahatlamış gibiydi. Bir şeyler konuşmak için fırsat arıyordu.

Mert, Ayşe’ye dönerek hafifçe gülümsedi. "Telefonda konuşmak yerine, bence yüz yüze konuşmak daha iyi olur," dedi, biraz da belirgin bir şekilde. Ayşe, başını sallayarak, "Tabii," dedi ve onları odadan yönlendirdi.

Emir ve Mert, birbirlerine göz göze geldikten sonra, dışarı çıkmak için bahçeye yöneldiler. İkisi de sessizdi ama gerilim hissediliyordu.

Bahçeye çıktıklarında, Emir, birkaç adım attıktan sonra Mert’e döndü. "İçecek bir şeyler istersin?" diye sordu, sesinde sıcaklık vardı, ama aynı zamanda ciddi bir ton da vardı.

Mert, ellerini cebine sokarak, "Yok, teşekkür ederim. Zaten çok fazla kalmayacağım," dedi. Birkaç saniye sessizlik oldu. Sonra, Emir’in hemen konuya girmesi gerektiğini hissederek, "Birkaç önemli şey konuşmamız gerek," diye ekledi.

Emir, kafasını sallayarak Mert’e baktı. "Biliyorum, ve seni dinlemeye hazırım. Her şeyin zamanlaması çok önemli," dedi.Zeynep, içerideki oturma odasında camdan dışarıyı izlerken, Emir ve Mert’in bahçede konuştuklarını fark etti. Gözleri, dışarıdaki iki adam arasında geçen sessiz ama belirgin iletişimi dikkatle takip ediyordu. Ne konuşuyorlardı? Sadece bahçede bir yürüyüş müydü yoksa başka bir şey mi vardı? Zeynep, bir şeylerin garip olduğunu hissediyordu, ama ne olduğunu tam anlayamıyordu.

O sırada, Ayşe Zeynep’in omzuna nazikçe dokundu. "Zeynep, iyisin değil mi?" diye sordu, sesi sakinleştirici ve bir o kadar da meraklıydı.

Zeynep, bir an duraksadı. İçinde hala bir huzursuzluk vardı. Derin bir nefes alarak, "Evet, evet iyiyim," dedi ama sesindeki o tedirginlik bir türlü geçmiyordu. İçinde bir şeylerin yolunda gitmediği hissi hala vardı. Zeynep, tekrar gözlerini camdan dışarıya dikti ve "Ama... bir şeyler doğru gitmiyor gibi hissediyorum," diye mırıldandı.

Ayşe, Zeynep’in bu hâlini fark etti. Onun korkularını ve içindeki huzursuzluğu anlamaya çalışıyordu. "Bazen kafamızda çok fazla büyütüyoruz, Zeynep. Her şeyin düzene girmesi zaman alabilir," dedi, Zeynep’in omzuna bir kez daha dokunarak. "Ama sakin ol, her şey yoluna girecek."Zeynep, hala dışarıyı izlerken, derin bir iç çekti. "Umarım dediğin gibi olur," dedi ve içindeki belirsizliği bir kenara itmeye çalıştı. Ama bir şeyler hala ona rahatsızlık veriyordu.