7.Bölüm

Annem,tam mektubu yazacakken o sırada teyzesinin çok fazla artan öksürük seslerini duymuş ve yerinden kalkıp teyzesinin olduğu odaya gitmiş.Bir de ne görsün ,teyzesinin elindeki peçetede çok fazla miktarda kan varmış.
Hemen teyzesine;
“Teyze bu da ne? Ne zamandan beri oluyor bu?”diye sormuş.
“Aslında uzun zamandır var Ayşe. Ama sen telaş etme ben en kısa zamanda doktora gideceğim.”
“Olmaz öyle şey teyze ,yarın bir hâl çaresine bakacağız.Beraber gideriz.”
Aralarında geçen bu konuşmanın üzerine ertesi gün annem ve teyzesi hastaneye gitmek için yola koyulmuşlar. Hastaneye vardıklarında ise doktor hemen muayene edip 2,3 tane tahlil yapmış.Sonuçlar çıktığında ise doktor işte şunları söylemiş;
“Doktora gelmek için çok geç kalmışsınız Neriman hanım,keşke daha erken gelseydiniz. Bildiğiniz üzere erken teşhis hayat kurtarır.”
“Yakın zamanda eşimi kaybettim. Aklım hiç yerinde değildi daha önce gelmeliydim doğru söylüyorsunuz.Peki tam olarak neyim var doktor bey?”
“Yani nasıl desem Neriman hanım, yapılan tahlillere göre verem hastalığınız var.”
“Yani gerçekten verem miyim şimdi ben?”
“Evet ama lütfen bunu bir son gibi düşünmeyin.Çok iyi hastanelerde hâlâ bir şansınız olabilir.”
Annem gözleri dolu dolu doktora dönüp;
“Ama iyileşecek değil mi teyzem, doktor bey?”demiş.
“Doktor elbette iyileşebilir ama burada ,bu hastanede iyileşebilmesi için daha erken gelmiş olmalıydınız. Şimdi büyük şehirlere gidip tedavi olması gerekecek,teyzenizin çok iyi bir bakıma ihtiyacı var ama bu sizin için çok masraflı olabilir.”
Neriman teyze duyduklarına daha fazla dayanamayarak;
“Hadi Ayşe gidelim her şey için sağolun doktor bey.”diyerek yerinden kalkmış ve dışarıya çıkmış.
Yolda bir ara annem ,teyzesiyle konuşmak istemiş ama teyzesi eve varınca diye geçiştirmiş morali epey bozukmuş.Eve vardıklarında annem;
“Bir yolunu bulacağız teyze ,büyük şehirse büyük şehir ne varmış gideriz hallederiz sağ salim tekrar evimize döneriz.”diye konuşmaya başlamış.
“Öyle kolay olmuyor o işler Ayşe,hem neyle gideceğiz? Yarına ekmek alacak paramız yok kaldı ki birde tedavi parası, yol parası nerden bulacağız ha?”
“Ben bir yolunu bulacağım teyze,burda böyle elimiz kolumuz bağlı senin durumunun daha kötüye gitmesini bekleyecek değiliz ya.”
Bu konuşmanın üstüne Neriman teyze uyumak için odasına çekilmiş ,annem ise olduğu yerde uyuklayarak sabahı sabah etmiş.Sabah olduğunda annem bir sürü çare düşünmüş ama tüm yollar bir şekilde kapanmış sadece bir yol hariç…
Annem gururuna çok fazla dokunsa da teyzesi için her şeyi göze alıp ,dedemden yardım isteme kararı almış.Fakat dedemin adresini sadece teyzesinden öğrenebileceği için teyzesine bunu böyle söylerse asla kabul etmeyeceğini bildiğinden ona şöyle söylemiş;
“Teyze,ben bu gece çok tuhaf bir rüya gördüm.”
“Hayrola Ayşe,ne gördün kızım.”
“Uzaklardan sanki babam bana sesleniyormuş gibiydi. Nedense çok etkilendim bu rüyadan yani bilmiyorum acaba bu nefreti bir kenara bırakıp babama bir mektup mu yazsam, sen ne dersin?”
“Ayşe sen iyimisin kızım,sen yıllardır babanın adını bile duymak istemezdin konusunu bile açtırmazdın. Şimdi bir rüya yüzünden mi mektup yazacaksın gerçekten?”
Annem o an biraz duraksamış ,teyzesine hak vermiş.Teyzesi doğru söylüyormuş yıllarca annem dedemin adını bile duymak istememiş konusunu bile açtırmamış.Ama şimdi durum başka olduğundan teyzesi için bunu yapmak zorundaymış.
“Yahu teyze sende bir alemsin sen hep demezmiydin nefret iyi bir şey değil diye ,işte bende nefreti bir kenara bırakıp yazmak istiyorum.”
“Yaz Ayşe’m ben onu demiyorum ki ben sadece şaşırdım ne bileyim ,doğru doğru iyi düşünmüşsün yaz şu üç günlük dünyada bir kez olsun konuş babanla. İyi ama benden ne istiyorsun şimdi?”
