10. Bölüm: Birleşmek

4 eylül akşamı saat 19.47
Feray karal mutfakta akşam yemeği için mantı yapıyordu. Mantı yapmasının sebebi ise kızı nildanın en sevdiği yemek olduğu içindi. Nilda işe gitmeden önce annesinden rica etmişti ve annesi kıyamadığı için hemen tereddüt bile etmeden mantı yapmaya başlamıştı.
Lara ise odada ders çalışıyordu. En büyük hayali hukuk okumaktı. Çok çalışır ve disiplinliydi. Lara odasından çıkıp annesinin yanına, mutfağa doğru gitti.
Ve tabikide patates kızartması yapmayı unutmamıştı annesi çünkü bunuda lara rica etmişti annesinden. Lara mutfağa gidip patates kızartmasından bir tane alıp ağzına götürdü.
"Ooo annem döktürmüşsün yine" dedi lara annesinin yanağından öperek.
Annesi, "Tabi dökütürürüm kızlarım bende kırık yılın başı bir yemek istemiş yapmayım da ne yapayım."dedi kızına sarılarak
Feray kızını çok severdi. Anlatılmıyor sevgisi. Nasıl anlatılırdı sevgi?
cümleler kullanarak mı?
Bakışlar göndererek mi?
Feray ikisinide kullanmıştı ama gerçek sevgi ikinci yoldu. İnsanlar yapay cümleler kullanabilir ama yapay bakışlar gönderemez, başaramaz.
Feray ve laranın son sarılmasıydı bu çünkü az önce bir mafya örgütü tarafından katlediliceklerdi. Bir kapı Kırılma sesi geldiğinde birbirinden ayrıldılar ve mutfaktan çıkıp televizyon odasına gittiler.
Onlarca adam içeri girip silahlarını o iki kadına doğrultular. Feray konuyu biliyordu ama laranın hiç bir şeyden haberi yoktu. Lara korkudan ağlamaya başlayıp annesinin kolunu tuttu. Bir adam gelip onları yere çöktürdü ve ellerini bağladı.
"Sana ilk ve son kez söyleyeceğim Feray karal. Berat karal nerede?"
Berat karal nilda karalın öz mü öz abisiydi.
Herkes onun trafik kazasında öldüğünü biliyordu ama sıfır mafyası onu almıştı ve bunun kimsenin haberi yoktu. Feray bile bilmiyordu beratın nerede olduğunu. Beratın nerede olduğun sorusunun nedeni ise raufun isteğiydi.
"Sana yemin ederim ki haberim yok."
Beklemedi adam direk kafalarına sıktı. Emirdi. Rauf karal emri.
Ve tam o anda karal ailesi diye bir şey kalmamıştı. Çünkü herkes birbirine düşman olmuştu. Aynı zamanda lara karal ve Feray karal öldüğü için aile yok olmuştu.
Saat tam 19.53'te Feray karal ve lara karal acı çeke çeke hayatına son verip öldü. Suçsuz yere bu dünyadan göçüp gittiler.
Habere çıkacak belki çıkmayacaktı ama habere çıksalar bile bir kaç gün sonda herkes gibi unutulcaktı.
Nildanın anlatımıyla...
Hala bu savaş alanından çıkmamıştık. Bir arkadan çıkıyorlardı bir önden kaçmamız imkansız diye bir şeydi. Bir gelmişti bize yardıma. Onun kim olduğunu bilmiyorum sadece sıfır mafyasından olduğunu biliyordum.Tam önümüzdeki arabadaydı ve arkamızda da o bize kurşun yağdıran arabalar vardı.
Üst üste kurşun yağdırıyorlardı ama cam kurşun geçirmiyordu.
"Bir salın abi ya.Yeter defolun yarım saat oldu."dedi ilyas bıkkın bir şekilde.
Dalga geçiyordu aslında. Elif ile tuba hala çökülüydü önlem amaçlı tam yarım saattir. Nasıl boğulmadılar diye düşünüyordum. Elif çöktüğü yerden kalkıp oturdu.mDerin bir nefes verdi.
