14.bölüm- iş kazası

İstanbul’a vardığımızda saat 06.00’ydı. Ablamın eve geleceğimden haberi vardı ama işe gideceği için erken kalkacaktı. O yüzden akşam onunla hasret giderebilecektim.
Odama çıkıp dolabımdan pijamalarımı alıp giydim. Çok uykum olduğu için hemen yatağıma yatıp uyudum.
…
Gözlerimi açar açmaz saate baktım. Saat 12.30 geliyordu. Normalde bu kadar çok uyumazdım. Sanırım yol beni çok yormuştu. Başıma hafiften ağrılar girince artık bir şeyler yemem gerektiğini anladım. Kendime sadece tost ve elmalı çay yaptım.
Telefonda öylesine gezinirken üstten mesaj geldi; yazan Aslan’dı.
Aslan: “Günaydın, daha doğrusu tünaydın. Dün geleceğini söylemiştin. Bugün erken çıkıyorum, buluşalım mı?”
Derin bir iç çektim. Yorgunluğum aslında geçmişti ama pek dışarı çıkasım yoktu.
Ben: “Tünaydın, yol yorgunluğum var, pek dışarı çıkmak istemiyorum; daha sonra buluşsak olur mu?”
Aslan hiç bekletmeden cevap verdi.
Aslan: “Sen nasıl istersen, sonra görüşürüz.”
Ben: “Görüşürüz.”
Kahvaltıdan sonra ağrı kesici içtim. Birkaç dakika hiçbir şey yapmadan ağrımın geçmesini bekledim.
…
Valizimdeki eşyaları ve kıyafetleri çıkardım, hepsini yıkamaya atacaktım. Daha sonra odamı toplamayı planladım. Belki ablam gelmeden ikimize güzel bir akşam yemeği yapabilirdim. Biraz kafamı dağıtmak bana iyi gelecekti. Çoğu kıyafetimi yıkamaya atıp odamı toplamaya gittim. İlk yatağımın çarşaflarını çıkartıp yenisini giydirdim, daha sonra çalışma masamın tozunu aldım.
Dolabımı, dağınıklıkları topladım. Bozulmuş kıyafetlerimi katladım. Odamdaki işim bittiğinde aşağı inip mutfaktaki eksiklere baktım.
…
16:00 –
Akşam yemeğini hızlıca yapabilmiştim; restoranda çalışmaya başladığımdan beri elim hızlanmıştı. Menüde yayla çorbası, karnıyarık, pirinç pilavı ve kaşık salatası yaptım. Ablam ile en sevdiğimiz yemek menüsüydü. Ablam üç saat sonra evde olmuş olacaktı. O sırada ben de yıkadığım kıyafetleri kurutma makinesinden alıp odama çıkardım.
…
18:30 –
Ablamın eve geldiğini kapının açılma sesinden hemen anlamıştım. Hızlı adımlarla aşağı inmiştim.
“Abla!” diye seslendim neşeli bir sesle. Ablam başını kaldırıp içten bir gülümsedi.
“Hayatımın anlamı… Hoş geldin!” diyerek yanıma yaklaştı. Birbirimize sıkıca sarıldık.
“Ben bir üstümü değiştirip geleyim,” dedi ablam yavaşça ayrılırken.
“Tamam, ben de sofrayı hazırlıyorum,” dediğimde ablam şaşırmış bir şekilde bana bakıyordu.
“Yorgun argın eve gelip bir de yemek mi yaptın sen?”
Omuzlarımı kaldırıp indirdim.
“Ya zaten öğlene kadar uyudum, iyice dinlenmiştim. Keyifle yemek hazırladım,” dedim.
“Badem, öyle iyi o zaman, ne diyeyim ki?” dedi ablam.
Odasına girdiğinde ben de mutfağa geçtim.
…
1 HAFTA SONRA –
Bugün günlerden çarşamba, yani bir hafta tatilden sonra ilk kez restorana gidecektik. Ne yalan söyleyeyim, mutfakta çalışmayı özlemiştim. Tatil sürecinde Aslan ile buluşma fırsatım hiç olmamıştı. Hep ablam veya Mert ile vakit geçirmiştim.
Çıkmadan önce kendime aynada baktım. Üstüme klasik beyaz dar kısa kollu bir gömlek ve altıma siyah kot bir pantolon giymiştim. Saçlarımı sıkı bir topuz yapmıştım. Yüzüme bir renk gelsin diye makyaj yapmıştım. Çantamı ve montumu alıp evden çıktım.
…
09:40 –
Tek başıma sahil yolunda yürürken tanıdık bir ses duydum.
“Aslı?!”
Arkamı döndüğümde Aslan’ın bana doğru yaklaştığını gördüm.
“Günaydın,” dedi sıcak bir gülümseme ile.
“Günaydın,” diye karşılık verdim; onun aksine ben sadece tebessüm etmiştim.
Birlikte yürümeye başladık.
“Bayağıdır görüşemiyoruz, nasıl gidiyor?” diye sorunca biraz duraksadım.
