RUHU RÜCU kitap kapağı

12. bölüm / 16

12| İMKANSIZ AŞKIN CELLADI

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 16Şu an: 12| İMKANSIZ AŞKIN CELLADI

Okuduğum cümle bile içimi ürpertmeye yetmişti. Aliz'i yıllarca istismar eden kişi beni o zannediyordu. Dahası bebeğimi varisi ilan etmişti; ikimizi de yakında bu kaleden alacağından bahsediyordu. Bir psikopatla uğraşacak gücü kendimde bulamazken, beni taşımayan ayaklarım yüzünden olduğum yere çöktüm. Aliz ne yaşamıştı böyle?

Kalbim korku ve merakla çırpınırken avucumda sıktığım taşa baktım. Hatıra taşı soğuk bir dinginlikle beni bekliyordu. Peki ya ben, her şeyi öğrenebilecek kadar güçlü müydüm gerçekten?
Titreyen ellerimle o kurşuni renkli taşı boynuma geçirdim. Ne kadar istesem de gerçeklerden kaçamazdım. Aliz'e ne olduğunu bilmeden düşmanlarıyla savaşamazdım. Üstelik bu dünyayı tüm acımasızlıklarıyla tanımadan, bebeğimi böyle bir dünyada sağlıklı büyütebilir miydim?

Bu yüzden zor olsa da her şeyi bilmeliydim. Arvın'ın unuttukları onu nasıl da değiştirmişti... Şimdi Aliz'in hayatından öğreneceklerim de beni öyle değiştirecek ve belki de geliştirecekti. En önemlisi, düşmanımı tanıyacaktım.

Yerden zorlukla kalkıp bedenimi soğuk yatağa bıraktım. Neyse ki Arvın burada değildi. Sanırım yine gece boyu kalede olmayacaktı. İza, tüm her şeyi söylemek için onun kaleden gitmesini beklemişti. Bu gece sınırı kontrol edecek ve gerekli önlemleri alacaktı. Yarın gün doğmadan yeniden kalede olacağını söylemiş, bir yere ayrılmamam konusunda beni sıkıca tembihlemişti.

Bununla kalmayıp kaledeki asker sayısını iki katına çıkarmış, olası bir tehdide karşı nöbet kulübelerini ve surları askerlerle doldurmuştu. Odamı ve çevresini koruyan askerlerin kendi sadık askerleri olduğunu söylemiş; hayatımda bir kez olsun uslu bir eş olup onu beklemem konusunda beni uyarmıştı. Adi herif, ben zaten harika bir eştim! Bu uyarıyı yapmasına bile gerek yoktu.

Bu sözleri içimi rahatlatmıştı. Şimdi en azından bilincim yerinde değilken Vorenlerin askerleri değil, beni Arvın'ın askerleri koruyacaktı. Bu yüzden şimdi bunu yapmam gerekiyordu. Başımı yastığa koyup gözlerimi sıkıca kapattım. Aliz'in gerçekleri beni ölümüne korkutsa da bu yüzleşmeden kaçamazdım. Uyku ruhumu sarıp sarmalarken zihnim derin bir karanlığa gömüldü. Karanlığın içinde adımlarken duyduğum tek sese doğru ilerledim. Gözlerim sesin sahibine dokunduğunda sertçe yutkundum. Bu ses; üzeri başı yırtılmış, çaresiz bir kadının çığlıklarıydı. Bu ses, Aliz Ash'in acı dolu feryatlarıydı.

İki yıl önce.

Aliz Ash...

"Prenses'in doğum günü için siz de bir elbise diktirmeyecek misiniz leydim?" Bu soruyu soran kişi, elindeki mezurayı düzelten kraliyet terzisi Bayan Viyona'dan başkası değildi. Dalgın düşüncelerimden arınıp ona nazikçe gülümsedim. Tam buna ihtiyacım olmadığını söyleyecektim ki ölçüleri alınan Cassia dayanamayıp öfkeyle cevap verdi.

"Onun yeni bir kıyafete ihtiyacı yok!" dedi öfkeyle. "Bu benim doğum günüm Bayan Viyona ve hatırlatırım ki siz sadece benimle ilgilenmek için buradasınız!" Bu açıkça bir tehditti. Sadece bana olan nefreti bile öyle kuvvetliydi ki hiçbir sebep yokken, parlayan gözleriyle benim yüzümden masum insanları bile azarlıyordu.

Bana yapılacak en ufak bir jeste veya gösterilen ufacık bir nezakete dahi tahammülü yoktu. Bu duruma alışmıştım. Bu kasvetli saraya geldiğim günden beri ikinci sınıf insan olmak bile lükstü bana. Ama benimle birlikte yanımdaki insanların da aşağılanmasına dayanamıyordum. İza ve Artus'a kan kusturduğu yetmezmiş gibi şimdi de oklarını Bayan Viyona'ya çevirmişti.

"Bu davet genç prenseslerimiz için çok önemli, her ikisine de elbise dikilmesi gerekmez mi kraliçem?" diye sordu odanın köşesinden öne çıkan Bayan Suin. O, kraliyetin baş rahibelerinden biriydi ve adilliğiyle öne çıkan bir figürdü. Cassia tam ona da öfkeyle bağıracaktı ki bunun önüne geçen kişi, salona sessizlik çöktüren ana kraliçe oldu.

"Suin haklı, bu davet Aliz için de çok önemli. O yüzden Bayan Viyona, ona da bir elbise hazırlayın," diyen keskin sesi konuyu tartışmaya kapamıştı. Yıllar sonra ilk kez bir davete katılacak ve hatta Cassia gibi bu davette ben de prenses olarak boy gösterecektim ama buna sevinemiyordum. İçimi kemiren kurt buna engel oluyordu; şimdiye kadar hiç böyle bir şeye, bir ayrıcalığa izin vermemişlerdi.
Ana kraliçe, babam Vigo'nun annesi olmasına rağmen hiçbir zaman bana yapılan zulme ses çıkarmamıştı. Hatta her zaman en ağır cezaların ve en disiplinli derslerin bana verilmesini sağlayan yine oydu. Bu yüzden bu yaptığı bir lütufmuş gibi gelmiyordu. Altından çıkacak gizli sebep beni korkutuyordu.

Doğu kralı Nivaria topraklarına bir anlaşma için geliyordu ve bu anlaşmada bir teminat isteyeceği açıktı. Bu teminatın ise ne olduğunu henüz kimse bilmiyordu ama ben bunun bir evlilik olmasından korkuyordum. Aslında sarayın gözbebeği Cassia varken bu durum bana asla kalmamalıydı ama sabah o adamın bakışlarını gördüğümden beri hiçbir şeyden emin olamıyordum.

O adamın bakışlarında içimi ürperten bir şey vardı. Beni korkutan karanlık bir yanı vardı. Koca taht salonunda bile onca insanın içerisinde bana, sanki o devasa alanda tek başımaymışım gibi hissettirmişti bakışlarındaki karanlık. İçim ürpermişti. Konuşmalar bittikten sonra taht odasından nasıl kaçtığımı hatırlamıyordum bile. Şimdi ise loş odada akşam için elbiselerin son rötuşları yapılıyordu. Cassia'nın elbiseleri çoktan dikilip prova aşamasına gelmişti ve bu saatten sonra bana sıfırdan bir elbise yetiştiremeyeceklerini zannediyordum. Kim bilir, belki de bu sayede akşam davete katılmak zorunda kalmazdım.

Odaya geçtiğimizde Bayan Viyona'ya, Kraliçe Yuvan tarafından Cassia'nın eski davet elbiselerinden birinin üzerime göre hazırlanması emri verilmişti. Bunun arkasında Cassia'nın olduğuna emindim. Ama kraliçeye rağmen annesi ile her şeyi istedikleri gibi yürütmeye zaten alışmışlardı onlar. Yine bana yeni bir elbiseyi bile çok görüp eskileriyle yetinmem gerektiğini gösteriyorlardı. Zaten sıklıkla yaptıkları gibi bir nevi yerimi bildiriyorlardı yine. Önemli değildi. Bana ve sevdiklerime dokunmadıkları müddetçe bu aşağılanmaların hiçbirisi umurumda bile değildi zaten.

