7. Bölüm: "Lider sıfır"

Yazarın anlatımıyla.
Evet ,insan bir cümleyle ölebilirdi.
İnsan değilde orada sıfır olsa daha iyi bir cümle olurdu. Sıfır hemşireden o haberi duyduğunda buz kesilmişti. Haraket edemiyor, kıpırdayamıyordu.
Herkes telaşlı telaşlı bakış atıyordu ama sıfır onu bile başaramıyordu. Alikan ile ilyas hemen gelip durumu öğrendi daha sonra sıfırı oturturdular. Hemşire tekrar gelip içeriye girdi. O...lanet ses hala durmamıştı.
Sıfır kendine gelmek için yanağına bir kaç tokat geçirdi. Oradaki hiç kimse şaşırmamıştı çünkü sıfır her zor duruma düştüğünde bu Haraketi yapardı. Alikan, "Abi...abi kendine gel!" dedi omzunu dürterek.
Sıfır gözlerini kapattı. Annesi geldi aklına. Her zor zamanında beni hatırla veya gelip bana sarıl o zaman her şey geçer demişti. Ama işte annesi burada değildi ki sarılsın. Aklı başında değildi ki seni hatırlayabilsin.
Sıfır gözünü açıp tekrar kapattı. Her kapattığında sanki bu dünyadan ayrılmış gibisine geliyordu. İstiyordu aslında ama başaramıyordu.
Babası geldi aklına şöyle demişti; Hiç bir zaman güçlükten düşme oğlum. Sen düşme yüksel. Sen düşme düşür. Her düştüğünde bunu hatırla. Sevdiğin olsun, işin olsun hatta ben bile olayım bizi kaybet, ağla fakat ağlamanı bitir ve eski güçlü haline geri dön.
Güçlükten sakın düşeyim deme .İlerde düşmanların olursa ki inşallah olmaz ama yinde de var sayacağım. Onları güldürürsün aksine keyiflendirirsin. Sen hiç ister misin düşmanlarını güldürmeye keyiflendirmeye. İstmezsin. O yüzden güçlükten düşme hep güçlü ol demişti.
Sıfır gözünü açtı. O eski gözleri değildi. O nildaya bakan gözler değildi. O bir liderin gözleriydi bir katilin gözleriydi. Kafasını kaldırdı, çenesini dik tuttu ve ayağa kalktı. Sadece bekledi ama o ses sanki kulaklarından gitmişti.
Evet...o ses yok olmuştu.Sıfır umutla gülümsedi. Beş dakika geçmeden içeriden doktorlar çıktı. Sıfır hemen sordu. "O...o iyi mi doktor?" diye sordu. Doktor gülümsedi.
"Evet sadece bir kaç saniyeliğine kalbi durdu ama şuan iyi. Hatta...hatta uyanma riski arttı. Hastamız kendine gelemeye başladı .Uyanma şansı yüzde elliyi geçti." dedi.
Sıfır umutla gülümsedi ve kafa salladı. Daha sonra doktorlar yürümeye başladı. Sıfır kendisini bir sandalyeye bıraktı. Şuan ilyas mı yoksa larin mi sıfır ile konuşmaya çalışıyordu ama o şunada sadece gülümsüyordu.
Ne yani bir daha muhabiri konuşurken görebilecek miydi?
Bir daha onunla kavga edebilecek miydi?
Onunla intikam alabilecek miydi?
3 gün sonra (yazarın anlatımıyla)
Saat sabahın sekiziydi ve kendini yine nildanın kapısının önündeki sandalye ye bırakmıştı.Tuba çoktan kendine gelmişti elifle nilda ise hala derin bir uykuda gibiydiler.
Sıfırın artık ikisinden de umudu kalmamıştı. Umudu tükenmişti resmen. Tekti burada şuan kimseyede haber vermemişti. Başını omuzuna doğru yatırdı ve acı içinde gülümsedi.
Belki muhabir yaşamayacaktı ama onunla tanıştığınada zerre pişman değildi.
Gözlerini kapattı yine ve derin bir nefes verdi. Zaten bunu her gün yapıyordu. Rahatlatıyordu içini. Bir telefon sesiyle geldiğinde gözlerini açmadan telefonunu eline aldı ve konuşmaya başladı.
"Kimsin" dedi. Alikan şaşkınlıkla konuştu. "Benim abi. Tanımadın mı alikan ya." dedi umutsuzca.
