Bölümler 16Şu an: 10| Masallları Çalınmış Gibi
- 1 1| Sanrılar Ve Sarsıntılar...3.759 kelime
- 2 2| Karanlık Evren Gerçekliği1.808 kelime
- 3 3| Bir Başkası Gibi4.017 kelime
- 4 4| Suskun Kar Taneleri5.318 kelime
- 5 5| Kalbin Hatırlar Beni5.321 kelime
- 6 6| Bir Işık Yak5.247 kelime
- 7 7| Karanlıkta Açan Çiçek5.506 kelime
- 8 8| Kayıp Kader Kitabı6.072 kelime
- 9 9| KAOS KRALİÇESİ5.631 kelime
- 10 10| Masallları Çalınmış Gibi7.997 kelime · Okuduğun bölüm
- 11 11| GEÇ KALINMIŞ BİRİ7.474 kelime
- 12 12| İMKANSIZ AŞKIN CELLADI6.629 kelime
- 13 13|Geçmişin Fısıltılı Sessizliği4.977 kelime
- 14 14|Göğe Sızan Senfoni7.836 kelime
- 15 15| Ateşin Kadim Ruhları6.665 kelime
- 16 16|Ölümün Soluk İzleri5.935 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
•Tüm kalabalıklara yetecek bir kimsesizlik var içimde•
Arvın üzerime doğru atıldığında, geri geri gitmekten başka bir şey yapamıyordum. Kılıcını hızla bana savurduğunda çevik bir hareketle eğildim ve elimdeki hançerle saldırısını havada karşıladım. Hamlesi boşa çıkıp yan tarafıma savrulduğunda, fırsat bilerek etrafında dönmeye başladım.
İki azılı rakip gibiydik; görünen o ki Arvın beni öldürmeden bırakmamaya kararlıydı. Kaçmak için attığım her adımı ustalıkla sabote ediyordu.
Aramızdaki mesafeyi aniden kapattığında, sert bir hamleyle bana döndü. Dövüş sanatlarını bana o öğrettiği için her adımını önceden kestirebiliyor, ona göre tedbir alıyordum.
Dakikalardır süren kılıç arbedemize, arada bir savrulan tekmeler ve yumruklar da eşlik ediyordu. Arvın hızla arkama geçip diz kapağımın arkasına sert bir tekme indirdi. Hissettiğim acıyla sarsılsam da pes etmedim; aynı hızla dönüp çenesinin altına okkalı bir yumruk geçirdim.
Ahmak herif, boy avantajının arkasına sığınıyordu ancak ondan kısa olmak aslında benim için daha büyük bir avantajdı. Üstelik o benim yıllardır eğitmenim ve silah arkadaşımdı; defalarca karşı karşıya gelmiştik, zayıf noktalarını ezbere biliyordum.
Bir anlık boşluğumda kılıcını boynuma dayadı. Bir refleksle benim hançerim de onun boğazına dayanmıştı. Ancak ona gerçekten zarar verme düşüncesiyle başa çıkamıyordum, ellerim titremeye başladı. Öldüğü an kafamın içinde defalarca kez dönüp dururken bir hıçkırık kaçtı boğazımdan. Hançeri dayadığım teninden sızan ince kanı fark ettiğim an, dehşetle parmaklarımı gevşettim ve hançer yere düştü. Metalin zeminde çıkardığı ses küçük alanda yayılırken donup kalmış gibiydim.
Arvın'ın boynuma değen keskin kılıcı sertçe yutkunmama neden olurken, ölüm kokan sert bakışları yeşillerime sabitlenmişti. Beni gerçekten öldürebilir miydi?
Bu sırada odaya giren peçeli adam, Arvın’ın üzerine doğru atıldı. Dikkatli baktığımda, onun az önce kışkırttığım o kumral adam olduğunu fark ettim. Yüzünde peçe olsa da üzerindeki kıyafetler ve dağınık kumral saçları, kimliğini ele vermeye fazısıyla yetiyordu.
Arvın, beni hızla kenara itip adamla dövüşmeye başladığında bir anlık boşluğa düştüm. Kendimi toparlamaya çalışırken, iki adamın ölümüne savaşmasını izlemek tüylerimi ürpertiyordu. Arvın’a bir şey olmasını istemiyordum; bir şekilde araya girmeliydim.
Kılıçların birbirine çarparak çıkardığı tok sesler odada yankılanırken, bu amansız mücadele sinirlerimi iyice bozmaya başlamıştı. Biz aynı tarafta olmalıydık, böyle karşı karşıya değil. Arvın, adamı köşeye sıkıştırıp sert bir yumruk indirdi. Sanırım amacı onu öldürmek değil, konuşturmaktı. Aksi takdirde kılıcıyla boynunu kesmesi saniyelerini bile almazdı. Eğer bizim bir suikast örgütü olduğumuzu düşünüyorsa, azmettiriciyi öğrenmek için her şeyi yapacaktı.
Arvın, adını bile bilmediğim adamın peçesine uzandığı an, artık müdahale etmem gerektiğini anladım. Odanın köşesindeki büyük porselen vazoyu kaptığım gibi kafasına geçirdim. Arvın aldığı darbeyle yere serilirken, sadece bayıldığından emin olmak için hızlıca nabzını kontrol ettim.
Ona zarar vermek istemezdim ama kim olduğumu öğrenmemeliydi. Bu, her şeyi daha başlamadan bitirirdi. Dışarıdan gelen gürültülerle birlikte yanımdaki adam heyecanla, "Gitmeliyiz!" dedi.
Eliyle havada bir daire çizip portal açtığı sırada, kapıdan dalan askerler bize saldırmak için fırsat kolluyordu. İçlerinden biri hançerini bana doğru fırlattığında, adam kolumdan tuttuğu gibi beni de kendisiyle birlikte portalın içine çekti.
Bir anda karanlık bir odada belirdiğimizde, gördüğüm tek şey onun büyülü bir parıltıyla yanan gözleriydi. Bu bakışlar ister istemez içime bir korku salmıştı.
Hiç tanımadığım bir adamla, hiç bilmediğim bir yere sürüklenirken aklımdan ne geçiyordu gerçekten?
Aniden elinde beliren meşalelerden birini bana uzatıp önümden ilerlemeye başladı. Dar ve karanlık bir koridordaydık; burası oyulmuş kireç taşlarından yapılmış kasvetli bir mağarayı andırıyordu. O dar yolda ilerlerken bir yandan onu dikkatle takip ediyor, bir yandan da tetikte bekleyerek etrafımı kolluyordum. Yanımda beni koruyacak hiç kimse yoktu. Artus nerede kaldı, başından neler geçti bilmiyordum ama tek temennim yakalanmamış olmasıydı.
Uzun ve dar yol, yerini dik bir merdivene bıraktığında nihayet nereye gittiğimizi sormak aklıma gelmişti.
"Nereye götürüyorsun beni?" diye sordum. İlk kez durup bana baktı. Gözleri üzerimde oyalanırken dudağının kenarı hafifçe kıvrıldı.
"Merak etme, kadınlara dokunmam," dedi düz, ruhsuz bir sesle.
"Ne?" dediğim anda, sadece birkaç saniye içinde bana doğru uzandı. Parmakları şapkama değdiği gibi onu başımdan alıp bir kenara fırlattı. Şapkanın altında gizlediğim kızıl saçlarım omuzlarıma dökülürken, az önce sıkıştırdığım peçem de açılmıştı. Karşımdaki kumral adamın kehribar rengi gözleri yüzümün her zerresinde geziniyor, en son yanağımdaki taze yaranın üzerinde duraksıyordu.
"Daha önce hiç bu kadar güzel bir erkek görmemiştim doğrusu," dedi alaycı bir tavırla.
Öfke dolu bakışlarımı gözlerine sabitleyerek sertçe konuştum: "Ben de daha önce bu kadar hadsiz bir adam görmemiştim."
"Kadın olduğuna şükretmelisin," dedi, sesi aniden buz kesti. "Onun hakkında öyle iğrenç konuşan bir erkek olsaydı, şu an yaşamıyordu."
"Peki o neden yaşıyor?" dedim öfkeyle. "Kim olduğunu bilmiyorum ama senin için değerli biriyse eğer, neden öyle bir hayat yaşamasına göz yumuyorsun?"
Kaşlarını çatıp beni süzdü. "Nereden geldin sen? Lüsentia’dan falan mı?"
"Orası da neresi?" diye sordum, şaşkınlığım sesime yansımıştı.
"Ah, sana küçükken hiç mi masal okumadılar?" dedi küstahça. Lüsentia, sanırım buranın efsanelerinde geçen bir yerdi.
"Masallarımız aynı değilmiş demek ki," diyerek ona göz devirdim. Dik ve dar merdivenlerden inerken bir de onunla uğraşmak sinirlerimi iyice bozuyordu.
Acaba sırtına bir tekme atıp aşağı daha hızlı inmesine yardımcı olsam, beni öldürme ihtimali yüzde kaçtı?
Bu fikri hızlıca silip attım aklımdan. Bu fare deliğinde ölmek istemiyorum!
Nihayet biten merdivenler yerini büyük bir kapıya bırakmıştı. Kapının önünde, son basamakları inmemi bekleyen adam gözleriyle beni takip ederken, "Burası da neresi?" diye sormak nihayet aklıma gelmişti.
"Kendin gör!" dedi öfkeli bir sesle. Kapıyı açıp geçmem için kenara çekildiğinde içeriye doğru adımladım. O an gördüğüm şey, kesinlikle görmeyi beklediğim türden bir manzara değildi. Yüzlerce insan sıraya dizilmiş, sessizce bekliyordu. Onlara doğru attığım birkaç adıma engel olamadım.
Üzerlerindeki eski püskü kıyafetler ve suratlarındaki ifade içimi acıtmıştı. Önceliğin yaşlılara ve çocuklara verildiği sırada; siyah giyimli adamların dağıttığı minicik ekmekleri alanlar, bir köşeye çöküp ellerindeki o iki lokmayı yemeye çalışıyorlardı.
