Bölümler 16Şu an: 7| Karanlıkta Açan Çiçek
- 1 1| Sanrılar Ve Sarsıntılar...3.759 kelime
- 2 2| Karanlık Evren Gerçekliği1.808 kelime
- 3 3| Bir Başkası Gibi4.017 kelime
- 4 4| Suskun Kar Taneleri5.318 kelime
- 5 5| Kalbin Hatırlar Beni5.321 kelime
- 6 6| Bir Işık Yak5.247 kelime
- 7 7| Karanlıkta Açan Çiçek5.506 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 8| Kayıp Kader Kitabı6.072 kelime
- 9 9| KAOS KRALİÇESİ5.631 kelime
- 10 10| Masallları Çalınmış Gibi7.997 kelime
- 11 11| GEÇ KALINMIŞ BİRİ7.474 kelime
- 12 12| İMKANSIZ AŞKIN CELLADI6.629 kelime
- 13 13|Geçmişin Fısıltılı Sessizliği4.977 kelime
- 14 14|Göğe Sızan Senfoni7.836 kelime
- 15 15| Ateşin Kadim Ruhları6.665 kelime
- 16 16|Ölümün Soluk İzleri5.935 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
•Yıkılmış bir dünyanın ortasındayım ama kıyametin de ayak seslerini duyar gibiyim. Son, zannettiğimizden çok daha yakıcı olacak ve ben o hazin sonun başlangıcıyım.•
İnsanların uğultulu konuşmaları ve alkış sesleri arasında ayağa kalktım. Arvın ile yan yana durduğumda, Vigo’nun benden beklediği şeyi yapmak zorundaydım; aksi halde kendimi ve ailemi küçük düşürecektim. Kael’in endişeli bakışları altında, hizmetçilerin ellerinde tuttukları kutsal eşyaları damada takdim ederek yeminlerini kabul etmeliydim.
İlk hizmetçinin elinde, başımdakinin aynısı olan ama daha görkemli bir taç duruyordu. Göz alıcı. Onu alıp dikkatli bir şekilde Arvın’ın başına yerleştirmem gerekiyordu. Olaylar beni öyle bir girdabın içine çekmişti ki henüz tepki bile verememiştim. Şaşkınlık, damarlarımda öfkeyle birlikte kol geziyordu. Bunu neden yaptığını anlamlandırmaya çalışıyordum ama onunla konuşmadıkça bu bilmeceyi çözmem mümkün görünmüyordu.
Tacı elime aldığımda parmaklarım titriyordu. Eğer onu yere düşürürsem, Ventoza heyeti bunu bir hakaret olarak kabul edebilirdi. İki ülke arasındaki olası bir kriz, kesinlikle savaşla sonuçlanırdı. Karnını doyurmak için hırsızlığa başvuran insanları o zaman daha büyük bir açlık ve yoksulluk saracaktı. Bu olmamalıydı; benim yüzümden değil. Titrememi dizginlemeye çalışarak tacı Arvın’a doğru yaklaştırdım.
Arvın eğildiği için tacı takmak daha kolaydı. Tam tepesinde durup tacı yerleştireceğim sırada, "Sakin ol," diyen o kısık sesini duydum. "Bu kadar kasma kendini. Birkaç dakikaya her şey bitecek." Aramızda yalnızca milimler vardı.
Dizlerinin üzerindeyken bile yeterince uzundu; boyu neredeyse kulağıma geliyordu. Arvın’ın direktifleriyle derin bir nefes alıp tacı başına yerleştirdim ve İza'nın bana bin kez anlattığı o selamlamayı gerçekleştirdim. Hafifçe eğilerek,
"Başınıza taç olacağım majesteleri," dedim.
Halktan büyük bir alkış tufanı daha koparken diğer hizmetçinin elindeki kılıcı alıp takdim ettim: "Düşmanınıza kılıç olacağım."
Nihayet sıra son objeye gelmişti. Elime aldığım, Valerion’un en eski kutsal kitaplarından biriydi. Onu da sunarak son selamımı verdim: "Bilgeliğimle size, yuvamıza ve halkımıza aydınlık olacağım." Selamlamalar bittiğinde nihayet ona bakma fırsatı bulmuştum.
Arvın, salondaki tüm gözleri üzerine çeken heybetli ve asil duruşuyla önümde diz çökmüş bekliyordu. Üzerinde fildişi rengi kumaştan dikilmiş, omuzları ve yaka kısmı altın sırmalı, karmaşık bitki motifleriyle işlenmiş görkemli bir ceket vardı. Ceketin yüksek yakası boynunu zarifçe sararken, göğsünün üzerinde derin mavi renkte, kadife dokulu geniş bir nişan çaprazlama uzanıyordu.
Bu nişanın merkezinde, iri ve parlak kırmızı bir yakutun parladığı, etrafı sekiz köşeli yıldız şeklinde pırlantalarla süslenmiş büyük bir madalyon göze çarpıyordu. Hemen altında ise daha küçük, yine kırmızı taşlı başka bir madalyon ve gümüşi yıldız nişanları yer alıyordu.
Sol omzundaki rütbe apoleti, yoğun altın ipliklerle işlenmiş ve püsküllerle zenginleştirilmişti. Altın zincirler, ceketine ayrı bir asalet katıyordu. İhtişam. Kusursuzca taranmış saçlarını tacı takarken bir miktar bozmuş olabilirdim. Gri gözleri, gözlerime kenetlenmiş gibiydi. Yakışıklı yüz hatları bir heykel kadar keskin ve ifadesizdi. Dolgun dudaklarına bakmak dikkatimi dağıtabileceğinden hızla gözlerimi kaçırdım.
Her zamanki gibi kusursuzdu; üzerindeki kıyafetlerle tam bir lider havası yayıyordu. Bu yakışıklılık kesinlikle kalbime zarardı. Hâlâ önümde diz çökmüş bekliyordu. Taç başında parlarken sol eliyle kılıcı yere sabitlemiş ondan destek alıyor, sağ elindeki kutsal kitabı ise kalbine bastırıyordu.
Vigo’nun işaretiyle yerden kalktığında, ben de başımı kaldırıp dik pozisyona geçtim. İki büklüm selamlama yapmaktan belim ağrımıştı ama görev tamamlanmıştı.
Yeminler kabul edildikten sonra kırmızı bir kıyafet içerisinde yaşlı bir adam gelip birtakım dualar etti. Sanırım bu Valerion'un önemli büyücülerinden biriydi. Belki de bir çeşit din adamıydı, emin değilim.
Adam yeminlerimizi kabul ettikten sonra avucumuza dört taş verdi. Birini suya, birini ateşe, birini havaya, birini de toprağa bıraktık sırayla. Her birini bırakırken Arvın’ın üzerinden mavi duman yükselirken benim üzerimden yükselen duman rengarenkti. Bu ne anlama geliyordu bilmiyorum. Belki de sıradan bir insan olduğum için bir büyü rengim yoktu ve bu yüzden tüm renkler karışmış, insan olduğumu haykırıyordu.