Bayan Viyona ölçü almak için üzerime giydiğim Cassia'nın eski elbisesine üzülerek baktı. Elbisenin üzerimdeki duruşu içler acısıydı. Aslında kullanmaktan kaynaklı bir yıpranma söz konusu değildi ve kumaş hâlâ sağlamdı ama elbise Cassia'ya dar olduğu için birçok yerinde sökükler mevcuttu.

Cassia benden iki yaş küçüktü; buna rağmen benden kalıplı olduğu için elbise bana aşırı derecede bol olmuştu. Ne kadar tamirden geçerse geçsin tüm dikişler sökülüp tekrar dikilmedikçe bu elbisenin bana olması imkânsız gibiydi. Viyona gibi işinin ehli bir terzi bile bu elbiseyi bu kadar kısa bir sürede gerektiği şekle getiremezdi. Mecburen dolabımdaki eski elbiselerden birini giymek zorundaydım.

Zaten bir elin parmağını geçmeyecek kadar az elbisem varken davet için uygun bir tane bulmak fazlasıyla zor olacaktı. Dolabımdaki en iyi parçalardan birine elim takıldı. Bu elbise bana annemden kalmıştı. Mor, altın işlemeleri olan zarif bir elbiseydi. Zamanına göre güzel olsa da şimdi kullanımdan kaynaklı biraz yıpranmış ve dikişleri aşınmış durumdaydı. Yine de o benim en güzel elbisemdi. Bu güne kadar ona kıyamamış, giymeye kıyamamıştım ama sanırım bu gece buna mecburdum.

Bayan Viyona'nın birkaç dokunuşu ardından annemden kalan mor elbisem akşam için hazırdı. İza'nın yardımlarıyla hazırlandığım sırada kapı sertçe çaldı. İza aceleyle kapıya koşarken ben saçımı toplamayı yeni bitirmiştim. İçeriye giren bir düzine hizmetçi beni selamlayıp ellerindeki ağır bohçaları yatağın üzerine bıraktıklarında en öndeki kadın saygıyla konuşmaya başladı.

"Leydim Ash, Majesteleri Kral Drannis'in hediyelerini size takdim etmekten onur duyarım." dedi kadın vakur sesiyle.

"Bu da ne?" diye sordum şaşkınlıkla, odayı dolduran o getirdikleri bohçalarca hediyeye kaşlarımı çatarak bakarken.

Baş hizmetçi elindeki altın işlemeli silindir kutuyu bana uzatıp "Bunu bizzat majesteleri size gönderdi leydim," dedi ve daha cevap bile vermeme fırsat bırakmadan hepsi beni selamlayıp dışarı çıktı.

"Tüm bu saçmalıklar da neyin nesi böyle?" dedi İza şaşkınca. O da en az benim kadar şaşkındı.

"Umarım tüm prenseslere karşı bu kadar naziktirler!" dedim bıkkın bir nefes verirken ve az önce hizmetçinin verdiği kutuyu açıp dışındaki sarılı ipekten çözdüm. İçerisinden çıkan silindir şeklinde katlanmış parşömen kâğıdı açıp okumaya başladım.

Gözlerim satırların üzerinde gezinirken, odadaki sessizlik öyle yoğundu ki sadece kalp atışlarım ve korkuyla alıp verdiğim nefes sesleri duyuluyordu. İçim öyle ürpermişti ki sanki o burada ve bakışları hâlâ üzerimde gibi hissediyordum.

"Benim küçük ürkek ashkam (kelebeğim)..." diye başlıyordu mektup. Okuduğum o ilk satır bile kalbimin teklemesine yetti. Sadece ilk satırı bile ilk kez gördüğü birine yazılamayacak kadar cüretkâr başlıyordu.

"Sabah benden kaçışını izlemek bile keyif vericiydi küçüğüm... Ama bunun bir tekrarı olmayacak. Akşam seni o elbisenin içinde görmek için sabırsızlanıyorum, unutma ki itaatkârlığın ikimizi de memnun eder." Mektup, Kral Drannis’in o meşhur, şahin figürlü mühür yüzüğünün siyah balmumuna basılmış iziyle son buluyordu.

"Aliz..." İza’nın endişeli sesi beni gerçek dünyaya döndürdü. Yanıma yaklaşmış, titreyen elleriyle yatağın üzerindeki bohçalardan birini aralamıştı.

"Buna bakmalısın."

Başımı kaldırıp İza'nın işaret ettiği bohçaya baktığımda nefesim göğsümde tıkandı. Bohçanın içinden süzülen kumaş, ne saray terzilerinin diktiği elbiselere benziyordu ne de dolabımdaki annemden kalan o eski mor elbiseye. Gece mavisi, üzerine sanki gökyüzündeki tüm yıldızlar dikilmiş gibi parıldayan, Doğu’nun o ağır ve asil ipeğinden biçilmiş muazzam bir davet elbisesi duruyordu karşımda. Yanındaki küçük kutuda ise safir taşlarla süslenmiş, gümüş zincirli bir gerdanlık parıldıyordu.

"Bunlar," diye fısıldadım, parşömeni göğsüme doğru bastırırken. Dudaklarımdan dökülen her kelime içimdeki o karanlık korkuyu besliyordu. "Bunların hepsi lanet bir emir, İza. Bu manyak kendini benim sahibim sanıyor, ona itaat etmemi bekliyor ve alttan alta tehdit ediyor!"

Doğu Kralı Nivaria topraklarına sadece bir anlaşma için gelmemişti. O, bu saraya kendi kurbanını, kendi teminatını almaya gelmişti ve ana kraliçenin bu akşamki davete katılmamda neden bu kadar ısrar ettiğini şimdi çok daha iyi anlıyordum. Beni kendi elleriyle Doğu'nun karanlığına teslim edeceklerdi.
Bir an önce babama haber göndermeliydim. Aksi takdirde amcam Jonas beni bir teminat olarak Doğu kralına verecekti. Umarım general Vigo için bu defa kızı, çıktığı savaşlardan ve zaferlerinden önde gelir. Aksi takdirde yine yalnız savaşmam gerekecek.

***

Büyük salonun her yanı renkli çiçekler ve kandillerle süslenmişti. Sarayın biricik prensesi için her şeyin en güzeli yapılıyordu. Kral, o gururlu konuşmasının ardından biricik kızına sevgiyle sarıldı. Baba-kız olarak onlara daima özenerek bakmıştım; çünkü ne yazık ki biz babamla hiç bu kadar yakın olamamıştık. Zaten yıllardır sarayda olduğum için yılda birkaç kez ancak görüşebiliyorduk. Bu görüşmeler de genellikle resmi ortamlarda gerçekleşiyordu ve samimiyetten çok uzak, buz gibi bir havada geçip gidiyordu.

Neden bilmiyorum ama babam General Vigo, hiçbir zaman bana bir baba gibi sevecen davranmamıştı. Beni hiçbir zaman gerçekten sevmemişti; onun gözünde omuzlarındaki bir yükten fazlası olamamıştı. Kael ile ise sıradan bir abi-kardeş ilişkimiz vardı. Bana iyi davranır, beni severdi ama pek bir araya gelemediğimiz için İza ve Artus’a daha yakındım. Onlar, bu yapayalnız olduğum soğuk saray odalarında bana bir aile gibi hissettirmişlerdi. Bunun için ikisine de minnettardım.

Doğu Kralı'na inat, getirdiği hiçbir şeye dokunmadan hepsini tekrar dairesine göndermiştim. Şimdi ise üzerimde annemin eski mor elbisesini bir yemin gibi taşıyordum. Kral Drannis, benim onun oyuncağı olmayacağımı anlamalıydı. Benim hayatım kimsenin pazarlık malzemesi olamazdı. Amcam eğer bir anlaşma yapmak istiyorsa, bunu benim üzerimden değil, Kral Drannis ile evlenmeye can atan sevgili kızının üzerinden yapmalıydı.

Kimse için harcayacak bir hayatım yoktu. Sadece kendim için yaşayacak bir hayatım vardı; onu da politika uğruna verilmiş kararlarla değil, sevdiğim adamla geçirmeyi planlıyordum. Reyn geçenlerde bana buradan çok uzaklara gidebileceğimizden bahsetmişti. Güney topraklarında, kimsenin bilmediği gizli bir kaleden söz etmişti. Anlattığına göre o kalede eski Güney insanları yaşıyordu ve onun da orada bazı tanıdıkları vardı. Çok kuvvetli büyülerle korunan bu yerde bizi kimsenin bulamayacağına emindi.

