RUHU RÜCU kitap kapağı

15. bölüm / 16

15| Ateşin Kadim Ruhları

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 16Şu an: 15| Ateşin Kadim Ruhları

•Ölü gibi hissetmiyorum ama...
Ölü gibi hissetmek nasıldır bilmiyordum da henüz.•

Arvın kralı karşılamak için hızla giyinirken ben de sıcak bir duş almıştım. Banyodan çıktığımda odada birkaç hizmetçi, elbise ve mücevherlerle beni hazırlamak için sabırsızlıkla bekliyordu. Giyinme odasında üzerime zaten bir korse ve içlik giydiğim için beni giyindirmelerine ses çıkarmadım.

Koyu yakut kırmızısı elbise üzerime geçtiği an büyüleyici bir havaya büründü. Kalp yaka kesimi gerdanımı zarifçe gözler önüne seriyor, vücudumu sımsıkı saran altın işlemeli korse kısmı belimin inceliğini ortaya çıkarıyordu. Aslında hamileyken korse giymek fazlasıyla rahatsız ediciydi ama yine de henüz tam olarak belli olmayan göbeğimi saklamanın en iyi yoluydu. Ayrıca kralın aklında herhangi bir şüphe bırakıp hedef tahtasının başında yer almak istemiyordum. Bu yüzden bu gecelik sabretmem gerekiyordu. Yine de hizmetçilere korseyi çok sıkmadan bağlamalarını söylemiştim. Omuzlarımdan aşağı dökülen şeffaf, dökümlü tül kollar adeta bir pelerin gibi süzülürken yerlere kadar uzanan kabarık eteğin üzerindeki ince altın yaldız işlemeleri loş ışıkta parıldıyordu.

Yatağın üzerine serilmiş onlarca mücevher kutusunun arasından gözüme en çok çarpanı seçtim. İnce işçiliğinden uzun bir geçmişe sahip olduğu her hâlinden belli olan bu altın gerdanlık, damla şeklindeki yakut taşlarıyla süslenmişti; elbisenin kırmızısıyla muhteşem bir uyum yakalamıştı. Aynı gerdanlığın sallantılı yakut küpelerini ve zarif bilekliğini de taktığımda görünümüm tamamlanmıştı. Arvın bana neredeyse koca bir odayı dolduracak kadar kıyafet, ayakkabı ve mücevher hazırlatmıştı. Burada bir kadının giyimi, kuşamı ve takıları kocasının şanını ve gücünü temsil ediyordu. Bu yüzden festival için benim haberim bile yokken her şeyi en ince ayrıntısına kadar önden düşündürtmüştü.

Hizmetçilerden biri, omuzlarımdan aşağı alev gibi dökülen kızıl saçlarımı arkadan hafifçe örüp özenle şekillendirirken başıma yakut taşlarla bezenmiş gösterişli bir taç yerleştirdi. Bir diğeri doğal malzemelerle makyajımı tamamlıyordu; dudaklarıma sürdüğü koyu kırmızı ruj ve gözlerimi ortaya çıkaran dokunuşlar sayesinde porselen gibi açık tenimle tezat oluşturan zümrüt yeşili gözlerim adeta parlamaya başlamıştı. Başka bir hizmetçi elbisemin arkasındaki minik düğmeleri tek tek iliklerken bir diğeri de ayağımdaki zarif ayakkabıları giydiriyordu.

Bu kadar yoğun ilgiye alışık olmayan ruhum sıkıntıyla kıvranırken itiraz bile edemiyordum; çünkü bu akşam yemeğine bir kraliçe gibi, en kusursuz hâlimle inmem gerekiyordu. Kalenin bahçesinde festival adına tüm halkın da katılacağı büyük bir ziyafet veriliyordu. Orada Arvın'ı temsilen bulunmalı ve kocamın güç gösterisine sarsılmaz bir duruşla katılmalıydım. Aynaya baktığımda gördüklerimden son derece memnundum.

Arkamda ona yakın nedimeyle odadan çıktığımda bunun da saray erkânının bir parçası olduğunu bildiğim için ses çıkarmadım. Kral ve haremi buradayken her şey son derece kusursuz olmalıydı. Boş koridorda sadece benim topuklu ayakkabılarımın sesi duyulurken her adımda başımı biraz daha dik tuttum. Birazdan ben sadece ben olarak görülmeyecektim. Buradaki insanların gözünde veliaht prensin eşi ve gelecekteki kraliçeleri olarak görünüyorsam buna layık olduğumu belli eden bir duruşum olmalıydı.

Aceleci adımlarla taht salonuna girdiğimde kralın huzuruna çıkmak için birkaç dakika kapıda bekletildim. İçeride büyük bir kalabalık vardı. Tüm saray bakanları kral ile birlikte burada olmalıydı, ayrıca kralın eşleri ve önemli hizmetkârları da kaledeydi. Yani şu an burada ev sahibinden çok misafir gibi kalmıştık ama yine de Arvın'ın ve ailesinin kanıyla sulanmış bu topraklarda başım dik olmalıydı ve Arvın'a omuz vermeliydim. Onun ailesinden şu an sadece ben vardım. Ona destek olmak zorundaydım.

Bu yüzden bugün yanlış bir şey yapmamaya her zamankinden daha fazla dikkat etmeliydim. Benim yapacağım tek bir yanlış ikimizin de boynuna urgan olur geçerdi. Bugün ailem için hem dik durmalı ve kendimi ezdirmemeliydim hem de yanlış yapmadan bu ateş çemberinden geçmeliydim.

Kapı açılıp içeri takdim edildiğimde omuzlarım dik bir şekilde yürüyüp kralın huzuruna vardım. Nazik bir reverans yaparak "Ben Nivaria Kralı Kral Jonas'ın manevi kızı, Ventoza veliahtı Prens Arvın Rowan'ın eşi Prenses Aliz Ash Rowan; Batı'nın yenilmez hükümdarı Kral Ghoni Hazretleri'ni saygıyla selamlarım," dediğimde diğerleri gibi tamamen eğilip diz çökmek yerine nazik bir reverans yapmam birçok kişinin öfkesini üzerime çekse de kral herhangi bir şey söylememişti. Kralın yüzüne bakmak için onun izin vermesi gerekirdi, bu yüzden başımı kaldırıp bakamıyordum ama üzerimde gezinen bakışları hissediyordum.

"Kaldır başını," diyen sesle bakışlarımı kaldırıp Kral Ghoni'nin gözlerinin tam da içine baktım korkusuzca. Hemen yanında güzel, sarı elbisesiyle kraliçe oturuyordu. Bu kadın sanırım kralın üçüncü ve en genç karısıydı. Onun dışında diğerleri sarayda kalmışa benziyordu. Kadının güneş gibi sarı saçları ve derin mavi gözleri fazlasıyla güzel görünüyordu. Yüzünde hafif bir tebessümle beni izlerken bakışlarımız kesişti. Henüz hiçbir şey söylememişti ama gözlerindeki o ifade çok şey söylemek ister gibiydi.