Umarım bu anlama gelmiyordur çünkü gerçeklerle bu kadar çabuk yüzleşmeye hazır hissetmiyorum kendimi. Özellikle Arvın beni henüz hatırlamıyorken. Tüm ritüeller bittiğinde dört elementle mühürlenmişti yeminlerimiz ve Valerion kanunlarına göre de gerçekten evlenmiştik artık.
Sıradan bir evlilik için bu yeminler yeterliydi fakat bir prens için yeterli değildi.
Prens evliliğini iki krallıkta da ilan etmedikçe o evlilikten doğan varisleri yasal varis sayılmaz, gayrimeşru kabul edilirdi. Ve bu yemini etmeyen eşler hep ikinci eş statüsünde kalırdı. Sanırım bu yüzden bir de Ventoza Sarayı’nda yemin etmemiz gerekiyordu. Ventoza Sarayı ve Jorion Kalesi arası epey uzun bir mesafeydi. Böyle bir yolculuğa hazır hissettiğimden emin değildim.
Arvın her şeyi hatırlasa bunlar aşkla yapacağım şeyler olurdu ama ne yazık ki beni hatırlayamıyordu hâlâ ve ben, beni hatırlamayan bir adam için boş bir çırpınış içerisinde gibi hissediyordum kendimi.
Her şey bittikten ve Aliz'in tüm eşyaları arabalara yüklendikten sonra Vigo ve Kael ile vedalaşıp yola çıkmıştık. Yanımda baş hizmetçim olarak İza ve korumam olarak da Artus'u götürüyordum. Çok sayıda çeyiz ve gösterişli bir kervanla yola koyulmuştuk. Vigo gerçekten kızını önemsiyor gibi görünüyordu. Giderken tüm o değerli taşları yanıma almamı özellikle tembihlemiş ve bir baba-kız konuşması yapmıştı.
Kael ile vedalaşmak ise zannettiğimden çok daha zor olmuştu. Kael her ne kadar gıcık bir abi olsa da yalnız bir çocukluk geçirmiş benim için inanılmaz bir ağabeydi. Onu gerçekten sevmiştim. Neyse ki Afsur Kalesi'nde yaşayacaktım ve o kale Jorion'a fazlasıyla yakındı. Haftanın belli günlerinde buluşup birlikte çarşıya inebilirdik.
Tabii fare eti yememek şartıyla!
İza ile at arabasında hırpalanarak yolculuk yaparken Artus dışarıda atıyla bizi kolluyordu. Arvın ise hemen önümüzde ilerliyordu. Araba sarsıldıkça midem bulanıyordu. Gözlerimi kapatıp bunu yok saymaya çalıştım. En iyisi uyumaya çalışmaktı.
Acaba bundan sonra beni neler bekliyordu? Bir gün Arvın'la eskisi gibi olabilecek miydik? Tüm bu kaygılarımın arasında yorgun bedenim kendini uykuya bıraktı.
At arabasının cızırtılı sesi kulaklarımda uğuldarken ne kadardır uyuduğumu bilmiyordum. Gözlerim kendiliğinden açıldığında karşımda İza bana endişeyle bakıp "İyi misiniz leydim?" diye sordu. Sanırım surat ifadem pek de iyi olmadığımı belli ediyordu.
"İyiyim," dedim ama midem hâlâ bulanıyor ve üzerine oturduğum taraflarım oturmaktan dolayı sızlıyordu. "Daha ne kadar yolumuz var?" diye sordum aniden. Üzerimdeki bu ağır işlemeli mavi elbiseyle seyahat etmek pek de kolay değildi.
Bir dakika, bu elbiseyi hangi ara giymiştim?
İza küçük pencereyi açıp hemen yanımızda ilerleyen Artus'a seslendi. Artus hızla pencereye yaklaşınca ne kadar yolumuz kaldığını sormuştu. Fakat aldığımız cevap pek de iç açıcı değildi. Afsur Kalesi veya saray yolunda değildik. Ve nereye gittiğimizi sadece prens biliyordu. İşlek bir kervan yolunda ilerlediğimiz için hedefi kestirmek pek mümkün değildi. Bu bilinmezlik sinirlerimi zorlarken arabayı durdurmalarını istedim.
Artus ikiletmeden sözümü yerine getirirken eteklerimi tutarak arabadan indim. Çamurlu bir yolda olduğumuz için elbisenin akıbeti pek iyi görünmüyordu ama şu an bunu umursamayacaktım.
Hızla prense doğru adımlarken o da arabanın durduğunu fark edip bana doğru gelmeye başlamıştı. Aramızdaki mesafeyi hızla kapatırken benim aksime sakin görünüyordu. "İyi misiniz leydim? Bir sorun mu var?" diye sordu.
"Nereye gidiyoruz prensim?" diye direkt konuya girdiğimde gülümsedi.
Bir dakika, o bana gülümsemiş miydi?
Gözlerime inanamazken iki adımda aramızdaki mesafeyi kapatıp elini belime atarak beni kendine çekmişti. Yaptıkları akıl alır gibi değildi. Arvın her şeyi hatırlamış mıydı?
"Dün gece sana artık bu evliliği tamamlamak istediğimi söylemiştim sevgili eşim," dedi çapkın bir gülümsemeyle ve devam etti sözlerine: "Ventoza Sarayı’na kralı selamlamaya gidiyoruz. Kralı selamladıktan sonra evliliğimiz resmen tamamlanmış olacak."
Dün gece onu hiç görmemiştim!
"Şu an evliliğimiz tamamlanmadı mı?" diye sordum. Benden varis edinmek gibi planları yoksa evliliği tamamlandı sayabilirdi. Saf saf sorduğum soruya gülerken kulağıma doğru fısıldadı.
"Hayır ama istersen bu gece tamamlayabiliriz." Yaptığı ima ile gözlerim büyürken dirseğimi sertçe karnına geçirdim. Aman Tanrım... Bu adam nelerden bahsediyordu böyle! Neredeyse eskisi gibi davranıyordu. Onu özlediğim hali gibi. Ölmeden öncesi gibi...
"Bunu ancak rüyanızda görürsünüz prens," dedim sahte bir öfkeyle. Aldığı darbeden zerre etkilenmezken bir iki adım geri gidip bana alan tanıdı.
"Nasıl isterseniz leydim," dedi. "Bana ufak bir tebessümünüz de yeter." Gülümseyip elini kalbine götürürken abartılı bir selam yaptı. Bu adamın tavırlarını bir türlü anlayamıyordum. Ne olmuştu da birden sevgi pıtırcığı kesilmişti?
Onu arkamda bırakarak arabaya doğru yürümeye başladım. Üzerimdeki elbisede oyalanıyordu bakışlarım. Üzerimde en son gelinlik olarak giydiğim o elbise vardı. Şimdi nasıl olmuştu da bu abartılı balo elbisesi üzerimdeydi? Bunu anlamlandırmaya çalışırken duyulan seslerle olduğum yerde kaldım. Arabaya birkaç adım kalmıştı ama varamamıştım. Adamlardan birkaçı aniden boyunlarına yedikleri oklarla yeri boylarken diğerleri hızla siper almaya çalışıyordu.