Henüz sıranın yarısına bile gelinmemişti ama dağıtılan ekmek miktarı oldukça azalmıştı. Bunca insana yetmeyeceği çok açıktı; sanırım birileri yine aç kalacaktı. Gözlerim benden bağımsız dolarken sertçe yutkundum. Onlar, Güney halkıydı.
"Şimdi anladın mı ona neden dokunamadığımı?" diye sordu yanımdaki ses. "Çünkü onlar bunu istemiyor. Eğer elimizdeki ufacık işleri de kaçırırsak bu insanlar açlıktan ölecek. Güneyin kızları, halkları için kendilerini feda ediyorlar." Söyleyeceğim tüm sözcükler boğazımda düğümlendi.
Aileleri için o iğrenç yerde çalışmak zorunda kaldıklarını biliyordum ama bu tablo, beklediğimden çok daha vahimdi. Dakikalarca orada durup o çocuklara baktım. Ellerindeki ufacık ekmekleri bile kardeşleriyle paylaşmak zorundalardı.
Büyüklerin sesi çıkmazken, bebekler açlıktan ağlıyordu. Süt içmesi gereken minicik bebekler ekmek kemiriyor, yine de karınlarını doyuramıyorlardı. Anneleri, azıcık su ile ıslattığı ekmeği bebeklerine ağlayarak yedirmeye çalışırken, kendilerinin de açlıktan bayılmak üzere olduğu her hallerinden belliydi.
Yiyecek ancak çocuklara yettiği için yetişkinler muhtemelen günlerdir açtı; hepsi aşırı derecede zayıf ve güçsüz görünüyordu. Kadınlardan biri daha fazla dayanamayıp bayıldığında, çocuklarının feryadı ortalığı çınlattı. Ona sarılıp gözyaşı döken bebekleri görünce ben de kendimi tutamadım. Kalbim bu ağır tablo karşısında paramparça olurken, yanımdaki adamla birlikte o tarafa doğru adımladım.
Adamlardan biri kadının nabzını kontrol ederken başını olumsuz anlamda salladı. "Durumu çok kötü!" dedi endişeyle. "Haftalardır doğru dürüst bir şey yememiş, böyle devam ederse fazla dayanamaz."
"Ona yiyecek bir şeyler getirin!" diye emretti kumral adam.
"Efendi Zevir, sadece sizin için ayırdığımız ekmek dışında yiyecek hiçbir şey kalmadı," diyerek itiraz etti hızla bu tarafa doğru gelen siyah saçlı genç kadın. Kocaman ela gözleri, beyaz teni ve küçük yüzüyle oldukça güzeldi.
"Öyleyse ne duruyorsunuz? Hemen o ekmeği getirip ona yedirin!"
"Ama efendim, siz de tam üç gündür hiçbir şey yemediniz," diye üsteledi kadın.
Zevir'in bakışları kararlıydı. "Ben idare edebilirim Saris, sen onunla ilgilen."
Adının Saris olduğunu öğrendiğim kadın yere çöküp elini baygın kadının göğsüne koyduğunda etrafı saran beyaz ışıkla birlikte kadın hafifçe kıpırdandı. Sanırım Saris bir şifacıydı. Kadın saniyeler içerisinde gözlerini açarken gelen ekmeği küçük parçalara bölüp elleriyle besledi onu. Saris'in fazlasıyla merhametli biri olduğu yüzünden bile anlaşılıordu. Benim gibi o da kendini tutamamış, bir yandan ağlıyordu.
Orada öylece kaldığım birkaç dakikanın ardından kolumdan sertçe çekilmemle irkildim. Zevir beni bir köşeye çektiğinde ona ayak uydurmaktan başka bir şey gelmemişti elimden. Bunca insanın önünde efendi diye bahsettikleri bir adamı dövemezdim sonuçta.
"Şimdi anladıysan her şeyi, artık bizi ne için oraya çağırdığın konusuna gelebiliriz. Tabii en başından beri tek derdin bizi aşağılamak değilse."
"Hayır," dedim aceleyle. "Sizi aşağılamak gibi bir derdim yoktu. Sadece sizi sınamak istemiştim," dedim dürüst olmayı seçerek. "Size bir iş teklifiyle geldim. Eğer benim için çalışmayı kabul ederseniz şu an kazandığınızdan çok daha fazlasını kazanırsınız. Üstelik kızlarınızı o cehennemden kurtarıp onlara da kimsenin onurlarını kıramayacağı işler verebilirim."
"Sen kimsin de tüm bunları yapacaksın?" diye sordu kuşkuyla kısılmış gözleri üzerimde gezinirken.
"Yakında Afsur Kalesi'nde bir asker seçimi olacak. Eğer son seçmelere kalabilirseniz kim olduğumu öğrenebilirsiniz," dedim düz bir sesle. Eğer yeteneklilerse son seçmelere kaldıklarında kendi güvenliğim için oluşturacağım birlikte onları seçecektim.
Onları seçtiğim için Voren ailesi onlara rüşvet teklif edecekti ve satın almaya çalışacaktı. İşte bu kısımda o rüşveti kabul edip onlara sadık gibi davranacaklardı. Hem aldıkları para ile halklarını kalkındıracaklar hem de gizlice bana ve aileme sadık olacaklardı. O zaman bu evrende biraz daha rahat hissedebilirdim.
Şimdi bir an önce kaleye dönüp Arvın anlamadan hiç oradan ayrılmamışım gibi davranmalıydım. Aksi halde kuşkularını üzerime çekmiş olurdum ve Savaş Bakanı'nı öldürmeye teşebbüs ettiğim için idam edilebilirdim. Bu kesinlikle istediğim bir son değildi.
"Şimdi buradan çıkmama yardım etmelisin; yokluğum anlaşılırsa ne size ne de kendime yardım edemem."
"Gitmene izin veriyorum ama eğer buradan birine bahsedecek olursan her nerede olursan bulur doğduğuna pişman ederim seni."
"Güneyin insanlarıyla bir derdim yok. Aksine size bir şans veriyorum ama iyi niyetimi suistimal ederseniz o zaman ben seni ve o haydut kılıklı arkadaşlarını doğduğunuza pişman ederim."
"Bekleyin!" diye bağırdı buraya doğru koşarken Saris. Yanımıza ulaştığında elindeki karışımdan az bir şey alıp bana doğru uzandı. "Bu yaran için," dedi yüzümdeki yaraya dokunurken parmakları. "Çok iyi bir merhemdir, birkaç güne tamamen iyileşirsin, iz bile kalmaz," dedi gülümseyerek.
"Teşekkür ederim," dedim gülümsemesine karşılık verirken.
O sırada eliyle bir portal açan Zevir, tehdit dolu bakışlarını üzerimden eksik etmezken, "Portaldan geçerken aklından nereyi geçirirsen orada olacaksın," dedi düz bir sesle. Tek baş hareketiyle onu onayladıktan sonra portaldan geçtim ve söylediği gibi aklımdan geçirdiğim yerdeydim. İza'nın odasında.
Üzerimde bu kıyafetlerle direkt Arvın'ın odasına geçmek intihar olurdu. O yüzden İza'nın odasına gelmeyi daha doğru bulmuştum. İza aniden odada beliren halimi görünce okuduğu kitaptan başını kaldırıp hayret dolu bakışlarını üzerimde gezindirdi.
"Leydim!" dedi heyecanla.
"En son Aliz diyordun," diyerek onu düzelttiğimde şaşkınlığından zerre kaybetmemişti. Hızla bana doğru adımladığında,
"Siz buraya nasıl geldiniz? Yoksa güçlerinizi kontrol etmeyi mi öğrendiniz?"
Ah keşke Aliz'in güçlerinin tamamını kullanabilseydim. Zamanı nasıl geriye aldığımı bile hâlâ çözememiştim. Ama bir şekilde çözüp bu dünyaya adapte olsam her şey çok daha kolay olaurdu.
"Hayır," dedim başımı olumsuz anlamda sallarken. "Sadece bir arkadaşımdan yardım aldım."
İza aceleyle yanıma gelirken, "Leydim, hemen üzerinizdekilerden kurtulmalısınız. Kalede büyük bir olay olmuş sanırım. Önlemler en üst seviyede. Sizi biri böyle görürse çok kötü şeyler olabilir."
"Haklısın," dedim üzerimdekilere bakarken. "Ve yıkanmalıyım da," diye ekledim. Üzerim içki ve kan kokuyordu.
İza benim için giyecek bir şeyler ayarlarken ben de banyoya girip yıkanmaya koyuldum. İyi ki İza'yı böyle bir odaya yerleştirmiştim; aksi takdirde o küçücük hizmetçi odalarında küvete su doldurmakla uğraşıyor olurduk.
İza'nın banyosunda da aynı kaplıca havuzundan vardı. Belimde ve kasıklarımda tuhaf bir sızı geziniyordu ve neredeyse her yerim ağrıyordu. Sanırım bugün bebeğimi de kendimi de fazla yormuştum. Sıcak su tüm ağrılarıma iyi gelirken elimden geldiğince hızlı bir şekilde yıkanıp İza'nın kapıdan uzattığı korseyi giyindim.
Odaya döndüğümde İza yatağın üzerine mor, güzel bir elbise bırakmıştı. Sanırım benim için en güzel elbisesini seçip getirmişti. Ona minnetle bakıp teşekkür ettiğimde gülümseyerek elbisenin düğmelerini kapattı. Saçlarımı kurutup dağınık bir topuz yaptıktan sonra yüzüm için bir krem sürüp yara izlerini kapatmıştı. Artık çok daha iyi görünüyordu ve fark edilmesi imkansızdı. Benim için yiyecek bir şeyler getirmek üzere odadan ayrıldı. Gerçekten açlıktan ölmek üzereydim ve şimdi o çocukların çaresizliğini çok daha iyi anlıyordum.
İza elinde büyük bir tepsi yemekle döndüğünde yemeklere gözümden kalpler çıkarak baktım. İştahımı kabartmıştı; görüntüleri ve kokuları da her zamanki gibi rahatsız edici değillerdi. Kızarmış tavuk, haşlanmış sebzeler ve bir tepside pişirilmiş tuhaf bir hamur vardı. Bunun yanında hayatımda ilk kez gördüğüm meyveler ve ekmek de masada yerini alıyordu.
