Bölüm 31

Sabahın ilk ışıkları, evin içine usulca girmeye başlamıştı. Mert, mutfakta kahve hazırlıyordu. Her sabah olduğu gibi, kahvenin kokusu evin her köşesine yayılıyordu. Kahve makinesinin tıkırtısı ve suyun kaynamaya başlaması, sabahın huzurlu ritmini oluşturuyordu.

Zeynep, yavaşça uyanıp gözlerini araladı. Hemen sabahın erken saatlerinde kalkmayı seven biri değildi, ama bu sabah farklı bir şey vardı. Birkaç dakika düşündü ve sonra yataktan kalkmaya karar verdi. Yavaşça odasından çıkıp merdivenlerden aşağıya indi. Mutfaktan gelen kahve kokusu ona huzur veriyordu.

Mert, kahve fincanını hazırlarken gülümsedi. "Günaydın Zeynep Hanım," dedi, ona bakarak.

Zeynep, biraz şaşkın bir şekilde gülümsedi. "Sanada günaydın Mert," dedi ve kahve makinesine yöneldi. "Kahvemi yapacağım, sen bir şey ister misin?"

Mert, başını sallayarak, "Tabii, çok isterim," dedi ve kahve makinesinin yanına yaklaşıp Zeynep’e yardım etti.

Zeynep, kahvesini hazırlarken içini bir şeyler kemiriyordu. Dün yaşadığı dolandırılma olayını hala tam olarak kabullenememişti. Yavaşça Mert’e doğru döndü ve ona seslendi.

"Bu Dün bir şey oldu Mert," dedi. "Bir hesapla dolandırıldım. Hesabımdaki tüm para... gitti," diye devam etti, gözlerinde şok ve sinir karışımı bir ifade vardı.Mert, şaşkın bir şekilde Zeynep’e bakarak, "Ne diyorsun? Hesabın mı dolandırıldı? Nasıl olmuş?" diye sordu.

Zeynep, başını sallayarak, "Bilmiyorum. Bir şekilde başıma geldi ve ben fark ettim. Gerçekten çok sinirliyim," dedi.

O sırada, kapı çaldı. Zeynep ve Mert birbirlerine bakarak, kim olduğunu tahmin etmeye çalıştılar. Zeynep kapıya yöneldi ve kapıyı açtı. İçeriye eski bir arkadaşı girdi.

Zeynep, şaşkınlıkla, "Ne... Ne tesadüf! Sen mi?" dedi, bir anda şaşırarak. Yıllardır görüşmedikleri bu eski arkadaşını görmek, onu beklenmedik bir şekilde şaşırtmıştı.

Arkadaşı gülümsedi. "Evet, Zeynep! Uzun zaman oldu," dedi ve Zeynep’i kucaklayarak selamladı.

Mert, Zeynep’in bu şaşkın halini fark etti ve gözlerini ona odakladı. Yavaşça arkadaşa göz attı ve kafasında sorular belirmeye başladı. Zeynep, biraz da çekingen bir şekilde, "Gel, otur," dedi ve arkadaşı oturma odasına götürdü.

Zeynep, arkadaşına biraz içecek bir şeyler hazırlamak için mutfağa yöneldi. Mert, mutfağa gelirken, Zeynep’in kulağına yaklaşarak düşük sesle fısıldadı: "Bu kız kim?"

Zeynep, hızla başını çevirdi ve "Eski bir arkadaşım Mert," dedi, dikkatlice Mert’in gözlerine bakarak.

Mert, gözlerini ona odakladı ve daha da dikkatli bir şekilde sordu: "Burada kalacak mı?"Zeynep, başını hafifçe eğdi ve "Bilmiyorum," dedi, aslında bu konuda emin değildi. Ama hala arkadaşı hakkında bazı şüpheleri vardı. Onun ne düşündüğünü merak ediyordu.

Mert, biraz daha yakınlaşıp sordu: "İsmi ne?"

Zeynep, ona sinirli bir şekilde bakarak, "Kendin sorarsın Mert," dedi, gözlerinde belli bir sertlik vardı. Artık sabrı tükenmişti. Mert, ona biraz daha sert bakarak, "Peki, kaç yaşında?" diye sordu, merakla.

Zeynep, Mert’in bu sorusuna çok komik bir yanıt verdi. "Hadi ya! Kaç yaşında olduğuna mı takıldın? İnan bana, ona sorsan daha iyi olur," dedi, gülerek.

Mert, biraz sinirli bir şekilde geri çekildi. "Hadi ya, Zeynep! Tamam, sorularım bitmedi ama sen de hiç yardımcı olmuyorsun," diyerek biraz bozuldu.

Zeynep, Mert’in bu tepkisini görünce kahkahasını tutamayarak gülümsedi. "Sadece merak etme, Mert. Her şey yolunda," dedi.