Kervanımız baskın yemişti. Birden kulağımın dibinden geçen okla düşüncelerimden kurtulurken İza'nın "Leydim!" diyen çığlığı kulağımda yankılandı. Artus da bu tarafa doğru koşuyor, bana sesleniyordu. Cehenneme dönmüştü resmen burası. Atılan ateşli okların ateşi her yeri sarmıştı.
Üzerime doğru fırtına gibi gelen okla ölümün soğuk nefesi yine ensemde belirmişti. O oktan kaçmak için tek adım atmazken birden zaman yavaşladı sanki. Arvın'ın "Rena!" diye bağıran sesi kulaklarımda uğuldarken ona bile cevap verememiştim.
Göğsümü hedefleyen ok, tenimi deşmesine saniyeler kala havada asılı kalmıştı. Arvın hızla beni kucağına çekerken sıkıca sarıp sarmalamıştı. Bedenimin bir anda çekilmesiyle arabanın dibinde buldum kendimi. Arvın hızla bana yetişmiş ve beni arabanın gölgesine saklamıştı.
Arvın beni bir arabanın arkasına alırken yoğun bir saldırı altındaydık. O an fark ediyordum ki bir dar geçitten geçiyorduk ve burası pusuya çok müsaitti. Geceyi gündüze çeviren ateşli okların arkası kesilmezken hızla bana doğru koşan kadına baktım çaresizce.
"Hayır İza sakın!" diye bağırırken İza birden kalbine isabet eden okla olduğu yerde kaldı. Diğer bir ok ise boynuna isabet etmişti. Eli boynuna giderken kan her yeri sarmıştı. Kan ve duman kokusu her yanı sararken İza yerde kanlar içerisinde titriyordu.
"İza!" diyen feryadım yeri göğü inletirken gördüklerimin şokuyla olduğum yerde kilitlenip kalmıştım. İza’ya doğru gitmek isterken ayaklarımı bile hareket ettiremiyordum. İçinde bulunduğum şoktan çok acil çıkmam gerekiyordu; aksi halde her şey için çok geç olacaktı.
Koşmak için çırpındığımda Arvın'ın belimi saran kolları bana engel oldu. "Bırak beni!" diye bağırdığımda beni daha da çok sarıp sarmaladı ve göğsüne yasladı.
"Hayır bırakmam!" dedi sert sesi. "Anlamıyor musun hedef sensin. Onlar seni almak istiyor!"
"Onu bırakamam Arvın, o... Ölüyor!" Artus hızla İza’ya ulaşıp kucağına almıştı ama daha kenara çekilemeden yediği oklarla yere yığılmıştı. Tüm askerler ölmüştü ve son bizim için yaklaşıyordu.
"Beni arıyormuşsun!" dedi o tuhaf, ürkütücü derecede tanıdık olan ses. Kalbim o an atmayı bırakmıştı. Arvın’ın kollarından çıkarken karşımdaki adamın lanet yüzünde gezindi bakışlarım. O benim tüm güzel anlarımın katili olan adamdı.
"İşte geldim..." dedi ellerini iki yana açarken. "Ama bu kez başladığım işi yarım bırakmayacağım. İkinizinde öldüğünden emin olacağım!" Evet, o Arvın'ın katili olan adamdı. Kocamı benden alan pislik şimdi tam da karşımdaydı.
Nefes nefese uyandığımda at arabasında yolculuk yapıyorduk. Üzerimde o mavi elbise değil de altın işlemeli gelinlik vardı. Kalbim hızla çarparken nefes alamadığımı hissettim. Bu bir rüya olamayacak kadar gerçekti. En az o gece kadar gerçek.
"Durun!" diye bağırdım tüm gücümle yumruğumu at arabasının ahşap panellerine geçirirken. Yeri göğü inleten sesimle araba aniden durduğunda bile o kabusun etkisinden sıyrılamıyordum bir türlü. Kapı inmem için Artus tarafından açıldığında hızla eteğimi toplayıp aceleci adımlarla indim. Acele ediyordum çünkü eğer her şey kabusumdaki gibiyse büyük bir tehlikenin içerisindeyiz demektir. İza'yı kaybetmek istemiyorum.
"Prens nerede!" diye bağırdım. Bu sürede geçtiğimiz ovayı inceliyordum. Rüyamdaki gibi değildi. Burası farklı bir ovaydı. Dar bir geçitten geçmemize gerek yoktu. Arvın hızla atıyla önümde durduğunda kolumdan sertçe tutup beni kenara çekiştirdi. İnsanların bizi duyamayacağı bir mesafede durduğumuzda öfkeyle baktı gözlerime. Beni yakıp kavurmak ister gibi keskin ve kin doluydu bakışları.
"Ne halt ettiğini zannediyorsun sen!" Öfkeyle kasılırken çenesi, dişleri arasından adeta tıslayarak konuşmuştu. Bu tavırlarıyla korkup sinmem mi gerekiyordu bilmiyorum ama zerre korku hissetmiyordum.
Bir şeylerin ters gittiğini fark eden Artus'un bize doğru gelmesiyle parmağını şıklatıp onu durdurdu Arvın. Hatta sanırım zamanı durmustu çünkü hiçbir şey hareket etmiyordu. Havadaki sis bulutu, Arvın'ın kenarda şaha kalkan atı, ağaçtan dökülen yapraklar bile havada asılı kalmıştı.
"Nereye gidiyoruz?" diye sordum kendimi toparlayıp Arvın’a odaklanarak. Bu evrene ve büyüye hâlâ alışamıyordum ve tuhaf geliyordu. Arvın o kabustaki gibi bana Rena diye seslenmiyordu. Güzel konuşmuyor veya beni korumuyordu ama yine de emin olamıyordum. Günün sonu kabusumdaki gibi bitsin istemediğimden her şeyin farklı işlediğinden emin olmalıydım. Şimdi Ventoza Sarayı’na gittiğimizi söylerse buna engel olmam gerekiyordu.
"Cehennemine gidiyoruz!" dedi öfkeyle.
"Ventoza Sarayı’na mı gidiyoruz lanet olası?" diye sordum; ben de en az onun kadar öfke doluydum.
"Neden Ventoza Sarayı’na gidelim?" dedi, alaylı bir gülümseme dudaklarını esir alırken bana küçümseyerek baktı. "Senin gibi bir kadınla evlilik yeminlerini bir de kralın huzurunda yapıp bu saçmalığı tamamlamamı beklemiyorsundur herhalde?" diye sordu. "Benden varisler dünyaya getirme planların mı var yoksa?"
"Saçmalamayı bırak Arvın!" diye kükredim. "Ve sorularıma insan gibi cevap ver!" Aksi takdirde cadıdan onu kurbağaya çevirmesini isteyeceğim, haberi yok!