"Hiçbirinde mideni rahatsız edecek bir şey yok," dedi gülümseyerek. "Bunları gönül rahatlığıyla yiyebilirsin."
Hızla teşekkür edip önümdeki yemeklerle aşk yaşamaya başlamıştım. Uzun zaman sonra ilk defa karnımın gerçekten doyduğunu hissederken bu sebze türüne bayılmıştım. Meyveler ise çok sıra dışıydılar. Soluksuz yediğim yemeğin ardından başımı kaldırdığımda beni izleyen bir çift gri göz görmeyi kesinlikle beklemiyordum.
Onu görmemle ağzımdaki suyu tam yüzüne karşı püskürürken bir dizi öksürük krizi karşılamıştı bedenimi. Beni utançtan kurtaran şey onun çoktan zamanı durdurmuş olmasıydı. Neyse ki ağzımdan çıkan su damlacıkları öylece havada kalmıştı da ona ulaşmamıştı.
Ben de diyorum yediğim lokmalar neden boğazıma diziliyor... Belki de aşağıya inemiyorlardı.
Öksürmekten nefes alamazken Arvın hızla bulunduğu koltuktan kalkıp beni de peşinden sürükledi. Odanın küçük balkonuna çıktığımda derin nefesler almaya başlayarak kendimi sakinleştirdim. Aksi halde bu öksürük krizinden kurtulmamın pek oluru yok gibiydi. Kendimi toparladıktan sonra yanımda dikilen kalasa kızgın gözlerle bakıp konuştum.
"Bir genç kızın odasına böylece giremezsin!"
"Zamanı dondurmuştum," dedi umursamaz bir tavırla.
"Zamanı dondurduğunda çıplak da olabilirdi!" dedim ona göz devirip bakışlarımı karanlık gökyüzüne çevirirken. Farkında bile değildim ama içten içe güneşin doğmasını bekliyordum. Karanlık bir evrene alışmak hiç de kolay değildi. Hep geceyi yaşamak içimi karartıyordu.
"O benim karımın yanında neden çıplak oluyor?"
"Saçma düşüncelerini bir an önce silmeni tavsiye ederim!" dedim öfkeyle. "Ben burada olmadığım bir senaryodan bahsediyorum."
"Senin burada olduğunu anladığım için geldim zaten," dedi bıkkın bir nefes verirken. "Enerjini hissedebiliyorum."
"Ne?" dedim şaşkınlıkla.
Ne demek enerjimi hissediyordu?
Nerede olduğumu enerjimden anlayabiliyor muyduydu yani?
"Evet," dedi sanki içimi okumuş gibi. Eğer büyünün bana tesir etmediğinden emin olmasam şu an kendimi şu balkondan aşağı atardım. "Ve bugün enerjini hiç olmaması gereken bir yerde hissettim," diye mırıldandı. "Eğer bana söyleyeceğin şeyler varsa şimdi söylemenin tam zamanı."
Bu cümleden etkilenip her şeyi itiraf edecek kadar amatör mü sanıyor bu beni?
"Sana söyleyecek hiçbir şeyim yok!" dedim sertçe.
"Kocandan bir şeyleri saklamak sana hiçbir şey kazandırmaz!" dedi aynı sertlikle. Öfkeden çenesi seğiriyordu ama umurumda bile değildi. O bendedn her şeyini saklamıştı. Hayatıma neden girdiğinden ölümüne kadar her şey bir muammayken benimle nasıl böyle konuşabiliyordu ki?
Bir şeyleri hatırlamıyor olması o şeyleri yapmadığı anlamına gelmezdi. Gayet de güzel yapmıştı. Gelip hayatımı altüst etmişti ve ben ona sırf hatırlamıyor diye bunların hesabını bile soramamıştım.
"Sahte kocam!" diyerek onu düzelttim. "Sahte kocam, ilişkilerinde yeterince dürüst biri misin de bana gelip böyle konuşabiliyorsun?"
"Ben sana hiç yalan söylemedim!"
"Emin misin?" dedim üzerine doğru yürürken. Artık içimde tuttuklarım canıma tak etmişti. Sürekli hesap soran oydu ama en çok hesap vermesi gereken kişi de oydu. Onu seviyor olmam yaptığı her halta göz yumacağım anlamına gelmezdi. Üstelik Güneyli kızların gördüğü muameleye dur demediği için ona hâlâ çok öfkeliydim. Ben bile birkaç günde görmüştüm olanları ama o bunca zamandır halkının Güneylilere nasıl zulmettiğini fark edememiş miydi?
"Senin benden sakladığın bir evren gerçeklik var!" dedim öfkeyle ellerimi sertçe göğsüne vurup onu ittim ama tek adım bile sarsılmamıştı yerinden.
"Arvın Rowen, sen ilişkilerinde zerre şeffaf olmayan biri olarak bana bu konuşmayı yapacak son kişi bile değilsin." Göğsündeki ellerimi bileklerimden yakalayıp beni kendine doğru çekti.
"Senden sakladığım hiçbir şey yok!" diye kükredi yüzüme. "Bilmen gerektiği kadarını biliyorsun, o kadar."
"Sen de öyle!" dedim ellerimi ondan kurtarıp omuz atarak yanından geçtiğimde. "Senden sakladığım hiçbir şey yok, sadece bilmen gerektiği kadarını biliyorsun!"
Arvın’ı arkamda bırakıp odadan çıktığımda, öfkeyle attığım adımlar yeri dövüyordu. Birlikte kaldığımız odaya girip kapıyı hızla kilitledim. Onu görmeye bile tahammülüm yoktu. Öfkem hala dinmemişti; kontrolümü kaybedip yüzüne iki tane patlatırsam, beni saçlarımdan kale kapısına asar diye korkuyordum. Çünkü karşımda, saçımın teline dünyaları yakacak olan o adam yoktu artık. Daha çok, beni öldürmek için doğru zamanı kollayan bir yabancı gibiydi.
Arvın’ı düşünmeyi bir kenara bırakıp derin bir nefes aldım. Sakinleşmeli ve asıl amacıma odaklanmalıydım. Gözüme ilişen kitaplığa doğru adımlarken, tek isteğim o lanet kitabı bir an önce bulmaktı. Arvın yokken etrafı rahatça arayabilirdim. Kitap sırtlarında hızla göz gezdirirken, umudumu diri tutmaya çalışıyordum. Bu kitap, artık hayatımın en büyük belası haline gelmişti.
Arvın’ın kitaplığı, Valerion tarihinin en nadir eserlerine ev sahipliği yapıyordu. Krallığın en kritik dönemlerini anlatan ciltlerle doluydu burası. Valerion ilk kurulduğunda tek bir krallıktı; Kral Rin ve Kraliçe Sova, dört çocukları için toprakları dört bölgeye ayırmış ve her birine ayrı bir hakimiyet vermişti. Ancak başka bir evrenden sızan iblisler, kardeşleri içten içe birbirine kışkırtmıştı. Başlarda birbirlerine el kaldırmasalar da, nesiller değiştikçe o sinsi kin meyvelerini vermiş ve iç savaşlar patlak vermişti. İblisler, zayıf düşen ve parçalanan Valerion halkını gizlice avlamaya başlamıştı.
Güneyi yerle bir ettiklerinde niyetleri nihayet gün yüzüne çıkmıştı. Şimdi ise tüm Valerion topraklarına göz dikmişlerdi. İnsanlar onların gerçek, canavarca yüzünü görmüştü ama bazı şeyler için artık çok geçti.
Elimdeki tarih kitabını bir kenara bırakıp çalışma masasındaki çekmeceleri karıştırmaya başladım. İlk iki çekmece kolaylıkla açılsa da üçüncüsü inatla kapalı kalıyordu. Kilitliydi. İçimden bir ses o defterin burada olduğunu fısıldıyordu. Arvın, o deftere dokunduğumu biliyorsa onu kesinlikle kolayca erişebileceğim bir yere bırakmazdı. Peki, anahtar neredeydi?
Öfkeyle çekmeceye bir tekme savurduğumda, ayağıma saplanan acıyla yüzümü buruşturdum. Bu lanet çekmece hangi ağaçtan yapıldıysa, resmen ayağımı kırmıştı!
Tam o sırada, odaya ne zaman girdiğini fark etmediğim Arvın önümde belirdi. Küstah bakışlarını üzerime dikmişti. Kapıyı kilitleyerek bir büyücüyü dışarıda tutabileceğimi sanmak... Kabul ediyorum, pek mantıklı bir fikir değildi!
Onu görmezden gelerek masaya döndüm ve kitapları inceliyormuş gibi yapmaya devam ettim. Söyledikleri umurumda bile değildi. Eğer o benim kocamsa, eşyalarını paylaşmayı öğrenmeliydi. Gerçi Arvın, normalde benden hiçbir şeyini esirgemezdi; sadece bu dünyada fazla korumacı, fazla mesafeliydi.
"Ne halt ediyorsun?" diye sordu, kuşku dolu bakışları üzerimde gezinirken.
"Kör müsün?" diye karşılık verdim, sesimin sinir bozucu çıkmasına özen göstererek. "Okuyacak kitap bakıyorum."
"Görüyorum," dedi alayla. Kendini sandalyeye bırakırken gözleri az önce talan ettiğim masanın üzerinde gezindi. "Yine eşyalarımı izinsiz karıştırdığını gördüğüm gibi..." Hoşnutsuz sesi kulaklarıma dolduğunda dudaklarım sinsi bir gülüşle kıvrıldı.
Masaya yaklaşıp tam Arvın’ın uzandığı kitabı ondan önce kaparken, "Eşler arasında böyle şeylerin lafı olmamalı, sevgili kocam," dedim sahte bir gülümsemeyle. Resmen damarına basıyordum.