"Baban General Vigo benim çok yakın arkadaşımdır. Seni en son gördüğümde çok küçüktün. Şimdi büyüyüp serpilmiş bir çiçek gibi açmışsın topraklarımda," dedi neşeli sesi. Kralın bana karşı bu kadar sevecen olmasını pek beklemiyordum. Dudaklarımı zarif bir gülümseme ile kıvırırken ben de aynı nezaketle yanıtladım onu:

"Çok naziksiniz majesteleri. Benim de çocukluğum sizin kahramanlık hikâyelerinizi dinlemekle geçti. Şimdi çocukluğumda masallarımı süsleyen o korkusuz kahramanla bizzat tanışmanın onurunu yaşıyorum," dediğimde kralın keyifli gülüşü tüm salonda yankılandı. Tamam abartmış olabilirim ama ne demişler: Dostunu yakın tut, düşmanını ise daha da yakın. Bir gün bu adamın tahtını alaşağı edeceksem bunu ancak ona yakınken yapabilirdim.

Sonuçta uzaktan atılan ok ya hedefi şaşar ya da daha geç vurur, öyle değil mi?

"Baban seni gerçekten çok iyi yetiştirmiş. Bir kralla nasıl konuşman gerektiğini çok iyi biliyorsun. Prens Arvın senin gibi bir kadına sahip olduğu için çok şanslı," derken bakışları beğeni doluydu. Egosu tatmin olmuş ve kendince iyi bir müttefik adayı bulmuştu. Zamanı geldiğinde benden Arvın'ı zehirlememi bile isteyebilirdi. Tabii bana yeterince güvenmesini sağlamalıydım bunun için.

Kral ve kraliçe için nazik bir reverans yapıp teşekkür ettikten sonra ayakta duran onlarca adamın yanından geçip Arvın'ın tam önünde durdum. Birçok adamın eşi tam önünde duruyordu. Arvın'ın kolu sahiplenici bir biçimde belime dolandığında sert göğsünün sıcaklığını sırtımda hissettim. İnsanların bakışları krala odaklıyken sanırım o bunca insana rağmen aramızdaki mesafeyi kapatmanın derdindeydi.

"Sana adamı övgü yağmuruna tut dememiştim," diyen homurtulu sesi, amcasının az önce bana attığı beğeni dolu bakışlardan fazlasıyla rahatsız olduğunu gösteriyordu.

"Neyse ki sözünüzden çıkmayan biri değilim de pek şaşırtmadım sizi," dedim gülümseyerek.

"Beni delirtmeye yemin etmiş gibisin," diyen kısık sesi kulaklarımda yankılandı. Kral konuşma yapıyordu ama biz ikimiz ders kaynatan öğrenciler gibi aramızda konuşuyorduk. Onunla böyle gevezelikler yapmak kendimi küçük bir kız çocuğu gibi hissettiriyordu.

"Ya da siz bana delirmeye çok meyillisiniz prensim," dediğimde ağzının içinde mırıldandığı şeyi tam duyamadım ama sanırım beni onunla evlendiren talihine saydırmakla meşguldü. Neden kızıyor anlamadım. Oysa ben tüm erkeklerin hayallerini süsleyebilecek harika bir eşimdir.

Nihayet kralın konuşması bittiğinde kalenin büyük kapıları açıldı. Kral ve kraliçenin ardından kalenin ziyafet masalarının kurulduğu arka bahçeye doğru adımladık. Herkes yerine geçerken biz kralın hemen sağındaki masada yerimizi almıştık. Aramızda bir metre kadar mesafe olsa da Kral Ghoni ile yan yana yemek yiyecektik ve bu durum benim istemsizce gerilmeme sebep oluyordu. Kral ve kraliçe büyük bir tahtta otururken biz onların yanında konumlandırılmış biraz daha küçük bir tahtta oturuyorduk ve bu festival boyunca böyle devam edecekti.

Kralın diğer tarafına dizilmiş masalarda sırasıyla bakanlar otururken bizim yanımızdaki masalarda Arvın'ın seçkin adamları ve kale generalleri yer alıyordu. Diğer masalarda ise öncelik çocuklar ve yaşlılara verilmiş olsa da kalenin neredeyse tüm halkına yer açılmıştı. Tek eksik, hâlâ hizmet eden hizmetçiler ve kalenin güvenliğinden sorumlu askerlerdi.

Eğilip kısık bir sesle Arvın'a bunun nedenini sorduğumda sadece gönüllü çalışanlar olduğunu söylemişti. Festival boyunca çalışan herkes aylık gelirinin üç katı para kazanıyordu. Hâl böyle olunca sanırım yoksulluk sıkıntısı çekenler bu günleri iple çekiyor ve bir nebze de olsa rahatlıyordu. O yüzden hizmet edenlerin bile gözlerinin içi gülüyordu. Bu festival, başta halk olmak üzere herkese geçici bir cenneti yaşatıyordu. Bugün çalışan hizmetçilerin birçoğu benim güney kızlarından işe aldıklarımdı. Onların tamamını araştırmıştım, isimlerini ve simalarını ezberlemiştim. Kime güvenip yaslanacağımı iyi bilmem gerekiyordu ve tabii onlar da tüm bu düzen içerisinde asıl sadakatlerinin bana olması gerektiğini öğrenecekti. Şimdilik bildikleri tek şey ise gizemli bir leydinin onları kaleye aldığı ve bu leydinin ilginç bir şekilde Kuzey Prensesi Aliz Ash ile bağlantılı olduğuydu. Birkaç gün sonra onlara birer pusula gönderip gizli bir toplantı yapmam gerekecekti.

Güney erkekleri de askerler arasına yerleşmişti ama henüz askerî sınavı geçmedikleri için alt birlikteydiler. Yakın zamanda onlar ile kendi özel koruma birliğimi oluşturacaktım. Bunun için de sadece festivalin bitmesini bekliyordum. Arvın'a ise bunlardan sadece ihtiyaç hâlinde bahsedecektim. O zamana kadar bilmemesi en iyisiydi. Çünkü o her şeyden önce iyi bir liderdi ve otoritesini sarsacak hiçbir otoriteyi yakınında tutmaması gerektiğini bilirdi. Haftalar sonra ilk kez bu kadar yakınlaşmışken yine bana karşı gardını çekmesini istemiyordum. Şimdilik bildiği tek şey kendime güvendiğim askerlerden bir birlik oluşturmak istememdi. Buna da zaten izin vermişti.

Tüm bahçe kandillerle süslenmiş, ortaya devasa bir ateş yakılmıştı. Masalar son derece titizlikle hazırlanmış, daha önce hiç görmediğim yiyecekler yerini almıştı. Renkli meyveler ve bugüne has lezzetlerden oluşan sofra fazlasıyla iştah açıcı görünüyordu. İlk kez burada olmaktan bu konuda mutluydum çünkü geldiğim andan bu yana yiyecek konusundaki bahtsızlığımın bugün kırılacağını hissediyordum. Sanırım Gün Işığı Festivali şimdiden burada geçirdiğim en güzel zaman dilimi olabilirdi.

Arvın güneşin gece de batmayacağından bahsetmişti ama güneş aynı ışığı yaymıyordu. Gökteydi ama gündüz kadar aydınlatmıyordu. Sanki oraya süs olsun diye konulmuş gibiydi. Yinede enerjisi halka iyi geliyordu. İblisleri yuvada, insanları güvende tutuyordu.

Kralın işaretiyle şenlikler tam olarak başlarken hafif bir melodi yükseldi. Hoş ses, rüzgârın dinginliği ve ateşin çıtırtısıyla birleşince ruhu dinlendiren bir tını taşıyordu. Üzerinde renkli tül kıyafetler olan dansçı kadınlar ortadaki yerini almış, melodiye göre ritmik hareketlerle dans ediyorlardı. Hepsi bir parçanın bütünüymüş gibi senkronize şekilde hareket ederken attıkları her adım uyum içerisindeydi.