"Bana hesap sorabilecek konumda olduğunu mu zannediyorsun sen?" dedi aramızdaki mesafeyi bir adım daha azaltırken. "Eğer bu cesaretinin sebebi o saçma yeminler ise bu rüyadan bir an önce uyansan iyi edersin Aliz Ash!" diye kükredi. "Sen benim gerçek karım değilsin ve asla da olamayacaksın!"
Dudaklarından büyük bir acımasızlıkla dökülen sözler ruhuma bir hançer gibi saplandı. Kalbim acıyla bin parçaya bölünürken gözlerimin dolmasına engel olamadım. Yine de duygularımı gizleyen umursamaz bir ifade takındım suratıma. Onun gibi alaycı bir gülümsemeyle konuştum.
"Bunu istediğimi hiçbir zaman söylemedim!" dedim öfkeyle gözlerine bakarken. "O saçma yeminleri eden sendin!" Ondan böyle bir şey istememiştim. Ona istediği mektubu bile göndermiştim. Buna rağmen gelip bizzat o yeminleri eden kendisiydi; şimdi öfkeli olması gereken taraf bendim. Onun buna hakkı yoktu.
"Bunu yapmama sebep olan da senin sözünde durmamandı!" diye bağırdı. "Bana o mektubu gönderecektin ama işine gelmedi öyle değil mi?"
"Kes sesini!" dedim, sesim hiddetten titriyordu. "Ben o mektubu sana tam üç gün önce gönderdim!"
Duraksadı. Gözlerinde anlık bir şüphe dalgası dalgalandı ama hemen ardından yerini tekrar o katı inada bıraktı. "Öyle mi? Peki neden benim elime ulaşmadı?"
"Onu da kendi sadık adamlarına sormalısın," dedim iğneleyici bir tonda. "Belli ki çevrende bu evliliği isteyen, senden daha akıllı birileri var."
"Bu konuyu araştıracağım," dedi sesi ölümcül bir sessizliğe bürünürken. "Eğer tek bir kelimen bile yalan çıkarsa, seni doğduğuna pişman ederim!"
"Elinden geleni ardına koyma," diye meydan okudum. "Bakalım sonunda kim kimi pişman edecek!"
Bu konuşmadan sonra bana arkasını dönüp gitmişti. Zaman geri normal akışına dönerken hızla arabaya doğru ilerledim. Kabusu gördüğüm yerde değildik ve kaleye az kalmıştı. Bu kabuslara anlam yükleyerek hata yapıyordum sanırım.
Kaleye geldiğimizde Arvın'ın emriyle beni bir odaya getirmişlerdi. Emrime verilen hizmetçiler odayı yerleştirirken ben de kaleyi gezmek için odadan ayrılmıştım.
Artus ve İza arkamdan gelip beni takip ederken boş bir odaya girmiştik. Jorion Kalesi fazlasıyla ıssız ve ürkütücü bir yerdi. Böyle bir yerde yanımdaki ikiliden başka güvenecek kimsem yoktu. Burada herkes Arvın'a ve hatta Ventoza Sarayı’na hizmet ediyordu. Arvın'ın bile onlara tam anlamıyla güvenebildiğini zannetmiyordum. Böyle bir yerde daha fazla güce ihtiyacım vardı ve bu gücü bana neyin sağlayacağını biliyordum.
Kaleden ayrılmadan yanıma aldığım taşları anımsadım. Kuşağımda bağlı olan küçük keseleri alıp iki adım gerimde yürüyen İza’ya ve yanında kusursuz bir heykel gibi dikilen Artus'a uzattım. İza elimdeki küçük keseleri dikkatle alırken sorgucu bakışları üzerimdeydi.
"Bu nedir leydim?"
"Bunlar sizin mühürlenmiş güçlerinizi yeniden uyandırmak için," dedim. İza kesenin ağzını yavaşça açtığında, içeri sızan cılız ışık yakut rengi taşlarla işlenmiş kolyeye çarptı. Taşın merkezinde, sanki hapsedilmiş bir güneş varmışçasına kor bir alev dalgalanıyordu. İza, gözlerine inanamıyormuş gibi bakakaldı; taşın kızıl parıltısı yüzüne vurduğunda ifadesi bir anlığına donup kalmıştı.
"Ama leydim bu..."
"Evet, onlar kadim Güney Krallığı'ndan kalma ateş taşları. Sizin de ana elementiniz ateş olduğu için bunları taşımanızı istiyorum. Faydasını göreceğinize eminim," dedim neşeli çıkan sesimle. Bu taşlar Aliz veya benim hiçbir işimize yaramamıştı ama onlara eski güçlerini geri verebilirlerdi.
"Bunu kabul edemeyiz leydim," diyerek hemen itiraz etti İza. Elindeki keseyi aceleyle bana uzatırken ona ters bir bakış attım. Bu kadın bu kadar inatçı olmak zorunda mıydı cidden?
Derin bir nefes alıp en ikna edici ses tonumla konuşmaya başladım. Hemen kabul etmelerini beklemiyordum zaten. Bu ikili illa arıza çıkartacak bir şeyler bulurdu. "Şu an bu kalede sizden başka güvenebileceğim kimse yok. Bu yüzden yanımda güçlü insanlar görmek istiyorum. Sizin güçlü olmanız beni de güçlendirecektir," dediğimde bu defa Artus itiraz etmeye yelteniyordu ki elimi kaldırıp ikisini de susturdum.
"Bu bir teklif değil, emirdir!" Sözlerim boş odada yankılanırken ikisi de itaatle eğilip selam verdi. Kolyeleri taktıklarında bedenlerindeki enerji akışı bile değişmişti. Büyü onları çok daha güçlü hale getiriyordu. Ölü bir bedene can gelmesi gibi, soluk beyaz tenlerine renk gelmişti.
Tüm gün kaleyi gezdikten sonra odaların düzenini aklıma kazımaya çalışıyordum. Buranın detaylı bir projesini çizip ezberlemeyi istesem de bu hemen ihanete yorulabilirdi. Bu kadar sevilmediğim bir yerde bu hata sonumu getirirdi muhtemelen. Ventoza'da kimse Kuzey'i sevmiyor olsa gerek; herkes bize karşı sert ve mesafeliydi.
Hizmetçiler bile sorunsuz bir şekilde hizmetlerini yerine getirseler de yüzümüze bakmıyor veya herhangi bir nezaket sözcüğü sarf etmiyorlardı. Bunu umursamamaya çalışıyordum. Burada yaşayacaksam bazı şeyleri ele almam gerekecekti ama bunun da bir zamanı vardı.
Şimdi hiçbir şey için ilgiyi üzerime çekmemeliydim. Nitekim kaleye geldiğim ilk bir haftada buna fazlasıyla dikkat etmiştim. Evet, buraya geleli tam sekiz gün oluyordu. Bu süre zarfında Arvın’la hiç karşılaşmamıştım ve dikkat çekmemeye çalışıyordum. Sadece çarşıda gezinip yoksullara el altından yardım ediyordum.