"Haklısın, sevgili eşim," dediği anda elini belime atıp beni hızla kendine çekti. Neye uğradığımı şaşırmıştım. Tek bir hamleyle, nefesi tenime değecek kadar yakınıma gelmişti. Kalbim göğüs kafesimi döverken tepki bile verememiştim. Belimi kavrayan kolu sertleşirken, boştaki elini açtı. Mavi bir ışık parlayıp söndü ve avucunda ihtişamlı, altın bir kutu belirdi. Kutuyu açıp içinden çıkardığı bileziği nazik hareketlerle bileğime geçirdi.
"Ne yapıyorsun?" diye sordum şaşkınlıkla.
"Sevgili eşime ufak bir hediye," dedi gülümseyerek. "Düğün hediyen ancak elime ulaştı. Umarım beğenirsin." Beni serbest bıraktığında hızla ondan uzaklaştım.
Bileğimi kaldırıp hediyeyi incelerken Arvın’ın yüzünde memnun bir ifade vardı. Altın bir ejderha, sanki canlıymışçasına bileğime sarılmıştı. Ejderhanın ağzında parlak, kan kırmızı bir taş duruyordu. Bileziği taktığı an taşlar ışıldamaya başladı; sanki ejderhanın gözleri o an aralanmıştı. İşçilik muazzamdı, her bir pulu incelikle işlenmişti. O kadar zarif duruyordu ki bir süre gözlerimi ayıramadım.
Başımı kaldırdığımda, onun beni o hoşnut gülümsemeyle izlediğini gördüm.
"Teşekkür ederim," dedim kısık bir sesle.
Yanaklarımın yandığını hissediyordum. Utanmak pek tarzım değildi ama ondan böyle bir hamle beklemiyordum. Üstelik o gülümseme... Kalbimi tekletmeye yetmişti. Bana daima gözlerinin içi gülerek bakan o adamı çok özlemiştim. Onu bu kadar yakınımda görüp de dokunamamak, sarılamamak içimde bir yerleri sızlattı.
Gözlerim dolmaya başladığında bakışlarımı kaçıramadım. Hıçkırıklarım boğazımda düğümlendi. Hızla arkamı dönüp kendimi banyoya attım ve kapıyı kapatır kapatmaz gözyaşlarımı serbest bıraktım.
Kapının arkasına çökerken sesim duyulmasın diye elimi ağzıma kapattım. Kendimi durduramıyordum. Kimsesiz kaldığım bu yabancı dünyada, tanıdık tek bir gülümseme bile umutlanmama yetiyordu. Oysa o çok uzaktı. Aramızdaki uçurumu fark etmemek için aptal olmak gerekirdi. Arvın beni hala hatırlamıyordu. Ben sadece, onun buz gibi bakışlarında tutunacak bir parça eski sıcaklık arıyordum, o kadar.
Birkaç dakika sonra kapının tıklatılmasıyla olduğum yerde hızla toparlandım.
"Aliz, iyi misin?" Arvın'ın kapının hemen ardından gelen sesi beni kendime getirirken hızla bulunduğun yerden kalktım. Elimin tersiyle gözyaşlarımı silerken derin birkaç nefes alıp sakinleşmeye çalıştım.
Toparlandığıma emin olduktan sonra kapıyı açıp dışarıya doğru adımladım; ama bakışlarım yerde olduğu için Arvın'ın kapının hemen önünde dikildiğini görememiştim ve attığım adımlarla burun buruna gelmiştik. Onu bu kadar yakınımda bulmanın şaşkınlığıyla gözlerim aralanırken o, bir adım bile geri gitmeden karşımda durdu. İlgili bakışları yüzümde gezinirken "İyi misin?" diyerek sorusunu tekrar etti.
"İyiyim," dedim düz tutmaya çalıştığım sesimle ama aslında paramparça hissediyordum. Yalnızlık her hücreme işlemişti ve ben gerçekleri en çok güvendiğim kişiyle bile konuşamıyordum. "Ben senin yıllarca sevdiğini söylediğin o kadınım," diyemiyor, bir bebeğimiz olacağı gerçeğini bile ondan saklamak zorunda kalıyordum.
Parmakları yanağıma dokunurken kalbim amansız bir acıyla titredi. Ufacık bir dokunuşuna bile hasret kalmıştım. Üzerime doğru eğilip aramızdaki tüm sınırları aştığında, içimde ne denli büyük bir kıyameti tetiklediğini bilmiyordu. Kaşları hafifçe çatılırken gördüklerinden memnun olmadığı mimiklerine yansıyordu. "Sen ağladın mı?" diye sordu. Sesi kuşkulu, biraz da kızgın bir tondaydı.
Bakışlarımı ondan kaçırıp iki adım gerilediğimde yüzüme sahte bir tebessüm takındım.
"Ağlamadımm..." dedim. Saim duygusuz bir tona bürünmüştü. "Sadece bugün biraz kötü hissediyorum kendimi."
"Hasta mısın?" diye sordu. "Bir yerin mi ağrıyor?" Gözlerindeki telaş, özlediğim adamın telaşıydı. Ama duyguları boştu; tıpkı zihninde silikleşmiş, bana ait olan anıları gibi.
Kalbim ağrıyor. İyileştirebilir misin sevgilim?
"Hayır, sadece..." dedim uygun bir yalan ararken. Karşısında kekelememek için kendimi zor tutuyordum. "Sanırım Batı'nın havasına henüz alışamadım."
"Sarun'u çağırmamı ister misin?" diyen ilgili sesi kulaklarıma dolduğunda ona hafifçe gülümsedim.
"Hayır, pek ciddi bir şey değil. Baş edebilirim," dediğimde nihayet ısrarcı tavrından vazgeçip iki adım gerileyerek geçmem için alan tanıdı.
Onu arkamda bırakırken kaçarcasına odadan çıkmaya yelteniyordum ki "Nereye gidiyorsun?" diyen sesi olduğum yerde kalmamı sağladı.
Sorgulayıcı tavırları, bana karşı duyduğu şüphelerin arttığını gösteriyordu. Artık attığım adımlarda çok daha dikkatli olmalıydım. En son yaptıklarım yüzünden tüm şüphe okları üzerime çevrilmişti. Herkesi kandırsam da onu kandıramıyordum anlaşılan. Sabah gelir gelmez beni araması, yanımdan ayrılmaması ve sürekli sorular sorup imalarda bulunması bunu açık ediyordu. "Ensendeyim," demenin bir başka yoluydu sanırım bu.
"İza'yı bulacağım," dedim hiçbir şey yokmuş gibi rahat bir tavır takınmaya çalışarak. "Az önce sayenizde birden kaybolmuş oldum gözlerinin önünden. Beni merak etmiş olmalı. İzninizle prensim," dedim ve zarif bir selamlama ile odadan çıktım.
Kandiller tarafından aydınlatılmış ihtişamlı koridorda ilerlerken aklım yine çok meşguldü. Bu işin sonunda bebeğim için babasını bırakmam gerekebilirdi. Arvın bizi hatırlamazsa yapabileceğim hiçbir şey yoktu. O zaman hamileliğim ortaya çıkmadan dünyaya dönmek en iyisiydi. Sadece gitmeden elimden geleni yaptığımı hissetmeliydim. Yeterince savaş vermezsem bir ömür bunun pişmanlığını çekeceğim kesindi.
Şimdi ise kendi geleceğimi kurtarmak için önce Aliz'in geçmişini öğrenmem gerekiyordu. Bunu yapabileceğim tek kişi İza'ydı ve ondan gereken bilgileri almalıydım. Artık bir şeyleri kovalayıp kovalayıp elimin boş kalmasından bıkmıştım. Ne Kader Kitabı elimdeydi ne de Aliz'in geçmişi. Cadı neden bu konuda bana yeterince şeffaf olmuyordu?
Artık cadıya güvenemezdim. Hem onu ne kadar tanımıştım ki?
Bana söylediği birçok şey eksik veya yanlışken onun verdiği iple kuyuya inmek ne kadar doğruydu?
Belki de yapmam gereken tek şey Arvın'a karşı dürüst olmaktı. Sonrasında kendi dünyama dönmeliydim ve Arvın da eğer bizi istiyorsa dünyaya gelmeliydi. Bunu daha önce yapmıştı, şimdi neden yapamayacaktı ki?
Üstelik Valerion'da kalmek her türlü aptallık olurdu. Bebeğimi böyle bir dünyada, savaşların ortasında nasıl büyütecektim ki?
Halkın sefalet çektiği bir yerde yediği her lokmadan utanmaz mıydı insan?
Ve benim geride bıraktığım bir ailem vardı. O zamanlar yaşadığım ağır depresyon halinden dolayı hiçbir şey umurumda olmasa da şimdi onları özlediğimi hissediyordum. Yıllarca bana en güzel şekilde bakan aileme, onları terk ederek mi teşekkür edecektim?
Peki dünyaya döndüğümde, evlendiğimi bile hatırlamayan insanlara bebeğimin babasını kim olarak tanıtacaktım?
Bu iş neresinden tutsam elimde kalıyordu.
Adımlarım İza'nın kapısında durduğunda kapıyı hafifçe tıklattım. İçeriden ses gelmemesi üzerine ikinci kez tekrar edip beklemeye başladım. Geçen dakikalar umudumu tüketirken kapıyı hafifçe araladığımda odayı boş bulmuştum. İza odasında yoktu. Harika! Yine kovalamaca oynamaya başlamıştık.
Arkamda beni bir gölge gibi takip eden Artus'la kalenin merdivenlerini inerken, "Kael'e akşam buluşmak istediğimi söyle," diye fısıldadım. Ortalıkta kimse görünmese de gizlice peşimize birilerini takmış olabilirlerdi. Bu yüzden tedbirli olmakta fayda vardı.
"Eğlence evi kapatıldı leydim. Prens sabahki olaydan sonra eğlence evi ve muadillerinin kapatılmasını emretti."
"O zavallı yerin ne kadar aptalca şeylere hizmet ettiğini gördü demek."