Dansçıları izlerken herkes fazlasıyla eğleniyor gibi görünüyordu. Kral bile yanındaki kraliçeye aldırmadan gözlerini dikmiş dansçı kızlara bakıyordu. Doğrusu bu adamın böyle çekinceleri olsaydı zaten evliyken Meri'yi dördüncü eşi olarak almaya yeltenmezdi. Bakışlarımı kralın üzerinden ayırıp yanıma döndüğümde Arvın'ın da diğer tüm erkekler gibi dansçıları izlediğini düşünmüştüm ama üzerime sabitlenmiş grileriyle karşılaşmak beni afallattı. Bakanlar, kral ve halk bile şaraplarını içip kadınları izlerken onun gözlerinin değdiği tek kişi bendim. Muhtemelen bunun sebebi; tıpkı benim davete katılan herkesi gözlemleyip haklarında bir karara varmam gibi, onun da beni gözlemlemesi ve aklındaki sorulara cevap aramasıydı.

"Neden yemiyorsun?" diye sordu masadaki yiyecekleri işaret ederek. Aslında tek sebebi insanları izlemeye dalmış olmamdı.

"Sen neden yemiyorsun?" diyerek bana sorduğu soruyu savuşturduğumda ifadesiz tuttuğu yüzünde demirden bir maske vardı. Kimsenin yanında gardını indirmiyor, düşüncelerini asla mimiklerine yansıutmıyordu. Beni izliyordu evet ama grileri soğuk ve ruhsuzdu. Bugün baş başayken bana gülümseyen ve benimle ilgilenen o adam돈 çok uzak ve hissizdi. Bunun sebebi ise muhtemelen insanların birçoğunun bakışlarının onda sabit olmasıydı. Beni bir hedef hâline getirmemek için böyle yaptığını anlayabiliyordum.

Ortadaki et tabağını alıp ikimizin arasına bıraktığında göz ucuyla bana işaret etti. Sanırım bu yine bir bovin etiydi. Onun bu et sevdasına gülümseyip tabağıma ilerideki salatalar ve sebze yemeklerinden doldurdum. Bugün fazlasıyla et tüketmiştim. Şimdi ise bu güzel yemeklerin tadını çıkaracaktım.

Dans gösterisi bittikten sonra ortaya gelen komik giyimli bir adamın anlattığı hikâyelerle insanlar doyasıya eğlenirken çocukların tatlı kahkahalarıyla dolup taşıyordu bahçe. Adam heyecanla efsanelerden bahsediyor ama sonunu öyle komik yere bağlıyordu ki sesli gülmemek için kendimi zor tutuyordum. Bu gece herkes fazlasıyla eğleniyordu anlaşılan.

Adamın hikâyeleri bittiğinde beyaz giyimli bir kadın ortada durdu. Yüzündeki peçeden kim olduğunu anlayamamıştım ama keskin bakışları fazla tanıdıktı. Kral ona eliyle işaret verdiğinde kadın zarif hareketlerle dans etmeye başlamıştı. Diğer danslardan bunu ayıran, kadının kılıç dansı yapıyor oluşuydu. Elindeki iki kılıcı seri hareketlerle sallayıp bir cambaz gibi parmaklarında oynatırken kılıçların sap kısmındaki kırmızı püsküller fazlasıyla dikkat çekiyordu. Her hareketi müziğin ağır senfonisiyle uyum sağlarken etrafında döndü. Tek örgü ile sabitlenmiş saçları da dâhil her şeyini ortaya koyarak dans ediyordu. O kadar yetenekliydi ki bakışlarımı ondan ayıramıyordum. O ise direkt krala bakıyordu. Kralın önünde tekrar dönerken bu defa yüzündeki peçeyi çıkarıp atmıştı. Gördüğüm yüz ile kaşlarım çatılırken bu yetenekli dansçının Meri denen o iblis olması beni bozguna uğratmıştı. Meri'nin herhangi bir konuda yetenekli olması bile fazlasıyla sinir bozucuyken onu hayranlıkla izlemiş olmanın utancını yaşıyordum. Bu kadın her hâliyle nefret edilesi biriydi ve ben az önce dans performansını mükemmele yakın kabul edip onu içimden takdir etmiştim. Lanet kadın! Yine sinirlerimi bozmayı başarmıştı. En başından dans edenin o olduğunu bilseydim oturup izlemeye bile tenezzül etmezdim.

Meri dansına büyük bir özveriyle devam ederken her hareketini bizzat kralın onuru için yapıyormuş gibiydi. Güpürlü beyaz elbisesinin kabarık eteği her dönüşünde bir çiçek gibi açılırken elbisesiyle tezat düşen o karanlık ruhunu da dansına kattığı açıktı. Müziğin akıcı ritmi tüm bedenini ele geçirirken saçma sapan figürlerini tek tek sergiliyordu. Evet, bu dans tam olarak yapanın o olduğunu öğrendiğim saniyeden bu yana fazlasıyla saçma gelmeye başlamıştı. Lanet bir kuğu gibi salınırken bir şeyden nefret etmem için bunu onun yapmasının yeterli olduğu kanaatine varmıştım bile.

Tam da bu sırada Meri'ye ölümcül bakışlar atarken o aptal, hayatının en büyük hatasını yaptı ve aniden elindeki kılıçlardan birini krala doğru fırlattı. Bu yaptığı delilik karşısında şaşkınlıktan küçük dilimi yutabilirdim. Bu kadın küçük beyniyle krala suikast mı düzenliyordu? Tanrım, çok şükür ki artık hayatımızda Meri diye biri olmayacaktı. Bunca asker içerisinde tek başına kralı öldürmeye çalıştığına göre muhtemelen zaten canına susamıştı.

Meri'nin fırlattığı kılıç kralın hemen başının iki santim uzağına saplanmıştı. Neyse ki hâlâ hayattaydı. Kalbim korkuyla çarparken "Kralı koruyun!" diye bağırdım ama herkes şok olmuş olmalı ki hiçbir asker kıpırdamamıştı bile.

Doğrusu Arvın'ın acımasız amcasına olanlar aslında zerre kadar umurumda değildi. Umarım Meri onu öldürür ve sonra da yakalanırdı ama korkuyordum çünkü bu suikastın Afsur Kalesi'nde yaşanması Arvın ve beni suçlu çıkarabilirdi. Lanet olsun, belki de bu bizzat kralın bize kurduğu bir tuzaktı. İstifini bile bozmayan askerlerle şaşkınlığım daha da büyüdü. Doğrusu bakanlar bile yerinden kalkmamıştı.

Kral büyük bir sükûnetle tahtında otururken kadın ikinci kılıcı da ona doğru fırlatmaya yelteniyordu. Daha fazla seyirci kalamazdım. Elbette o kılıcın önüne kendi hamile bedenimi siper etmeyecektim ama en azından kral ölmeden önce biraz onu koruyormuş gibi çırpınmam belki bizi bu işten sıyırabilirdi. Tam yerimden fırlayacağım sırada beni tutan şey Arvın'ın bileğime dolanan eli oldu. Arvın beni yerimde sabit tutarken şaşkınlık dolu bakışlarım ona yöneldi. Ne yani, o da mı bu korkunç planın içerisindeydi?

Meri ile birlikte krala karşı bir isyan mı başlatmışlardı?