Ventoza'da da durum Nivaria'dan farklı değildi. İnsanlar fakirleştikçe karınlarını doyurabilmek için kötü yollara başvuruyorlardı. Tüm Valerion'da durum bundan ibaretti sanırım. Halk için güneş doğmalıydı. Bu halk bunu hak ediyordu.
İza ve Artus ile birlikte gerçekten ihtiyaç sahibi olan kişileri araştırıyorduk. Nivaria'dan yanımda gönderilen çeyizlerin tamamını bu uğurda kullanmayı planlıyordum. Eğer Aliz tekrar bu dünyaya dönemeyecekse onlara ihtiyacı da olmayacaktı. En azından bu sayede insanlar ekmek yiyebiliyorlardı. Bir fırıncıyla anlaşıp her gün insanlara ekmek dağıtılmasını sağlamıştık. Yıkılan bir yetimhaneyi onarması için de bir marangoz ve usta ile anlaşmıştık. Bu dünyada mesleklerin bile isimleri farklıydı ama ben o isimleri aklımda tutamıyordum.
Pyrodia halkından çok sayıda evsiz vardı. Onlar için büyük bir ev satın almıştık. Bu sayede artık evsizler geceleri iblislerden korunmak için başkalarının kapısına sığınmak zorunda kalmayacaktı. İnsaflı insanlar olduğu kadar insafsızlar da vardı ve onları gecenin zifirinde dışarıda bırakıp iblisler tarafından avlanmalarını izliyorlardı.
Bu çok caniceydi ama onları mülteci kabul ettikleri için başlarına geleni müstahak olarak görüyorlardı. Her dünyada böyle manyak tipler vardı sanırım. Keşke bu vatansız kalmış halk için elimizden daha fazlası gelseydi ama şimdilik yapabileceklerimiz bu kadardı. Onlara vatanlarını geri vermekten daha büyük bir iyilik olamazdı ama bu da bizim boyumuzu aşıyordu. Yapılabilir bir şey olsaydı Ventoza Krallığı bunu çoktan yapmış olurdu sanırım.
Kaleye döndüğümde hızla bir duş alıp üzerimi değiştirmiştim. Burada bana verilen oda ziyadesiyle küçük bir hizmetçi odasıydı. Odanın kendisi bile Arvın tarafından şahsıma yapılmış büyük bir hakaret gibiydi. Özel bir banyosu olmadığı için yıkanmak istediğimde hizmetçiler tarafından odaya bir paravan, yeterince sıcak su ve küvet taşınması gerekiyordu. Bunca iş çok sinir bozucuydu. Kendi dünyamdaki lüks ve rahat bir düzenden sonra Jorion Kalesi'ndeki konforlu hayata bile alışmak pek kolay olmamıştı. Şimdi ise burası tam bir kabustu benim için.
Eski dolaba sığmayan kıyafetlerimin bir kısmı hâlâ sandıklardaydı. Yerdeki parkeler kullanılmaktan aşınmış ve berbat duruyordu. Yataksa ziyadesiyle eski ve çürümüş tahtalardan oluşuyordu. Umarım bunların içerisinde tahta kurusu falan yoktur!
Şöminenin birkaç taşı düşmüştü ve baca iyi çekmediği için içeriye duman doluyordu. Oda çatı katında yer aldığı için eskimiş kiremitler arasından sızan su, odanın belli bölgelerine akarak yağmurlu geceleri katlanılmaz bir çile haline getiriyordu. Yine de bunları önemsememeye ve kendime odaklanmaya çalışıyordum.
Üzerime Artus’tan ödünç aldığım asker pantolonlarından birini geçirip paçalarını katlayarak uzun çizmemin içerisine sıkıştırdım. Üzerine ise siyah keten bir gömlek giymiştim. Saçlarımı sıkı bir topuz yapıp hazır olduğumdan emin oldum. Artık sevgili sağ kolum Artus ile antrenman yapıp onu bir güzel dövebilirdim.
Artus ile her gün aynı saatte askerlerin işi bitip eğitim alanından çekildiklerinde birlikte çalışıyorduk. Neler yaptığımı gördükçe şaşırsa da benimle antrenman yapmak fazlasıyla hoşuna gidiyor gibiydi. Tabii şu bir haftada beni küçümsememesi gerektiğini iyi öğretmiştim.
Bu sayede kılıç kullanmakta ustalaşmaya çalışıyordum. Okçulukta ise pek iyi durumda olduğum söylenemezdi. Her türlü silahı bu sivri uçlu oklara tercih edebilirdim. Elbette ki atışlarım isabetini buluyordu ama ne yazık ki silah kullanmak kadar kolay değildi. Ok ve yay kullanmak sabır ve keskin beceriler gerektirirdi.
Son zamanlarda gündüzleri hava daha da aydınlık olmaya başlamıştı. Bu durum birçok kişiyi şaşırtsa da sebebini henüz kimse bilmiyordu. Gün Işığı Festivali için hâlâ birkaç haftalık zaman vardı. Bu durum insanları bir yandan güneşin yeniden doğacağına dair umutlandırsa da bir diğer yandan dengelerin değişmiş olması ihtimali onları şaşırtıyordu. Kadim Valerion büyücüleri tarafından hazırlanan takvimin doğru olup olmadığı hakkında şüpheler oluşmaya başlamıştı.
Ventoza toprakları Nivaria’da olduğu gibi karla kaplı değildi ama burada da geceleri esen sert rüzgar hayatı olumsuz etkiliyordu. Dışarıda kalan evsizler için durum çok daha ciddileşiyordu. Henüz mevsimleri görmemiştim ama umarım dört mevsimin yaşandığı bir yerdir burası. Zira baharı ve sıcak yaz günlerini merak ediyordum.
Ventoza’da en büyük sıkıntı su kıtlığıydı. Rüzgardan ve susuzluktan çatlayan toprakta pek bir şey yetiştirebildiklerini zannetmiyordum. Arvın ve evliliğimizin temel şartları, iki krallığın ticaretini geliştirecek ve su anlaşmaları yapılmasını sağlayacaktı. Vigo'nun kızı için verdiği vaatlerden biri de buydu. Hem değerli madenlerin bir kısmını hem de önemli su yataklarını Ventoza’ya devretmişti. Bu yüzden su probleminin yakında biteceğini umuyordum.
Vigo'nun bunca şeyi neyden korktuğu için yaptığını bilmiyordum. Tek bildiğim bir an önce beni Nivaria’dan uzak tutma çabasıydı. Bu evlilik için kardeşi Kral Jons'tan müsaade bile almamıştı. Jons buna bozulmuş olmalıydı. Sarayda ne yaşamıştı Aliz? Bunu tam olarak bilmesem de iyi bir muamele görmediğini biliyordum.
O kadar dalmıştım ki Artus'un hamle yaptığını son anda fark edip eğilerek kılıç darbesinden kurtuldum. Sanırım antrenman yapmayı özlemiştim. Hamlelerine hızla karşılık verirken kendi eksenimde dönüp kılıcını havada yakaladım. Birbirine çarpan kılıçlarımızın tok sesi boş eğitim alanında yankılanırken Artus'un boşluğundan faydalanıp dizimi sertçe karnına geçirmiştim.