Artus beni destekleyecek herhangi bir yorumda bulunmazken rapor vermeye devam etti. "Ayrıca kalede ve şehirde güvenlik en üst seviyeye çıkarıldı. Kale içerisinde büyü taşları kullanılıyor, bu yüzden majesteleri prens dışında kimse kale içerisinde büyü yapamıyor. Yani kaleye giriş çıkışlar sadece kale kapılarından yapılmak zorunda."
"Ahh lanet herif!" dedim ayağımı öfkeyle yere vurarak. "Bu hiç iyi olmadı işte." Şimdi kale kapısından çıkacak bir yol bulmalıydım. Sanırım asker ya da hizmetçi kılığına girmek en doğrusu olurdu ama eğer yakalanırsam bunu açıklayamazdım.
"Öyleyse Kael'e nasıl haber vereceksin?" diye sordum merakla. Kimse büyü yapamıyorsa Artus da büyü yapamıyor olmalıydı. Tabii onun diğerlerinden daha özel mistik güçleri yoksa.
"Bunu kalenin dışına çıkıp halledeceğim. Kaleden çıkarken sorun yaşayan ben değil, sizsiniz leydim," dedi gülümseyerek. Harika, benimle alay ediyordu. Onun bu gıcık tarafını görmezden gelerek direkt aklımdakileri dile getirdim.
"Akşam lezzetli ve düzgün yemekler yapan bir yere gitmek istiyorum," dedim iştahla. Çok aç bir kurt vardı sanki içimde ve benim o küçük kurdu acilen etle beslemem gerekiyordu. Tabii mümkünse fare veya tavşandan uzak, düzgün bir etle!
Artus istediklerimi yerine getirmek için ayrıldığında uzun bir süre bahçede dolaşmak zorunda kalmıştım. Bu kaleyi daha yakından gözlemlemem ve kafamda haritalaştırmam gerekiyordu. Şimdi fark ediyordum ki bahçe ve diğer binalar hakkında o kadar da bilgi sahibi değildim. Bu iş üzerine odaklanmalıydım.
Kalenin arka bahçesinde yürürken karşımdaki ihtişamlı binayı inceliyordum. Her yeri detaylı bir şekilde gözlemlerken sanki sadece bir gezintiye çıkmış gibi temiz havayı içime çektim. Her yer kandillerle aydınlatılmıştı. Büyücülerin mistik güçleriyle yetiştirilen çiçekler bahçeyi süslüyordu. Güneşin yokluğunu birçok alanda büyülerle kapatmaya çalışsalar da verim elbette ki azdı. Çünkü taşa sahip olan büyücü sayısı da azdı. Eğer büyücüler güçleri için taşları kullanmak zorunda olmasaydı her şey çok daha kolay olabilirdi. Herkes yaptığı büyülerle kendi bahçesinde yiyeceği besini yetiştirip ailesini kurtarabilirdi; ama sanki Valerion sadece güneşin yokluğuyla değil, bir de taşlarla lanetlenmiş gibiydi.
Sahi, neden taşlar olmadan büyü yapamıyorlardı?
Ya da gücün taşlardan geldiğine mi inandırılmışlardı?
Peki o zaman kendilerine nasıl büyücü diyorlardı? Belki de her şey algıyla ilgiliydi. Eskiden taşlar sadece bir kontrol aracıyken şimdi her şeyin anahtarı gibi görülüyorlarsa, bu nasıl düşündükleriyle alakalı değil miydi?
Valerion hakkında öğrenmem gereken daha çok şey vardı. Her ne kadar Arvın'ın beni izlediği o bir haftada Jorion Kalesi'ndeki tüm kitapları bitirmiş olsam da, burada çok daha kapsamlı kaynaklarla karşılaşıyordum. Arvın'ın bu konuda eşsiz bir arşivi olduğu kesindi. Fırsat bulduğumda göz attığım bazı kitaplarını bitirebilirsem, Valerion hakkında çok daha fazla bilgi sahibi olabilirdim. Bu fikri yapılacaklar listeme ekleyip zihnime not ettim.
Bahçedeki büyük gölete doğru yürüp kenarındaki taşlardan birinin üzerine çıktım. Göletin yüzeyi rengârenk çiçeklerle kaplıydı ve derinliklerinde yüzen büyülü canlılar vardı. Işıltıları suyun altından bile seçilebilirken muazzam bir görsel şölen sunuyorlardı.
Elimi suya daldırdığımda, suyun üzerindeki çiçeklerden birini avucuma alıp ayağa kalktım. Üzerinde hafif bir ışık parıltısı geziniyordu. O büyüleyici koku, daha burnuma yaklaştırmadan içime dolmuşti bile. Çiçeğin efsunlu kokusunu daha iyi solumak adına burnuma götürdüğümde, aniden keskin bir sızı genzimi yaktı. Avucumdaki çiçek suya düşerken başımın dönmesi ve ayaklarımın titremesi bir oldu. İçime çektiğim o koku beni büyülemiş, resmen tüm enerjimi emip bitirmişti.
Başım şiddetle dönerken geriye doğru bir adım attım. Hemen sudan uzaklaşmalıydım; zira bu halde suya düşersem oradan bir daha çıkamayacağımı biliyordum. Ama tam o anda sırtıma aldığım sert bir darbeyle dengemi tamamen kaybettim ve öne doğru sendeledim. Tam suya gömülmek üzereydim ki bileğime dolanan bir el beni havada yakaladı. Bakışlarım onun nefret dolu gözlerine kenetlendiğinde, bana küçümseyici bir tavırla fısıldadı.
"Senden kurtulmak için gün sayarken, ölüme kendi ayaklarınla mı gidiyorsun kaltak?" O iğrenç ses kulaklarıma dolduğunda midemin bulandığını hissettim. "Şimdi yaşamak istiyorsan bana yalvarmalısın; çünkü o zehirli suya düştüğün anda, diğer tüm kurbanlarım gibi ölüp gideceksin."
Beni iten de, beni boşlukta tutup tehdit eden de oydu. Meri Voren, beni öldürmek istediğini bizzat itiraf ediyordu. Bu ne cüretti ki benimle böyle konuşabiliyordu? "Diğer tüm kurbanlarım gibi..." Demek ki daha önce burada birçok kişiyi katletmişti!
"Kaltaklık tahtını kimseye bırakmayan sensin, sürtük!" dedim ve dirseğimi sertçe karnına geçirip hızla onu da kendimle birlikte döndürdüm. Artık suya yakın olan oydu ve onu tutan taraf bendim. Tek farkla; benim elim onun boğazındaydı ve o, şu an benden çok daha zavallı bir durumdaydı.
Neyse ki çiçeğin tesiri çabuk geçmişti de kendimi toparlamıştım.
Meri'nin öfkeli bakışları üzerimde gezinirken, "Bunu yapamazsın!" diye çırlayıp uzun tırnaklarını elime geçirdi. Onun bu çırpınışları canımı acıtmaktan çok keyfimi yerine getirmişti. Öfkeli sesi kahkaha atmama neden oldu.
"Sen beni öldürmeye kalktın!"
Yüzündeki öfke bir anda yerini sinsi bir parıltıya bıraktı ve hiç olmadığı kadar nazik bir tavır takındı. "Hayır, seni kurtardım," dedi öksürükleri arasında. Bakışları sürekli arkamda bir yerlere dokunup duruyordu. "O çiçek yüzünden halüsinasyonlar görüyor olmalısınız prenses, lütfen bırakın beni!"
Arkamdaki her kimse ona rol kestiği aşikârdı; yoksa Meri ölse bile böyle konuşacak biri değildi. Onunla daha fazla uğraşmak istemeyerek hızla elimi çektim boynundan ama o, öne doğru bir adım atmak yerine geriye doğru bir adım atıp kendini suya bıraktı.
Gözlerim şaşkınlıkla kocaman olurken, ben daha tepki bile veremeden Arvın'ın ölüm vadeden o soğuk sesi bahçede yankılandı.
"Ne oluyor burada?"
Arvın öfkeyle baktı gözlerime. Meri düşmeden hemen önce zamanı durdurmuştu ama yine de kadının dizleri suya gömülmüştü. Beni geçip Meri'yi kolundan yakaladığında zaman yeniden akmaya başlamıştı. Arvın onu kolundan tutup sudan çıkarırken, Meri kolunu onun boynuna dolayıp ona iyice yaklaştı. Islanmış, titreyen vücudu ve dolu gözleriyle zaten bu anı bekliyordu; hemen mağdura yatıp ağlamaklı bir sesle konuştu.
"Bu kadın beni öldürmeye çalıştı! Ben... Ben sadece onu sudan uzaklaştırmak istemiştim oysa beni itti!"
Onun bu haline karşı dudaklarım alayla kıvrıldı. Ne yani, dahiyane planı bu muydu? Bana iftira atarak nereye varabileceğini zannediyordu bu manyak? Alaylı bakışlarımı Arvın'a yöneltip gülümsedim. Bakalım kime inanacaktı? Bunu gerçekten merak ediyordum.
Arvın'ın soğuk bakışları yüzüme çivilendiğinde, "Prenses, odana çık," dedi düz bir sesle.
"Odama çıkacak hiçbir şey yapmadım ben!" dedim ona ölümcül bakışlar fırlatırken. O kadın kollarındaydı, ona bu kadar yakındı ve benden odama çıkmamı mı istiyordu?
"Konuşacağız," dedi Meri'yi kucağına alıp ayağa kalkarken. Sesi itiraz kabul etmez bir tondaydı ama umurumda bile değildi. O kadını kollarına aldığı an bitmişti. Ona açıklama falan yapmayacaktım; bunu hak etmiyordu.
***
Arvın'ı umursamamak için kendimi başka işlere verip neredeyse günün geri kalanını bahçede çiçeklerle geçirmiştim. Onun ne söylediği veya o kadınla ne yaptığı umurumda bile değildi. O kadını kucağına alması bile kafamda bin tane suikast planı kurmaya yetmişti. Şimdi ise o ikisini öldürmemek için insanüstü bir çaba sarf ettiğim kesindi.
