3. Bölüm: Acı gerçekler

Hayatım gerçekten de bir kabusa dönüşebilir miydi?
Gerçekten iyi günler bir daha karşıma gelmeyebilir miydi?
Evet, gelmeyebilir ve dönüşebilirdi.
Sonuçta bir mafyaya üye olup, sıfır mafyasına hain olarak girersem olurdu.
Bunları yaşarsam ki yaşıcam hayatım cehenneme dönüşürdü.
Yaklaşık yarım saat koştuğumda kendimi bir banka bıraktım ve suyumu içtim. Denizi seyrederken elim telefona gidip WhatsApp açtı.
Eliften bir sürü okumadığım mesajlar vardı. Biraz düşündümde bu dünyada beni bir tek seven elif kalmıştı.
Akrabalarım cenazeye bile gelmemişti ve babam durduk yere herhangi bir sebebi olmadığı halde beni terk etti.
Benim öz babam beni terk etti ya bir düşünsenize ailen yok olmuş.
O uzun mesajları okudum. Bazı yerlerde neden işe gelmediğimi, mesajlara cevap vermediğimi ve evimi neden soruşturmaya alındığını sormuştu. Hızla kısa bir mesaj yazamaya başladım.
*Mesajlarına cevap vermediğim içim özür dilerim.Fakat bu kötü günde yazmaya fırsat bulamadım. Üzgünüm. Benim evimi soruşturmaya almaların nedeni ise annem ve kardeşimin evde ölü bulunmasıydı.*
Mesajı atıp telefonu kapattım. Kulaklığımı elime alıp kulağıma taktım ve Running up that hıll şarkısını açtım.Tam yerimden kalkacaktım ki bir adama tam yanıma, banka oturdu.
Şaşkınlıkla adama baktım. Aslında bu bir tanıdık biriydi.Tanıdık bir simaydı ama ilk başta çıkartamadım. Sonra hatırladım. Bu adam benim cüzdanımı getiren adamdı. Bu adam sıfırdı.
Kulaklığımı geri çıkartıp kucağıma koydum. Ona bakarak gülümsedim
"Aaaa sıfır." dedim ona bakarak. Sıfır bakışlarını denizden ayırıp, bana baktı ve tebessüm etti. "Evet, ben sıfır." dedi ve tekrar bakışlarını denize değdirdi.
"Ne büyük tesadüf bu ya." dedim şaşkınlıkla ve kahkaha atarak. Sesim biraz düşündüğümden fazla çıkmıştı. Bakışlarını denizden ayırmadan cümlelerini kurdu. "Belkide bu bir tesadüf değildir nilda." İsmimi... ismimi unutmamıştı. Gerçi bende onun lakabını unutmamıştım. Az önce onu gördüğümde hayecanlanmıştım. Sevinmiştim.
Neydi bunun adı?
Neydi bu duyunun adı?
Neydi bu onu ilk gördüğümde sevinmenin sebebi?
Biliyordum aslında bu duygunun ismini ama bildiğim için bilmek istemedim.
Cevapsız kaldım sorusuna çünkü doğru bir cevap bulamadım. Dakikalar saniye ye dönüştüğü halde sessizliğini onunla paylaştım. En son olarak sessizliği ben bozdum. "Eee nasılsın?" diye sordum.
Bakışlarını Gözüme değdirdi ve o cümlesini kurdu. "Benim nasıl olmam önemli değil... sen nasılsın asıl?" diye sordu. Bende hemen saniyesinde cevap verdim. "Benim de nasıl olduğum önemli değil. Artık canımı bile önemsemiyorum." dedim ona bakarak.
Sıfır bana bakmaya devam etti ve bir daha hiç gözünü veya kafasını bana çevirmedi. Derin nefes aldı.
"Bu hayat zorluklarla dolu muhabir. Dünyada malesef ki hak etmediğin bazı problemler yaşarsın. Bazen bu acılar geçer, bazen geçmez ama dışarıya yansıtmasın, bazen ise o acı hep içinde beslenir ve dışaryı ister istemez yansıtırsın. Bu benim veya senin elinde değil. Bu problemler de senin elinde değil. O yüzden şuan kendini üzme. Geçer belki zamanla. Geçer belki teselli cümleler ile. Geçer belki intikamla."