Artus aldığı darbe ile iki adım gerilerken
"Paslanmışsın!" dedim keyifli çıkan sesimle. "Anlaşılan bu gece de içkileri sen ısmarlayacaksın." İki gecedir kılık değiştirerek Arvın'ın gittiği gece evine gidip gizlice onu izliyorduk.
Evet, artık burada kalmam için en önemli sebep gerçekleri öğrenme isteğimdi. Arvın benim hayatıma neden girmişti? Amacı neydi? Onca yaşadığımız şeyin ardında büyük bir yalan var gibi hissediyordum. O Valerion'dan benim evrenime geçmişse bunun bir sebebi olmalıydı ve ben yaşadıklarımızın tesadüften doğan bir aşk hikayesi olmayacağını bilecek kadar uyanmıştım artık bu rüyadan. Ayrıca ölümü hakkında hâlâ kafamı kurcalayan çok şey vardı. Keşke tüm bu soruların cevabını alabileceğim biri olsaydı.
Buraya gelmemin tek sebebi Arvın'a olan aşkım mıydı? Onunla yeniden birlikte olabilmek için bilmediğim bir bedeli sorgulamadan kabul etmiş olmak pek doğru gibi gelmiyordu. Beni buraya çeken bir şey vardı. Beni Arvın'a da çeken bir şey olduğu gibi. Şimdi tüm bu soruların cevabını bulmalıydım. O zamana kadar burada kalmaya devam edecektim ve dolunaydan hemen önce çekip gidecektim. İşte yaptığım plan buydu.
Eğer bir büyünün tesirinde olduğum için ona aşıksam bu büyüyü bozacaktım. Bu süre zarfında Arvın beni gerçekten sevmişse hatırlardı. Hatırlamıyorsa beni gerçekten sevmeyen biri için daha fazla bedel ödemeyecektim. Onu hiç olmamış gibi kabul edip anılarımdan silinmesine izin verecek ve kendi yoluma bakacaktım. Belki de buraya gelme sebebim buydu. Olmayan bir aşkın acısını daha fazla çekmemem içindi tüm bunlar.
Bu düşünce bile içimi acıttı. Yaşadığımız onca şeyin yalan olma ihtimali beni deliye döndürüyordu. Ve bu belirsizlik ruhumu tüketiyordu. Gerçekleri bilmediğim bir sabaha daha uyanmak istemiyordum artık. Arvın beni hatırlamıyorken ona hesap da soramazdı. Yapabileceğim tek şey beklemek ve beklerken de araştırma yapmaktı.
"Bu kadar içmeniz sağlığınız için endişelenmeme sebep oluyor leydim," dedi Artus. Evet, bu belirsizlik içerisinde kendimi birazcık alkole vurmuş olabilirdim. Hiçbir halta yaramıyordu ya, orası ayrı. Aldığım eğitimlerden sonra normal insanlar gibi sarhoş bile olamıyordum. Sadece öyleymiş gibi yapıp Artus’a işkence ediyordum o kadar.
Artus sızdığımı veya hatırlamayacağımı düşünüp arkamdan saydırdığında bunların hepsini dinleyip sadakatini ölçüyordum. Tabii o bunu bilmiyordu. Bilmediği için de genelde şımarık bir kız çocuğu olduğum hakkında ileri geri konuşup kafasını koparma isteği uyandırıyordu içimde. İyi haber şu ki henüz canına tak edecek bir şey yapmış olmamalıyım ki içmekten bayıldığımı düşünüp beni zorlukla kaleye taşıdığı zamanlarda iblislere vermeyi denememişti.
Neyse ki ona verdiğim kolye eski gücünü kazanmasını sağlamıştı ve birazcık antrenmanla gücünü gayet iyi kullanır olmuştu. Aksi halde kaleden gizlice çıkıp girmeniz pek de kolay olmazdı.
"Sorun yok," dedim. "Sarhoş olmuyorum ben."
"Tabii," diye söylendi imayla, "hiç olmuyorsunuz!"
Ona gülümserken kaleye doğru ilerlemeye başlamıştım. Muhtemelen akşam yemeğini o koca salonda yine tek başıma yiyecektim. Aceleci adımlarla kaleye vardığımızda odama çıkıp hemen üzerimi değiştirmek istiyordum. Fazlasıyla terlemiştim ve bu tekrar duş almam gerektiği anlamına geliyordu. Ve ben Ventoza'da duş almaktan nefret ediyorum.
Aceleyle odama çıkıp hizmetçilerin getirdiği suyla yıkanmıştım. İç kıyafetlerimi giyindikten sonra kül rengi bir elbise seçip giyinmeye başlamıştım. Elbise fermuarlı olduğundan giymesi gayet kolaydı. O sırada içeriye giren İza hazırlanmama yardım ediyordu. İza gücüyle saçlarımı kuruttuğunda ona minnetle baktım. Islak saçlar her zaman başımı ağrıtmıştır. Şimdi ise saç kurutma makinesi görevini ele alan büyücü bir arkadaşım vardı. Ah, bu dünya cidden tuhaftı.
İza el çabukluğuyla ördüğü saçlarımı topuz yaptığında gerçekten güzel görünüyordum. Ona bunun için teşekkür ettiğimde artık yemeğe inmek için hazır sayılırdık.
İza ve Artusla birlikte yemek salonuna girdiğimizde yine masanın boş olduğunu görmek şaşırtmamıştı beni. Büyük ve ihtişamlı bir yerdi burası. Yüksek tavanları ve tavandaki motifler tarihi zenginliğini ortaya koyuyordu. Duvarlardaki altın detaylar küçük bir sarayda olduğumu hissettirirken büyük ve görkemli yemek masasının işlemeleri bile çok güzeldi. Burada her şey çok daha disiplinli ve soğuktu; ne yazık ki Jorion Kalesi’ndeki o sıcak atmosferi çok özlüyordum.
Masaya oturduğumda, "Oturun, birlikte yiyelim," dedim Artus ve İza'ya. Bir haftadır tek başıma hiçbir şey yiyemiyordum. Bu tuhaf yemeklerin kokusu bile midemi bulanduruyordu. Kael'in yaptığı o iğrenç şaka aklıma geldiğindeyse tekrar kusmamak için kendimle savaşıyordum. Keskin bir bakış attıktan sonra beni ikiletmemeleri gerektiğini anlayan sevgili dostlarım ürkek bir kuş gibi gelip masaya oturmuşlardı nihayet.
"Onlar bu masaya oturamaz leydim, prensimiz gelirse bundan hoşlanmayacaktır," diyerek odaya giren kadına ters bir bakış attım. Bu kadının kim olduğunu biliyordum. O Meri denen kadının annesi Bayan Venda'ydı.