Ona bugün söylediklerimi bu kadar hızlı yerine getireceğini bilseydim daha dikkatli konuşurdum. Kral olmak için kralı ortadan kaldırıyorsa eğer, bu Meri cadısına tam olarak ne vadetmişti? Kraliçelik mi? Rüyasında bile göremezdi bunu çünkü şu andan itibaren kralı canım pahasına koruyacağım! Artık onlar da başka bir evrende kralcılık oynasınlar.

"Meri delirdin mi sen, bırak o kılıcı!" diye bağırdım. Çünkü ikinci kılıcı kesinlikle fırlatacak gibi duruyordu. "Tamam biliyorum o kadar akıllı biri değilsin ama bir kez olsun sağduyulu olamaz mısın Tanrı aşkına! Evlenmek istemiyorsan sadece evlenme ama damadı öldürmek nedir ya! Kahveye tuz koymak gibi bir şey değil tamam mı bu!" dediğimde Meri artık öfkeden kuduruyordu.

"Sen artık aptal aptal konuşmayı kesecek misin?" dedi dişlerinin arasından adeta tıslayarak. Hedef değiştirmeyi nihayet başarmıştım ama ne yazık ki yeni hedefte bizzat kendim vardım. Harika!

"Ben asla aptal aptal konuşamam, bu tabiatıma ters," dedim omuz silkerek. "Bu kalede aptallık sadece Vorenlere mahsus bir şeydir," dediğimde eli kılıçlı azılı bir katile karşı meydan okuyordum ve hemen biri beni durdurmalıydı.

Kral sinirleri bozulmuş olmalı ki bu duruma kahkahalarla gülerken Meri daha da öfkelenerek elindeki kılıcı hırsla sıktı. "Neden her şeyi mahvetmek zorundasın!" diye öfkeyle bağırırken bana doğru birkaç adım atmıştı.

"Askerler, dikilmek yerine bir işe yarayıp da kralımızı öldürmeye çalışan şu kadını tutuklasanız mı acaba!" diye bağırdım askerleri kendilerine getirmek için. "Bu kadın gün doğumunda idam edilmeli!"

Kral kafayı yemiş olmalı ki kalkıp tahtın arkasına filan saklanmak yerine olduğu yerde rahat bir tavırla ölümün ona gelmesini beklerken bir de bana bakıp kahkahalarla gülüyordu. Hadi o korkudan kafayı yemişti, bu bakanlara ne oluyordu ki krallarını korumak yerine yüzlerindeki sırıtışı saklamaya çalışıyorlardı? Hepsi mi isyankardı bunların? Peki ben niye değildim?

Kendimi dışlanmış hissediyordum!

"Seni öldüreceğim!" Meri'nin öfkeli sesi kalabalıkta yankılanırken herkes şaşkınlıkla ona ve bana bakıyor ama kimse bir şey yapmıyordu. Bu aptal kadın yüzünden rezil oluyoruz! Harika...

"Belki de idam için gün doğumunu beklememeliyiz!" dedim onun gözlerinin içine bakarak. Kendi ayağına sıkmışsa onu hemen ortadan kaldırmak benim vazifem sayılırdı, öyle değil mi? Tam da bu anda daha fazla beklemeyip elindeki kılıcı krala değil bana doğru fırlattı o manyak. Bunu zaten bekliyordum. Peki plan yapmış mıydım? Elbette ki hayır! Ama eğilip kurtulurum diye düşünüyordum ve bunu faaliyete geçireceğim sırada birden geriye doğru çekilirken buldum kendimi.

Daha ne olduğunu bile anlamadan ellerim sert bir şeye dokundu ve bedenim o şeyin tam olarak üzerindeydi. Peki o şey neydi?

Bakışlarımı yukarı kaldırdığımda birkaç santim uzağımdaki griler karşıladı beni. Arvın ani bir hareketle beni kucağına çekerek kurtarmıştı o kılıçtan ve kılıç tam da oturduğum yerde altınlarla süslenmiş o tahta saplanmış bir şekilde duruyordu.

"Yine ne yapıyorsun sen?" diyen kısık ve sert sesi kulaklarıma dolduğunda bakışlarımı tekrar onun grilerine çıkardım. Şu an tam da kucağında otururken, popom dizlerinin hemen üzerindeyken ve biz bu kadar yakınken bana bunu mu soruyordu?

"Asıl sen ne yapıyorsun?" diye sordum öfkeyle. Beni planının dışında bırakmamış gibi bir de her şeyi sabote ettiğim için bana hesap mı soruyordu? Ayrıca tüm halkının gözleri önünde prenslerinin kucağında olmak fazla utanç vericiydi.

"Yaptığın onca rezillikten sonra tek düşündüğün bu mu?" diye sordu bakışlarıyla bizi işaret ederken. Dudağının kenarında çok küçük bir gülümseme gördüm ama bunu aynı anda silerek sert tavrını korudu. Bunca insanın içinde gardını indiremezdi değil mi? O demirden maskesini takınıp kusursuz savaşçı görünümüne zeval getiremezdi.

"Evet, bu!" dedim sadece onun duyabileceği kadar kısıktı sesim. "Halkınızın gözleri önünde bu hâlde olmamız sizce uygun mu prensim?" dedim ona kınayan gözlerle bakarken. Kendimi ondan kurtarmak için hamle yapsam da belimdeki eli buna izin vermedi ve tam da bu pozisyonda kalmaya devam etti benimle. "Ayrıca ben rezillik çıkarmadım. Kral hazretlerini koruyordum sadece..." dedim sona doğru sesim iyice kısılırken. Yaptığımın neresinin tam olarak Arvın'ı öfkelendirdiğini anlamaya çalışıyordum.

"Kimsenin krala suikast düzenlediği yoktu Aliz. Bu sadece Ventoza Sarayı'na özgü geleneksel bir dans. Meri krala onu eşi olarak kabul ettiğini gösteriyordu sadece. O kılıçlar onun kalbini ve sadakatini temsil ediyor ve artık ikisinin de krala ait olduğunu gösteren sıradan bir dans bu. Aksi olsaydı bu kadar yakın mesafeden ıskalar mıydı sence?"

"Ne saçma," dedim göz devirirken. "Ben de size kalbimi ve sadakatimi bir ok yağmuru ile verebilir miyim?" diye sordum dudaklarım kıvrılırken. "Ve mümkünse bunu beni öfkelendirdiğiniz bir zamanda yapmayı tercih ederim." Sözlerim onu gülümsetirken nihayet beni serbest bırakıp ayağa kalkmıştı. Elini yumruk yapıp kalbinin üzerine götürerek kralı selamladı ve o sarsılmaz tavrını koruyarak vakur sesiyle konuşmaya başladı.

"Prensesi affedin majesteleri. Kendisi henüz Ventoza'nın geleneklerine pek hâkim değil. Bu yüzden olayları yanlış yorumladı." Kral hâlâ bana bakıp kahkahalarla gülerken Meri öfkeli ve kıskanç gözlerle bakıyordu.

"Onun adına mahcubiyet duymana gerek yok Arvın. Prensesin kralına olan bu derin sadakati beni etkiledi," dedi yerinde gerilerek büyük bir gururla. "Ayrıca bu gece hepimizi güldürmeyi başardı," derken gülerken kısılan gözleri bakanlara yöneldi. Hepsinin yüzünde gerçek bir gülümseme vardı. Az önce yaptığım aptallık herkes tarafından komik bulunmuştu anlaşılan. Neyse ki Aliz de bu topraklara yabancıydı da yaptığıma ben bir açıklama getirmeden onlar kendince aradaki kültür farkına yormuşlardı. Aksi hâlde nasıl açıklayacaktım ki? Halk ve çocuklar bile bana bakıp gülerken utançtan yerin dibine girme isteğim her geçen saniye katbekat artıyordu.