Başta bu fikre yanaşmasam da şimdi bundan başka bir çıkış yolu görebiliyordum. Sabah, babama en güvendiğim askerlerimden biriyle haber göndermiştim. Aslında askerin şimdiye kadar çoktan dönmüş olması gerekirdi ama hâlâ ne ondan ne de babamdan bir haber vardı. Bu da artık tamamen tek başımayım demekti.
Reyn ile kaçmaktan başka çare gelmiyordu aklıma. Birkaç gün içerisinde hemen bu sarayı terk etmeliydik.

Kendimi düşüncelere öyle kaptırmıştım ki dibime kadar giren adamdan tamamen habersizdim. Kral Drannis’in birden belimi dolayan kollarıyla irkilirken gözlerim şaşkınlıkla aralandı.

Salondaki onca insanı hiçe sayarak beni kendine çekmesiyle küçük bedenim onun iri gövdesine yaslandı. Korkuyla nefesimi tutarken "Majesteleri!" dediğimde, bana alayla bakan bir çift siyah gözle karşılaştım. Gözleri öyle karanlık bakıyordu ki, insana adeta üşüme hissi veriyordu.

Kulağıma doğru eğilip, "Şimdiden bana asi olmaya mı karar verdin, küçük kelebek?" dedi alayla. "Bu günlerin acısını evlenince çıkaracağımı o küçük aklın almıyor mu yoksa?" Sözleri içimi buza çevirirken ondan kurtulmak için hareketlendim ama diğer koluyla da beni sıkıca kavrayıp hareketlerimi engelledi. Çalan müzikle birlikte dans figürleri yaparken, "Şimdi ya bana ayak uydurursun ya da bu gecenin hırsını şu küçük hizmetçinden çıkarırım!" dedi keyifle. "Eminim o da bundan büyük zevk alır."

Sözlerindeki iğrenç ima midemi bulandırırken, "Bırak beni!" dedim sertçe. "Sen iğrenç bir adamsın!"

"Oysa daha hiçbir şey görmedin, prenses," diyen fısıltılı sesi içimi ürpertmeye yetti. Sözlerinin ardından parmağını şıklatmasıyla tüm çırpınışlarım kesildi. Bedenim benden bağımsız olarak kilitlenip kalmıştı. Belimdeki eliyle beni daha da kendine çekip adeta bedenlerimizi birbirine kenetledi.

"Ne yaptın bana?" diye sordum. Korku dolu bakışlarım üzerinde gezinirken neredeyse ağlamak üzereydim. Ondan uzaklaşmak istiyordum ama ayakta kalmak dışında hiçbir şey yapamıyordum. O ise yüzündeki adi bir sırıtışla tepkilerimi izliyor, bundan zevk alıyordu. Bedenime kenetlenen elleriyle dans hareketlerini yönlendirirken, büyüsünün altında ezilen aciz bedenim ona uyum sağlamaktan başka bir şey yapamıyordu.

"Sana öyle şeyler yaparım ki parmağını bile kıpırdatıp bana karşı gelemezsin!" diyen keskin sesi kulaklarımda uğuldadı. "Şimdi sen de biraz gülümse." O bunu dedikten sonra bedenim artık onun elinde bir kukla gibiydi. Dudaklarım kendiliğinden kıvrılırken eğilip yüzüme baktı. "İşte bu çok daha iyi. En azından şimdi daha itaatkâr bir köle gibi görünüyorsun," dediğinde, sözlerine inat sanki dünyanın en güzel şeylerini fısıldıyormuş gibi gülümsüyordu.

Yüksek müzik sesi tüm gerçekleri gölgede bırakırken, bizi uzaktan görenler keyifli bir muhabbet içerisindeyiz zannediyordu muhtemelen; ama durum hiç de öyle değildi. Bu sırada bakışlarım salonun köşesinde dimdik ayakta duran adama kaydı. Hayatımın aşkı olan adama...

Üzerindeki çelik zırhıyla bir bütün olmuş gibiydi artık bedeni. Reyn bize öfkeyle bakarken yumruğunu öyle bir sıkıyordu ki parmak boğumları bembeyaz kesilmişti. O da gördüğü manzarayı yanlış yorumlayanlardandı. İçimde kopan kıyametin kimse farkında değildi. Herkes bu yalancı baharın seyircisi olmuştu. Bedenim tamamen onun kontrolündeyken, büyüden ilk kez bu kadar korktum. Daha önce hiçbir kimsenin büyüsü bana tesir etmemişti ama o kadar güçlüydü ki, sanırım artık melek olan annem bile beni koruyamıyordu.

"Şimdilik serbestsin ama unutma; ne zaman istesem sana nefesin kadar yakınım," diyen sesi ve parmağını şıklatmasıyla bedenimi hızla ondan çektim. Uyuşmuşluk hissine rağmen, mümkün olabildiğince hızlı adımlarla oradan adeta kaçarak uzaklaşmıştım. Kalbim hâlâ korkuyla kasılırken gözlerimden süzülen yaşlara hâkim olamadım. O adam bana büyü yapıyordu ve ben buna direnemiyordum bile.

Bu çok korkunçtu. İlk kez birinin karşısında kendimi bu kadar güçsüz ve savunmasız hissetmiştim. Üstelik o, niyetini gizleme gereği bile duymuyordu; kendini çoktan benim sahibim ilan etmişti. Onunla savaşamazdım. Onunla savaşabilecek kimseyi de tanımıyordum; Reyn bile ona karşı duramazdı. En hızlı şekilde sevdiğim adamı ve dostlarımı da alıp bu sarayı terk etmeliydim. Kaybedeceğimi bile bile bu savaşa giremezdim. Burada daha fazla kalmak intihar olurdu.

Odama döndüğümde birinin beni aniden duvara yaslamasıyla çığlık atmak istedim ama dudağımın üzerine kapanan güçlü bir el buna engel oldu. Kalbim korkuyla titrerken burnuma dolan o tanıdık, hoş koku bana onun kim olduğunu fısıldamıştı. Gözlerimi kapatıp açtığımda rahat bir nefes aldım; çünkü o korktuğum değil, âşık olduğum adamdı. Duyduğum ses de bunu tasdik etti.

"Korkma, benim." Reyn'in yumuşak sesi kulaklarıma dolduğunda kalbim inanılmaz bir heyecanla çırpınmaya başladı.

"Sevgilim..." diye fısıldadığımda üzerime doğru eğildi.

"Sence de bana verecek bir hesabın yok mu?" derken sesi fazlasıyla sert ve sabırsız çıkmıştı. "O herifin kollarında dans ederken fazlasıyla mutlu görünüyordun, Liza." Tüm kızgınlığına rağmen bana 'Liza' demesi içimi eritiyordu. O, benim kimsenin görmediği yanımı gören tek kişiydi; bana herkesten farklı hitap eden de oydu. Liza, 'cennet çiçeği' demekti. Bana hep böyle seslenirdi. Çok şey yaşamıştık; dertlerimizi çoğu zaman omuz omuza vererek birlikte atlatmıştık. Reyn beni gizliden gizliye korumuş, çoğu zaman benim için kendini öne atmıştı. Ağır cezalar almasına rağmen benden kopmak yerine bana daha da bağlanmış, beni de kendine bağlamıştı. O benim diğer yarımdı, ruh eşimdi; buna emindim ama ispatlayamazdım.

Her şeye rağmen aramızdaki statü farkı er ya da geç ayağımıza dolanacaktı. İşte bu gece, kesin bir kararla tüm bunlardan kurtulmayı teklif edecektim Reyn'e. Hayatımın son gününe kadar onunla olmak istiyordum. Nerede ve ne şekilde olduğumuz önemli değildi; açlık ya da yoksulluk umurumda bile değildi. O yanımdaysa, tüm sorunları aşabileceğimi biliyordum.

"Gülümsemiyordum," dedim inandırıcı olmaya çalışarak. Ama o adamın söylediklerinden ve yaptıklarından bahsedemezdim. "Sadece insanlar bakıyor diye sorun çıksın istemedim."