Arkadan ilyasın gülme sesleride geliyordu. Sıfır ilk defa dört gün sonra tebessüm etti. "Ha sen misin kara şeytan." dedi. Alikan"Ne...kara şeytan mı?O ne abi ya kara tavşan bile deseydin daha iyiydi." Sıfır bu dünyada bir tek sevdiklerine lakap takardı. Bunların biri nilda bir diğeri alikandı.
"Tamam değiştirdim kara tavşan oldu." dedi kalın bir ses ile. Ama çökmüştü sesinden bile belli oluyordu.
"Yok abi ben şaka yaptım. Kara şeytan deyin tamam...He bir de ben şey demek için aradım. Elif." burda durup boğazını temizledi. "Elif aydemir yoğun bakımdan uyandı."
İşte tam o zaman sıfır gözünü açtı. Yerinden doğruldu ve rahat bir ses ile, "İyi işte ne güzel o da uyandı." dedi.
Alikan da "Evet. Neyse abi görüşürüz ben gidip bir kıza bakayım." dediğinde sıfır kahkaha attı. "Sen mi kaldın lan kıza bakacak. Söyle derine o bakar." dedi çünkü bir kızın rahatsız olacağını istememişti.
"Tamam abi." dedi ve alikan ve telefonu kapattı. Derin bir nefes aldı yine her zaman ki gibi.
"Bir tek sen kaldın muhabir. Uyan sende artık. Dört gün oldu." dedi ve hiç kimseye yapmayacağı o cümleyi kurdu. "Yalvarıyorum nilda uyan artık. Bak resmen senin için Yalvarıyorum. Hah bir de mafya lideriyim. Beni düşürdüğün halime bak. Kaç tane toplantı iptal ettim senin için biliyor musun? Tam 6 tane. " dedi sıfır.Aslında çok acınacak bir haldeydi şuan ama belli etmiyordu iyi rol yapıyordu. Sıfır kafasını omzuna yatırıp uyumaya çalıştı çünkü kaç gündür uyumadığını bile saymaktan unutmuştu.
***
Elifin kapı girişindeki sandalye de oturuyordu alikan. Az önce sıfır ile konuşmuştu ve elife bakmak için derini gönder demişti. Alikan hayatında hiç sıfırın sözünden çıkmamıştı ama bu seger öyle davranmayacaktı. Yerinden kalkıp üstüne çeki düzen verdi.
Elifin kaldığı odanın kapısını açtı.İçeriye girdiğinde çökmüş ve yaralı bir kız gördüm. Esmer teni, ela gözü ve uzun bir boyu vardı. Elif uzanıyor ve uyuyordu. Alikan ses etmemek amacıyla kapıyı yavaş bir şekilde kapattı ve kendini bir sandalyeye bıraktı.
Kıza baktı bir kaç saniye. Yüzünde bir sürü yara vardı.Tam koluna bir dikiş atılmıştı. Dikiş atıldığı yerin biraz altında bir dövme vardı. Murat yazıyordu. Ve yanında kalp. Alikanın dikkatini çekmişti ve gözünü oradan alamamıştı.
Sevgilisi mi acaba diye düşündü. Sonra kendi kendine kafa sallamaya başladı. Evet olabilirdi neden olmasın ki diye içinden geçirdi. Aslında o kişi elifin abisiydi ama alikan tamı tamına yanlış anlamıştı. Kafasını eğdi ve gözünü kapattı.
Ve evet onun dünyasında da aşkın yeri yoktu.
Sonra yavaş bir şekilde oturduğu yerden kalkmaya başladı ama bir baktı elifin başı yastığın altında değildi. Hızla yürüyüp yastığı aldı.
İki eliyle elifin kafasını hafifçe yukarıya kaldırıp yastık koydu. Kafasını ise yavaş bir şekilde yastığın üzerine koydu. Daha sonra onu uyandırmamak amacıyla odadan çıkıp yine her zamanki gibi kendini tek bir şekilde sandalye ye bıraktı.
***
İlyas elinde kahvesiyle tubanın odasına yaklaşıyordu. Odaya vardığında kapıyı çalıp içeriye girdi. Tuba oturmuş bir vaziyetteydi. İlyası gördüğünde tebessüm etti çünkü çoktan yanışmışlardı bile. Odaya girip kapıyı kapattı.
Gülümseyerek elindeki kahveyi tubaya uzattı. Tuba tekrar gülümsedi ve kahveyi eline aldı. "Teşekkür ederim." dedi tuba. İlyas da tebessüm etmekten bir şey yapmadı.