Bu kale kendi kalesiymiş gibi rahat tavırlarından gıcık kapmıştım. Sanki o ev sahibiydi de ben misafirmişim gibi davranıyordu. Üstelik hizmetçiler arasında asılsız dedikodularımın yayılmasında parmağı vardı. Tüm kale halkını bana karşı kışkırtıp Kuzeyli birer hain olduğunu ve prensin yanlış bir evlilik yaptığını söylüyordu. Dahası benim her zaman ikinci eş statüsünde kalacağımı ve Prens Arvın'ın gerçek bir eş seçmesi gerektiğini savunuyordu.
Bu kadar suskunluk yeterdi artık; ona susup sindirilecek biri olmadığımı ve bu kalenin leydisi olduğumu göstermenin zamanı gelmişti. Ayağını denk almalıydı; aksi halde durumlar onun için pek de iç açıcı hale gelmeyecekti.
"Prensinizden kim hoşlanıyor," diye söylendiğimde Artus gülmemek için kendini zor tutuyordu. Kadın gelip büyük bir rahatlıkla karşıma oturduğunda hadsiz sözlerine devam etti: "Bu masaya hizmetçiler oturamaz!"
"Öyle mi?" dedim küçümseyici bakışlarımı üzerine dikerken. "Peki siz neden oturuyorsunuz?" Benim için onun da bir hizmetçiden farkı yoktu. Üstelik hizmetçi diyerek İza’yı ve Artus'u aşağılamasına asla müsaade edemezdim.
"Ben—" dedi; ne diyeceğini bilemez bir ifade vardı suratında. Şaşırmıştı. Sanırım ona bir hizmetçi olduğu imasında bulunan ilk kişi bendim.
"Kendisi benim annem olur leydim," diyerek içeriye giren Meri'ye kaydı bakışlarım. Arvın ve Sarun da kapıda dikilmiş bizi izliyor ama müdahale etmiyorlardı. Sanırım Arvın beni biraz daha gözlemleyerek hakkımdaki saçma çıkarımlarına yenilerini eklemek derdindeydi.
Dayanamayıp kahkaha attığımda herkesin tuhaf bakışları üzerimdeydi. "Affedersiniz," dedim kahkahalarımı susturmaya çalışarak. "Siz böyle davranınca ben gerçekten önemli birisinizdir diye düşünmüştüm. Hizmetçileri küçümseyen kişinin de bir hizmetçi olacağı aklıma gelmezdi."
Külliyen yalan. Onun kim olduğunu çok iyi biliyordum. Bu kadın Ventoza Kralı’nın Afsur Kalesi’ndeki gözü kulağıydı.
"Ben hizmetçi değilim leydim. Kocam kralın en güvendiği adamlarından biridir," dedi Bayan Venda büyük bir kibirle. Kocası evsiz Pyrodialılar için saraydan yüklü ödemeler almasına rağmen evsizlere yardımda bulunmak yerine servetine servet katıyordu.
Yani casusluğunu yaptığı kralı bile dolandırıyordu.
"Daha fazla açıklamanıza lüzum yok, sizin onları küçümseyecek bir statüde olmadığınızı anlamam için bu kadarı yeterli," dedim ona, onun gibi yukarıdan bakarak. Açıkçası ne içeri giren Arvın ne de diğerleri umurumda değildi. Bu kadın ve kocasının çevirdiği dolaplara birisi dur demeliydi. Ve ben bu kalenin leydisiysem benimle istediği gibi konuşamayacağını öğrenecekti. "Şimdi ben bile sizinle aynı masada oturmayı problem etmiyorken siz kim oluyorsunuz ki benim dostlarımla oturmayı sorun ediyorsunuz?"
"Ben—" demişti ki onu durdurdum.
"Prens de geldiğine göre servise başlayabilirsiniz!" Servis yapmak için emir bekleyen hizmetçilere seslenmemle kadının sözleri havada kaldı. Bu kadın bir haftadır hizmetçileri bana karşı kışkırtıp arkamdan dedikodumu yapıyordu. Buna bir haftadır göz yummamın tek sebebi ilk günden arıza çıkarmak istemememdi. Neden bilmiyorum ama kızının da kendisinin de bana karşı bir garezleri olduğu açıktı. Burada olmamdan hoşlanmıyorlardı.
Meri'nin gözlerindeki kıskançlığı görmemek için kör olmak gerekirdi. Peki ama o neden böyle davranıyordu? Kızıyla prensin bir geleceği olabileceğini mi düşünüyordu?
Arvın sessiz kaldı ve otoritemi sarsacak herhangi bir adım atmadı. Sanırım o da Venda'nın bana karşı tutumunun farkındaydı.
Yemekten sonra Arvın'ın bugün kalede önemli bir toplantı yapacağını öğrenmiştim; dolayısıyla bugün dışarı çıkmamı gerektiren bir durum yoktu. O yüzden onlar toplantı yaparken ben de biraz kütüphaneyi araştıracaktım. Kim bilir, belki de haftalardır aradığım o kitabı burada bulurdum.
Artus ile oturup hem kütüphanedeki bazı kitapları incelemiş hem de gelecek planlarım hakkında konuşmuştuk. Ondan hırsızlık yapan Güneyli gençleri toplayıp bir araya getirmesini istemiştim. Onlarla önemli planlarım vardı.
Yine yemekte pek bir şey yiyemediğim için karnım açlıktan zil çalıyordu. Aslında İza genelde yemekten sonra bana biraz çay ve atıştırmalık getirirdi. Öyle idare ediyordum ama bugün getirmeyi unutmuştu sanırım ya da kütüphanede olduğumu bilmiyordu.
Açlığımı yok saymaya çalışarak koridorda ilerlerken duyduğum seslerle adımlarım kendiliğinden hızlandı. Bir kadının ağlama sesiydi ve bu ses aynı İza'nınkine benziyordu. Sesler benim odamın olduğu taraftan geliyordu.
Hızla oraya vardığımda odam boştu ve sesin kaynağı yan taraftaki İza'nın odasıydı. Odanın ortasında dikilen Meri'yi ve İza'yı kollarından tutan hizmetçileri görmemle kaşlarım en derinden çatıldı. Odanın tamamı dağılmış ve özel eşyaları ortaya saçılmıştı.
"Neler oluyor burada?" Öfkeli sesim koridorda yankılanırken Meri sinsi bir tebessümle yüzüme bakıp umursamaz bir ifadeyle konuştu:
"Lütfen kişisel algılamayın leydim. Genel bir kontrol bu. Ayda bir tüm hizmetçi odaları aranır ve içimize sızan ajanlar tespit edilir."
"Aradığın sıradan bir hizmetçi odası değil. O benim baş hizmetçim ve onunla ilgili bir durum varsa bunu önce bana arz etmelisin. Bu nasıl bir hadsizlik ki sen beni yok sayarak kendi başına kararlar alıp ona dokunabiliyorsun?" Gür çıkan sesimle tüm hizmetçiler irkilmişti.
