8. Bölüm: Teklif 2

Nildanın anlatımıyla.
Bugün sonunda bu lanet hastaneden çıkacaktım. O yüzden az da olsa mutluydum. Bu havasız hastanede boğulmuştum resmen.
Şuan elif ile tubayı bekliyordum. Yoksa çoktan bu lanet olası hastaneden çıkmıştım. Tam dört gün önce ilk uyandığımda sıfır gelmişti yanıma.
Hiç ummadığım zamanda o benim yanıma gelmişti.
Açıkçası onu gördüğümde şaşırmıştım. Yanıma O pislik Rauf bile gelseydi o kadar şaşırmazdım. Ama ben tam dört gün önce hem kendime hemde sıfıra söz vermiştim. Birlikte intikamımı alacaktık. Kaza sebebinide bana anlattı.
Meğerse kaza sonucu benim hızlı gitmem değilmiş. Sebep, yola bilerek yağ dökülmesiymiş. İlk duyduğumda Açıkçası bunuda şaşırmıştım. Sıfır mafyası zaten karaçember ile düşmandı ama şimdi daha çok birbirlerine olan nefretleri büyüdü.
Benim yüzünden.
İlyas ile tuba çok yakın arkadaş olmuşlardı bu süreçte çünkü sadece tubanın yanında ilyas vardı. Birlikte resmen her işi başarabilirlerdi. Aslında ben sıfır mafyasına karşı düşmanlığım yok. Hepsi çok iyiler. Bu zor süreçte onlar bizim yanımızda durup, yardım ettiler. Çok iyiler.
Tamam katil olabilirler,
Tamam mafya olabilirler,
Tamam oğlum bir suçlu olabilirler ama iyilerdi neticede.
Elif ile tuba hariç ben bu kadar iyi insanlar tanımamıştım. Aileden bahsetmiyorum arkadaşlıklardan bahsediyorum. Elifin yanında da Alikanın olduğunu duymuştum fakat bir ara derin ona arkadaşlık etmişti hatırladığım kadarıyla. Bana ise zaten sıfır yardım etmişti.
Yardım derken arkadaşlıktan bahsediyorum yahu. Bize dost olmuşlardı. Üçümüzünde durumu çok kötüydü en çokda ben.
Benim ameliyatım tam 17 saat sürmüştü. Sağ kolum yerinden çıkmıştı, sol kolumda kırılmıştı. Sol kolum hala sargıdaydı. Bu sargı tam bir ay boyunca kalması gerekeceğini bildirmişti hemşire.
Ama eğer sancısı gecerse ben daha erken kaldırcaktık hiç de bir de bununla uğraşmayacaktım. Beyaz ceketimi alıp üstüme giymeye çalıştım ama sol kolum buna engel olduğunda ceketi geri bıraktım.
Ceketi omuzlarıma bıraktım giymedim. Dışarıdan da sıfır mafyasının sesleri gelmiyordu. Muhtemelen iyi olduğumuzu gördüklerinde gitmişlerdi. Sıfır mafyası ile birlikte intikam alacaktım...alacaktık.
Tuba ile elif te benimle gelecekti. Onları bu işe asla sürüklemek istemezdim ama olanları onlara anlattığımda kabul etmeyip, benim yanımda kalacaklarını söylediler. Bende karşı gelemedim çünkü gerçekleri konuşsam o mafya ile birlikte tek kalmak istemezdim.
Odamın kapısı açıldığında hızla kafamı çevirip kim olduğuna baktım. Elif, beyaz eşofman takımı ile gülümsedi. Tuba ise bir siyah eşofman takımıylaydı. Bende mavi bir eşofman takımıylaydım.
Yumuşak ve rahat kıyafetler giymeyi tercih etmiştik çünkü daha yaralarımız gelmemişti. Mesela benim sırtımdaki dikiş geçmemişti hala.
"Merhaba tarçın" dedi elif. Ah ne kadar da onun şakalarını özlemiştim. Kahlaha attım. "Merhaba Türk kahvesi" dedim.
Tubaya baktığımda elini omzuna sarmıştı ve omzundaki acı yüzünden yüzünü ekşitmişti. "Merhaba hardal." dedim ona elimi kaldılarak. Tuba başını kaldırıp zorla gülümsedi.
"Merhaba nilda." dedi. Açıkcası aramızda en hassas olan kişi tubaydı. Hem fiziksel olarak hemde ruhsal olarak. Ben ikisinden de daha çok güclüydüm. İki anlamda da. Aramızda en az hasar alan kişi tuba olduğu halde o daha çok çökmüştü.
"İyi misin?" diye sordum tubaya. Tuba kafa salladı.
"Evet, ama o lanet olası arabayı yavaşlatsaydın belkide daha iyi olacaktım."
Ölüm sessizliğine gömüldük.
Hayır, tuba olanları bilmiyordu.
Tuba, kazanın sebebini bilmiyordu.
Tuba bana kızmıştı. Haklıydı aslında çünkü belki arabayı az da olsa yavaş kullansaydım belki de daha az koyardık.
Ben artık hayattan bıkmıştım.