"Bir şey değil limon"
Ve evet ilyas da tubaya limon diyordu. Saçının renginden dolayı. Sapsarıydı saçları.Tuba elindeki kahveden bir yudum alırken ilyas sadece onu izliyordu.
"Nilda ve elif nasıl oldu?" dedi bu sefer tuba. İlyas derin bir nefes verdi ve zorla tebessüm etti. "Elif uyanmış nilda ise hala uyanmadı." dedi doğruları söyleyerek.Tuba elindeki kahveyi bıraktı ve hüzünle konuştu.
"Onlara bir şey olursa ben ne yaparım. Onlar benim ailem oldu. Onlar ölür-"
"sakin ol tuba. Onlara bir şey olamaz. Hemen elif uyandı bile. Nilda ise bir kaç güne uyanır. Düşünme sen bunları. Onlar iyi olacak."
Son bir kaç gündür tubanın en yakın arkadaşın ilyastı. Onunla sohbet edip oyunlar bile oynuyordu.Hayatlarından bahsetmişlerdi. İlyas her şeyi tuba ya anlatmıştı mafya üyesi olduğunu biliyordu zaten tuba. Nilda ile sıfır buluştuklarında ilyas ta oradaydı.
Tuba da içini dökmüştü. Mesleğini anlatmış, ailesiyle ayrı yaşadığını bildirmişti. Kısaca bu aralar onlar bir birine çok ısınmıştı ve bağlanmıştı.
2 gün sonra. (yazarın anlatımıyla)
Sıfır artık olan ümidini bile yitirmişti çünkü tam bir haftadır nilda uyanmıyordu. Uyanmak bilmiyordu. Sıfır günlerce uyumamış hiç bir işle uğraşmıyordu. Hepsini alikana kilitlemişti.
Ve yine tekrar onun kapısındaki sandalye de oturuyordu. İçeride hemşire vardı serumunu değiştiriyordu. Kaç tane serum değiştirirdi onu bile saymaktan unutmuştu.
Gözleri uykusuzluktan morarmıştı ve artık dayanamıyordu. Gözlerini yavaş bir şekilde kapattı ama uyumasına engel olan şey nildanın kapı açılış sesiydi. Sıfır hızla gözlerini açtı ve direk kapıya baktı. Hemşire gülerek bakıyordu. Sıfır umutla yerinden kalktı.
"Noldu hemşire uyandı mı yoksa?" dedi. Sesi bile kısılmıştı yorgunluktan.
Hemşire, "Evet, hastamız uyandı." dedi tebessüm ederek. Sıfır heyacanla güldü. "Ne...nasıl?"
hemşire, "Uyandı işte beyefendi bu yetmez mi?" diye sordu gülümseyerek. Sıfır kafasını salladı ve konuştu. "Görebilir miyim?" diye sordu. Hemşire biraz tedirginde olsa bu heyacanlı haline kıyamadı. "Sadece iki dakika. Hastamızı yormuyalım." dedi ve uzaklaştı.
Sıfır kapıyı çalıp içeriye girdi. Nilda mahvolmuş bir şekilde uzanıyordu. Hatta bir gözü şişkinlikten açılamıyordu bile. Nilda onu ilk gördüğünde şaşırdı ama bilmiyor ki bu adam senin için günlerce sandalye de yattı.
Doğrulmaya çalıştı ama sırtındaki dikişler buna engel oluyordu. "Oturma. Oturma." dedi sıfır karşı gelerek. Nilda tamam bir şekilde kafa salladı. Sıfır hemen onun yanındaki sandalye ye oturdu. "Nasılsın diye soracağım ama sormasam daha iyi olur." dedi.
Nilda ise sadece tebessüm etti. Sohbetleri saniyeden dakikaya dönüştüğünde sıfır kaza sebebini anlattı.Yola yağ dökülmeler ve bunun karaçemberin yaptığını anlattı. Sıfır bu sefer intikam duygusuyla konuştu.
"Eee şimdi birlikte intikam almamıza izin veriyor musun muhabir?" diye sordu sıfır kafasını yana eğip tebessüm ederek.nNilda da bu sefer karalı gözüküyordu oda az da olsa tebessüm etti.
"Evet, birlikte intikam alacağız. Onların köklerini kurutucağız. Birlikte iyi bir iş başaracağız gibi duruyor lider sıfır."
Evet gerçekten de beraber çok iyi bir şey başaracaklardı. Karaçembere kötü kabuslar, kötü günler getirecekti bu iki deli.