18. Bölüm: Yanılmak.

Yanılmışım...
Lanet olsun yanılmıştım!
İlk baştan beri intikam alacağım diye kendimi gebertiyordum. Raufu hemen bir dakika da öldürerek intikam çabama son verip, eski hayatıma geri dönerim diyordum.
Sıçayım, yanılmıştım! Yanılmıştım çünkü rauf karalı öldürmek evrenin en zor şeyi olabilirdi. Sıfır mafyasına adım attığım an, ölüm fermanımı imzaladım.
Ben muhabir nilda karal niye bu kadar yanılmıştım?
Ekiple beraber hiç bir koruma almayıp kamilin evine saldırmıştık. Biz gerizekalıydık! Biz harbi gerizekalıydık!
Bunun yüzünden larin vurulmuştu! Bunun yüzünden herkes tehlikeye girmişti.
Arabaya binmiş, eve gelmiş, koltuklara kururmuş ve birbirimize bakışıyorduk.
Larin bu mafyada yıllar boyu emek harcamıştı. Alikan, ilyas, derin, sıfır, berat hepsi onu kardeşi olarak bilmişti.
Ama sırf benim intikam hevesim yüzünden larin kafasından vurulmuştu.
Ya biz larinin cesedini bile ordan alamamıştık!
Derin bir koltukta ağlıyor, ilyas ağlamamak için zor duruyor, alikan boş boş yerdeki halıya bakıyor, berat üzgün bakışlarıyla derin nefesler veriyordu. Tuba ve elif ise olayın şokundan hala çıkmış değildi.
Ve sıfır.
Bana bakıyordu. Gözleri, gözlerime bakıyordu. Üzülmüştü oda ama yıkılmamıştı. Üzülmüştü oda ama ağlamamıştı
Hem ağlar mı bir mafya lideri?
Ağlar mıydı?
Sıfır gözlerimin içine bakarak, "Herkes gidip dinlensin. Bu şokuda atlatmaya çalışalım. Bu hayatta ilk defa bir arkadaşımız öldü ve şoku atlatmanız zor olacaktır. Larin hep kalbimizde yaşayacak unutmayın. İntikamını almadan da durmuyacağız." dedi.
Daha sonra ayağa kalkıp tam yanımdan geçti. Açık kapıdan merdivenlere doğru yürürken herkes odalarına doğru yürümeye başladı. Günün sonunda salonda tek başına kaldım. Koltuğa oturmuş ve kara kara düşünüyordum.
Evet, hata yapmıştım.
İlk baştan beri bu cehenneme adım atmayacaktım.
Annem ve kardeşimin intikamını adalet vermeliydi. Boyumdan büyük işlere kalkıştım ve buna sebep oldum. Larinin yerinde ben de olabilirdim. Şuan bende ölü olabilirdim.
Hayatımı mutlu bir şekilde devam etrirmeliydim. Yeni bir sayfa açmalıydım. Ama ben onun yerine kirli sayfalar açıp kendimi silahlarla dolu bir odaya atmıştım.
"Ne düşünüyorsun öyle kara kara?"
Sesin geldiği yere kafamı çevirip baktım.
"Ne düşünüyor olabilirim sıfır." diye sordum.
Sıfır ağır adımlar ile yanıma ulaşıp oturdu. Derin bir nefes vermeye çalıştı.
"Kendini suçlamıyorsun değil mi muhabir?" dedi kafasını bana çevirerek.
Bende yerdeki halıya bakmayı son verip sıfıra baktım. Gözlerim gözlerine değdiği an sanki hayattan koptum.
Neydi bunun adı? Neydi bu değişik duygunun adı? Neydi bu zehirli duygunun adı?
"Tabiiki de kendimi suçluyorum." dedim.
"Ben ilk baştan beri boyumdan büyük işlere kalkışmasaydım, belkide bu larinin başına gelmeyecekti. Ben bu mafyaya katıldığım an, larini öldürdüm sıfır."
Bana bakmaya başladı. Ama cevap vermedi. Bir kaç saniye geçtiği an ondan ses yükseldi.
"Milan." dedi.
Kaşlarımı çattım ona bakarak. Milan mı? Oda kimdi?
"Milan mı? Oda kim sıfır?"
Gülümsedi. "Benim muhabir. Benim."
Gözlerimi kocaman açıp ayağa kalktım.
"Ne?(!)" diye bağırdığım sırada sıfır tebesüm etti. Patmaklarını dudaklarına götürüp, "Sessiz ol muhabir, ekibi uyandıracaksın!"
Ne yaptığımım farkına vardığım an ellerimle dudaklarımı kapattım. Hala şoku atlatmadığım halde sıfırın yanına oturdum.
"Yani şimdi senin ismin milan mı?" diye sordum.
"Evet, benim ismim milan."
Sırıtarak omzuna yumruk vurdum. "Havalı bir ismin varmış." dedim.
Sıfır bu hareketime güldüğünde, "Elin ağırmış, nilda" dedi.
Sıfır bana nilda mı dedi?
Onun bana nilda diyeşini iki kere hatırlıyorum. Bir daha bana nilda diye hitap etmez diyordum ama yanılmışım.
Ben muhabir nilda karal ikinci kez yine yanılmıştım.
Cevap vermedim. Hem ne diyecektim ki?
Oha sen bana nilda mı dedin lan? mı diyecektim. Sanmıyorum.
