Bölümler 16Şu an: 3| Bir Başkası Gibi
- 1 1| Sanrılar Ve Sarsıntılar...3.759 kelime
- 2 2| Karanlık Evren Gerçekliği1.808 kelime
- 3 3| Bir Başkası Gibi4.017 kelime · Okuduğun bölüm
- 4 4| Suskun Kar Taneleri5.318 kelime
- 5 5| Kalbin Hatırlar Beni5.321 kelime
- 6 6| Bir Işık Yak5.247 kelime
- 7 7| Karanlıkta Açan Çiçek5.506 kelime
- 8 8| Kayıp Kader Kitabı6.072 kelime
- 9 9| KAOS KRALİÇESİ5.631 kelime
- 10 10| Masallları Çalınmış Gibi7.997 kelime
- 11 11| GEÇ KALINMIŞ BİRİ7.474 kelime
- 12 12| İMKANSIZ AŞKIN CELLADI6.629 kelime
- 13 13|Geçmişin Fısıltılı Sessizliği4.977 kelime
- 14 14|Göğe Sızan Senfoni7.836 kelime
- 15 15| Ateşin Kadim Ruhları6.665 kelime
- 16 16|Ölümün Soluk İzleri5.935 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
•Önemli olan onunla olmaktı. Aşktan yoksun boş bakışları altında yüreğim paramparça olsa da, onsuz yaşamaktansa onun bakışlarında acı çekerek ölmekti...•
Odaya giren bir genç kız bana doğru telaşla gelirken "Tanrı'ya şükür ki uyandınız leydim," dedi heyecanla. "Ağrınız mı var? Şifacıları çağırayım ister misiniz?" İlginç bir şekilde başka bir dilde konuşuyordu ve ben onu anlıyordum. Daha da ilginci ise ona onun dilinde cevap verebiliyor olmamdı.
"Su," dedim cılız bir sesle. Neyse ki hemen anlayarak masanın üzerindeki sürahiden su doldurup verdi. Dudaklarıma dayanan bardağı yudumlarken ne kadar susadığımı şimdi fark ediyordum. Sanki aylardır hiç su içmemiş gibiydim. Sanırım cadının bana söylemediği şeyler vardı. Gözlerimi açar açmaz zihnime dolan anılar çok bulanıktı ama bu evren hakkında bazı bilgiler zihnimde belirmişti.
Bu evrenin ismi Valerion'du. Kendine ait bir güneş sistemi olan bir galaksideydi. Dünya'dan kilometrelerce uzaktaydı. Büyünün bir gerçeklik olduğu bu evrende iblisler, büyücüler, cüceler, ruhlar ve insanlar bir lanetin sonucu bir arada yaşamak zorundaydı.
Ama eskiden böyle değildi. Eskiden sıradan insanlar yoktu ve iblisler yer altında yaşar, yeryüzüne sadece gece güneş battığında çıkarlardı. Onlar güneş ile lanetlenmişlerdi ve bir azap gibi gün ışığı onları kül ediyordu. En ufak bir temasta tamamen toza dönüşüp ölüyorlardı. Bu yüzden gündüzleri yeryüzüne çıkamazlar; geceleri ise açlıkla yiyebilecekleri büyücü veletlerini avlarlardı. Büyük büyücülere güç yetiremediklerinden, henüz güçlerini ele alamayan küçük çocuklar ile beslenirlerdi. Onlar bir nevi insan yiyen canavarlardı.
Beni kovalayanların amacı da buydu: Öldürüp yemek. Ama o sürüngen adamın emeli cadının da söylediği gibi çok daha karanlık ve farklıydı. Henüz her şeyi tam hatırlayamasam da bunu hissediyordum. Gece vakti herkes korunaklı evlerinde kalırken henüz hatırlayamadığım bir nedenden dolayı Aliz kaleden kaçmıştı. Aliz ve ben aynı kişi miyiz emin değildim.
Cadı farklı olduğumuzu ima etmişti ama öyleyse neden çocukluğumdan bu yana Aliz'e ait son anıyı kabus olarak görüyordum? Onun ölüm anını defalarca kez kendi sonum gibi kabuslarımda görmemin bir açıklaması sadece bedensel hatıralar mıydı, yoksa o benim bu evrendeki varlığım mıydı?
Ben buradaysam gerçek Aliz'e ne olmuştu? Tam öldüğü ana gelmişsem onu kurtarmış olmam gerekmez miydi?
Kızıl saçlarım her zaman olduğu gibi çene hizamda değildi. Omuzlarımdan aşağıya döklen bukleler pek de kısa sayılmazdı. Peki, görünümüm gerçekten değişmiş miydi? O cadı beni vazgeçirmek için büyü yapmış olamazdı, değil mi?
Merakla dolup taşarken bana dikkatle bakan kıza zorlukla gülümseyip teşekkür ettim. Kitaptan hatırlamadığım şeyleri öğrenebilirdim ama kader kitabım nerede, onu bile bilmiyordum. Belki de bu kadından bir şeyler öğrenebilirdim.