"Bir daha benden başka bir erkeğe gülümseyeceksen, o ancak oğlumuz olsun," dediğinde, bu kıskanç tavırları ve kurduğu tatlı hayal yüzümde bir tebessüme yol açtı.
"Bunun için önce evlenmemiz gerek," dedim dudaklarına doğru fısıldayarak.

"Öyleyse evlenelim," dedi, aramızdaki mesafeyi tamamen kapatıp dudaklarını dudaklarıma mühürlemeden hemen önce. Kalbim göğüs kafesimi zorlarken, bakışlarımı onun güzel gözlerine sabitledim: "Evlenelim." Dudaklarıma ateşli bir öpücük kondurdu, ardından sözlerimi henüz yeni idrak edebilmiş gibi aniden geri çekildi.

"Ne dedin sen?" diye sordu. Şaşkınlıkla aralanan gözlerindeki o ışık içimi ısıtıyordu. Bunu şimdiyw kadar yüzlerçe kez teklif etmesine rağmen olumlu cevap vermemiştim. Şimdi bu yüzden bu kadar şaşırıyordu.

Gülümseyerek, "Gidelim Reyn, hemen evlenelim," dedim duyduklarını doğrularken emin olmasını sağlamaya çalışıyordum. Zira şuan kulaklarına bile inanamaz bir haldeydi.

"Hemen mi?" diye sordu, sesindeki alaycı tınıyla. Benimle uğraştığını biliyordum ama yine de ona tam olarak duymak istediği cevabı verdim.
Yalancı bir kızgınlıkla, "Benimle eğlenmiyordun herhalde," dedim. "Ciddi düşünmüyorsan hemen söylemelisin, Komutan!"

Sıcak dudaklarını yeniden benimkilere bastırmadan önce, "Seninle neler düşündüğümü bir bilsen..." diye fısıldadı. "Arkana bile bakmadan kaçardın belki de."

Sözlerindeki yalansız itiraf içimi ısıtmıştı. Kalbim onun o şefkat dolu, sahiplenici dokunuşlarıyla erirken, bu kez dudaklarımı onununkilere teslim eden bendim. Öpüşü bir savaşı değil, adeta uzun bir sürgünden sonra eve dönüşü fısıldıyordu. Kalbim özlemle dolup taşarken, şefkatli dokunuşları hayatın tüm yükünü omuzlarımızdan indirmek ister gibiydi. Hem incitmekten korkar gibi hem de içindeki tutkuyu en derinlerime kadar hissettirecek bir aşkla öptü beni.

Yıllardır kılıç tutmaktan nasırlanmış büyük elleri yüzümü usulca kavradığında, parmak uçlarında hissettiğim şey sadece arzu değil, bana duyduğu o sonsuz kıymetti. Gözlerimizi kapattığımda, bizi ayıran tüm duvarların bu şefkatli dokunuşun sıcaklığıyla eriyip gittiğini hissettim. O benim sığınağımdı ve o an, onun aşk dolu nefesinde kaybolmak ruhumu hiç olmadığı kadar hafifletmişti.

Nefeslerimiz birbirine karışmış bir hâlde usulca ayrıldığımızda, alnını alnıma yasladı. Bakışlarında öyle derin, öyle korumacı bir aşk vardı ki, tüm evreni karşımıza almaya değeceğini bir kez daha anladım.

"Senden asla kaçmam," dedim, gözlerinin içine sevgiyle bakıp tebessüm ederek. "Ben sadece sana sığınırım."

"Kollarım seni sarmak için daima açık olacak," dedi, ufacık ve şefkat dolu bir öpücük bırakarak. Dudakları bu defa yanağıma kaydı: "Kalbim seni ölümüne sevmek için çarpacak." Son öpücüğünün adresi ise boynum oldu: "Ve ben bundan sonraki tüm hayatımı seni mutlu etmeye adayacağım." Bu anı bir yeminle mühürlemek ister gibi kulağıma fısıldamıştı. Bu sözü hem kendine hem de bana verdiğini biliyordum; daha iyi bildiğim şeyse, her ne olursa olsun sözünü tutmak için elinden geleni yapacağıydı.

Gözlerinin buğulanmasına engel olamayarak gülümsedim. "Ben de tüm bunlara layık olmak için elimden geleni yapacağım. Hayatım boyunca sadece seni sevip her defasında yine sana koşacağım," dediğimde, yanaklarımdan usulca süzülen bir damlaya engel olamamıştım. Reyn, kalbime sevmeyi öğreten adamdı. O benim her şeyimdi.

Parmak uçlarıyla gözyaşlarımı silerken, canı acıyormuş gibi buruk bir ifade belirdi gözlerinde. Aramızdaki kasvetli havayı dağıtmak ister gibi gülümseyip aniden ciddileşti. "Bana bir dans borcunuz var, Leydim," dedi, dudaklarını tekrar boynuma bastırırken. Az önceki tutkunun kıvılcımları hâlâ bedenimdeydi.

"Borçlu kalmayı pek sevmem, sevgilim," dedim kollarımı boynuna sararak. Ağlamayı bir kenara bırakmıştım; böyle güzel anlarda bile ağlayacak kadar sulugöz olmamalıydım. Ben bunu söyler söylemez parmağını şıklattı ve etrafımızı büyüleyici, beyaz bir ışık çemberi kuşattı. Artık tamamen baş başaydık. Kulağıma dolan hoş melodi, bu dansı ertelemeye hiç niyeti olmadığının göstergesiydi.

Sanki avuçları arasında kırılacak narin bir şeymişim gibi elimi nazikçe tutup dudaklarına götürdü ve küçük bir buse kondurdu. Sıcak teninin dokunduğu yerler karıncalanırken elimi sıkıca kavradı; boşta kalan elini belime sararak bedenlerimizi neredeyse bütünleştirdi. Benden uzak kalmaya dayanamıyoung gibi, nefesi yine tenimi yakacak kadar yakındı. Kalbimdeki deli çırpınışları görmezden gelmeye çalışıp onun ritmine uyum sağladığımda, çoktan dansın büyüsüne kapılmıştık.

Onun kollarında çocuklar gibi eğlenirken birbirimizin gülüşlerine hapsolmuş gibiydik. Gece boyunca yaşadığım tüm o stresi alıp götürmüştü sevdiğim adamın dokunuşları. Doğu Kralı da tehditleri de umurumda bile değildi artık. Benim ait olduğum tek kişi Reyn'di.

Adımlarına aynı şekilde uyum sağlayan bedenlerimiz birbirine yaslanmıştı. Tüm evrenden soyutlanıp kendimizle kaldığımız şu kısacık an bile tüm ömrümden çok daha kıymetliydi.

Drannis'in o karanlık büyüsü ve Reyn'in etrafımızı sardığı bu büyü aynı değildi. Biri korkutup kaçırırken, diğeri bir sığınak gibi güven veriyordu insana. İçine doğmuş olmama rağmen bu büyülü dünyadan daima korkmuştum çünkü ben büyü yapamıyordum. Onlara karşı savunmasızdım. Evet, birçok küçük büyü bedenimde hemen tesir etmiyordu ama o adamın kara büyüsü en ağır şekilde hissettirmişti kendini. Şimdi olanları Reyn'e anlatmak, onu bitmek bilmez bir kaosun içine atmak olacaktı. Bu yüzden ona bu konuda tek bir kelime bile edemezdim.

Korkmuyorum... Artık değil. Yıllarca sindirilmiştim zaten. Bana yapılan muameleye göz yummuş, verilen her hükme boyun eğmiştim ama sonuç değişmemişti. Aşağılanma hiç bitmemişti. Zalim yine zalimdi ve sen boyun eğdikçe daha da zalimleşiyordu. Neden bilmiyorum ama çok yalnız bırakılmıştım. Annem öldüğü günden beri bu koskoca evrende yapayalnızdım.

Vigo beni şaşırtmayacaktı; yine bana arkasını dönüp çektiğim acıları görmezden gelecekti. Önemli değildi. Ne onun yaptıkları ne de diğerleri... Önemli olan tek şey benim ne yapacağımdı. Buna daha fazla izin verip vermemekti. Hayır, daha fazlasına müsaade etmeyecektim. Benim bedenim üzerinden birilerinin pazarlık yapmasına izin vermeyecektim. Sevdiğim adamla evlenecektim ve buna kimse engel olamazdı.

