Bölüm 25

Mert ve Zeynep, restoranın kapısından içeri adım attılar. Restoranın atmosferi oldukça şıktı; mum ışıkları, zarif tabaklar ve rahat bir ortam, akşam yemeğini geçirmek için harika bir mekandı. Mert, Zeynep’in rahatça oturabilmesi için sandalyesini hızla çekti ve nazikçe, "Buyurun Zeynep Hanım," dedi, hafif bir gülümsemeyle.

Zeynep, gülümseyerek sandalyeye oturdu ve gözlerini Mert’in gözlerine dikti. "Hala kırkınım sana Mert," diyerek alaycı bir şekilde cevap verdi. Zeynep’in bu hafif alaycı tavrı, Mert’i gülümsetti. Zeynep'in gülüşü, onun içindeki gerginliği bir nebze olsun alıyordu.

Tam o sırada garson, yanlarına yaklaştı ve profesyonel bir şekilde gülümsedi. "Hoş geldiniz Mert Bey, buyurun," diyerek menüyü Zeynep ve Mert’e sundu.

Mert başıyla garsona teşekkür ederek menüyü aldı. Zeynep biraz menüyü inceledikten sonra, Mert’e döndü. "Hangi yemeği önerirsin?" diye sordu.

Mert, menüyü dikkatlice inceledikten sonra, "Bence tavuk fırında oldukça güzel. Ama sen ne istersen," diye cevap verdi.

Zeynep hafifçe başını salladı. "Tavuk fırın güzel olabilir. Ama ben bir şarap da alacağım," dedi.

Mert, şarap önerisini duyunca hafifçe gülümsedi. "Şarap mı? Tam senlik bir tercih," diyerek Zeynep’e takıldı.Zeynep, gülümseyerek, "Evet, biraz da keyif yapalım, değil mi?" dedi. "Bu kadar stresin ardından, biraz rahatlamak gerek."

İkisi de menülerine göz gezdirmeye devam ederken, garson siparişlerini almak için geri geldi. Zeynep ve Mert, menülerindeki yemekleri seçip siparişlerini verdiler.

Zeynep, siparişini verirken bir an sessizleşti ve Mert'e baktı. "Herkesin bir hikayesi var, değil mi?" dedi, gözleri uzaklara dalarak. "Birbirini anlamaya başladıkça, bazen daha fazlasını görmek isteyebilirsin. Ama bazen, bilmediğin şeyler seni daha çok korkutabilir."

Mert, Zeynep’in söylediklerini düşündü. "Evet, bazen insanın anlamak istemediği şeyler olabilir. Ama korkularla yaşamaktansa, onları kabullenmek gerek."

Zeynep hafifçe başını salladı, "Belki de," dedi, "Ama bazen korkuların seni bugüne kadar getiren şeyler olduğunu unutuyorsun."

Mert, Zeynep’in söylediklerini dikkatle dinlerken, garson tekrar yanlarına geldi. "Afiyet olsun, Zeynep Hanım, Mert Bey," diyerek masalarına yemeklerini bıraktı. İkisi de yemeklerine odaklanarak biraz sessiz kaldılar.

Zeynep ve Mert, yavaşça yemeklerini yemeye başladılar. Akşamın ilerleyen saatlerinde, ikisi de hayatlarını ve geçmişlerini konuşarak, birbirlerini daha iyi anlamaya başlamışlardı.