"Affedersin, burası neresi?" diye sordum tereddütle. Nasıl biri olarak uyandığımı bilmiyordum. Bana "leydim" deyip yakın davranan bu kız uzun yıllardır beni tanıyorsa bu durumu nasıl açıklarım bilmiyordum bile.
"Hafızanızı kaybettiniz sanırım leydim. Büyücüler zihninizi okuyamadı. Galiba beni de unuttunuz," dedi üzgün bir ifadeyle. Aliz ile yakınlardı sanırım ama ben onu hatırlayamıyordum. Neyse ki buna kendince bir açıklama getirmişti de bir de bu meseleyi çözmek zorunda kalmamıştım.
"Üzgünüm," dedim mahcup bir ifadeyle. Büyücülerin zihin okuyabiliyor olması içimi ürpertirken büyüden muaf olmak az da olsa rahatlattı beni.
"Hayır leydim, lütfen benim kusuruma bakmayın. Çok uzun zamandır yanınızdayım o yüzden... Ama önemli olan sizin onlardan sağ salim kurtulmanız," dedi derin bir iç çekerken. Kederli mavilerini üzerime sabitleyip devam etti, heyecanlı konuşmasına. "Neden gittiğinizi de mi hatırlamıyorsunuz? Yanlış anlamayın ama Majesteleri ile konuştuktan sonra biraz durgunlaşmıştınız ve son bir kaç gündür tuhaf davranıyordunuz. Siz normalde benimle herşeyinizi paylaşırdınız. Bana bile söylemediğiniz ve günlerce odanızdan çıkmadınız. Kimseyi görmek istemediğinizi söylediğiniz için sizi rahatsız etmek istemedik o yüzden kaleden ayrıldığınızı ancak eetesi gün farkedebildik. Bu süre zarfında ne yaptığınızı veya nereye gittiğinizi hatırlamıyor musunuz? "
"Majesteleri derken kimden bahsediyorsun?" diyw sorduğumda tahmin ettiğinden çok daha vahim durumda olduğumu anlamıştı.
"Majesteleri General Vigo'dan bahsediyorum leydim. Babanızdan.." dedi onu onayladığımda herşeyi daha detaylandırarak anlatmaya devam etti. İblislerin bana büyü yaptığı için hiç bir şey hatırlayamadığımı zannediyordu.
Aliz'in kaleden kaçmasının Vigo ile konuşmasıyla kesinlikle alakası vardı ama nedenini Vigo'yu görmedikçe öğrenmem pek mümkün değil gibiydi.
" Sanırım size her şeyi tek tek anlatmam gerekecek. Şu an Jorion Kalesi'ndeyiz. Amcanız Nivaria Kralı Jons Mithan'ın babanıza tahsis ettiği kale. Sizi, Ventoza Prensi Arvın ve abiniz General Kael Doğu sınırlarında bir kasabada kurtarmışlar..." bunu söylerken bana kaçamak bir bakış atmıştı. Gözlerinde tuhaf bir ima vardı ama ben ne demek istediğini hiç anlamamıştım. Aliz'in doğu topraklarına neden gittiği hakkında en ufak bir anı bile yoktu aklımda. İfademden hatırlamadığımı onayladıktan sonra sabırla anlatmaya devam etti.
" Oraya kadar neden gittiğinizi ise sanırım sizde dahil kimse bilmiyor. Durumunuz çok ağırmış Neyse ki yüce Sarun çok geç olmadan tedavi etmiş yaralarınızı. Aksi takdirde daha fazla dayanamazdınız." Heyecanlı ve endişeli bir ifadeyle bana bakan mavi gözleri içimi sıcacık yapmıştı. O iyi biriydi; enerjisi bunu belli ediyordu.
Ona Aliz hakkında sormam gerken belkide milyonlarca aoeu vardı ama ben duygularımı dizginleyemeyip "Prens şu an nerede?" diye sordum. Aliz ile Arvın'ın bu evrende bir geçmişleri var mıydı bilmiyordum bile sadece bunun olmamasını umuyordum. Özellikle bizimkine benzer bir geçmiş...
Onu çok az görmüştüm ve sonrası karanlıktı. Acodan bayılmış olmalıydım. Öyle bir acı ki öldüğümü düşünmüştüm. Kimin ne düşündüğünü umursayamıyordum. Aliz ve hayatı umrumda bile değildi. Sonuçta bu evrene gelebilmek için büyük bir bedel ödemeyi kabul eden bendim. Üstelik Aliz'in bedenini ele geçirmemiştim bile. Şimdi Arvın'ı tekrar görebilmek için her şeyi yapabilirdim.
"Kendileri sizi teslim ettikten sonra Afsur Kalesi'ne döndüler leydim."
Afsur Kalesi, Nivaria Krallığı'na en yakın Ventoza kalesidir. Kaleyi fetheden bir önceki veliaht prens Leon Rowan'dır. Veliaht prens Leon, Faili meçhul bir suikast ile öldürüldükten sonra şimdiki Kralın bir varisi olmadığı için yine yeğenlerinden birini velaht olarak atamak zorunda kalmıştır. Bu yüzden elindeki tek seçenek eski kralın ikinci oğlu Arvın'ı veliaht olarak atamıştır. Kral durumdan hoşnut olmasada bir varisi olmadığı müddetçe prense katlanmak zorundaydı.