Sıcak öpücüklerine aynı tutkuyla karşılık verirken ona kapılmamak elde değildi. Beni kucağına aldığında kollarımı boynuna dolayıp beni yatağa taşımasına izin verdim. Bu gece, ruhlarımızın ve bedenlerimizin birbirine karıştığı ilk geceydi. Unutulmaz ve her ayrıntısı mükemmeldi. Reyn kesinlikle doğru adamdı; bunu bana her dokunuşunda hissettirmiş, kontrolünü kaybetmeden şefkatle yaklaşmıştı. Bedenlerimiz defalarca kez birbirine karışmış ama canımı hiç yakmamıştı.

***

Aliz Ash, gecenin karanlığında yanında Artus ve İza ile ilerliyordu. Reyn onları ilerideki kulübede bekleyecekti. Saraydan birlikte çıkmaları fazla dikkat çekici olurdu; bu yüzden ayrı ayrı çıkmış ve yolda buluşmuşlardı. İza elindeki küçük bohçayla Aliz'in koluna girerken, Artus daima tetikteydi. Ne leydisine ne de kız kardeşine bir şey olmasına asla izin vermeyecekti. Canı pahasına onları korumaya yeminliydi.

Bu gece, aydınlıkta olan ayın son gecesiydi. Yarın, karanlıktan doğan ayın ilk gecesi olacaktı. O zaman iblisler her yerde rahatça gezebilecek ve kaçmalarına fırsat vermeyecekti. O yüzden bu gece bir delilik yapıp saraydan kaçmayı başarmışlardı. Hedeflerine çok az kalmıştı ama Aliz soğuktan titriyordu. Diğerleri büyücü oldukları için daha güçlüydüler; o ise zavallı bir insandan başka bir şey değildi.

Valerion için fazlasıyla güçsüz ve yetersizdi. Yem olmaya müsait bir kurbandı. Henüz kimse bilmese de o, kendi ailesi tarafından kurban edilmişti. İki gün önce Vigo'ya o mektup ulaştığında, mektubu getiren askeri öldürüp yazılanları yok saymıştı. Ona göre olması gereken buydu. Aliz Ash, bu dünyada yalnızca bir yemdi; celladı oyalamak için seçilmiş kişiydi. Vigo, ona yardım edip yıllardır üzerinde çalıştıkları plana ihanet edemezdi. Bu yüzden sevgili kızının ölmesi gerekse bile büyük plandan vazgeçmeyecekti. Bu plan herkesten büyüktü; Aliz ya da Vigo, bunun için feda edilmesi gereken ufak piyonlardan başka bir şey değildi.

Plan gerçekleşirse, elbet bir gün şah gelip oyunu bitirecek ve iblisleri tamamen yok edecekti. Valerion'un kurtuluşu buna bağlıyken, elinden Aliz için dua etmekten başka bir şey gelmezdi.
Sarp ormanda, kara bata çıka ilerlerken soğuktan Aliz’in yüzü bembeyaz olmuştu. Ayakları ve elleri buz kesmiş, cılız bedeni tir tir titriyordu. Böyle zorlu yolculuklara alışık olmayan zayıf bünyesi onu zorlasa da vazgeçemezdi. Reyn’le mutlu olmak için ufacık bir şansı vardı ve buna sıkıca tutunmuştu.
Az ileride görünen kulübe, gözlerinde bir umut gibi parladı. Bacadan tüten duman, aradaki mesafeye rağmen genç kadının içini ısıtmaya yetmişti. Sevdiği adama attığı her adımda ruhu biraz daha güçlendi. Bedeninin titremelerine inat, aceleci adımlarla adeta koşarcasına kulübeye doğru ilerledi.

Tam kapıya dokunacakken Artus önüne geçti. "Leydim, lütfen siz biraz geride durun," dedikten sonra, herhangi bir tehlikeye karşı kılıcını hazırda tutup küçük kulübenin kapısını sertçe çaldı. Aliz ve İza’yı arkasına alıp onlara siper olurken temkini asla elden bırakmıyordu.

İki kadın birbirine sokulmuş, korku dolu gözlerle kapının açılmasını beklerken küçük tahta kapı gıcırdayarak açıldı nihayet. Kapının ardında kendini gösteren Reyn ile herkes rahat bir nefes alırken aceleyle içeri geçtiler. Burası Reyn’in babaannesinin eviydi.

Yıllarca eşi ile burada yaşayan kadın, eşinin ölümünden sonra şehre taşınmaya yanaşmayınca ailesi ona daha fazla ısrar edememişti. Herkes bu yaşlı kadının inadını bildiğinden umudunu kesip onun burada yaşamasına müsaade etmişti.
Arada bir yapılan akraba ziyaretleri dışında bu virane yere gelen pek kimse olmazdı.

Ormanın en kuytusuna yapıldığından fark edilmesi de zordu. Ayrıca Reyn’in büyükannesi iyi bir büyücü olduğundan iblislerden daima korunmanın bir yolunu bulmuştu. Burası saray ve sınırdaki Jorion Kalesi arasında bir mevkide olduğundan, Reyn arada büyükannesini ziyaret edip ihtiyaçlarını karşılıyordu.

Reyn endişe ile Aliz’e sarılıp sevdiği kadını kolları arasına aldı. Onun adına çok korkmuştu ama önden halletmesi gereken işler olduğu için buraya onsuz gelmek durumunda kalmıştı. Neyse ki sevgilisi kazasız bir şekilde saraydan çıkıp ona gelmeyi başarmıştı. Onu kolları arasında sıkıca sararken, mümkün olsa kalbine saklamak ister gibi bir hâli vardı.

"Çok korktum," diye fısıldadı, "Neyse ki buradasın. Artık kollarımdasın."

Aliz, Reyn’in güven veren fısıltılı sesiyle mutlulukla gülümserken kalbi heyecandan kaburgalarına çarpıyordu. Mutlulukla dolan gözlerine inat, ağlamak yerine gülümsedi. "Ben de çok korktum ama kurtulduk. Hâlâ inanamıyorum Reyn, biz artık..." Cümleyi tamamlamadı, zaten tamamlamasına da gerek yoktu. Devamını biliyordu Reyn. Artık evlenebileceklerdi. Kendilerine küçük bir dünya kurup birlikte yaşlanmaya yeminlilerdi. Ve bugün, o güzel hayat için gereken en büyük adımı atmışlardı. Artık tüm krallıkları ve entrikaları geride bırakıp kendi küçük dünyalarını kurmanın vakti gelmişti.

Reyn parmak uçları ile Aliz’in gözyaşlarını sildi. Artık ağlamak yokten. Bir an önce buradan gitmeli ve tüm izleri yok etmeliydiler. Sonrasında en büyük hayali, sevdiği kadını daima gülerken görmekti. Onu ömrü boyunca mutlu edecekti; kendine söz vermişti. Aliz Ash geçmişte yaşadığı tüm o acıları unutacaktı. Reyn onun yaralarını sarıp yüreğinde daima mutluluk tohumları yeşertecekti.

Tüm hazırlıklar bittiğinde nihayet yola çıkmaya hazırlardı. Artık tehlikenin tamamen geride kaldığını düşündükleri o anda, aslında yaklaşan kıyametten habersizlerdi. Doğu Kralı'nın karanlık büyüsüne maruz kalan Aliz, o adam tarafından sürekli izlendiğinden habersizdi; fakat Kral Drannis, ona sürekli peşinde olduğunu söylerken yalan söylememişti. Zira Aliz Ash, onun için öyle değerli bir hazineydi ki onu elde etmeden asla durmayacaktı. O kadın, ne kadar değerli olduğunu henüz kendisi bile bilmiyordu.

O, Drannis için kıymetli bir oyuncaktı ve onu kimseye bırakmaya niyeti yoktu. Karanlık fikirleri gözlerinde belirirken dudakları şeytani bir tebessümle kıvrıldı. Karanlık ayın doğmasına sadece bir gece kalmıştı. İşte o gece Aliz’e yapacaklarını kimse tahmin dahi edemezdi.