Öyle doğru cümleler kuruyordu ki aklım bile şaşmıştı. Dolu gözlerimi o fark etmeden silmeye çalıştım. Hâla bana bakıyordu. Bende baktım.
Ve bana gülümsedi. Bende tebessüm ettim ona. "Şimdi nasılsın?" diye sordu. Kahkaha atıp "Şimdi iyiyim. Bir adam sayesinde." dedim imalı imalı. Sıfır yapay bir merakla sordu. "Aaa bak çok merak ettim. Kimmiş bu adam?" diye sordu. Bende ona ayak uydurdum.
"İsmini bilmiyorum. Bana ismini değil lakabını söyledi.Ve bunu sana söyleyemem sır olduğunu söyledi." dedim inatla.
Sıfır gülümseyip eline telefonu aldı. Bir şeyler ile uğraşırken bende kulak üstü kulaklığımı alıp kulağıma taktım. Ve bana bakmayı bekledim. Bir kaç dakika telefon ile uğraştıktan sonra telefonu bıraktı ve bana bakmaya başladı. Ayağa kalkarak, "Benim biraz daha koşmam lazım. Yani gitmem lazım. Ayrılıyoruz sanırım. Görüşürüz. "Dedim tebessüm ederek.
Sıfır hiç ummadığım zamanda o cümleyi kurdu.
"WhatsApp kullanıyor musun?" diye sordu. "Evet."dedim düşünmeden.
Biraz bekleyip konuştu. "Telefon numaranı alabilir miyim?...hayır yanlış anlama yani birine ihtiyacın olduğunda beni arayabilesin diye." dedi.Ben yine nereye adımımı atacağımı bilmiyordum. En nefret ettiğim şey işte bu ya.
Derin nefes verdim ve konuştum. "Şuan gerekli olduğunu düşünmüyorum. Zaten bir daha eğer karşılaşırsak konuşuruz. Benim gitmem lazım Görüşürüz."dedim hızla.
Sıfır sadece umutsuz bir şekilde kafa salladı. Arkamı dönüp koşmaya başladım. Ve nedense üzüldüm. Ve nedense çok mutsuz oldum.Oflayarak koşmaya devam ettim. Sinrile şarkıyı değiştirdim.
Şebnem ferah:mayın tarlası.
Mutlu olduğum zaman mutlu şarkılar, mutsuz olduğum zamanlar mutsuz şarkılar dinlerim. Ve nedense şuan direk şebnem ferah a geçmiştim.
Bu dünyada aşkın bana yolu yoktu.
Yani kısaca imkansız diye bir şeydi.
Yaklaşık on dakika koştuğumda eve geldim. Eve girip ilk önce temiz elbiseler giyip televizyon odasına girdim ve televizyon açıp izledim. Daha beş dakikam dolmadan telefonumdan bir mesaj titremesi geldi.
Elimle telefonu aldım. Ah yine bilinmeyen bir numaraydı. Bıktım bu bilinmeyen numaralardan. Ama bu...ama bu vedata ait olan numara değildi. Hızla mesajı okudum.
*Merhaba nilda. Beni tanımıyorsun tabii. Ben sıfır mafyasının lideri ve kurucusuyum. İsmimi şuan söylemeyeceğim. Açıkçası direk konuya geçmek istiyorum. Karaçember mafyasına üye olduğunu biliyorum. Orda sence adamlarım olmaz mı?.Tamam hadi vedatı geçtim. O biraz saf ve cahil ama senin anlayacağını sandım. Annen ve kardeşini biz değil onlar öldürdü. Karaçember öldürdü nilda. Keşke adım atmadan önce biraz akıllıca davransaydın ama düşünmemişsin bile. Sence neden karaçember lideri orada değildi. Sence neden senden gizlenmek istedi.
Ah nilda ne zor bir dünya geçiriyorsun. Ama bunu bilmen senin hakkın. Karaçemberin kurucusu Kamil ekinci fakat lideri senin öz mü öz babam Rauf karal. Anneni ve kardeşini baban öldürdü nilda karal. Şimdi bir kez daha düşün. Onlar ile iş birliği yapmak istiyor musun?İki gün içinde bana dönüş yapmazsan senide kendi düşmanım olarak bileceğim. İyi günler nilda karal.Görüşmek üzere. Hoşçakal.*

Ve ben nilda karal ne kadar da bir zavallı ile saftım...