Bilgiler birden zihnimde belirirken karşımdaki kadının anlattıklarına odaklanmakta güçlük çekiyordum. Bunlar Aliz'in düşünceleriydi. Anıları yavaş yavaş konusu geçtikçe zihnimde beliriyordu. Cadının büyüsü neden anında tesir etmiyordu ki? O zaman herşey çok daha kolay olabilirdi.
"Buraya geldiğinizde ağır yaralıydınız. Kırıklarınız çok fazlaydı ve iç kanama geçirmişsiniz. Üç gündür baygınsınız. Tanrı'ya şükür ki yüce Sarun sizi iyileştirmek için çok uğraştı. Az önce de öğrencilerinden biri daha iyi olduğunuzu söyledi."
"Kırıklarım olsaydı ve iç kanama geçirseydim bu kadar çabuk iyileşebilir miydim?" diye sordum kendi kendime ama kız kendiyle konuştuğumu zannedip cevap verdi.
"Yüce Sarun, Valerion'un en iyi şifacısıdır efendim," dedi gülümseyerek. "O ve öğrencileri her türlü hastalığı iyileştirebilirler. Valerion şifacılar sayesinde ayakta," dedi kendinden emin bir şekilde. Bu konuda gurur duyduğu açıktı. Cadı doğru söylemişti anlaşılan; diğer büyülerin aksine şifa büyüüsü üzerimde etki ediyordu.
Büyücüler... Buna alışmam zor olacaktı ama bu evren bizim dünyamızdan çok tuhaftı. Sanırım geldiğim bu evren yaşadığımdan her anlamda farklı bir yerdi. Cadının tereddütlerini şimdi anlamaya başlamıştım.
"İsmin ne?" diye sordum genç kadına. En fazla yirmi yaşında görünüyordu.
"Sanırım her şeye yeniden başlayacağız Leydi Ash," diyerek ayağa kalkıp nazik bir reverans yaptı ve "Ben İza, en yakın dostunuz ve yardımcınızım sevgili leydim," dedi gülümseyerek.
"İza, çok güzelmiş ismin," dedim tebessümüne karşılık verirken.
"Babam çevremdekilere ışık olayım diye bu ismi koymuş. Ama pek faydası yok ne yazık ki," dediğinde tebessümü birden kederli bir hâl aldı. Sanırım İza, ışık demekti. Neden hüzünlendiğini anlayamamıştım ama onu teselli etmek istedim.
"Baban çok doğru bir isim seçmiş İza, gerçekten de ışık saçıyorsun ve şu resmiyeti kaldırır mısın lütfen? Böyle askerlerden biriyle falan konuşuyormuş gibi hissediyorum," dedim ben de ona gülümserken. Fark etmeden askerlerimden bahsetmiştim ama neyse ki burada da askerler vardı ve askerî disiplin her zaman aynıydı. Hem İza gerçekten Aliz'in en yakın dostuydu ve benim cümlelerimde bir şey arayacağını zannetmiyorum.
"Beni teselli etmeye çalıştığın için çok teşekkür ederim ama..." demişti ki onu susturdum.
"Ben ciddiyim," dedim gülümseyerek. "Sen sahiden gülüşünle bile ışık saçıyorsun."
"Leydim ben aslında ışık büyücüsüydüm, siz hatırlamıyorsunuz ama artık işe yaramazın tekiyim."
"Neden?" dedim kendime hâkim olamayarak. "Güçlerini mi kaybettin?" Buna üzülmüştüm. Karşımdaki kadının hüzünlü mavilerine bakarken kederli hâli içimi yaktı. Kızaran gözlerini hızla silerken sarı saçlarını önüne alıp yüzünü kısmen gizlemeye çalıştı. Bakışları odadaki şömineye kilitlenirken derin bir iç çekip devam etti sözlerine. Sanırım ağladığı için gözlerime bakmak istemiyordu.
"Hayır," dedi. "Aslında ben ve ailem Güney Krallığı'nın sefil halkındanız. Ne yazık ki Kraliçe Hera öldükten sonra iblisler Güney'e hâkim oldu. Oradaki halkın birçoğunu katledip kurban olarak sundular. Terramoor Krallığı'nın kurduğu sığınaklar olmasa tüm güney halkı çoktan ölmüş olurdu. Biz oradan kaçabilenlerdeniz. Babam bir ışık büyücüsüydü. Bizi ışık hızıyla buraya getirip sakladı. Annemi ve abimi de getirecekti ama geri dönemediler. Sanırım onları öldürüp ışık taşını ele geçirdiler," dedi dudakları titremiş, çenesi kasılmıştı bunları dile getirirken. Birkaç dakikalık sessizliğin ardından devam etti: "Tıpkı Güney'in tüm taşlarını hatta kadim Ateş taşını bile aldıkları gibi. İşte o günden beri tüm Valerion karanlıkta kaldı."
"Neden yaptılar bunu?" diye sordum. Duyduklarımı sindirmeye çalışırken "Güney'in topraklarını ele geçirmek için mi?" Dünyada olsa işin içinde kesin petrol veya Maden yatakları olurdu. Acaba burada savaş çıkarmak için önemli unsur neydi?