Meri kralın önünde eğilip saygısını sunduktan sonra Ghoni'nin işareti ile ayağa kalktı. "Sevgini ve sadakatini kabul ediyorum Leydi Voren. Sen artık kraliyetin cariyelerinden birisin. Yarın seni sarayıma götürüp bizzat halkıma takdim edeceğim," dediğinde Meri'nin yüzünde samimiyetten uzak bir gülümseme oldu. Gülüşü gözlerine ulaşmazken çok derinlerde bir yerlerde saklı tutmaya çalıştığı kederi gördüm. Bu evliliği istemediği açıktı. Peki neden boyun eğiyordu? Onu buna zorlayan ailesi miydi?

O insanlar güce tapıyordu ve Meri'nin bir an önce hamile kalıp kraliçe olmasını sağlamaktı bence asıl hedefleri. Peki şimdiki kraliçeden nasıl kurtulmayı planlıyorlardı? Kim bilir, belki de çoktan kadının hizmetçilerini falan satın almaya başlamışlardı. Vorenler yaş tahtaya basacak insanlar değillerdi. Kraliçeyi istedikleri an tahttan indirip yerine kendi kızlarını geçirebileceklerine inanmasalar Meri'yi bir cariyelik uğruna feda etmezlerdi.

Duyduğum kadarıyla Kral Ghoni hiçbir zaman sabit fikirli olmayan, gelgitli bir adamdı. Bu yüzden çevresindeki güç dengesi sürekli değişimlere uğramıştı. Taht korkusu bu adama bir gecede çok aileyi yok ettirmişti. Bunların başında Arvın'ın ailesi geliyordu. Üzeri kapatılsa bile abisinin kanının o adamın ellerinde olduğu açıktı. Şimdi ise Arvın'ı kendine rakip görüyordu. Güçlenmesini ve halkı üzerinde itibar kazanmasını istemiyordu.

Bu yüzden buradaydı zaten. Arvın'ı ve bizi gözlemlemek ve gücün kimde olduğunu halk da dahil hepimize göstermek için. Neyse ki beni aptal bir kadın olarak değerlendirmeye başlamış ve zararsız olduğum kanaatine varmış olmalıydı ki gözlerinde rahatlamış bir ifade vardı. Ayrıca komik ve gerçeklikten uzak bir insan olduğumu düşünüyordu. Ona göre tüm bunlar Arvın için yeterince zorlaştırıcıydı. Ekstra bir şey yapmasına gerek kalmadan sadece benimle onun sonunu getirebileceğine inanıyor olmalıydı. Sonuçta aptal bir kadın ailesini felakete sürükleyecek en kolay hedefti ve ben bu gece ona o izlenimi istemeden vermiştim. Neyse ki bu sayede bir müddetliğine de olsa Arvın'ı ve beni tehdit listesinden çıkarmış olmalıydı.

O, kimsenin gölgesinde kralcılık oynamasına müsaade etmezdi. Bu yüzden en sadık bakanlarını bile öldürmüşlüğü çoktu. Kimse böyle bir adamın yanında güvende değilken Vorenlerin güç ve nüfuz elde etme hırsı kendi kızlarını ateşe atıyordu. Sanırım Meri ailesini ezip buna dur diyemiyordu. Usul adımlarla krala yaklaştığında yumruk olmuş elleri titriyordu. Korku içinde sinsice gezinirken dışarıya bunu göstermeyecek kadar profesyonel bir duruş sergiliyordu.

Kral Ghoni ona oturması için bizzat kendi tahtında yer açarken Meri içindeki fırtınayı dizginleyip kendinden emin adımlarla ona doğru ilerledi ve hemen yanındaki yerini aldı. Aralarında sadece santimler vardı ama Meri mümkün mertebe en uzak köşeye oturmaya çalışmış, bedenini sakınabildiği kadarıyla Ghoni'den uzak tutmaya çalışmıştı. Yine de bu o küçük alanda pek mümkün değildi. Kral Ghoni kendinden yirmi yaş küçük kızın beline elini dolayıp onu kendine doğru çekerek aralarındaki mesafeyi sıfırladı. Bunu yaparken ne bakanlar, ne halk, ne de hemen yanı başındaki tahtta oturan Kraliçe zerre kadar umurunda değil gibiydi.

Söz konusu o cadı bile olsa bir kadının böyle bir zorbalığa maruz kalması fazlasıyla sinirlerimi bozuyordu. Aklıma Aliz Ash ve yaşadıkları geldikçe müdahale edip bir şeyleri değiştirme isteğimi bastırmakta zorlanıyordum. Arvın sıcak eliyle masanın altındaki yumruk olmuş elimi sarıncaya kadar yumruklarımı sıktığımın bile farkında değildim. Düşüncelerimi okuyormuşçasına onaylamaz bir ifade takınmıştı yüzüne. Tavrı netti. Karışma... Bu bizim meselemiz değil. Zaten ipin ucundayken günahım kadar sevmediğim biri için boğazıma o urganı geçirmek elbette ki mantıklı değildi ama vicdanım buna pek de kulak asmıyordu.

Kimse istemediği bir evliliğe zorlanmamalıydı; bu kişi Meri bile olsa. Yine de o an elimden gelen bir şey yoktu. Belki daha sonrasında Meri ile konuşup bu saçma kararından vazgeçirebilirdim. Ghoni her ne kadar güç takıntısı ve gelgitleri olan biri de olsa onu istemeyen bir kadınla zorla birlikte olacak değildi. Sanırım burada kilit nokta Meri'nin ailesiydi. Fakat bu ailesinin değil kendi hayatıydı. Sevmediği bir adamla gerçekten hırs için birlikte olabilir miydi?

Arvın'ı ufak bir baş hareketiyle onayladıktan sonra bakışlarımı Meri'den çekip önüme döndüm. Bu sırada hizmetçiler herkesin önüne taş bir kase ve gümüş birer bıçak bırakıyorlardı. Beyaz taştan oyulma kasenin içerisinde köz hâlinde kömürler ateşin kızıl rengiyle parıldıyordu. Kasenin taş olmasının sebebi sanırım çabucak ısınıp el yakmaması içindi. Eğer başka bir şey tercih edilseydi kaselerin içine ortadaki büyük ateşten çıkardıkları kömür közlerini koyup tek tek masaya taşırken fazlasıyla zorlanacaklardı.

Galiba bir ritüelin başındaydık çünkü ortada garip kıyafetli bir kadın yanan ateş etrafında dans ederek bir şeyler söylüyordu. Ateşin etrafında daireler çizerken yaptığı her hareketle örgülü saçlarındaki taş boncuklar birbirine sürtünüyor, üzerindeki kan kırmızı elbise ve pelerin rüzgarla salınıyordu. Sesinin desibeli yükselip alçalırken bu söylediği her neyse hem korkutucu bir havası vardı hem de tuhaf bir şekilde sakinleştiriyordu. Bu, zehir ve panzehri aynı anda almak gibi bir hissiyat veriyordu.

Uzun gri saçları ve pelerinin geniş şapkasından dolayı yüzü görünmüyordu ama kamburlaşmış beli onun yaşlılığı hakkında fazlasıyla fikir veriyordu. Dansı aniden durduğunda bir anda tüm ateşler söndü. Ortadaki büyük ateş dışında. Sonra onun yükselen sesiyle birlikte ateşten doğan Ashkalar bir anda etrafını sardı. Onlar ateş kelebekleriydi. Arvın bana daha önce onların yeryüzünde ateşi taşıdıklarından bahsetmişti. Yıkılmış güney krallığına ait bu kadim hayvanların yeniden doğuşuna şahitlik etmek efsanevi bir şeydi.