Akşamüstü Artus'un getirdiği hizmetçi kıyafetlerini giyip pelerinimi başıma geçirdim. Nihayet kendimi oyalamak için kaleden kaçma vaktim gelmişti. Arvın'ın akşam önemli bir toplantısı vardı. Muhtemelen yemeğe bile inecek vakti olmayacaktı. Diğerleri de umurumda değildi. Akşam yemeğine katılmayacaktım. Artık kimseye hesap vermek gibi dertlerim yoktu, eski kocam da buna dahil!
Evet eski kocam! O Meri denen şeytanı kucağına aldığı an eskidi! Düşündükçe sinirlerim tepeme çıkıyordu. O ikisini ve ne haltlar karıştırdıklarını daha fazla düşünüp kendime ve bebeğime eziyet etmeyecektim. Arvın eski Arvın gibi değildi ve şimdi ne yaptığından emin de olamazdım. Üstelik bana bin tane yalan söylerken ne kadar daha ona güvenebilirdim ki?
Yapacak çok şeyim vardı ve tüm bunların bana terapi gibi geleceği kesindi. Hem belki yine hırsızlarla karşılaşıp onların üzerinde tüm stresimi atabilirdim. Ah birilerini dövmek hiç de fena olmazdı. Özellikle gri gözlü ultra yakışıklı birilerini!
Gri gözlerini oyup yakışıklı suratını tanınmaz hale getirirdim belki, kim bilir.
Elimdeki sahte kimlikle buradan çok daha kolay çıkabilirdim. Buradaki kimlikler dünyadaki gibi akıllı kartlar halinde değillerdi. Belli renklerdeki taş semboller sizin kimliğinizi oluşturuyordu. Üzerinde isim vesaire yazmıyordu; sadece kalede hangi bölümde çalıştığınıza dair bir simge yer alıyordu. Zaten askerlerin kimlikleri siyah taştan yapılma sembollerdi. Hizmetçilerinki fildişi renginde, bakanlarınki ise kırmızıydı. Soyluların ise kendi özel kimlikleri vardı.
Alt tabakadan olunca kim olduğunuza değil, nereden geldiğinize bakılıyordu. Burada ailenizin soy ismi değerliyse isminiz değerliydi, yoksa kimse size adınızı sormuyordu bile. İşte bu tam bir Orta Çağ karanlığıydı bence. İsimsiz binlerce kişi ölse bile umursanmıyordu çünkü onlar isimsizlerdi. Birinin ölümünün kıymetli olması için bile soylu olması şarttı.
Ölen soylunun evinde üç gün yas tutulurdu. Ölen kişi kraliyet ailesindense bu süre bir haftaya kadar çıkardı. Kral içinse bu süre iki hafta kadardı. İki hafta boyunca tüm halk siyahlara bürünür, belli saatlerden sonra mumlar bile yakılmazdı. Resmen iki hafta boyunca hayat dururdu. Ama ölen kişi alt tabakadansa ailesi ve çevresi dışında ismi bile bilinmezdi. Hayat durmaz veya yas tutulmazdı. Zaten yoksul ailelerin yas tutmaya bile vakti olmazdı; hayata devam etmek, çalışmak ve yaşamak zorundaydı.
Bu sadece Ventoza Krallığı değil, tüm Valerion'da böyleydi. Aslında genel olarak sorunların tamamı bölgesel değildi. Evrensel bir çöküş yaşanıyordu. Arvın'ın neden Valerion'u kurtarmak için bu kadar çaba harcadığını anlıyordum. Çoğu geceyi uykusuz geçiriyordu. Çok okuyup düşünüyor ve bir çıkış yolu arıyordu. Belki de dünyaya gelmesinin sebebi de buydu. Şu an hatırlamıyordu ama belki de dünyadan alacağı bir şey her şeyi değiştirecekti.
Peki böyle bir şey varsa o ne olabilirdi ki?
Bu konunun üzerine çok düşünmüştüm. Bunun benimle pek ilgisi olduğunu zannetmiyordum artık, çünkü Arvın birden gelip benim hayatıma girmemişti. Akademiye yazılarak onun hayatına giren kişi bendim. İşte burada birçok teorim çürüyordu. O beni arıyor olamazdı ya da Aliz için gelmiş de olamazdı çünkü öyle olsa onun beni bulması gerekirdi benim onu değil.
Kapıda sıra bana geldiğinde tam geçecektim ki askerlerden biri kolumdan sertçe tutup beni durdurdu. Kalbim kulaklarımda atarken yüzümü açmamı istememesi için dua ediyordum çünkü o Arvın'ın sağ kolu olan askerlerden biriydi. Burada nöbet tutmuyordu, o da dışarı çıkıyordu ve sanırım beni gözüne kestirmişti. Yüzümü açmamı istediği anda beni tanırdı. O zaman dışarıya çıkmak bir yana, bunun hesabını vermem bile neredeyse imkansızdı.
Askerin adımları tam önümde durduğunda "Kimliğini göster!" dedi soğuk sesiyle. Hemen başımı eğip avucumdaki mavi taşı gösterdiğimde "Geç!" dedi sert sesiyle. Aceleci adımlarla kapıdan geçip dışarıya çıktığımda dikkatlice arkama baktım. Beni takip eden kimse yoktu. Yine de pelerinimi açmamayı tercih ettim. Ara yollardan giderken peşime kimsenin takılmadığını anladığımda rahat bir nefes almıştım.
Şehir merkezine doğru sakin bir şekilde yürüyüp yol boyunca başımıza gelen her şeyi tekrar ve tekrar düşünüyordum. Burada kalacaksam her şey için mantıklı bir cevap bulmam gerekiyordu ama bebek konusu bunu zora sokuyordu. Arvın'a diğer hayatımdan bahsetmeden bu bebeğin onun olduğunu nasıl kanıtlayacaktım?
Bebek doğduğunda İza'nın söylediği gibi omzundaki mühürden kim olduğu ortaya çıkacaktı ama o zamana kadar ne yapacaktım? Birkaç ay sonra karnım büyümeye ve bedenim kendini ele vermeye başlayacaktı. Bundan önce Arvın'ın her şeyi hatırlamasından başka umudum kalmamıştı.
Nihayet şehir merkezine geldiğimde kalabalığa karışıp zihnimi düşüncelerden uzaklaştırmaya çalışıyordum. Tüm sokaklar kandillerle süslenmiş, ışıl ışıl görünüyordu. Her zamankinden çok daha fazla ışıltılıydı şehir. Sanırım bunun nedeni yaklaşan günışığı festivaliydi. Artık birkaç hafta güneş gündüze yakın bir parlaklıkta doğacaktı. Tüm halk bunun için heyecanlıydı çünkü festivallerde tüm sokaklarda çeşit çeşit ikramlar ve yemekler dağıtılır, belli bir saatten sonra kimse çalışmaya zorlanmazdı. Bu sayede ailesiyle karnını doyurup doyasıya eğlenirdi tüm halk.
O günlerde iblisler bile deliklerinden çıkamadığından herkes çok daha rahat olur ve sabaha kadar korkusuzca sokaklarda dolaşırlardı.
Tüm bunları okuduğum kitaplardan öğrenmiştim; gerçekten deneyimleyecek olmak beni aşırı derecede heyecanlandırıyordu. Güneş gerçekten doğacak mıydı?
Gökyüzünün mavi tonlarını görmeyi çok özlemiştim ve Valerion'un gerçek gündüzlerini aşırı derecede merak ediyordum.
Kalabalık arasında ilerlerken gözlerime çarpan tanıdık bir yüzle adımlarım bir anda duraksadı. Ayaklarım benden bağımsız onun peşine takılırken kuşku çeken tavırları gerilmeme neden oldu.
İza'nın bu saatte şehir merkezinde ne işi vardı ki?
Üzerindeki kıyafetler kimliğini saklamadığını belli etse de bol pelerini ve büyük şapkası ile yüzünün büyük bir kısmını kapatarak ilerliyordu kalabalıkta.
Pelerinimin başlığını geçirip ben de yüzümün çoğunluğunu gizledim hemen. Beni fark etsin istemiyordum. Tüm gün ortalarda yoktu ve şimdi de kuşku çekici tavırlar içerisinde olması tamamen ilgimin ona kaymasına neden oldu. İçimden bir ses kesinlikle bu işin altından kötü bir şeyler çıkacak diye bağırırken bu kadar kuşkucu olmakla lanetlendiğimi hissettim.
İza'nın sadakatinden şüphe etmemeliydim. Yine de bunu kendime kanıtlamam gerekiyordu. Şimdi ona arkamı dönüp gidersem aklımda hep şüphe tohumları yeşermeye devam edecekti. Belki de Kael sevgili kardeşini birazcık daha beklemeliydi. Sonuçta burada en çok güvendiğim insanlardan biri ile bundan sonra sürdüreceğim ilişki söz konusuydu. İza sanki çok önemli biri ile buluşup ardımdan kuyumu kazacakmış gibi hissettirirken nasıl onu görmezden gelebilirdim ki?
Sadece biraz takip edip her şeyin yolunda olup olmadığına bakmam gerekiyordu.
İza çarşının ücra köşelerinden birinde bulunan bitki dükkanına girdiğinde onu dışarıdan izlemeye koyulmuştum. Eğer peşinden girsem dükkan çok da büyük olmadığından fark edilmem olasıydı. Tezgahta bulunan kutulardan üç çeşit ot almıştı. İçeriğini bilmesem de kutu sıralamasını ezberlemiştim: 2, 5 ve 8. kutulardaki bitkiler her ne ise ve ne işe yarıyorsa buraya gelmesinin sebebi de oydu. Kafasını kaldırıp sürekli etrafa bakıyor olması içimdeki merak duygusunu daha da körükledi. Neden birkaç ot alırken bu kadar tedirgindi ki? Suratındaki ifade daha önce hiç görmediğim cinstendi.
İza dükkandan çıkar çıkmaz hızla içeri adımladım. O bitkileri ne için aldığını öğrenmek şu an onu takip etmekten bile çok daha önemliydi benim için. Dükkan sahibi olan yaşlı adam güler yüzle beni karşılayıp ne istediğimi sorduğunda, az önce İza'nın satın aldığı bitkileri tek tek gösterip aceleyle konuştum.