"Hayır, taşlar için. O taşlar büyücüleri onlara karşı güçlü kılıyordu. İblisler Valerion'un tamamını ele geçirmek istiyorlar ve bunun için önce Güneş'i bu evrenden silmeleri gerekiyordu. Bu yüzden ilk hedef güney oldu ama son olmayacağı kesin çünkü artık Batı ve Kuzey'in sınırlanırada saldırıyorlar. Onlar güney krallığının tamamını ele geçirdi. Maden yataklarınıda kapatıp lanetlediler; yeniden taş çıkarıp güçlenmeyelim diye. O taşlar olmadan veya güneş yeniden doğmadan çok güçsüz oluyoruz. Kolay bir av, iyi bir akşam yemeğiyiz onlar için."
"Onlar taşları kullanamıyor. Sadece büyücüler kullanmasın diye topluyorlar yani?"
"Evet taşlar gücün kontrolünü sağlar. Büyücü olsak bile taşlar olmadan güçlerimizi kontrol edemeyiz. Babamdan sonra ışık taşının varisi bendim. Bir ışık büyücüsü olmalıydım ama o taş olmadan bir hiçim."
"Yani taşlar olmadan büyü yapamıyorsunuz?"
"Yapabiliriz ama gücümüzü kontrol etmeyi bilmiyoruz. Kontrolsüz güç kullanımında kendimize veya çevremize çok büyük zararlar verebiliriz. Bunu deneyen ateş büyücüleri kendi ateşinde kül oldu. O günden sonra taşsız güç kullanımı hepimizin gözünü korkuttu ve yasaklandı. Biz Güneyliler gücümüzü güneşten alırız; uzun zamandır güneş hiç doğmadı ve gücümüz tükendi. Bu yüzden taşlar olmadan büyü yapmanın nasıl sonuçlanacağını bilmiyoruz. Diğer krallıklar ise eskisi gibi değiller. Güney'in çöküşü onları da zayıflattı; bu yüzden element taşları eskisi kadar işe yaramıyor. Şu an o taşlara sahip olan sadece asil kanlar. Sıradan halkın büyü yapması kesinlikle yasak; diyelim ki bunu dinlemeyip şansınızı denediniz, büyü yaptığınız fark edildiği takdirde infaz edilirsiniz. Güneş yeniden doğmadıkça Valerion için pek parlak bir gelecek hayali kurmak aptallık olur. O yüzden biz de hayatımızı bu şekilde idare ediyoruz." Sözleri zihnimdeki hatıraları canlandırırken aklıma gelen tüm soruları çekinmeden sordum ona.
"Peki güneş hiç doğmuyor mu veya bir daha doğmayacak mı?" diye sordum merakla. Kitabı bulana kadar İza'dan olabildiğince bilgi edinmeliydim.
"Hayır, aslında güneşin ayın arkasında doğduğu günler oluyor. O zaman iblisler açığa çıkamıyor. Ayın ardında bile olsa güneş ışıkları hepimize güç veriyor. Bu yüzden o günler halk arasında 'Gün Işığı Festivali' olarak kutlanıyor ama yılda sadece birkaç gün. Güneş gerçekte ne zaman doğar emin değilim ama kadim bir kehanet yazıtı var, orada aynen şöyle diyor," dedi ve derin bir nefes aldı; sanırım hatırlamaya çalıştı. Kaşları çatılırken dikkatle aklındakileri dile getirdi: "Ateşin gücü güneşi yeniden yaratacak, Havanın büyüsü onu yeniden göklere çıkaracak. O, güne kadar Valerion karanlık ve soğuk kalacak."
Bu saçmalığı söylerken bir de ses tonunu değiştiriyor saygıdan, aman Allah'ım çıldıracağım!
"Bir kehanete mi inanıyorsunuz?" diye sordum şaşkınlıkla. Yaşadığımdan çok farklı bir evrene düşmüştüm. Bu evrende büyü vardı. Yıllardır güneş yüzü göremeyen insanların teni hastalıklı bir beyazlıkta, birçoğunun gözleri ise renkliydi. Hatta gece parlayan, beyaza yakın ışık saçan gözler görmek çok olasıydı çünkü onlar büyücüydü. Ve bir kehanete mi inanıyorlardı? Altı boş iki cümleye öyle mi? Ah, insanlık hiç değişmiyordu. Birileri bir taraflarından cümle uydurup kehanet adı altında pazarlayınca hemen kanıyorlardı.
İza bana yiyecek bir şeyler getireceğini söyleyip odadan çıktığında ondan öğrendiklerimi kafamda tartmaya başlamıştım. İza ve kardeşi o kötü günleri sokaklarda geçirmiş, soğuktan ölmek üzereyken onları Aliz'in babasının klanı bulmuştu. Aliz'in babası Vigo zengin ve varlıklı bir generaldi. Dahası bir de kardeşi kral olduğu için prens unvanı vardı. Onları orada bırakmaya gönlü razı gelmemiş ve yanına alıp koruyup kollamıştı. Uzun bir mühlet kayıp ailelerini arasalar da onlardan geriye pek bir şey kalmamıştı.