Ateşten süzülen kelebekler alevli kanatlarını çırparken yaşlı kadının etrafında uçuşup dansına eşlik ediyorlardı. Gökyüzüne kadar yükselip tekrar inerken herkesin hayranlıkla izlediği bir görsel şölen sunuyorlardı. Kelebekler müziğin bitmesiyle yaşlı kadını bırakıp tüm insanların önüne birer tane kondular. Tek ışık kaynağı onlarken kandiller bile sönmüştü. Önlerindeki taş kaselere konarken ufak bir kıvılcımla birlikte yok oldular. Geriye hepimizin kasesinde yükselen alevler kalmıştı.

İnsanlar ölüm gibi bir sessizliğe bürünürken yaşlı kadının tok sesi kalenin bahçesinde bir kükreme gibi yankılandı. Bilmediğim bir dilde bağıran kadın eline aldığı altın bıçağı krala sunarken saygıyla eğilmişti. Kral bıçağı alıp eline sertçe bastırdığında avuçları arasından sızan birkaç damla kan önündeki taş kaseye aktı. Kanın dökülmesiyle esen sert rüzgar onun ateşini söndürürken bizim önümüzdeki alevi hareketlendirdi.

Kadının ayağa kalkıp tekrar yüksek sesle bir şeyler mırıldanmasının ardından insanlar ellerine gümüş bıçağı alıp avuçlarına bastırdı. Bakışlarım Arvın'a kaydığında onun da aynı şeyi yaptığını gördüm. Avuçlarından sızan birkaç damla kan kasesine düşerken sorgulayıcı bakışları üzerimdeydi. Onlar ne yapıyorsa aynısını yapmaya çalışıyordum ama ne için yapıldığını bile bilmediğim bu saçma ritüel için elimi kesmek zorunda olmak fazlasıyla can sıkıcıydı. Yine de onlara uymak zorundaydım çünkü kral da dahil herkesin bakışları ritüeli gerçekleştirmeyen tek kişiye sabitlenmişti. Evet, bana!

Bunu yapmayı reddetsem başım vurulacakmış gibi hissediyordum nedense. O yüzden direnmek yerine avucumun içine bastırdım gümüş bıçağı. Bıçak öyle keskindi ki aniden gelen sızı ve sıcaklık hissi ile avucumda güzel, derin bir yara bırakmayı başarmıştı. Elimi kaseye doğru götürdüğümde parmaklarımdan sızan kanın ateşi yok etmesini bekledim. Aslında bu saçmaydı; bir-iki damla kan nasıl oluyordu da bir kase harlı ateşi bir anda söndürebiliyordu?

Yine de herkesin ateşi sönmüştü. Ortalığı aydınlatan sadece benim ateşimdi çünkü ortadaki büyük ateş bile artık siyah odunlarla kaplı bir kül tabakasından ibaretti. Avucumdan dökülen kan damlaları ateşle buluştuğunda küçük bir kıvılcım çıkardı ve ben sönmesini beklerken birden kasemde yüzlerce Ashka belirdi. Ashkalar kanatlarını çırparak gökyüzüne yükseldiğinde gördüğüm bu tuhaf olayla birlikte şaşkınlıkla onları izliyordum. Az önce de görmüştüm bunu ama şimdi bu kadar yakınımda gerçekleşmesi beni bozguna uğratmıştı.

Şaşkın bakışlarımı uçuşan ateş kelebeklerinden ayırıp etrafıma baktığımda herkesin nefesini tutup beni izlediğini gördüm. Uçuşan Ashkalar her birinin kasesine konup ateşi tekrar harlarken Meri'nin kıskançlık dolu sesi kulaklarıma doldu.

"Ne yani, ateşin seçtiği kadim ruh onunki mi?" diye sorduğunda sesinde hissettiğim tek duygu kıskançlık değildi. Başını dik tutup bana yukarıdan bakışlar atarken aklınca beni küçümseyerek konuşuyordu. "Bu kadın bir Kuzeyli!" dedi öfkeli sesi kuzeyli derken vebalı der gibi aşağılayıcı bir tınıya sahipti. "Sanırım ritüeli gerçekleştirirken bir hata yapmış olmalısın Kâhin Hesra. Bir su büyücüsü nasıl kadim ateşi geri yakacak ki?" diye sorduğunda onun gerçekten kuzeylilerle mi yoksa benimle mi problemi vardı anlamak mümkün değildi.

"Kes sesini hadsiz kadın!" diye gürledi yaşlı kadın. "Tanrının takdirini sorgulamak sana mı kaldı?" derken öfkeden gözlerinden neredeyse ateş çıkacaktı. Kâhin kadın Meri'ye delice bir öfkeyle bakarken sözlerini hiç filtreleme gereği bile duymuyordu; bu da onun kendi alanında eşi benzeri bulunmaz biri olduğunu gösteriyordu. Krala yaranmak gibi bir çabası yoktu. Bu yüzden kendi gibi davranmaktan çekinmiyor ve yanlış bulduğu şeyleri alenen söylüyordu.

"Kral Ghoni, bu aptal gelinini al ve yarın git buradan. Ona kâhinlerin ve bilgelerin işlerine karışmaması gerektiğini artık kendi sarayında öğretirsin. Benim topraklarımın maneviyatını bozuyor bu kadın!" dedi öfkeli, huysuz sesi. Kaşları en derinden çatılmış, hoşnutsuzluğu tüm ifadesine yansıyordu. "Aksi halde atalarınızın ruhları sizi lanetlediğinde bu defa Tatmınk Dağları'nın tamamını altınla da kaplasanız sizin için gelip hiçbir şey yapmam!" dediğinde duyduklarımın şokunu atlatmaya çalışıyordum. Sanırım kral bu ritüeli gerçekleştirmesi için ona büyük bir hazine vermek zorunda kalmıştı. Tüm bunlar açıkça gösteriyordu ki bu gece tüm Ventoza için çok büyük önem taşıyordu. Ayrıca Kâhin Hesra da şüphesiz buradaki en önemli figürlerden biriydi. Aksi halde Ghoni gibi bir adam kimsenin kendisiyle böyle küstahça konuşmasına müsaade edecek biri değildi.

Bu sırada Arvın'ın sıcak elini az önce kestiğim elimin üzerinde hissettim. Elindeki mendili avucuma bastırırken "Bu kadar derin kesmek zorunda değildin," diyen sesini duyduğumda şaşkınlıkla gözlerimi açtım. Çünkü konuşurken dudakları kıpırdamamıştı ama ben onu duyuyordum. O gerçekten konuşmuş muydu, yoksa ben delirmeye mi başlamıştım?

O şaşkın hâlime ufak bir gülümseme ile bakarken yanlış duyup duymadığımı sorguluyordum. "Merak etme, delirmedin," diyen sesi yine zihnimde yankılandı. Hayır, normal bir şekilde konuşmuyordu çünkü sesini kulaklarımda değil zihnimde duyuyordum. Onu başkaları da duyuyor mu diye baktım fakat hayır, kimse bu tarafa bakmıyordu; herkes kâhin kadın ve krala odaklanmış durumdaydı.