Başımı onaylarcasına salladım.
“Sıradan… Fransa’dan döndüğümden beri evde dinlendim.”
“İyi iyi, şimdi yorulma zamanı.”
“Öyle…”
İkimiz de kısa ve öz konuşuyorduk.
…
Mutfaktan içeri Aslan ile aynı anda girince çoğu mutfaktaki çalışan bize baktı. Hakan Bey de dahil. Göz göze gelince ister istemez gözlerimi kaçırdım. Askıların oraya gidip önlüğümü giydim.
Soner Bey’in yanına gidip ona sabah siparişlerinde yardım ettim…
…
MERT HALKANOĞLU –
Sera ile siparişleri hazırlıyorduk. Akşamdan çok sabah buraya hep kahvaltı yapmaya gelen olurdu. Salatalıkları soyarken arada göz ucuyla Sera’ya bakıyordum. O da pişi yapmakla meşguldü.
O sırada yanına bir kız geldi, adı Nilay’dı; daha yeni çalışmaya başlamıştı. Elinde kahvaltı tabağı vardı. Yanımda sanki şefi yokmuş gibi tabağı koydu. Flörtöz bir şekilde bana bakışlar attı. Kibar bir sesle:
“Mert, bana bir havuçtan gül yapmayı öğretir misin?.. Ben pek beceremedim.”
Yüzümü buruşturmamak için kendimi zor tuttum. Cidden çok acemi bir taktikti.
Ağzımı konuşmak için araladığım esnada Sera yalandan öksürmüştü.
“Nilay, bu tabak kaç numaralı masanın tabağı?” dedi, sesi soğuk çıkmıştı.
Nilay sessizce yutkundu. Çok şükür anlamıştı şefin burada olduğunu.
“Iıı… 24 numaralı masanın diye biliyorum,” dedi, sesi hafiften titremişti.
Sera sahte bir tebessümle:
“İyi o zaman, bence müşteriyi bekletmeden götür tabağı; sonuçta müşteri bizden memnun olsun isteriz, değil mi? Nilay, hadi git götür.”
Bir Sera’ya bir Nilay’a gözlerim gidip geliyordu. Nilay başını hızlıca sallayıp tabağı alıp arkasını dönüp gitti.
Sera’nın sahte gülümsemesi anında yok olmuştu. Bakışlarını bana çevirdiğinde gözlerimi kaçırdım.
“Sen niye kıza adamakıllı cevabını vermiyorsun?!” dedi, sesi kızgın çıkmıştı.
“Yalnız şefim, ben konuşacağım sırada siz araya girdiniz,” dediğimde bakışları daha da sertleşmişti.
“Ah, pardon! Kızla flörtleşmenizi engel olduğum için!” dediğinde gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.
“Ben o anlamda söylemedim, kızı kibarca gönderecektim.”
Sera göz devirdi.
“Neyse, bir daha olmasın…”
Başımı sadece sallamakla yetindim. Öne döndüm…
…
ASLI YÜCER –
“Aslı, ben bir depoya girip geliyorum, sen devam et,” dedi Soner Bey.
Başımı onaylarcasına salladım. Avokadoyu elime alıp öyle kesmeye çalıştığım sırada yanlışlıkla bıçak kaydı ve avcumun içini resmen yarmıştım. İçli bir şekilde inledim. Avcumdaki kanı görünce kas katı kesildim. İçimden sürekli:
“AVCUN KANIYOR!.. SAĞ AVCUN KANIYOR!.. ŞİMDİ NASIL SİPARİŞ HAZIRLAYACAKSIN?!”
Beynim düşünmekten kafayı yerken yanıma birinin geldiğini fark etmedim bile.
“Aslı?..” dedi Aslan, eli omzumdaydı. Sesi endişeli çıkmıştı.
Ona doğru döndüğümde avcumun içindeki kanları görünce gözleri irileşmişti.
“Aslı?!” Sesi biraz yüksek çıkınca bize baktılar.
“Ne oluyor burada?” diyerek yanımıza geldi Hakan Bey.
Avcumun içini görünce o da şaşırmıştı. Gözlerimi hiç ayırmadan avcuma baktığımı görünce:
“Aslı, bana bak!”
Göz ucuyla gözlerine baktım ama sonra avcuma baktığımda Hakan Bey eliyle çenemi yukarı kaldırdı.
“Sakin ol,” sesi sakin çıkmıştı.
Aslan kolumu kavrayıp beni depoya götüreceği sırada Hakan Bey durdu.
“Sen işine bak, ben hallederim,” dedi. Aslan bir bana bir Hakan Bey’e baktı. Ben “Sen git” der gibi başımı salladım.
Hakan Bey yanıma yaklaşıp belimden kavradı. Önlüğün cebinden beyaz bir bez parçası çıkardı. Avcumu onunla sardı. Bahçeye çıkmıştık, beni oturttu.
“Burada bekle, geliyorum hemen. Derin nefesler alıp ver.”
Hızlı adımlarla içeri geçti.
…