Ondan işaret bekleyen askerlerine gerekli komutu verdiğinde, küçük kulübe adamlar tarafından çoktan sarılmıştı. Drannis’in ağır kara büyüsü, tüm büyücülerin güçlerini etkisiz hâle getirecek kadar kuvvetliydi. Üç büyük krallığın güç taşlarını elinde bulundururken Valerion'daki mutlak gücün sahibi olmuştu ve o kadın, ona bu gücün ebedi sahibi olmasının anahtarını verebilecek tek kişiydi. O zaman iblisleri de emrine alıp tüm Valerion’u tek başına yönetebilecekti. Tek yapması gereken kehaneti takip etmek ve mutlak güce ulaşmaktı. Tabii bunun için ortadan kaldırması gereken bir de Batı Krallığı vardı. O aptal kral ve kendini beğenmiş yeğenini ortadan kaldırmak için sabırsızlanıyordu. Tabii her şeyin bir zamanı vardı ve şu an tek önceliği Aliz Ash'i elde etmekti.

Yanındaki Kral Jonas’a küçümseyerek bakıp, "Yapman gerekeni yap!" dedi sertçe. "Yarın o kadını yatağımda istiyorum!" Nezaketten uzak, çirkin bir emirdi bu. Ama Jonas gibi bir kukla kral için gösterebileceği maksimum nezaket ancak bu kadardı. O, Drannis için bir kukla ya da piyondan başka bir şey değildi. Bugün Kuzey'in üzerinden elini çekse, tuzla buz oluşlarını keyifle izleyebilirdi. Onları değerli kılan tek şey o kızdı. Aksi hâlde Kuzey Krallığı'nı da çoktan Doğu topraklarına katmış olacaktı.

Jonas, büyük bir itaatle ondan bekleneni yapmak üzere harekete geçti. Drannis’e kafa tutmak aptallık olurdu. Üstelik Aliz, bu uğurda kazanacaklarının yanında verilen ufak bir fedakarlıktan başka bir şey değildi. Bu sayede hem abisi Vigo’ya yerini gösterecek hem de krallığını uzun yıllar Doğu işgaline karşı garanti altına almış olacaktı. Neyse ki Drannis kendi kızı yerine o ucubeyi seçmişti de bu durumdan herkes kazançlı çıkıyordu; Aliz hariç. Ah, tabii o zavallı kız başına geleceklerden habersiz kaçmaya kalkmıştı. Jonas, Drannis’in bunu affetmeyeceğini biliyordu ve onun hakkında kötü planları olduğu da açıktı. Bunu umursamadı.

Ona göre Aliz gibiler dünyaya sadece köle olmak için gelirdi ve o şanslı bir sürtüktü ki bir saray cariyesi olacaktı. İşte onun yükselebileceği en üst rütbe buydu. Kendini gerçek bir prenses zannetmemeliydi. Hem bu sayede babası ve abisiyle birlikte saçma sapan hayallere kapılmamaları gerektiğini de görmüş olurlardı.
Jonas tahtının elinden gitmesinden ölümüne korkuyordu. Zaten sırf bu yüzden abisi General Vigo'nun iplerini elinde tutmak için Aliz Ash'i yıllarca sarayda zorla tutmamış mıydı?

Aslında o kız için cariye unvanı bile fazlaydı ama Drannis denen manyak nedense ona kafayı takmıştı. Bunu sorgulamadı. Sorgulamak haddine de değildi. O sadece Drannis ne derse onu yerine getirmekle mükellefti. Gerisiyle ilgilenmezdi.
Kulübenin dört bir yanını saran askerler Jonas'ın emriyle, ateşli oklarla saldırmaya başlamışlardı.
Artık Aliz ve içeridekiler için kıyametin kopma vakti gelmişti. Küçük kulübe ateşle kaplanırken, içeridekiler büyü yapamadıkları için kapana kısılmış hâldelerdi.

Reyn, Aliz’i arkasına alıp onu tüm kötülüklerden korumak için siper oldu. Artus da aynısını İza için yapıyordu. Ateş, tahtaları büyük bir iştahla yutarken hızla kapıya koştular. Kara duman her yanlarını sarmıştı.

Nefes almak gittikçe zorlaşırken Reyn, Aliz ile önden gidip kapıya bir tekme attı. Tavandan dökülen parçalara karşı onu sıkıca sarıp kolluyordu. Kapı ikinci darbede büyük bir gürültüyle açıldığında Aliz’i, tüm itirazlarına rağmen can havliyle dışarı fırlattı. Bina çökmek üzereydi. Artus ve İza da hemen arkalarındaydı. Tam da bu sırada binanın taşıyıcı direklerinden biri devrildi. Ağır tahta direk Artus’un omzuna büyük bir darbeyle indiğinde, genç adam iki büklüm olmuştu. Omzunda derin bir acı vardı ve birkaç kemiğinin kırıldığı aşikardı. Tüm bunlara rağmen kardeşi çöken binanın altında kalmasın diye acıya direndi ve gücünü son kırıntısına kadar kullanıp ayakta kalmayı başardı.

Alevler içerisindeki devasa direk Artus’un omzunu yakarken, İza korkuyla bir çığlık attı. Karanlığı delip geçen alevler, hepsini sonsuzluğa gömebilecek kadar kuvvetliydi. Fakat onlar pes etmeye niyetli değildi. Sevdiği için direnen insanların direncini kırmak her şeyden zordu. Drannis onlardan kurtulup Aliz'i yalnızlaştırmak istese de ilk seferinde hedefine ulaşamamıştı. Genç kadının o yangından kurtulacağını biliyordu ama arkadaşlarının kurtulması hiç işine gelmezdi.

Reyn, İza’yı zorla dışarı çıkarırken geride sadece yıkılmak üzere olan kulübe ve Artus kalmıştı. İza ve Aliz'in korku dolu çığlıkları gecenin sessizliğini delip geçerken iki kadın alevler arasından Artus'un çıkmasını bekliyorlardı.

Reyn aceleyle tekrar içeri girip onun omzundaki yüke destek oldu. İza içeri girmeye çalışsa da Aliz onu tutup gitmesine engel oldu. Reyn and Artus bu yıkıntıdan sağ salim çıkacaklardı. Başka umutları da çareleri de yoktu. Artus ısrarla itiraz edip onu bırakmasını söylese de Reyn bunu yapamazdı. İki adam tüm güçleriyle direnip direği hafifçe kaldırdıklarında Artus derin bir nefes almıştı. Yarısı uyuşan bedeninden ağır kan ve yanık kokuları geliyordu.

Ciğerleri zehirli dumanla dolarken bir dizi öksürüğe rağmen tüm gücünü o direkten kurtulmak için harcadı. Yanan ellerine inat onu kenara attıklarında dumandan başları dönmeye başlamıştı. Artus neredeyse kendinden geçerken kulübenin alevlere teslim olmuş çatısı üzerlerine yıkılmadan hemen önce Reyn onu tutup kendisiyle birlikte dışarı atmayı başarmıştı. Ağır dumana maruz kaldıkları için ciğerleri yanıyor, yaraları acıyla sızlıyordu. Ama hâlâ hayattaydılar. Artus'un durumu ağır görünüyordu.

Reyn ona göre çok daha iyi durumdaydı. Telaşlı bakışları Aliz'e kilitlendiğinde gördüğü manzara ile kaşları en derinden çatıldı. İza ve Aliz diz çökmüş bir şekilde az ileride duruyorlardı. Başlarında dikilen askerler ayağa kalkmalarına izin vermezken kılıçları boyunlarına dayanmıştı.

"Biz de sizi bekliyorduk!" diyen sesle bakışları anında o tarafa çevrildi. Altın zırh içerisinde onlara doğru adımlayan kişi acımasızlığıyla nam salmış Kral Jonas'tan başkası değildi. "Şimdi..." dedi Jonas ağır bir öfkeyle konuşurken. "Nasıl ölmek istersiniz?" Sesindeki alayı gizleme gereği bile duymamıştı. Artık onlarla kedinin fareyle oynadığı gibi oynayacaktı.