"O bitkiler ne işe yarıyor?"
"Sadece şifa çayları için kullanılırlar," dedi önemsiz bir şeyden bahseder gibi ama bu durum benim için fazlasıyla önemliydi. Sadece şifa için çay demleyecekse İza neden bu kadar tedirgindi?
"Yani zehir falan değiller?"
"Hayır, onlar bir zehir değiller. O bitkiler sağlıklı bir insana zarar vermez. Sadece belli hastalıklara sahip insanlar onların üçünü bir arada kullanamaz."
"Çok soru sorduğumu biliyorum efendim ama bu durum çok hayati. Bu hastalıklar hangileridir, bana söyler misiniz?" dedim çekingenlikle.
"Sen," dedi kuşkuyla, "az önce gelen o leydiyi tanıyor musun?"
"Lütfen sadece soruma cevap verin," dedim elimdeki altın dolu keseyi yaşlı adama uzatırken.
Adam kesenin içini kontrol ederken gördüğü altınlarla yüzünde güller açmıştı.
"Hiç bu aptal bilgilerin bu kadar para edeceğini tahmin etmezdim doğrusu," diyen neşeli sesi tüm dükkanı inletiyordu.
"Şimdi cevap verir misiniz artık?" dedim gerilerek.
"Kalp çarpıntısı ve eklem ağrısı olanlara iyi gelmez ve bir de hamile olan kadınlara. Üç bitkiyi birden kullandığında düşük yapması çok olasıdır."
Adamın sözleriyle içim buz kesti. 'Düşük yapması çok olası!' Bu cümle beynimde dönüp duruyordu.
"Teşekkür ederim," diyebildim sadece ve dükkanın çıkışına doğru adımladım. Ayaklarım beni taşıyamayacak gibi duruyordu ama yine de irademi kaybedemezdim. İza nereye gitti hiçbir fikrim yoktu. Zaten artık onu aramamı gerektirecek bir sebep bile kalmamıştı. En güvendiğim iki kaleden biri az önce başıma yıkılmıştı sanki.
"Aliz!"
Duyduklarım kulaklarımda çınlarken birinin bana seslenmesini umursayacak halde değildim. Kanım çekilmişti. İza bebeğime zarar verir miydi? Üstelik sabah onu çok net bir dille uyarmama rağmen? Bunu Aliz için yapar mıydı? Ah Tanrım, artık çok daha dikkatli olmak zorundaydım ve ne yazık ki bu yolda kendimden başka gerçekten güvenecek kimsem yoktu.
Ben bu evrende yalnızlıkla lanetlenmiştim!
"Aliz," diyerek dakikalardır bana seslenen kişi kolumdan tuttuğunda ona doğru dönmek zorunda kalmıştım. Saris kocaman açtığı gözleriyle bana bakıyordu. "Duymuyor musun?" diye sordu gülümseyerek.
"Affedersin, dalmışım," dedim ben de ona gülümsemeye çalışırken. Tabii bu haldeyken gülümsemekte pek başarılı olduğum söylenemezdi. "Seninle karşılaşmayı pek beklemiyordum da," diye sorduğumda gülümsemesi genişledi.
"Az önce babamla konuşan kadının kim olduğunu merak ettim." Elindeki keseyi uzatıp devam etti: "Ve bir hizmetçiye göre fazla bonkör davranıyorsun. Buna ihtiyacın olacaktır," dedi, gözleri üzerimdeki hizmetçi kıyafetleri üzerinde gezinirken. Bu kıyafetleri sadece kaledeki hizmetçi kadınlar giyerdi. Bol siyah pelerinime rağmen üzerimdeki mavi hizmetçi elbisesinin bir kısmı açıkta kalıyordu ve 'zavallı bir hizmetçiyim' diye bas bas bağırıyordu. Aslında bu işime geliyordu. Beni bir hizmetçi olarak tanımaları kimliğimi güvende tutuyordu.
"Ahh onu babana geri ver!" dedim gülümseyerek. "Bonkör bir hanıma hizmet ediyorum. Babandan öğrendiklerim leydim için bu altınlardan çok daha kıymetli."
"Umarım leydim dediğin o Voren cadılarından birisi değildir!" dedi gülerek.
"Hayır, neyse ki onlar değil," dediğimde gözleri heyecanla açıldı.
"Sen kuzey prensesine mi hizmet ediyorsun yoksa?"
"Aslında," demiştim ki konuşmamızı bölen şey Zevir'in gelişi oldu. Zaten ne diyeceğimi de tam olarak bilmediğim için bu işime gelmişti.
Zevir hızla bize doğru adımlarken bakışlarım ona kaydı. Yine siyahlar içerisinde tehlikeli bir duruş sergiliyordu. Yüzündeki yara ilk günkü tazeliğini korurken ona korkutucu bir hava kattığı kesindi. Hislerini çok iyi gizleyen bir ifadesizlikle bakışları bir anlığına üzerimde gezindi ama sonra tekrar Saris'e dönmüştü. Üzeri çamur içerisinde kalmış, bir arbededen çıkmış gibiydi. Nefes nefese kalması koştuğunu gösteriyordu. Kucağında küçük bir erkek çocuğu vardı.
"Saris, onu tedavi etmen lazım. Veba tekrar yayılmaya başlamış," dedi hızla. Kucağındaki çocuğa kaydı bakışlarım. Çocuğun tenini kaplayan korkunç yaraları görmemle elimle ağzımı kapattım. Aman Tanrım, çok kötü görünüyordu. Yaraların çevresi morluklarla kaplı, içi ise kanlıydı. Sanki ağır bir yanık geçirmiş gibi görünüyordu.
Saris ve Zevir hızla az önce çıktığım bitki dükkanına doğru adımlarken ben de peşlerine takılmıştım. Çocuğun durumu ciddi görünüyordu. Umarım onu iyileştirmenin bir yolunu bulurlar.
Saris yaptığı kremlerden çocuğun cildine sürüp rahatlamasını sağlarken gücünü kullanarak veba bize de bulaşmasın diye hepimizi koruma altına almıştı. Krem yaraları kısmi olarak iyileştirirken çocuk alenen rahatlamış, kaşınmayı bırakmıştı. Şimdi ise huzurlu bir uykunun kollarındaydı minik bedeni.
Benimki gibi kızıl saçları ve iri mavi gözleriyle öyle sevimliydi ki onu izlemeyi bırakamamıştım dakikalardır. Adeta hipnotize etmişti beni. Elim kendiliğinden karnıma giderken bebeğimin bana mı babasına mı benzeyeceğini düşünmeye dalmıştım. Hamileliğin getirdiği o karmaşa ortadan kalkınca ilk kez bebeğim hakkında güzel hayallere kapılmıştım. Cinsiyeti hakkında henüz bir tahminde bulunamasam da onun benim en büyük şansım olduğunun farkındaydım. Acaba cinsiyetini nasıl öğrenebilirdim?
Bu konuda monitör Sarun'dan yardım istesem bana bebeğimin cinsiyetini söyleyebilir miydi acaba?
Kendimi dünyadan öyle soyutlamışım ki bana seslendiklerini bile fark etmemiştim. Saris'in bilmem kaçıncı seslenişinde elini omzuma koymasıyla irkilerek kendime geldim.
"Aliz, bugün sana ne oluyor böyle, dalıp gidiyorsun sürekli?" diye soran Saris'e zorlukla gülümseyip açıklama yapma gereği duymadan, "Affedersin, ne söylemiştin?" diye sordum hemen.
"Diyorum ki gün ışığı festivali çok eğlenceli olacak, sen de bize katılsana?"
"Bunun için söz vermem çok zor. O gün kaleden çıkabilir miyim bilmiyorum," dedim dürüst olarak. Festivallerde benim bir görevim olup olmadığından pek emin değildim. Arvın nasıl kutluyordu bu festivali? Sanırım daha öğrenmem gereken çok şey vardı.
"Umarım gelebilirsin," dedi Saris gülümseyerek.
"Umarım," diyerek karşıladım bu sıcak tavırlarını. Gülümseyerek onlara veda ettiğimde dikkatli adımlarla Kael ile buluşacağımız restorana doğru ilerlemeye başlamıştım. Kafam çok dalgındı ve ben artık hiçbir şeyi düşünmek bile istemiyordum.
Saatlerdir hiçbir şey yemediğimden başım dönmeye başlamıştı ve sanırım bu şu ana kadarki olan sorunlarımın en küçüğüydü. Çünkü aynı zamanda takip ediliyormuş hissi içimi kaplamıştı.
Sezgilerimde pek yanılmazdım ne yazık ki.
Adımlarımı hızlandırıp peşimde biri var mı yok mu diye kontrol etmek için hızla köşeyi döndüm. Peşimdeki kişi her kimse onu gözetlemek için engin evlerin çatılarından birine çıkıp beklemeye başladım. Arkamdan gelen adamların karanlıkta görebildiğim kadarıyla yüzlerine baktığımda onların kapıda beni durdurup kimlik isteyen adamlar olduğunu anladım. Arvın peşime adam takmıştı belli ki. Ama onları atlatabileceğimi hesaba katmamış olmalıydı. Adamların ikisi farklı yollara dağılırken ben de dikkat çekmek için birbirine bitişik binaların çatılarından ilerlemeyi seçmiştim.
Nihayet buluşacağımız restorana geldiğimde çatıdan indim. Restoranın girişindeki mağazalardan birine girip şık bir elbise, pelerin ve şapka aldım. Kabinde üzerimi değiştirdikten sonra hizmetçi kıyafetlerini orada bırakarak dışarı çıkmıştım. Siyah kabarık etekli elbisemin üzerine gösterişli pelerini üzerime geçirip şapkamı da başıma taktım. Onlar siyah pelerinli bir kadın arıyorlardı oysa ben kendimi göz önünde tutarak saklanmayı tercih etmiştim. Kırmızı altın işlemeli pelerinin içerisinde asil bir soylu gibi yürüyerek dükkana girdim.