Bu süreçte İza yedi yaşındaydı ve kendinden küçük bir erkek kardeşi vardı. İza, daha küçücük yaşında Aliz'in babası Vigo'ya olan borcunu ödemek için Jorion Kalesi'nde hizmetçilik yapmaya başlamıştı. İşte o saatten sonra Aliz ile hiç ayrılmamışlardı. İza ve Aliz, kaderleri bağlanmış iki iyi dost olmayı başarmışlardı. Aliz ona hiçbir zaman ikinci sınıf insan muamelesi yapmamış, hizmetçi gibi görmemişti. Zaten artık sadece hizmetçisi değil, aynı zamanda en yakın dostuydu. Bunları anlatırken gözlerinin içinin parlaması doğruluğunu kesinleştirmişti.
Babalarından haber alamazken yıllar geçmiş ve artık tüm umutları tükenmişti. İza benim için getirdiği çorbayı zorla içirttikten sonra dinlenmem için beni yalnız bırakmıştı. Üzerimi örterken parmağı koluma değmiş ve o an onunla olan tüm anılar, sanki bunu bekliyormuş gibi zihnime dolmuştu. Sanırım bir şeyleri hatırlamak için temas ile yayılan enerji çok önemliydi. Büyücüler aleminde her insanı yaydığı enerjiden tanıyordunuz. Gece bunu düşünemeyecek kadar yorgun olan bedenim kendini uykuya teslim etmişti.
İza gelmeden uyanmıştım ve evet, yine aynı saatte. Arvın yaşıyor olsa bile bu psikolojiyi aşamıyordum sanırım. Doğrusu onu henüz görebildiğim söylenemezdi. Onunla birlikte belki biraz vakit geçirsem, kendimi onun yaşadığına inandırsam bu sanrılar peşimi bırakırdı. Düşünceler içerisinde boğulmak üzereyken güneş hâlâ doğmamıştı. Sıkıntıyla iç çekerken vaktin geçmek bilmemesi sinirlerimi altüst ediyordu. Ayağa kalkıp odanın içinde turladım.
Büyük bir yatak, geniş bir kitaplık, oturma alanı ve büyük pencereleri vardı. Odanın içinden açılan kapı, banyo ve giyinme odası olarak kullanıldığını düşündüğüm bir alana açılıyordu. Geniş altın bir küvet ve olabildiğince altın detaylı mobilyalarla bezetilmişti her yer. Buranın bir saray gibi ihtişamlı olması önemli bir kale olduğunu gösteriyordu. Sanırım Vigo tahmin ettiğimden çok daha nüfüzlü bir general ve klan reisiydi. Aslında kardeşi kral olduğu için prens ünvanıda olmalıydı ama soyu tahtı sonradan ele geçirdiği için böyle bir ünvana sahip değildi. Yinede ona Majesteleri olarak hitap ediyor ve sonsuz saygı duyuyorlardı.
Acaba kızı ile ilişkileri nasıldı?
Halkına bu kadar iyi davranan bir adam kızını kaleden kaçmak zorunda bırakacak ne söylemiş olabilirdi ki?
Peki ya Aliz o gerçekte nasıl biriydi? Kaleden kaçtığında nereye gitmişti? Ve neden gitmişti?
Düşünerek cevap bulamayacağımı anlayınca karşımdaki kitaplığa doğru yürüdüm.
Kitapları tek tek karıştırıp kader kitabını bulmayı ummuştum ama bulamamıştım. Bir çoğu aşk romanlarından oluşan kitaplıkta kalın deri kaplı kitaplardan birine dokunduğumda zihnimde bazı anılar daha belirdi. Sanırım bu Valerion'un kadim tarih kitaplarından biriydi ve her Valerionlu onu daha küçücükken ezberlemeye başlardı. İçerisinde eski Valerion krallarının ve krallıklarının önemli figürleri anlatılırken binlerce yıllık eski düzen özlenle işlenmişti.
İblisler lanetle anılırken büyücülere büyük işler düştüğünden bahsedilmiş, topraklarını ölümüne korumak gerektiği aktarılmıştı. Eski Valerion'da evrenin ayakta kalmasını sağlayan kadim bir düzeni vardı.
Dört elemente hükmeden büyücülerle dolu dört büyük krallık…
Terramoor: Doğu Toprak Krallığı, toprağa hükmediyordu. Bereketin, zenginliğin krallığıydı. Gücü gürültülü değildi; sabırla birikir, zamanı geldiğinde kök salardı. Madenler büyücüler için her şey demekti. Bu yüzden birçok madeni elinde barındıran Doğu krallığı çok güçlüydü. Ama bu madenler yerleşke kurduğu güney topraklarına aitti.
Nivaria: Kuzey Buz Krallığı, suyun iradesini taşıyordu. Denizler, nehirler ve buz onun buyruğundaydı. Sabırlıydı; fakat fırtınaya dönüştüğünde önünde durmak mümkün olmazdı. Bulunduğumuz Jorıon kalesi Nivaria topraklarının sınırında bulunuyordu ve son zamanlarda Nivaria sınırları iblisler tarafından büyük saldırılara maruz kalıyordu.