Valerion topraklarında bir kez daha zalimler mazlumları yenmişti. Artık adalet bu toprakların beklediği bir şey olmaktan çıkmıştı. İçlerindeki umut ise karanlık bir odaya çekilmiş, son nefesini vermek üzereydi. Kulübe alevler içerisinde çöktüğünde geriye büyük bir toz bulutu kaldı. Tüm hayalleri o alevler arasında yanıp savrulmuştu.
"Bırakın onu!" diye bağırdı Aliz. "Bırakın dedim size!" Sesi dağları titretecek kadar gür bir hırçınlıkla çıksa da karşısındaki adamlar duvar gibi hissiz ve merhametsizdi. Askerler onu ve emirlerini umursamadan ilerlemeye devam etti. Bu sırada ayağa kalkmış, var gücüyle Reyn'e ulaşmaya çalışıyordu Aliz. Ama önünde bir set gibi duran askerler buna müsaade etmeyecekti.

"Nereye götürüyorsunuz?" diye bağırdı çaresizce. Başında dikilen Jonas büyük bir keyifle onun çaresiz çırpınışlarını izliyordu. Aliz onu fark ettiğinde gururunu ayaklar altına alsa da sevdikleri için bunu umursamadı ve koşup amcasının ayaklarının önüne çöktü.

"Yalvarırım majesteleri. Lütfen onlara dokunmayın," diye ağladı. Korkudan kalbi titrerken Jonas'ın önünde diz çöktü. Hiçbir şey umurunda değildi. Gururunu bir kenara bırakmıştı; onun yüzünden daha fazla kimsenin canı yanmasındı. "Onların hiçbir suçu yok. Kaçmayı planlayan kişi bendim," dedi kendini ortaya atıp tüm suçu üstlenirken.

"Benim yüzümden kimseyi cezalandırmayın!"

"O ölecek," dedi Jonas; buz gibi sesi içini üşütmüştü genç kadının. Gözlerindeki kararlı öfke dağılmadan baktı karşısındaki adama Jonas. "Götürün onu!" diye emretti askerlerine. Askerler Reyn'i sürüklerken Aliz Ash amcasının ayaklarına kapanarak durdurmaya çalıştı onu.

"Lütfen majesteleri. Yalvarırım beni cezalandırın, onları affedin!" diye bağırdı ağlayarak.

"Hayır Aliz!" diye bağırdı Reyn. "Benim yüzümden bu ite yalvarma!" dediğinde Kral Jonas'ın yüksek egosu sarsılmış, bakışları kararmıştı. Askerlerinin yanında Reyn'in böyle konuşması gururuna dokunmuştu.

Eğilip Aliz'in saçlarını sertçe kavradı ve onu bakmaya zorladı. "İyi izle!" dedi öfkeyle. "Çünkü bu onu son görüşün olacak!" Aliz acı ile inlerken saçlarını sertçe bırakıp onu iteklediğinde, dengesini kaybeden genç kadın yere kapaklanmıştı.

"Aliz!" diye bağırdı Reyn. "Dokunma ona!" Öfkeli sesi yeri göğü inletirken askerlerden biri elindeki taşla başına sert bir darbe indirdi. Reyn aldığı darbe ile sarsılırken ağzından kanlar boşalmaya başlamıştı. Aliz onun için çırpınıp feryat figan ağlarken kollarından tutan askerler yüzünden ona bir adım bile yaklaşamadı. Gözlerinden süzülen damlalar en çok karşısındaki adamın canını acıtırken çaresizliğine ağladı Reyn. Sevdiği kadını koruyamamıştı. Onu ondan koparanlar, tekrar asla bir araya gelmemeleri için ellerinden geleni yapacaktı.

Jonas onun bu acı dolu hâlinden keyif alırken Reyn'in arkasındaki askere tekrar işaret verdi. Aliz acıyla ağlarken ona "ağlama" demek istedi genç adam ama bunu başaramadı; çünkü tam da o anda başına acımasızca inen ikinci bir darbeyle şuurunu tamamen yitirmişti.

Birden bastıran yağmur ateş üzerinde cızıldarken gök kubbe büyük şimşek dalgalarıyla aydınlandı. Gürültülü ses herkesin kulaklarında uğuldarken o gece bulutlar bile onlar için ağladı. Birbirini son kez gören iki sevgilinin feryatlarına sağır oldu herkes. Etraflarını kuşatan askerler hepsini diğerinden uzak tutarken dört asker tarafından zincirlerle bağlanan Reyn, bilinmeze doğru zorla sürüklenmeye başlamıştı.

Aliz'in feryadı dağı taşı inletti ama ağlamaktan başka hiçbir şey yapamadı. Soğuk karın üzerinde öylece sevdiği adamın arkasından bakakaldı. Ne onları durdurmaya gücü yetiyordu ne de sevdiği adamla ölebiliyordu. Ona düşen sadece onun ölümünü izlemekti. Beyaz kar Reyn'in kanıyla lanetlenirken askerler tarafından metrelerce sürüklenen bedeni ölüler kuyusuna atılmıştı. Artık oradan çıkması imkânsıza yakın bir ihtimaldi.

Kalbi acıyla sızlarken avazı çıktığı kadar bağırdı Aliz. Karların üzerine yığılan bedeni içindeki acıyla titriyordu. Biliyordu Aliz, bu ansız ve sonsuz bir vedaydı. Onu bir daha asla göremeyecekti. Bilmediği ise bu gecenin lanetli kaderindeki sadece bir başlangıç olduğuydu. Onun kaderi kimsenin yaşamak, bilmek bile istemeyeceği kadar acılarla yazılmıştı. Ve artık onu bu kaderden koruyup kurtaracak kimse yoktu

***

Karanlığın tüm geceyi ve ayı yuttuğu o gece de, İblislerin adaklarını adadıkları kanlı bir ritüel gerçekleştiriliyordu. Valerion'a karşı verilen kurbanların leşleri ağaçlara asılmış, şeytana pazarlanıyordu. Drannis karşısındaki manzaraya keyifle baktı. Nihayet yıllardır beklediği o gece gelmişti. Bu geceki kurbanı, yıllardır her adımını takip ettiği o kadından başkası değildi. Daha çok küçücükken onu kendine saklamıştı Drannis.
Aliz'in kuzey sarayında büyümesi bir tesadüf değildi. Bu, kuzey kralına bizzat Drannis tarafından verilmiş bir emirdi. O kadının Güneyin unutulmuş varisi olduğunu biliyordu Drannis ve Valerion'un gelecekteki hükümdarının o kadın tarafından doğurulacağını da öyle. O hükümdarın kendi çocuğu olmasını sağlayacaktı. Ne olursa olsun ona vadedilen o mutlak gücü kimseye bırakamazdı.

Yüzünde ürkütücü bir tebessümle Kuzey sarayına doğru bir portal açtı. Bu gece bu iş bitecekti. Emirleri yerine getirilmişti. Kuzey sarayının sağ kanadı tamamen boşaltılmış vaziyetteydi. Aliz'in odasına doğru ilerledi. Hizmetçiler bile bir köşeye çekilmiş, kimse bu gece ortalıkta dolanmaya cesaret edemiyordu. İblislerin öfkesini çekmek istemezlerdi.

Artus ağır yaralıydı ve İza onun başındaydı tüm gece. Kapıda dikilen muhafızlar yüzünden Aliz'in yanına gitmesi zaten imkânsız sayılırdı. Artus'un durumu ağırdı. Dün gece ölmek üzereyken onları saraya getirmiş ve ölmesin diye tedavi etmişlerdi. Reyn'den haber yoktu ama İza onları neden yaşattıklarını biliyordu. Aliz'e karşı bir koz olarak kullanılacakları açıktı. Bu durum canını sıkıyordu. Biricik arkadaşı kim bilir şu an ne durumdaydı. Muhtemelen umutsuzluk içinde kafayı yemişti.

Odasında kralın onun için vereceği hükmü bekliyordu. Aliz'in cezalandırılmamasını diledi İza. Arkadaşı zaten alabileceği en ağır darbeyi almış ve sevdiği adamı kaybetmişti. Jonas acımasızlığına rağmen belki bu defa ona merhamet ederdi. Fazla iyimserdi İza. Aliz'in başına geleceklerden habersiz ve umutlarını henüz yitirmemiş bir şekilde dua ediyordu. Oysa kader çoktan kalemini kırmıştı.