"Aliz, beni sadece sen duyuyorsun çünkü aslında fiziki olarak konuşmuyorum," dedi zihnimdeki ses. Tam Arvın'ın bunu nasıl yaptığını düşündüğüm sırada yine beni iç sesiyle yanıtladı: "Aramızdaki eş bağı sayesinde sesimi zihninde duymanı sağlıyorum," dediğinde yine bakışlarım dudaklarına kilitlenmişti ama hayır, yine dudakları kıpırdamamıştı.

"Sen benim zihnimi mi okuyorsun?" dedim içimden; eğer bunu duyuyorsa içimden geçen her şeyi duyuyor olabilirdi.

"Sadece bana duyurmak istediğin zamanlarda ve aramızdaki teması kesmedikçe," dedi, bakışları masanın altından tuttuğu elimdeydi. Bu tuhaf durum aklımı zorlarken bunu test etmeden ona inanmama kararı aldım. Zihnimi okuyup okumadığını bilmeliydim.

Salak herif. Annen babanı amcanla aldatmış ama sen hâlâ ona dokunmuyorsun da bana dokunuyorsun, deyip cadı kadın gülüşü yaptım içimden ama bunu duyamamış olmalı ki saf saf yüzüme bakıyordu. Öfkelenmemişti bile. Gri gözleri düz bir ifadeyle bakıyordu. Demek sadece istediğim şeyleri duyuyordu.

Harika. Bu sakinliği uzun sürmeyecek!

"Aptalın tekisin!" dedim bu defa içimden ama onun da duymasını isteyerek. Bakalım şimdi tepkisi ne olacaktı?

"O uzun dilinden dolayı çok yakında idam edileceksin!" dedi gözlerimin içine sertçe bakarak. Dudakları kıpırdamamış olsa da zihnimde yankılanan sesi ürkütücü bir sertlik taşıyordu ama bu umurumda bile değildi. Öfkeden kudursun; bu hali daha çok hoşuma gidiyor. Bu herif benim hayatımı altüst etmişti. Şimdi sırf onun dünyasındayım diye ondan korkacağımı falan düşünüyorsa yanılıyordu.

"Bunları dile getirmediğim sürece beni idam falan edemezsin beyin yoksunu," dedim ve sanki hiç böyle bir şey söylememişim gibi gülümsediğimde öfkeden küplere biniyordu yanımdaki boğa; ve elbette ki ben onun matadoru olma görevini çoktan üstlenmiştim.

"Bunları hiç dile getiremeyeceksin çünkü artık bir dilin olmayacak!"

"Çok kabasınız prensim. İnsan karısını bu şekilde tehdit eder mi?" dediğimde ona kınayan bakışlarla bakıyordum.

"Gerçekten akıl alır gibi değilsin," dedi; bunu gerçekten söyledi. Başını onaylamaz bir biçimde sallarken elimi bırakmıştı nihayet. Gözlerindeki ürkütücü bakışı silmemişti; öfkeli değildi ama öyleymiş gibi görünmeye çalışıyordu. Bu arada zamanı dondurmuştu sanırım. Çünkü kelebekler bile havada öylece hareketsiz duruyorlardı. Bunu hangi ara yapmıştı, emin bile değilim. "Hayatımda gördüğüm en saygılı görünümlü küstah sensin!" dedi bakışlarını gözlerime çıkararak.

"Bana göre saygı hak edilir," dedim yalandan bir gülümsemeyle. "Siz saygıdan önce çok şey hak ettiniz prensim, ben sadece sırasıyla gidiyorum." Çok şey hak etmişti. Hatırlamıyor olması yaptıklarını değiştirmezdi. Daha dünyama ve hayatıma ne amaçla girdiğini bile bilmiyorken maskesi ardına saklanamazdı.

"Ayrıca iç dünyama karışamazsınız! İçimden kime ne dediğim sadece kendimi ilgilendirir. İnsan sözlerinden ve faaliyetlerinden mükelleftir, düşüncelerinden değil!" dedim başımı dikleştirerek.

"Ateşin ruhu neden seni seçti?" dediğinde aniden sorduğu soruyla şaşkınlığımı gizleyemedim. Bu da ne demekti şimdi?

"Ne oldu?" diye tekrarladım. Ateşin ruhu mu demişti o?

"Sen bir ateş büyücüsüsün," dediğinde soru sormaktan çok tanı koymak gibiydi sözleri.

"Neyim?" dedim. Aptal gibi her şeyi tekrar etmek benim de hoşuma gitmiyordu ama gerçekten anlayamıyordum. Aliz bir ateş büyücüsü müydü?

"Bu mümkün değil," dedim gülümseyerek. "Ben General Vigo'nun kızıyım. Ailem has su büyücülerinden. Neslimizde bir tane melez bile yokken nasıl ateş büyücüsü olabilirim ki?" dediğimde kısılmış grileri kuşkuyla üzerimde geziniyordu. Neyse ki Aliz'in anıları sayesinde neredeyse tüm geçmişine hâkimdim de mantıklı cevaplar verebiliyordum. Arvın da benimle aynı şeyleri düşünüyor olmalıydı ama cevabı bulamamış ya da bulduğu cevaptan pek hoşlanmamış gibi bir yanı vardı.

"Belki de annen kendini gizleyen bir ateş büyücüsüydü," dedi başını olumsuz anlamda sallarken. "Belki de..." dedi ama devamını getirmedi. Sanki söyleyeceği şey tüm dengeleri değiştirecekmiş gibi temkinliydi.

"Belki de ne?" diye sordum öfkeyle. "Annemin babamı aldattığını mı kastediyorsun?" Öfkeliydim çünkü Aliz Ash söz konusu olunca bu adam neden haddinden fazla acımasız düşünüyordu, bunu anlayamıyordum. Biri benim ailem hakkında böyle imalarda bulunsa en az bu kadar öfkeli olurdum.

"Hayır, bunu söylemek istemedim. Demek istediğim belki de... evlatlıksındır," dedi; düz sesi çekingen bir tonda çıkmıştı. Bu cümleyi kurmak onun için de kolay değildi ama aklını kemiren düşüncelerini benimle paylaşma gereği duymuştu anlaşılan. "Yani bunca yıldır büyü gücünü keşfedememiş olman bile Kuzey'e ait olmadığını gösterir. Aliz, eğer bir ateş büyücüsüysen Kuzey topraklarında güçlerinin şimdiye kadar derin bir uykuda olması normaldir. Sonuçta su, ateşi söndürür. Ayrıca ailenden kimseye benzemiyorsun. Genlerin daha çok Güney halkının genleriyle uyuşuyor. Doğum zamanın ise Pyrodia'nın yıkımı ile fazla uyuşuyor. Güney halkının yetimlerinden olabileceğin hiç aklına gelmedi mi?" diye sorduğunda sözleri kafamı allak bullak etmişti.

Aliz Ash gerçekten de Güney halkından olabilir miydi?

"Ama ben bunu nasıl bilebilirim ki?"

"Bunu anlamanın en kolay yolu ritüeli gerçekleştirmek. Eğer ateş büyücüsüysen sen közleri tutarken ateş elini yakmaz; bunu dene. Eğer canın yanarsa bana bakman yeterli. Zamanı durdurur, seni bu cendereden kurtarırım."

"Ritüel mi?" diye sorduğumda derin bir nefes aldı ve hiçbir şey anlamadığımın farkına vardı. "Ateşin ruhu seni seçtiği için kutsal ateşi yeniden yakan kişi sen olmalısın," dedi gözlerimin içine bakarak. Sesi sıkıntılı geliyordu; bunu istemediği açıktı ama sanırım buna kimse karşı çıkamazdı.