Ventoza: Batı Rüzgâr Krallığı, havanın hâkim olduğu topraklardı. Rüzgâr kadar hızlı ordulara, gökyüzü kadar geniş planlara sahipti. Tahtın en çok el değiştirdiği yerin burası olması tesadüf değildi. Yaklaşık on yıl önce merhametiyle bilinen büyük kral Zhias hastalanıp yataklara düşmüş ve halk onun iyileşmesini umutla beklerken biranda ölüm haberi tüm ülkeyi yasa boğmuştu. O günden sonra tahta küçük kardeşi Ghoni geçmiş ve sanki yıllardır bu anı gözliyor gibi yönetime biranda el koymuştu.
Ve Pyrodia: Güney Krallığı, ateş elementine sahip gücünü Güneşten alan o krallıktı. Bu evrende güneşin doğmasını sağlayan ateş büyücüleriydi. Ama tüm ateş taşları bir gecede çalınmış, Pyrodia'ya hiç beklenmeyen bir iblis baskını yapılmıştı. Aylardır Terramoor Krallığı’ndan beklediği maden taşlarının desteğini göremeyen Güney bir gecede çökmüştü. Doğu'nun açgözlülüğü ve Kuzey'in ihaneti Pyrodia'nın sonunu getirmişti. Kendi maden yatakları olsa da onları çıkarmak uzun ve meşakkatliydi.
Ateş büyücüleri toprak büyücülerinden bu konuda yardım istemiş ama madenlerin tamamını ele geçirmek isteyen Doğu Krallığı söz vermesine rağmen gerekli desteği vermemişti. Pyrodia'nın sayılı yer altı kaynakları diğerlerinden çok daha zengindi ve açgözlü Terramoor kralı bu kaynaklara göz dikmiş; Kuzey Krallığı ile birlikte iblislerle gizli bir ittifak kurmuştu.
Nivaria istediği madenlere erişirken Terramoor'da insanlara yardım götürmek bahanesiyle Pyrodia topraklarına girmiş, zavallı halkın topraklarını ve kalan maden yataklarını almıştı. Ne yazık ki Ventoza'nın bunlardan hâlâ haberi yoktu. Bu bilgi zihnime nasıl geldi bilmiyorum ama çok gizli olduğuna emindim. Peki Aliz bu bilgiyi nasıl edinmişti? Nesiller önce fakir olan soyu nasıl olmuştu da bugün kuzey krallığını ele geçirmişti?
Her şeyin sebebi şimdiki kralın bir zamanlar devrik kralın en çok güvendiği general'i olması mıydı? Yoksa henüz hatırlayamadığım başka şeyler de mi vardı?
Peki Vigo bu işin neresindeydi?
Pyrodia bir zamanlar tutkunun, öfkenin ve saf gücün merkeziyken yıllar önce yaşanan büyük bir yıkımla tamamen dağılmış, haritadan silinmişti. Son büyücünün ve Kraliçe Hera'nın ölümüyle birlikte bu element resmen silinmiş gibiydi.
Valerion'da artık ateş yakmak bile çok zor bir işti. Birçok bitkinin yetişmediği bu topraklar bir de Nivaria yüzünden karla kaplıydı şu an. Evren kendi sonunu getiriyordu ve bu sonu durdurmanın tek yolu güneşin yeniden doğuşuydu. Artık Pyrodia topraklarında ateşe hükmeden hiçbir büyücü doğmuyordu.
Güney Krallığı’nın yok oluşundan sonra Valerion evrende bir daha güneş doğmaz olmuştu ve tamamen karanlıkla lanetlenmişlerdi. Ta ki İza'nın söylediği kehanet gerçekleşinceye kadar. O zamana kadar hâkimiyet Batı Krallığı ile Kuzey Krallığı arasında gidip gelmişti. Batı, Kuzey'in ihanetini unutmamıştı. Bunun faturasını kesmek için daima tetikteydi. Bu yüzden kaleler ve klanlar arasında çok büyük savaşlar patlak vermişti. Bu iki krallığın bitmek bilmeyen savaşları halklarını tüketirken, bu çatışmadan en çok fayda sağlayan Doğu Krallığı olmuştu. Batı Krallığı ile Kuzey Krallığı birbirini zayıflatırken, Doğu Krallığı sessizce güçlenmiş; toprağın altında büyüyen kökler gibi, doğru anı beklemeye başlamıştı.
Bazı şeyşeri hatırlıyorum ama hepsini değil. O kitap olmadan burada tutunabilir miydim? Hiç sanmıyorum çünkü yeni doğmuş bir bebek kadar savunmasız sayılırdım. Peki kader kitabı benim geleceğimi mi verecekti bana?
Eğer geleceğimi verirse olacak şeylere önden tedbir alabilirdim ve belki Arvın'ı da Valerion'u da kurtarırdım. İnsanın bedenini kurban edip ruhunu tüketerek beslenen ve gücünü bundan alan iblislerden.
Peki, ben nasıl orada o anda belirmiştim? Neden en başında bir evde bir yatakta değildim de o anda gözlerimi açmıştım?