"Ay boğuldum be" dedi biraz bağırarak. Alikan bir kaç el ateş etti arabalara ve durup güldü. Onların arabasına kurşun geçirmezdi ve hiç bir şekilde kurşun camı kırmıyordu. Yani bizim ateş ettiğimiz mermilerde boşa gidiyordu.
Tubada çöktüğü yerden kalkıp ofladı. İlyas tubaya baktı bir kaç saniye sonra hemen bakışlarını kaçırdı. Arkamızdaki arabalara baktığımda yoklardı şaşkınlıkla sıfıra baktım. "Nereye gittiler?"dedim hızla.
Sıfır kafasını çevirip camlardan baktı. Baktığında benim gibi şaşırmadı, böyle durumlara alışık gibi gözüküyordu.
"Geri çekildiler.Her zaman yaptıkları gibi.Öyle bakma muhabir, saldırıya uğrayabiliriz ancak her zaman geri çekilenler karaçember olur" dedi hafifçe tebesüm ederek.
Bende karşılıklı olarak hafifçe tebsüm ettim ve telefonumu elime aldım. Whasappa girdiğimde bir numara gördüm fakat bu numaradan yeni mesajlar yoktu. Mesajlara girdiğimde bu kişinin vedat olduğunu gördüm. Ben anlamıştım aslında .
Kamil lider,
Rauf piyon,
Vedat ise bir hizmetçinin tam kendisiydi. Kafamı yukarıya kaldırdım ve içten, bıkımış derin bir nefes verdim.
Ben bu son günlerde ne yaşamıştım ya böyle.
Annem ve kardeşimi kaybetmiştim,
Babamın ihanetine uğramıştım,
Vedatın ihanetine uğramıştım,
Bir mafya ya katılmıştım.
Engelle tuşuna basıp numarasını sildim. Tam o anda annem ve laranın numarasını gördüm. Bunlar...bunlar hala bende var mıydı?
Acı bir gülümseme berildi dudaklarımda bir elime alçıda olduğu için tek elimle haraket etmek çok zordu. Numaralarını sildim sadece çünkü onları her gördüğümde ölüyordum ben. Her gün ölmeyi göze alamazdım ben. Her gün bu değişik acıya katlanamazdım. Telefonumu kapatıp cebime koydum.
Tam o esnada sıfırın evine geldiğimizi gördüm. Larin arabayı durdurup indi ve otomatik olarakta herkes inmeye başladı.Tuba ve elif bana sorar diye baktığını sıfır görüp konuştu.
"İnin de evde tam olarak tanışalım." dedi.
Dedikten sonrada hemen beklemeden indi zaten.mKafamı kızlara çevirdim.
"Bir şey olmaz. Zaten artık onlardan olduk."ndedim. Tubaya baktım.
"Sen hariç" dedim tebessüm ederek.
Arabanın kapısını açmış beni uzaktan bekliyordu sıfır. İnip yürümeye başladım. Arkamdan da zaten elif ile tuba geldi. Sıfırın yanına ulaştığımda eve doğru yürüdük. Eve girdiğimizde direkten merdivenlerden çıkıp büyük bir salona geldik. Salondan içeri girdiğimizde ise herkes gelmişti. Bazıları oturuyordu bazıları ise hemen zaman kaybetmeden uzanmıştı.
Yürümeye başladığımda kendimi bir koltuğa bıraktım. Bir de hemen karşımdaki koltuktaydı ve uzanıyordu. Sıfır ceketini çıkartıp oturdu.
"Tamam o zaman tanışalım"dediğinde bir uzandığı yerden kalkıp oturdu.Herkesin gözü bana döndüğünde konuştum."Beni zaten tanıyorsunuz " dedim anlam veremeyerek.
Bir bana baktı ve konuştu.