"Daha önce hiç aşık oldun mu?" diye sordu.
"Hayır," dedim, "Daha önce kimseye aşık olmadım."
Bu esnada tepkisini ölçmek için ona baktım ama o çoktan bana bakmaya başlamıştı bile. Kafamla onu işaret edip, "Sen? Sen daha önce hiç aşık oldun mu?"
Kafasıma olumlu bir şekilde salladı. "Oldum. Oldum ama ona açılmadım."
Kaşlarımı çatıp ona bakmaya başladım. Kızgın bir şekilde, "Niye açılmadın ki? Geçici dünya. Şimdi açılmassan ölürken mi açılacaksın? Saçmalık!" dedim.
Benim bu tepkime tebesüm etti. Kafasını olumlu bir şekilde salladı. "Evet muhabir. Ölüm döşeğindeyken ona bunu açıklayacağım. Saçma gelebilir ama bana doğru bir seçenek olarak geliyor."
Gözlerimi kocaman açıp ona baktım.
"Sen iyi misin? Niye ölüm döşeğindeyken ona açılasın ki? Kendini gel ve yarın hemen ona açıl."
Yine tebesüm etti. Yine o değişik duygu kalbimin her köşesini kapladı.
"Bana dört gün ver muhabir. Söz bu dört gün içerisinde ölmezsem ona açılacağım. Sözüm olsun sana. Bir mafya sözü."
Ona tebesüm ettim."Bu dört gün içerisinde öleceğini sanmıyorum. Ha zaten ölmemen ve kıza açılman için elimden gelen her şeyi yspacağım...milan."
Gülümsemekten başka bir şey yapmadı. Bende öyle tabii. Bir kaç dakika öylece oturduk. Hiç konuşmadan sanki sohbet ettik.
"Sevdiğin kız isminin milan olduğunu biliyor mu?" diye sordum.
"Evet, oda daha yeni öğrendi."
Kafamı olumlu bir şekilde sallarken, "Yani benden önce isminin milan olduğunu biliyor muydu?" diye sordum.
Milan bu tepkime kaşlarını çattı. Daha sonra hafifçe sırıttı.
"Ne o muhabir? Sen sevdiğim kızı mı kıskandın?"
Gözlerimi kocamam açıp dediğine karşı geldim.
"Ne?(!) Ne alaka? Ben senin sevdiğin kızı neden kıskanayım? Saçmalamayı bırakta azda olsa düzgün bir şekilde sohbet etmeye çalış."
Sinirle koltuktan bir hırşım kaltığımda bileğimi bir el tuttu. Elin sahibi beni kendisine çekerken beni kendisine çevirdi.
Milan ile göz göze geldiğim an yine her şeyi unuttum. O bana bakıyor, ben ona bakıyordum. O yine gözlerimde hapsolmuş, ben yine gözlerine bakmaktan başka bir şey yapmıyordum.
"Muhabir...şakadan anlamaz mısın sen?"
Kafamı olumsuz bir şekilde salladım.
"Yok anlamam."
Cevabıma herhangi bir tepki vermedi. Yine bakışmaya başladığımızda ben ona soru sordum.
"Peki sen?"
"Ne ben?"
"Sen hiç sohbet nedir bilmiyor musun? Şaka etmeden sohbet edilmez mi? Bence bundan sonra benimle konuştuğunda şakalarını kendine sakla." dedim.
Sıfır bu cevabımı işittiğinde dudakları iki yana kıvrıldı. Bana bakmaya devam ettiği an şöyle dedi:
"Olur. Bir daha şakalarımı senin üzerinde kulanmam...nilda."
Aniden bana yaklaştığında sertçe yutkundum. Geri çekşlmek istedim ama sanki ayaklarım bağlıydı. Konuşmak istedim ama sanki ağzım bağlıydı. İtmek istedim ama sanki ellerim bağlıydı.
Salonun ortasında, bu karanlıkta ve bu yakınlık akıl almaz bir şeydi. Biri gelse hemen yanlış anlardı.
Gerçi şuan ne yapıyorsak...
Gözlerimi gözlerine, elleri ellerime değdi. Alnımı alnıma yasladığında ayaklarım geriye atacakmış gibi oldu ama yine yürüyemedim.
Sıfır başkasını seviyordu.
Bizden olmazdı. Olamazdı.
Bir insan başkasını sevdiği halde neden bana böyle davranır ki?
Bana biraz daha yakınlaşmasına izin vermeden geri çekildim. Çekildim ve ayaklarım geriye doğru adımlar attı.
Hala birbirimize bakıyorduk ama konuşamıyorduk. Serçe yutkundum ve şöyle diyebildim.
"Sıfır sen başkasını seviyorsun. Başkasını sevdiğin halde bana bu kadar yakınlaşman hoş bir şey değil."
Derin bir nefes verip, "İyi geceler. Ben yatmaya gidiyorum." diyerek hemen arkamı döndüm.
Sırtımda olan bakışlarımı hisetmem iyi bir şey miydi? Hayır, sanmıyorum.
Kapıdan çıktığım an yürümeyi bırakıp adeta koştum. Hızlı bir şekilde merdivenleri aşıp odama girdim. Kapıyı kapattım ve yatağa doğru yürüdüm.
Kim bilir bugün gözümü nasıl uyku tutacaktı?
Kim bilir belkide sabaha kadar uyumuyacaktım...