Kael masalardan birinde ağaç olmuş bir vaziyette beni beklerken bu haline gülmeden edemedim. Henüz birkaç hafta olmuştu ayrılalı ama onu gerçekten özlemiştim. Hızlı adımlarla ona doğru yürüyüp önünde durduğumda nihayet bakışlarını masadan kaldırıp bana yöneltti. Gelenin ben olduğumu henüz fark etmişti. Hızla yerinden kalkarken birkaç adımda bana ulaşıp beni kolları arasına aldı.
"Aliz," dedi bir fısıltıyla. "Seni bu kadar çok özleyeceğimi hiç tahmin etmezdim."
"Ben de seni özledim sevgili abiciğim," dedim cıvıl cıvıl bir sesle. Beni iyi görsün istiyordum. Bu sayede aklı da kalmazdı. Zaten yeterince duygularını sömürmüş hissediyordum kendimi. Bu yüzden Aliz gibi davranırken mutluymuş gibi yapmayı ihmal edemezdim.
Oturacağım sandalyeyi çekip jest yaptığında ona gülümseyip hemen kuruldum. İç sesimi susturamazken "Çok açım," dedim çekinmeden.
Bu halime gülerken "Buranın fare etini kesin tatmalısın," dedi alay ederek.
Kael ve mizah anlayışına göz devirip burada yiyebileceğim en doğru eti bizzat gelen garsona sorduğumda bana sığır eti getirebileceğini söylemişti. Gözlerim sevinçle parladı. Her ne kadar alışık olduğum o mükemmel yemekleri yiyemiyor olsam da Valerion'da dünyadan bir şeyler bulabilmek güzeldi.
Siparişleri beklerken bir yandan da mekana göz gezdiriyordum. Tüm mekan şöminenin ateşi ve mumların loş ışığı ile aydınlatılmıştı. Ferah ama ağır bir havası vardı. Pek alt sınıfın gelebileceği bir yer olmadığından peşimdeki askerler hizmetçi kıyafetli kızı burada aramazlardı. Tabii onun ben olduğumu bilmiyorlarsa eğer.
"Benimle konuşmak istediğin o hayati mesele ne, merak ettim doğrusu."
"Hayatım," dedim gülümseyerek. "Mesele benim hayatım. Kael, burada pek güvenebileceğim kimse yok," dedim dürüst olmayı seçerek. "Beni koruyabilecek bir abim de yok."
"Veliaht prens denen o aşağılık herif seni hâlâ saraya götürüp evlilik yeminini tamamlamamış, yani tamamlanmamış bir evlilik seni ona bağlamaz, burada kalmak zorunda değilsin Aliz. Eğer istersen şimdi seni buradan götürebirim," dedi elimi tutup bana destek vermeye çalışırken. Her ne kadar belli etmemeye çalışsa da yüzündeki ifadenin sertliğinden tüm bu olanların hiç hoşuna gitmediği ortadaydı. Üstelik Aliz'i burada bırakmak istemediği de bir gerçekti.
"Bu neyi değiştirir ki?" diye sordum. Ben isteğimle Arvın'ın yanındaydım ama Aliz olsa bunu istemeyecek ve daha çok çaresiz kaldığı için buna boyun eğecekti. İnandırıcı olmak için onun çaresizliklerini öne sürmeliydim. "Jorion kalesine döner dönmez yine Nivaria sarayına çağrılacağım ve bu defa kesin evli bir adamın ikinci eşi veya metresi olarak apar topar gönderileceğim oradan."
"Seni saklarım. Gerekirse bu uğurda ölürüm ama bir kez daha istemediğin bir şeye zorlanmana izin veremem Aliz. Seni yeniden kazanmışken şimdi ellerimden böylece kayıp gitmene izin veremem!" Kael öyle kararlı görünüyordu ki en ufak bir sızlanmamda kardeşi için herkesi karşısına almaya hazır duruyordu. Neden bilmiyorum ama bu duygulanmama neden olmuştu. Aliz Ash onu her şeyden çok seven abisi için bile hayatta kalmayı başaramamıştı. Ölmüş birinin yerinde olmak ve sanki hiçbir şey yokmuş gibi davranmak pek de kolay değildi ama profesyonel davranmak zorundaydım. Bebeğim, babası ve ailem için bu şarttı.
"Ellerinden kayıp gittiğim filan yok Kael. Burada olmak düşündüğün kadar korkunç bir şey değil. Üstelik artık Vigo'nun bu evliliği neden yapmamı istediğinin farkındayım. Burası beni kraldan sağlayabildiği tek yer. O yüzden senden istediğim şey beni götürmen değil, bana burada daha rahat yaşamam için yardım etmen," diyerek sakin bir şekilde konuştum.
"Ne istersen?" dedi hemen, ondan ne isteyeceğimi merakla bekliyordu. Gözlerinde kardeşini koruyamayan bir abinin çaresizliği vardı.
"Benim için birkaç adamı eğitmeni istiyorum. Prens kendi askerlerimi seçebileceğimi söyledi. Ben de gerçekten güvenebileceğim birkaç adam buldum. Tek sorun, bir hafta sonra yapılacak olan askeri sınavları geçebilecek seviyede olup olmadıklarını bilmemem. Onları ben eğitemem Kael. Orada herkesin gözü üzerimde, o yüzden bunu benim için sen yapabilir misin diye sormak istedim."
"Onları Artus ile karargaha gönder. Bir haftada Afsur Kalesi'nin görebileceği en kabiliyetli askerler olup çıkacaklar," dedi güven veren bir sesle.
Ağlamamak için kendimi sıkarken "Teşekkür ederim," diye mırıldandım kalkıp Kael'e sarılırken. Kendimi tutamamıştım ve o an bir abinin güvenli kollarında olmaya ihtiyacım vardı. Kael sarılışıma aynı sıcaklıkla karşılık verip sırtımı sıvazlarken "Sakın ağlayayım deme!" diyerek beni uyardı. "O kocan olacak adamı gözünden akan tek damlada boğabilirim," diye homurdandığında gülümsemeden edemedim. O iyi ve kıskanç bir ağabeydi.
Masaya tekrar oturduğumda yemeklerimiz gelmişti. Koca bir tabakta sunulan ince ince kesilmiş etlerin üzerinde dumanı tütüyordu. İçimdeki minik canavar açlıkla bağırırken kendimi yemeklere kaptırmaktan alamadım. Uzun zamandır yemediğim kadar fazla et tüketirken Kael gözlerini kocaman açmış, hayret dolu bakışlarla beni izliyordu. Nefes dahi almaya fırsat tanımadan önümdeki yemekleri silip süpürürken, onu umursama işini sonraya bıraktım.
İştahla tüm yemeği bitirdiğimde koca bir bardak suyu da tek dikişte bitirip mendille ağzımı sildim. Kael hâlâ dehşet içerisinde bakıyordu bana.
"Nee?" dedim kaşlarımı çatarak. "Neden bana öyle bakıyorsun?"
"Doğruyu söyle," dedi masaya doğru eğilip gözlerimin içine bakarak. "Afsur Kalesi'nde sana yemek vermiyorlar mı yoksa?"
"Oradaki yemeklerle aramın iyi olduğu pek söylenemez," diye kıkırdadım.
"Sana özel aşçımı göndermemi ister misin?" dedi büyük bir ciddiyetle. Ona kahkahalarla gülmek istesem de kendimi tutup sadece gülümseyerek teşekkür ettim.
"Şimdilik sadece yediklerime laf etme yeter!" dedim gülerek, önüme bırakılan tatlılardan birini ağzıma atarken.
"Kocan iflas edecek," dedi bana kınayan bakışlar atarken. "Bari tatlıları bıraksaydın."
Ona ölümcül bakışlar fırlatıp ağzımdaki tatlıyı bitirdim ve ellerimi göğsümde kavuşturdum.
"Abartma," dedim mızmızlanarak.
"Niye, yalan mı söyledim?" diye sordu gülerek. "Onca şeyi nerene yiyorsun anlamıyorum ki zaten."
"Uğraşma benimle!" dedim. Kendimi tutamamıştım, ağzımdan çıkanlara engel de olamadım. "Ben hamileyim!"
Söylediğim sözle Kael'in yediği yemek boğazına kaçarken sertçe öksürdü. Bununla eş zamanlı olarak tam karşımdaki masada büyük bir gürültü kopmuştu. Bakışlarım oraya yöneldiğinde Arvın’ın soğuk grilerini görmek içimi buz kesti.
Hemen arkasındaki sandalyenin sertçe geriye kayıp yere devrilme sesi, lokantadaki tüm fısıltıları bir bıçak gibi kesmişti. Arvın, elini sımsıkı bastırdığı masanın üzerinden doğrudan bana bakıyordu. Gözlerindeki o her zamanki mesafeli, duygusuz ifade yerini derin, karanlık bir fırtınaya bırakmıştı. Çene kasları kasım kasım kasılıyor, bakışları adeta zihnimi delip geçmek istiyordu.
Kael bir yandan göğsüne vurup öksürüğünü dindirmeye çalışırken, bir yandan da şaşkın bakışlarını benimle karşı masada dikilen Arvın arasında mekik dokutuyordu. "Sen..." diye mırıldandı Kael, nihayet nefes almayı başararak. Ama cümlenin gerisini getiremedi. Çünkü Arvın, masayı sarsan adımlarla çoktan bizim olduğumuz tarafa doğru yürümeye başlamıştı.
Attığı her adımda üzerindeki o ağır, baskıcı aura etrafımızı sararken, kalbimin göğüs kafesimi zorlayan gümpürtüsünü kendi kulaklarımla duyabiliyordum. Tam masamızın başında durduğunda, gölgesi üzerime düştü. Bakışları bir an bile ayrılmadı gözlerimden.
O soğuk grilerin ardında ilk kez kontrolünü kaybetmek üzere olan bir adamın öfkesini ve şaşkınlığını gördüm.
"Az önce," dedi Arvın. Sesi o kadar kısık, o kadar derinden geliyordu ki, adeta bir kükremeden daha tesirliydi. "Ne dedin sen?"
Ah işte şimdi yandığımın resmiydi!
Bölüm etkileşimi