"Tanımayanlar var." dediğinde kendini kahsetti. Umutsuzca nefes verdim."İsmim nilda karal. Muhabirlik yapıyorum ve buraya annemin ile kardeşimin intikamını almak için geldim" dedim kısaca kendimi tanıtarak.
Bir biraz düşündü ve konuştu."İntikam derken...öldürüldüler mi? Öldürüldülerse kim tarafından"dediğinde bir kaç saniye boş boş yüzüne baktım. Bu adam ne kadarda bana benziyordu aslında.
"Evet Öldürüldüler. Karaçember tarafından."dediğimde gözünü tamam anlamında kırptı. Sıra yanımda olan elife gelmişti. Herkes elife odaklandığında da bu sefer elif bıkkınca nefes verdi.
"İsmimi elif.Bende muhabirlik yapıyorum.Ve buraya nilda katıldı diye katıldım" dedi.
Bir, "Hiç bir sebep olmadığı halde canını tehlikeye mi atıyorsun?" diye sordu.Elif sadece kafa salldığında, bir vaybe anlamında art arda kafa salladı. Sıra tubaya geldiğinde tuba anlam vermeyerek onlara baktı.
"Hayır, ben buraya katılmadım. O yüzden kendimi tanıtmaya gerek yok." dediğinde sıfır sözünü sert ama bir o kadar yumuşak bir şekilde böldü.
"Sende katılıcaksın buraya tuba. Az önce olanlar her an başına gelebilir. İstediğin kadar inkar et ben bu mafya ya seni aldım bile" dediğinde tuba da mimik bile oynamadı.
"İsmimi tuba.Kameramancıyım ve buraya birinin zoruyla katıldım"dedi.
Sıfır bozuntuya vermeden kafa salladığında bir kaç dakika sessiz kaldık ama sıfır konuştu.
"Ben yine hemen kısaca sizin tanıdıklarınızı tanıtayım.Ahmet bizi bilgilendiren kişi,larin genellikle araba kullanır ama çok iyi biridir.Derin ne istersen araştırıp bulur.Kısaca araştırmacı.Alikan sıfır mafyasının yedek lideri.İlyas çok iyi dövüşçüdür.Ben ise sıfır mafyasının kurucusu ve lideryim." dedi teker teker tane tane anlatarak.Üçümüzde aynı anda kafa salladık.Burda sadece o bir denen kişiyi tanımıyorum ve sıfırda bu adamı yani kişiyi tanımamıştı.
Yine bir kaç saniye sessiz kaldık ama kimse konuşmadığında ben,elif ve tuba hepimiz bire bakmaya başladık.
Bir bize sorar gibi baktığında aydınlandı.
"Doğru ya kendimi tanıtmadım.Ben bir sıfırın sağ koluyum en yakın arkadaşım olur.Bende bu mafya da yalnızca dövüşürüm.Buraya ise sıfırı yalnız bırakmamak için geldim.Bu kadar" dediğinde sıfıra bakıp göz kırptı. Sıfır dilini üç kez damağına vurup göz devirdi.
Bir de ona aşk olsun diye bir bakış attığında bir konuda merak ettiğim bir şey vardı. Ama çok tereddüt ediyordum.Anlık bir cesaretle o soruyu sordum.
"Peki gerçek İsminiz nedir?"diye sordum bire bakarak. Bir bakışlarını sıfırdan ayırıp bana baktı ve derin bir nefes verdi. Acaba yanlış bir soru mu sordum dedim kendi kendime. Ama sonra dedim bunun nesi yanlış olur ki. Herkes bize odaklandığında bir konuştu.
"Benim gerçek ismimle kimse hitap etmez. Herkes kısaca bana bir der çünkü sıfıra en yakın sayı bir olduğu için lakabım bir" dedi sıfıra bakarak. Sıfır yine ya sabır diye baktı. Ama ben şuan meraktan geberiyordum neydi bu adamın ismi yahu.
Bir dudaklarını aralayıp konuşmaya başladı.
"Benim gerçek İsmim berat karal"