“Teyze senden adres istiyorum ben babamın nerde yaşadığını bilmiyorum ki ,bilsen bilsen sen bilirsin.”
“Sen çok küçükken bir mektup göndermişti ama şeyyy.”
“Ney teyze?”
“Senin o mektubu okuman ne kadar doğru bilemedim ben şimdi.”
“Getir teyze getir okuyayım Allah aşkına ,olan olmuş artık ben her şeyi bir kenara bırakıyorum.”
Neriman teyze mektubu bulup anneme vermiş. Annem açmış mektubu başlamış okumaya.
Neriman;
Sana tek bir mektup göndereceğim o da benden ümidinizi kesmeniz için.Ayşe’yi size bıraktığımda, sende kocan da bakmak için can attınız siz bakmasaydınız ben Ayşe’yi yuvaya bırakacaktım.Şimdi bunları yazıyorum ki günün birinde benden para felan talep etmeyin.Ayşe’ye gerçeği söylermisiniz bilmiyorum aslında söylememeniz benim işime gelir.Ben burda evlendim ve çok mutlu bir hayatım var.Bir oğlum var ,şimdi bir de kızım oldu.Kısaca hayatımda Ayşe’ye yer yok. Siz evladınız gibi bağrınıza basıyorsanız basın yoksa daha küçükken bırakın yuvaya gitsin en azından bizim hiçbirimizi hatırlamaz. Ama her ne olursa olsun beni hayatınız boyunca hiçbir zaman aramayın sormayın.
Mektup burda bitmiş ama mektubu gözyaşları içinde okuyan annemin içini daha büyük bir nefret kaplamış o kadar ağlamış ki bunları hak edecek ne yapmış olabilirim diye o kadar üzülmüş ki…
Mektup annemin gözyaşlarıyla ıslanmış…
Teyzesine;
“Resmen başka çocukları için benden vazgeçmiş, hayır benim anlamadığım insan böyle bir mektubu nasıl yazar. Hiçmi insanın içi sızlamaz sonuçta bahsettiğin kişi senin kızın tamam beni bırakıp gitti ,tamam yıllardır aramadı sormadı ama daha ben ufacıkken böyle bir mektubu nasıl yazar. Taş olsa dayanmaz buna ben nasıl dayanayım. Birde yuvaya verin demiş, bu nasıl kalpsizlik bu kadarını bende beklemiyordum biliyormusun teyze?”
“Ah benim kadersiz yeğenim keşke hiç okumasaydın, şimdi babana yazmaktan vazgeçtin değil mi?”
Annem duraksamış bir yandan teyzesinin durumu ,yıllarca onu büyüten kadının şuan tek çıkış yolunun bu olması bir yandan gururu mektupta yazılanlar… Dedemin ne olursa olsun beni aramayın sormayın cümlesi, sırf başka çocukları var diye hayatı bozulmasın diye annemi yuvaya bile vermelerini teklif etmesi…
Ah annem şimdi gerçekten ne yapacağını bilmiyormuş.Dedem öylesine acımasızca bir mektup yazmış ki hani size başlarda anlatmıştım ya annem bir ara babama ağlayarak;
“Biliyormusun Musa,babam beni bırakıp başka kadınla evlenip o çocuklara babalık yapmış.” demişti ,işte annem bu mektupta öğrenmiş bunların hepsini.
Sizlere anlatırken benim kalbim acıyor annem bunlara nasıl dayanmış aklım ermiyor.
Ama her ne hikmetse dedem aramayın sormayın demesine rağmen mektubun alt tarafına yine de adresi bırakmış. Herhalde Neriman teyzenin annemi bağrına mı bastığını,yuvaya mı bıraktığını merak etmiş.
Neriman teyze ise bu mektubu yıllar önce kaldırıp dedeme, ne mektup yazmış ne de anneme bu mektuptan bahsetmiş.
Mektuptan sonra çok kötü olan annem ,daha fazla konuşmayıp odasına gitmiş. Ne yapacağını ne karar vereceğini bilmiyormuş. Hani doluya koyarsın almaz boşa koyarsın dolmaz misali annem hangi fikire el atsa sonu gelmiyormuş. İnsanlardan borç almayı, çalışmayı her koşulu iyice düşünmüş ama çalışsa birikim yapana kadar teyzesinin durumu kötüye gidecek borç alsa kim o kadar borcu verecek ki? Verse bile bu anca büyük şehire gitmeye yeter diye annem her türlü kapana kısılmış.
Uykuya dalana kadar “ Şimdi ne yapacağım, gerçekten gururum için teyzemden mi vazgeçeceğim. Beni büyüten yıllarca bana annelik yapan teyzemin sırf ben gurur yaptım diye ölmesini göze mi alacağım. Peki ya babam sözde babam olan adamın bu mektubundan sonra ondan nasıl yardım isteyeceğim.” Bunları düşünüp durmuş.
Ve o günü öylece uyuyarak,ağlayarak geçirmiş.
Ertesi gün iyice düşünüp sonunda kararını vermiş…