Üstelik çocukluğumdan bu yana hep o anı görmüştüm rüyalarımda. Benim burayla bir bağlantım vardı ama ne bilmiyorum. Arvın burada bir veliaht prensken neden benim için o evrene gelsin ki? Üstelik azımsanmayacak kadar yanımda kalmış hatta gözlerimin önünde ölmüştü.
Onu vuran kimdi bilmiyorum ama ne kadar ararsam arayayım bir sonuç çıkmamıştı. Kafamda kalan kireç suratlı bir silüetten fazlası değilken onu bulmak tahmin ettiğimden de zor olacak gibiydi. Eğer Arvın bu dünyaya aitse, o zaman düşmanı da buraya ait olabilirdi.
Bizim dünyamızda kimse ondan nefret etmezdi. En azından hatırladıkları müddetçe. Doğru bildiğim şeylerin ne kadarının yalan ve yanlış olduğunu bulmak zorundaydım.
Arvın'ın bıraktığı Kader defteri olmasa muhtemelen o satırları yazamazdım. Cidden öyle şeyler yazmak aklımın ucunda bile yokken sanki ilahi bir komutla yazmıştım ve cadı bana o teklifi yapmıştı. Her şeyin içerisinde bir hesap vardı sanki ama ben şu an hiçbir şey göremiyordum. Hangi alemde olursa olsun beni bulacağını söylemişti. Tüm o batıl inançlarının burada mantıklı bir açıklaması vardı. Ben Arvın'ın kendi dünyamdaki haliyle bir aşk yaşamamıştım. O zaten buraya aitti ve benim dünyama gelmişti öyle değil mi? Yoksa Aliz ve bende olduğu gibi ismi farklı olurdu ama iki dünyada da aynıydı. Üstelik o bir büyücüydü. Birkaç kurşun onu öldürür müydü?
Gerçekten ölmüşse Valerion'da geçmişte bir zamana mı gelmiştim ben?
Peki burada da ölüm onu kucaklar mıydı? Eğer öyleyse bir şeyler yapmalı ve onu korumalıydım.
Aklım çok meşguldü. O zamanlarda bana mantıklı gelmeyen her şey sanki yavaş yavaş bir mantık kazanıyor gibiydi. Tüm hayatımızı gözden geçirdim. Bana kılıç kullanmayı, ok atmayı ve özellikle dövüş tekniklerini çok büyük bir titizlikle öğretmişti. O sanki beni buraya hazırlamıştı. Hatta belki de bunu planlamıştı. Cadı bu evreni değiştirebileceğimden bahsetmişti. Bu evren için kıymetli biri ile tıpatıp aynı bedene sahiptim. Son umudun ben olduğumdan bahsetmişti. Valerion yok olacaktı. Arvın burada önemli bir figürdü. Batı'nın inatçı prensi her şeye rağmen barış istiyordu. Peki ya en başından bana yaklaşmasının sebebi bu muydu?
Bu evrende sanki Arvın ile ilk tanıştığım yaşta uyanmıştım; belki de her şeyi başa sarmamızın sebebi buydu. Henüz hiçbir şey yaşamadığımız bir geçmişe gelmiştik. Yoksa benim gibi onun da beni hatırlaması gerekmez miydi?
Peki Arvın beni gerçekten sevmiş miydi? Onu bile bilmiyordum. Peki bana dair acaba ufak da olsa hatıraları var mıydı? Öyle olsaydı beni tanırdı. Ama çehremde gezinen gözleri hissiz bakıyordu. Hissiz bakamazdı o bana bilse, tanısa, öyle değil mi?
Bakamazdı; bakışlarından kalbini gördüğüm adam, onun karısı olduğumu bilse bana böyle bakamazdı.
İçim acıyla burkulurken odadan çıktım. Sanırım Arvın'ı görmeden kendime gelemeyecektim. Onu gördüğümde ne yapardım bilmiyorum açıkçası ama onu görmeyi her şeyden çok istiyordum. Yine de kontrolü kaybetmemek adına önce kader kitabını bulmalıydım. Bu sayede belki de Arvın ile bir araya gelebilirdim. Oraya yazdığım iki cümle evren değiştirmemi sağladıysa diğer isteklerimi de gerçekleştirebilirdi öyle değil mi?
Koridordaki sütunlar arasına süzülmüş altın işlemeli fenerlerden birini alıp hızlı adımlarla ilerledim. Nereye gitmem gerektiğini biliyordum. Bir kitap arıyorsam onu bulabileceğim en iyi yer kütüphane olabilirdi. Aklımdaki sorulara cevap bulmazsam delirecek gibiydim. Henüz gece olduğu için koridorda bekleyen asker sayısı bir hayli azdı. Onlardan birine kütüphanenin yerini sorduğumda bana eşlik edebileceğinden bahsetmişti. Önümde yürüyen askeri takip ederken kalenin bir ucuna kadar yürümüştük. Nihayet karşımıza çıkan kocaman ve ihtişamlı bir kulenin önünde durduk. Askerler beni selamlarken yanımda gelen asker kapıların açılmasını emretmişti. Sanırım o diğerlerinden daha rütbeliydi. Aslında yüzü tanıdık geliyordu; belki de Aliz'in en sadık askerlerinden biriydi.
