Bölüm 24

Emir’in yardımıyla Zeynep, sonunda Mert’in hapsinden kurtulmuştu. Emir onu eve götürmüştü, fakat Zeynep hala yaşadığı her şeyi sindirmeye çalışıyordu. Evlerine geldiklerinde Zeynep hızlıca kapıyı açıp, direkt olarak Mert’in odasına yöneldi.

Mert, Zeynep’in hızla içeri girmesini fark ettiğinde biraz şaşırmıştı, ancak yüzündeki gülümseme bu kadar kolay sinirlenemeyecek kadar rahat olduğunu gösteriyordu.

"Zeynep, sen de alıştın bu odaya böyle girmeye," dedi, ellerini ceplerine sokarak.

Zeynep, öfkeli bir şekilde bakarak, "Konuşmalıyız, hemen!" dedi, sesindeki kararlılık her şeyin ne kadar ciddi olduğunu belli ediyordu.

Mert biraz gözlerini yuvarlayarak, "Sonra, işim var. Şimdi olmaz," dedi ve kapıyı hızla Zeynep’in önüne kapattı.

Zeynep, nefesini tutarak kapıya yaslandı. "Aşağıda bekliyorum," dedi, gözleri Mert’in suratına odaklanmıştı. İçinde biriken öfke ve korku, sanki her an patlayacak gibiydi.

Bir süre sonra Mert, hızla merdivenleri inerek aşağıya indi. Zeynep oturma odasında, bir yastığa yaslanmış, derin düşüncelere dalmıştı. Mert, içeri girdiğinde ona bakarak konuştu: "Evet, ne konuşacağız acaba Zeynep?" dedi, sesi bir tık soğuk ama sakin.

Zeynep, gözlerini ondan kaçırmadan sert bir şekilde cevap verdi. "Mert, sen beni kaçırdın. Kafama çuval geçirdin, hem de elimi kolumu bağladın," diye bağırdı.

Mert, gözlerini hafifçe kırparak, "Bunları daha önce konuştuk, Zeynep. Seni neden kaçırdığımı anlattım sana," dedi, ama sesinde hala alaycı bir ton vardı.

Zeynep sinirli bir şekilde karşılık verdi: "Başka bir yolu olabilirdi. Benim gibi birini kaçırdın, Mert! Ne yapmak istedin?"

Mert, biraz sabırlı bir şekilde konuşmaya devam etti: "Tamam, tamam. Sonuçta bir şey olmadı, sağ salim buradasın. Artık bu konuyu kapatalım. Hem ben çok açım, sen de sabah beri bir şeyler yemedin. Yemeye çıkalım mı?"

Zeynep, başını hafifçe sallayarak, "Aç değilim," dedi, ama Mert’in ısrarcı bakışlarını görünce biraz daha duraksadı.

Mert, bir adım daha atarak, "Hadi ama, ikimiz de aç olduğumuzu çok iyi biliyoruz, Zeynep. Hem bir değişiklik yaparız, dışarıda biraz hava alırız," diye ekledi.

Zeynep, ona bir an baktıktan sonra, yavaşça ayağa kalktı. "Dışarıda bekle, geliyorum," dedi.Mert hafifçe gülümsedi, "Hm, tamam. Ben dışarıda bekliyorum," diyerek kapıyı açtı ve dışarıya çıktı.

Zeynep, odada bir süre durup derin bir nefes aldı. Sonunda, Mert’in peşinden gitmeye karar verdi.