Ben artık baskılardan bıkmıştım.
Ya ben artık suçlu olduğum halde kendimi suçsuz yere savunacağım için bıkmıştım!
Elifin bakışları tubaya dikildiğinde tuba boğazını temizledi. "Neyse...çıkalım" demek zorunda kaldı. Elif bana bakıp gülümsedi ve konuşmaya başladı.
"Öncelikle tuba bunları demene hakkın yok. Sen kazanın sebebini biliyor musun ki böyle konuşmaya cesaret edebiliyorsun?" dedi.
Benim yüzünden tartışmalarını hiç istemiyordum ama elif yine kendini o büyük deliğe sokmuştu.Tuba duruşunu dikleştirdi.
"Evet biliyorum. Hız yaptığı iç-"
"O zaman yanlış biliyorsun. Kazanın sebebi hız yapmak değil, kazanın sebebini yola yağ dökülmesiydi. Araba kaydı tuba. Emin olmadığın veya bilmediğin konuları dile dökmeden önce tam üç kere düşün. Bir daha bu hisse düşmek istemezsin."
Elifin rahatlığı beni tedirgin etmişti. Tuba bana baktı ve şoktan kekeledi.
"Sen nasıl gerçekten mi?" diye sordu pişmanlıkla. Bazı insanlar kızardı ama ben yine güldüm.
"Evet, elifin söyledikleri doğru. Hayır sana kızmıyorum aksine hak veriyorum. Benim hızlı sürmem yüzünden siz canımızdan oluyordunuz." dedim tubaya bakarak. Tuba hemen konuştu.
"Ben...ben gerçekten çok özür dilerim hardal ne bileyim ya konuyu bilmiyordum." dediğinde hemen lafa atladım.
"Hayır, özür dileme. Aksine ben özür dilerim." dedim ve birbirimize sarıldık. Bu yaklaşık on saniyeden fazla sürdüğünde elifin sesiyle kulaklarıma ulaştı. "Ben sizin bu sarılmanızımı izleyeceğim yoksa bu lanet hastaneden çıkacak mıyız?" dedi.
Hemen sarılmamız bitirip ayrıldık. "Tamam o zaman çıkalım." dedim ve birlikte odadan çıktık. Ah aman ne çıktık sıfır ve arkadaşları bizi kapının önünde bekliyordu.
"Selamünaleyküm." dedi sıfır. Küçük bir tebessüm oluştu dudaklarımda.
"Aleykümselam" dedim. Sıfırında dudakları iki yana kıvırıldığında ilyas konuştu. "Nasıl oldun tuba"
Nasıl oldunuz değil nasıl oldun
Tuba utançla gülümsedi. "Evet iyiyim" dedi. Sıfır o ikiliye baktı ve konuştu.
"Siz nesiniz şuan?"
Tuba şaşkınlıkla sıfıra baktı."Biz..
Biz sadece arkadaşız abi." dediğinde herkes güldü. "O kadar korkma şaka yaptığımı anlamadın mı?"
Ve arkadaşlar tuba çok saftı...
Daha çok güldüğümüzde tubanın yanakları daha çok kızardı. İlyas aksine çok rahattı. Herkes konuşmasını bitirdiğinde sıfır konuştu. "Sizi eve bırkamak için geldik...güvenlik açısından yanlış anlamayın." dedi ciddiyetle bana bakarak. Kafamı yana eğip, "Zahmet vermeyelim" dedim. Bende oldukça ciddiydim.
"Saçmalama, ne zahmetinden"
Bende cevap olarak gülümsedim.
Sıfır bana yer vermek amacıyla yana çekildi. Arkamı dönüp yürmeye başladım nedense yürümeye başladığımda gülmeye başladım.
Hepimiz yürümeye başladık.Bahçeye indiğimizde 2 büyük siyah araba bizi bekliyordu.Biz ilk baştakine bindik.Elif,tuba ve ben altılı koltuğun üçüsüne yan yana oturduğumuzda,Sıfır,ilyas ve alikan tam karşımıza oturdu.Ön ve sürücü koltuğuna ise derin ile larin geçti.Araba çalıştığında sıfır o hiç ummadığım zamanda bize bir teklif kurdu.
"Sizde biliyorsunuz ki karaçember sizi rahat bırakmayacak. Tek güvenli yer bizim yerimiz...Sizi mafya ya davet ediyorumintikamını almak için katıl bize.İnrikamını almak için katılın sıfır mafyasına. Şuan sadece hayır veya evet demek zorundasın.Sadece bize bir kelime lazım.Lütfen hadi bir kelime söyleyin. Çabuk davranalım çünkü önümüzde bir savaş var"
Neredeyim ben.
Nerede boğuldum.
Nerede boğuluyorum
Ve en önemlisi nerede boğulacağım.
Ben muhabir nilda karal ne kadar da şansız bir insandım.Önümde şuan yine iki yol var.
Ya savaşarak öleceğim
Ya da yaşlılıktan öleceğim.
Ve ben muhabir nilda karal yine hiç ummadığım anda dudaklarımdan evet nidası düşmüştü...