Bunları düşünmeyi bırakıp açılan büyük altın kaplama kapıdan kuleye adımladım. Kapı ardımdan geri kapanırken gördüğüm manzara karşısında küçük dilimi yutabilirdim.
Aman Allah'ım burası kaleden bile daha ihtişamlıydı. Doğrusu henüz kaleyi gezme fırsatı bulamamıştım ama öyle hissediyordum. Kuzey okumaya cidden önem veriyor olmalıydı çünkü cam tavana kadar uzanan yüzlerce kitaplık ve sanırım sayısı milyonlara ulaşacak derecede kitap yığınıyla doluydu burası. Tüm kitaplar büyük bir özenle yerleştirilmiş, muhteşem duruyordu. Sanırım sabaha kadar burada kitapların arasında kader kitabını aramalıydım.
Saatlerce kitaplar arasında gezinmiş ve ilgimi çekenleri alıp şömine yanan odaya doğru adımlamıştım. Bana eşlik eden asker hizmetçilerden birini çağırıp odayı hazırlatmıştı. Kütüphane fazlasıyla büyük olduğu için içerisi soğuktu o yüzden üçüncü yani teras katında böyle odalara sahipti. Odaya girdiğimde içimi bir sıcak hava dalgası sarıp sarmaladı. Elimdeki kitapların masaya bırakırken bir kaç perşömen kağıdını açtım. şömüneye yakın olmak üşüme hissini azaltmıştı. Teraz katında olduğumuz için cam kubbe gök yüzünü oldupu gibi gözler önüne seriyordu. Bu evrende ışık kirliliği bizim dünyamıza nazaran çok daha az olduğu için yıldızların özenle süslediği gökyüzünü rahatlıkla görebiliyordum.
Valerion güneş tarafından ne kadar lanetliyse yıldız bakımındada o kadar şanslı bir evrendi bana göre, çünkü yıldızlar acayip derecede yakın duruyorlardı. Büyülendiğim gökyüzü manzarasından bakıilarımı zorlukla çekip önümdeki kitaplara odaklanmaya çalıştım. Bunlar ziyadesiyle önemli kitaplardı. O yüzden hiç birini atlamadan sıradan okumaya başladım. Onlara dokunduğumda bir şey hatırlamadığıma göre sanırım Aliz bu kitapları okumamıştı. Tarih ve coğrafyasıyla Valerion'un en ufak ayrıntısına kadar anlatan bu kitapları okumalıydım. Zira kader kitabını bulamazsam bu evren hakkında bildiklerim hep yetersiz kalacak gibiydi. Bu Kitapları aldığım rafta tüm kitaplar tuhaf bir ışık yayoyordu bunun sebebini henüz anlayamamıştım ama sanırım büyü ile ilgiliydi.
Saatlerdir oturmuş kitap okuyor önemli bulduğum bilgileri elimdeki deftere aktarıyordum. Bunu yaparken dünyada kullandığımız latin alfabesiyle yazıyordum çünkü düşüncelerimi eklediğim bu defterin birinin eline geçse bile bu yazıyı okuyabileceklerini zannetmiyordum. Tabi katil dışında. Eğer Arvın'ın katilide onun gibi bu dünyadan bizim dünyamıza geçmişse o zaman ona yakalanmam olasıydı sadece. Bu yüzdende defteri dikkatli saklamalı hatta herşeyi ezberledikten sonra yakmalıydım. Arvın gibi bir büyücüyü bile öldüren bir katili hafife alma lüksüne sahip değildim.
Burada herşey eski olsada tüy yerine caödan veya kristalden yapılma son derce şık kalemler kullanılıyordu. Masadaki kutudan aldığım kristal kalemi mürekkebe batırıp akıtmadan bir harita çizmeye çalıştım perşömen üzerine sürüttüm. Anlatılan haritaları en ince ayrıntısına kadar çizerken saatler akıp gidiyordu. Yinede aklımı bir şeylerle meşgul etmek içimdeki telaşı dindiriyordu. Esen hafif rüzgarla içim ürperirken çizmeyi bitirdiğim haritayı masanın bir köşesine bırakıp yeni bir perşömen çıkarttım. Şimdilik sadece jorion kalesi ve çevresinin haritssını çıkarmıştım. Sırada Afsur kalesi ve çevresi vardı. Önümdeki kitapta her ayrıntısına kadar yazan kaleyi çizmek istiyordum.
Biranda odaya dolan soğuk rüzgar tenimi ürpertirken perşömenden kaldırdığım bakışlarımı odada gezdirdim. Pencerelerden biri mi açıktı?
Tamda o anda yeşillerime kenetlenen gri bakışlarla olduğum yerde dona kaldım. karanlıkta kalsada etrafında hafifçe parlayan mavimsi parıltı ve yüzüne vuran alevlerin turuncu ışınları onu tanımamı kolaylaştırırken gördüğüm yüzle nefesin bile havada asılı kaldı. Haftalarca onu bir an görmek için göz yaşı dökmüş, bir cadı ile bilmediğim bir bedeli ödemek serei anlaşmıştım ve o şimdi karşımda mıydı?
Gri gözlerini üzerime dikmiş dikkatle beni izleyen bu adam Arvın mıydı?
Bölüm etkileşimi