"Üzgünüm leydim, aceleyle hareket ettiğimiz için size haber veremedik. Çünkü kendisinin bir ajan olduğu hakkında bazı duyumlar aldık. Bu olayı araştırmak için arama yaptığımızdaysa odasında büyü ile mühürlenmiş bir mektup ve üzerinde de sıradan bir insanın asla kolay kolay elde edemeyeceği değerli bir ateş taşı bulduk. Belli ki bu kız size de ihanet ediyormuş. Bu saatten sonra onu korumayı bırakmanızı tavsiye ederim leydim; aksi halde bu sizi de zor duruma sokar. Lütfen sakin olun ve onu sorgulamamıza izin verin."
"Bu ne cüret!" dedim öfkeyle. "Sen beni tehdit mi ediyorsun?" Hemen iki adım gerimdeki Artus'un belindeki kılıcı çekip hepsinin gözü önünde sertçe odanın ahşap zeminine sapladım. Herkesin dikkati kılıcın üzerinde yoğunlaşırken uyarıcı bir ses tonuyla konuştum: "Ona o mektubu da ateş taşını da veren bizzat bendim; eğer yapabiliyorsanız hadi beni sorgulayın!" dedim ellerimi iki yana açarak. Bu kadın artık karşısındakinin kim olduğunu öğrenmeliydi. "Şimdi derhal bırakın onu!"
"Ben yalnızca prensten emir alırım leydim ve onu sorgulamadan bırakmam mümkün değil!" diyerek sesini yükseltti. İşte bu! Şimdi gerçek yüzünü ortaya koymaya başlamıştı.
"Size onu bırakmanızı emretmedim mi? Sen kim oluyorsun da benim emirlerimi sorguluyorsun?" Bu kadına haddini bildirmem şart olmuştu. Bakışlarım tereddütle ikimize bakan hizmetçilere döndüğünde hepsi anında iki adım gerileyip diz çöktüler.
"Affedin bizi leydim!"
"Prens size bunun hesabını bizzat kendisi soracaktır!" dedi Meri küstah bir tavırla. Bu kadın kendini ne zannediyordu?
"Prens benim kocam, kendisiyle bu konuyu zaten bizzat konuşacağım ve ayrıca karşımda böyle konuşmaya devam etmeni tavsiye etmem. Bugünkü nezaketim seni yanıltmasın zira bir sonrakine bu kadar anlayışlı davranmayacağımı bilmelisin."
O sırada içeri giren Bayan Venda durumun ciddiyetinin farkında olarak hızla eğildi. "Kızımı affedin leydim. Bu bir daha tekrarlanmayacak!" diyerek yalvaran kadına kaydı bakışlarım. Bu ikisinin planları oldukça açıktı. Beni bir iftira ile ayak altından çekip Arvın ile Meri'yi evlendirmek.
Peki buna izin verecek miydim?
Hiç sanmıyorum.
"Bayan Venda, kızına bir prenses ile nasıl konuşması gerektiğini öğretmelisin," diyen Arvın'ın tok sesiyle irkildim. Kapıya yaslanmış, dikkatli bakışlarını üzerimde gezdiriyordu. Yüzünde belli belirsiz bir tebessüm gezinmekteydi.
O ne zamandır oradaydı? Geldiğini fark bile etmemiştim.
Meri onun arkadaşı değil miydi?
Ona neden böyle davranmıştı?
Onun üzerine gittiğim konusunda bana nutuk çekmesi gerekmiyor muydu?
Sonra bende onu gece uykusunda boğardım.
Odanın içerisinde ilerleyip hizmetçilere döndüğünde vakur sesiyle konuştu: "Tadilat bittiğine göre prensesin eşyalarını odama yerleştirebilirsiniz. Kendisi artık benimle birlikte kalacak."
Arvın'ın sözleriyle gözlerim kocaman açılırken şaşkın hallerime eğlenen bir ifadeyle bakıyordu. Bana doğru adımlayıp kulağıma eğilirken kimsenin duyamayacağı bir fısıltıyla konuştu: "İçimden bir ses seni gözümün önünden ayırmamam gerektiğini söylüyor leydim." Fazla ima vardı sözlerinde. Sanki "Arkandan çevirdiğin tüm dolaplardan haberdarım," dermiş gibi bir ima.
Elime bir zarf tutuşturduğunda hızla gri gözlerine kenetlendi bakışlarım. Odada bulunan hizmetçileri umursamadan bana fazla yakın duruyordu. Bu yakınlık kalbimi tekletirken elimdeki zarfa bir anlam yüklemeye çalıştım.
Yüzüme doğru eğilip parmak uçlarıyla dağılan saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırdı. Kaledeki herkese gerçek bir evliliğimiz olduğunu göstermek niyetindeydi sanırım. Yoksa bu tavırlarına anlam yüklemek zordu.
Peki sekiz gündür aklı neredeydi?
"Bir dahakine kendini birine siper etmeden önce o kişinin gerçekten hain olmadığına emin ol," diyen sesi zihnimde yankılanırken aniden geri çekilip odayı terk etti.
Arvın'ın üzerimdeki etkisinden hızla sıyrılıp elimdeki zarfa baktım. Bu, az önce İza'nın odasında bulunan zarftı. Odadaki tüm hizmetçilere çıkmalarını söylediğimde kalbim deli gibi çarpıyordu. Korkuyordum.
Burada gerçekten güvendiğim kişilerin ihanetine uğramaktan ölesiye korkuyordum. İza yerde oturmuş ağlarken titreyen ellerimle zarfı açıp içindeki mektubu çıkardım. Okuduğum satırlar gerçeği bir bir yüzüme vururken gözlerimi kapatıp açtım. Ne yazık ki yanılmamıştım. Bu, benim Arvın'a gönderdiğim mektuptu. Arvın haklıydı; bu mektup ona hiç ulaşmamıştı.
Sakin olmalıydım. Sakin olmalı ve neden diye sormalıydım. İza'ya döndüğümde hıçkırıkları daha da şiddetlendi. Yere kapanıp "Affedin beni leydim," diye ağlarken artık ona olan tüm güvenimi yerle bir etmeyi başarmıştı.
"Neden?" dedim; bir fısıltı gibi çıkmıştı sesim. "Neden yaptın bunu İza?"
Tam da o anda odaya giren biri onun yerine yanıtladı beni: "Bunu ondan ben istedim," diyen adama kaydı bakışlarım. Sarun karşımda dikilmiş bir şeyler zırvalıyordu. Eğilip İza'yı olduğu yerden kaldırırken onu ilerideki yatağına oturtup sakinleşmesini söylüyordu.Tüm bunları izlerken bir anlam vermeye çalışıyordum ama o ikisinin nasıl bir ilişkisi olduğuna da, İza'nın bu adam için bana ihanet etmesine de anlam veremiyordum.
"Ona kızmaktan veya kafanızda ihanet senaryoları kurmaktan vazgeçin prenses. Bu evlilik gerçekleşmek zorundaydı. Bunu sizin için yaptık..." dedi gözlerimin içine bakarak ve bakışları birden karnıma kaydı; bir sır veriyormuş gibi kısık bir sesle devam etti sözlerine: "Siz ve karnınızdaki bebek için..."
***
Bölüm etkileşimi