Drannis Aliz'in odasına geldiğinde kendine çeki düzen verme ihtiyacı duydu. Sonuçta bu onların ilk gecesi olacaktı. Küçük cariyesini bir an önce ehilleştirmeliydi. Onunla yapacakları ağzını sulandırıyordu. Onu düşünmek bile aklındaki karanlık arzuları meydana çıkardı. Ona yapacaklarından büyük keyif alacaktı. Saçlarını tek eliyle düzeltip nezaketten uzak bir sertlikle kapıyı çaldı.

Aliz Ash ağlamaktan bitap düşmüş, uykuya dalmıştı. Onu Reyn'e olan rüyalarından soyutlayıp gerçekliğe çeken, sertçe açılan kapı oldu.
Kapıdaki karartı karanlıktan dolayı tam seçilmezken ona doğru yaklaşan ayak sesleri içini ürpertmeye yetmişti. Hızla yatağında doğrulurken ağlamaktan ağrıyan gözlerini ovuşturdu. Karanlık tüm odayı esir almışken, odasına giren bu davetsiz ziyaretçinin kim olduğunu çözmeye çalışıyordu. Kalbi hâlâ Reyn'in acısıyla sızlıyordu. Odasına böyle cüretkârla giren iki kişi olabilirdi: Kral Jonas ve Prenses Cassia. Şu an ikisiyle de uğraşacak hâli yoktu.

"Kimsin?" diye sordu boşluğa doğru. Daha fazla oyuna tahammülü yoktu. "Daha ne istiyorsunuz benden!" Bıkmıştı. Kalbi tükenmişlikle çarpıyordu. Sevdiği ve inandığı her şeyi kaybetmişti. Tüm umut ışıkları sönmüş, yüreği amansız bir karanlığa teslim olmuştu. "Hiçbirinizi istemiyorum!" diye bağırdı. "Kimseyi görmek istemiyorum!"

"O kadar emin olma," dedi odadaki duygusuz, soğuk ses. "Belki de beni görmekten hoşlanırsın!" Drannis'in sesini duymak bile Aliz'in içinin buz kesmesine yetmişti. Korkuyla titreyen bedenine engel olamadı. Hızla ayağa fırlayıp odanın bir köşesine sinerken kendini koruyacak bir şey arıyordu.

Belinden çıkardığı hançeri titrek elleriyle kavrayıp sesin geldiği yöne doğru tuttu. "Sen!" dedi kekeleyerek. "Senin ne işin var burada?"

"Küçük kelebeğim," dedi Drannis alayla. "Seni ziyarete geldim, beni gördüğüne sevinmedin mi yoksa?"

"Yaklaşma!" diye bağırdı Aliz. "İstemiyorum seni! Hemen çık odamdan."

"Benim yerime kimin gelmesini istersin odana," dedi Drannis ona doğru yaklaşırken. Çevresinden yükselen sarımsı ışık onu bir nebze olsun görmesini sağlamıştı Aliz'in. "Yoksa o salak sevgilini mi?" diye sordu ve sonrasında ciddi ifadesi bir anda silindi, sert bir kahkaha atarak: "Doğru ya, ölüler hareket edemez," diye ekledi.
Aliz'in acılarıyla dalga geçiyor, onun hüznünden keyif duyuyordu.

"Yaklaşma dedim sana!" diye bağırdı Aliz. "Nefret ediyorum senden! O, senin yüzünden öldü!" Gözyaşlarına engel olamamıştı bunu söylerken. Reyn'in ölmüş olmasını kalbi de aklı da kabul etmiyordu.

Drannis aralarındaki mesafeyi hızla kapatıp genç kadının elindeki hançeri sertçe kavradı. Hançerin keskin ucu elini kesse de bunu umursamıyordu, hatta hiç acı duymuyor gibiydi. "Acele etme!" dedi düz sesi. Elinden süzülen kanlar yere damlıyordu.

"Benden nefret etmek için çok fazla sebep vereceğim sana evlenince!" Sona doğru sertleşen sesi Aliz'i ürkütse de bunu dışa vurmadı. Ondan korktuğunu asla belli etmeyecekti. Bunun yerine hissettiği acının nefretini beslemesine izin verdi. Nefret güçlü bir duyguydu, bu belki Aliz'i de güçlü kılardı.

"Seninle asla evlenmeyeceğim!" diye kükredi yüzüne. "Zaten artık istesen bile cariyen yapamazsın beni!" diye yüzüne karşı haykırdı. Onu öfkelendirmeye çalışıyordu. Belki de yeterince öfkelenirse Aliz'e hızlı bir ölüm tattırır ve onu Reyn'ine kavuştururdu. Onun elinde oyuncak olmaktansa ölmek bir armağan gibi gelirdi genç kadına. Bu yüzden daha da damarına basmaktan çekinmedi: "Ben başkasının kadınıyım Kral Drannis ve daima da onun olacağım."

Bu sözler Drannis gibi bir diktatör için yeterince ağırdı. Yıllardır kendine sakladığı kadın bir başkasıyla olduğunu itiraf ediyordu. İşte bu, bardağı taşıran son damla olmuştu. Onunla oynamak zannettiği kadar keyifli değildi. Hissettiği derin öfke içindeki canavarın zincirlerini koparmaya yetmişti. Artık Aliz'in onun gerçek benliğiyle tanışma vakti gelmişti. İri ellerini acımasızca genç kadının kızıl saçlarına dolayıp onu peşinden sürükleyerek yatağa fırlattı cılız bedenini.

"Öyleyse evlenmeden devam edeceğiz!" dedi öfkeli sesi; ölüm kadar soğuk, cehennem kadar yakıcıydı. "Kiminle olmuş olursan ol, bundan sonra sahibin benim, seni küçük fare!" dedi dişleri arasından. "Ben istediğimi her şartta alacağım senden ve seninle işim bittiğinde aynaya bile bakamaz hâlde olacaksın!" diyen sesi ölümü vadetse daha az korkutucu olurdu. Oysa vadettiği şey çok daha ağır ve iğrençti.

Aliz onun bu hâli karşısında dehşete düşmüştü.
"Bırak beni!" diye bağırdı kolları arasında çırpınırken. Drannis onu umursamadan bileklerini başının üzerinde sabitleyerek üzerine uzandı. Sert elleri genç kadının bedenini hoyratça keşfederken içindeki vahşet çoktan şahlanmıştı. Onu almak için sabırsızlanan yanını susturamazken kıyafetlerini paralayarak çıkardı ve Aliz'i yarı çıplak bıraktı.

Aliz Ash var gücüyle bağırıp çırpınırken ona güç yetiremiyordu. "Boşuna bağırma!" dedi Drannis'in merhametten yoksun, sert sesi. "Seni kimse duyamaz!" Bunu söylemesiyle oda kırmızı bir çember içerisine alınmıştı. Büyünün uğursuz parıltısı tüm odayı kaplarken ilk kez kendini bu kadar yalnız ve çaresiz hissetti Aliz.

Gözyaşları acıyla akarken "Lütfen" diye yalvardı. "Dur lütfen," diye hıçkırdı. Aydınlanan odada bakışları ilk kez Drannis'in yüzüne dokunduğunda korkuyla yutkundu. O kadar korkutucu görünüyordu ki küçük dilini yutabilirdi. Gözleri o sarı ışıkla parlıyordu. Yüzü ise zifir kadar karanlık ve ürkütücü görünüyordu. Normal suretinden çıkmış gibiydi. Sanki o bir iblis gibi görünüyordu.

Yüzünde bazı pullar vardı ve bir sürüngen gibi görünüyordu. O kesinlikle normal değildi. Aliz korkuyla nefes dahi almayı unuturken Drannis onun yakarmalarıyla daha da galeyana gelmişti. Karşısındaki kadının hıçkırıkları ve gözyaşları içindeki vahşi canavarı kamçılarken zorla dokundu ona ve tüm yakarmalarına rağmen durmadı.

O gece masum bir insan, iblis krala kurban edildi. Onun laneti tüm valerionu esir aldı. Artık ne Aliz eskisi gibiydi nede bulunduğu evrenin kaderi...

***

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

29okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…