"Alt tarafı bir kase köz taşıyıp ateş yakacağım. Bu ne kadar zor olabilir ki?" dedim gülümseyerek.

"O kadar basit değil," dedi elindeki ipek mendille avucumdaki yarayı sararken. "Közü ellerinle atman gerek. Bu, birçok kişinin canını çok yüksek oranda yakar. Sana giydirdikleri eldivenler de pek işe yaramaz ama ritüeli tamamlayamazsan da itibarını sarsmak için bunu kullanırlar. Bu yüzden yapmaya çalış. İçimden bir ses bunu yapabileceğini söylüyor Aliz. Eğer yapamazsan onları illüzyonla kandırıp seni kurtarırım ama yapabilirsen belki de şimdiye kadar hiç tanımadığın bir senle karşılaşacaksın ve hayatın düşündüğünden çok daha fazla değişecek."

"Düşündüğün kadar etkili olacağını zannetmiyorum..." dedim gülümseyerek. "Ayrıca illüzyon yeteneğin olduğunu bilmiyordum," dediğimde derin bakışları yukarı doğru kıvrılan dudaklarıma kaydı. Sadece bir an için bile olsa bana böyle ilgi ile bakması kalp ritmimi hızlandırırken zamanın ötesinde onunla baş başa olmak tuhaf bir heyecan bahşediyordu ruhuma.

Evet, bu evrende alışamadığım çok şey vardı ve her gün Arvın'ın farklı bir yönünü keşfedebiliyordum. Bunların bir kısmı beni delicesine korkuturken bazıları da sarsılmaz bir güven hissi taşıyordu yüreğime.

"Aslında hakkımda pek bir şey bildiğin söylenemez," dediğinde gülümsemem benden bağımsız daha da büyüdü. Elbette hakkında öğreneceğim çok şey vardı ama hayır, bildiğim de çok şey vardı. O bunu hatırlamıyordu sadece.

"Bunu deneyeceğim," dedim ritüeli kastederek. "Eğer yardımına ihtiyacım olursa sana iki kez bakarım," dediğimde beni onayladı ve parmağındaki yeşim yüzüğü çevirip zamanın tekrar akmasını sağladı.

Arvın'ın zihnime ektiği şüphe tohumları hızla yeşerirken söylediği şeylerin ağırlığı üzerime sinmişken kalbim korkuyla çarpıyordu. Aliz Ash eğer ateş büyücüsüyse bile bunu anlamam mümkün değildi. Sonuçta ben onun anılarına sahiptim ama bedenine sahip değilim; bu yüzden Arvın her hâlükârda zamanı durdurup bana yardım etmek zorunda kalacaktı.

Ah, bu ateşin ruhu neden beni seçmişti ki? Benim Aliz rolü oynarken bir ruhları kandırmadığım kalmıştı zaten.

Kral Ghoni'nin sesi kulaklarımda yankılanırken bakışlarım kâhin kadın ve krala kaydı. Arvın'ın müdahalesiyle zaman yeniden akmaya başlamıştı.

"Kimse sizin ve ateşin hükmüne karşı çıkmayacak kâhin. Şimdi ne gerekiyorsa onu yapın."

Sözler henüz havada asılıyken, kâhin kadın yanında iki hizmetçiyle tam önümde durdu. Hizmetçilerin altın bir tepsi üzerinde taşıdığı kadehi alıp bana doğru uzattığında, bakışlarım istemsizce kadehin içine kaydı. İçindeki koyu kızıl sıvı, loş ışıkta taze bir kan gibi parıldıyor; bu görüntü midemin düğüm gibi burkulmasına yetiyordu.

Hesra denilen kadın, kadehle aramdaki o huzursuz bakışmayı fark etmiş olmalı ki, serin elini omzuma koyup içimi yatıştırmak istercesine hafifçe sıktı.

"Merak etme," dedi, sesi yumuşak ama bir o kadar da tınılıydı. "İçindeki sadece gün ışığı meyvesinin öz suyudur. Tadı kötü değildir, sana bir zararı da dokunmaz."

Parmaklarım kadehin soğuk metaline çekingen bir tavırla dolandı. Kadehi dudaklarıma götürmeden hemen önce bakışlarımı Arvın’a çevirdim. Gözlerimiz buluştuğunda, başını tek bir santim bile kaydırmadan, güven veren tek bir hareketle onayladı beni. Ciğerlerime derin bir nefes çekip kadehten tereddütlü bir yudum aldım.

Sıvı dilime dokunduğu an, genzime yayılan hoş bir kokuyla birlikte ağzımda meyvemsi bir tat bıraktı. Hafif ekşimsi, dili gıdıklayan ama ferahlatıcı bir tadı vardı. En azından korktuğum gibi kan ya da ağır bir şarap değildi; yalnızca meyve suyuydu. İçimdeki gerginlik bir nebze olsun yatıştı.

"Ateşi yakabilirsen, Ateşin Ruhu seni ödüllendirecek..."

Kadının fısıltıya yakın kısık sesi kulaklarıma dolduğunda, gözlerimi hızla onun gizemli yüzüne kaldırdım.

"Peki ya yakamazsam?" diye sordum. Sesimdeki o kırılgan tedirginliği gizlemeyi başaramamıştım. "Bunun için bir ceza mı alacağım?"

Yanındaki hizmetçinin uzattığı kalın eldivenleri alırken bana doğru bir adım attı; aramızdaki mesafe adeta sıfırlandı. Bunu, aramızdaki bu sırrı kimse duymadan sadece benimle paylaşmak için yaptığı açıktı. Deri eldivenin üst bağcığını özenle sıkarken doğrudan gözlerimin içine baktı.

"Hayır," dedi. Dudaklarının kenarı hafifçe yukarı kıvrılmıştı ama gözlerinde çözülmesi imkânsız, gizemli bir parıltı vardı. Sanki o benim göremediğim boyutları görüyor, henüz adını koyamadığım kaderimi bir kitap gibi okuyordu. Doğrusu, bir kâhin için bu belki normaldi ama ben bu dünyanın kurallarına hâlâ yabancı olan biri olarak, tüm bunlara inanmakta zorlanıyordum.

"Ateşin Ruhu yanlış kişiyi seçmez," diye fısıldadı. Sesi öyle alçaktı ki, doğrudan zihnime konuşuyor gibiydi. "Sen henüz içinde taşıdığın şeyin farkında değilsin. Eğer közler işe yaramazsa... ateşe fısılda. O... sana itaat edecektir."

Bakışlarım kuşkuyla kısıldı. Umarım içimde taşıdığım şeyden kastı bebeğim değildir çünkü bunu bilmesi her şeyi tehlikeye atardı. Yine de o bir kâhindede ve Arvın'la olan geçmişimde dahil bazı şeyleri görmüş olabilirdi değil mi? Sözlerinin arkasında, dudaklarından dökülenlerden çok daha derin bir anlam yattığını hissedebiliyordum. Gülümsemesini gizleme gereği bile duymadı. Her hareketi kalbimin korkuyla çarpmasına neden olurken, fazlasıyla sakin ve rahattı onun tavırları.

Kırışıklıklarla dolu kemikli elleri diğer eldiveni de giydirip bağcığını bağladıktan sonra, masanın üzerindeki ağır taş kaseyi dikkatle kaldırıp avuçlarımın arasına bıraktı. Kâhin olmasından mıdır bilinmez, o yakıcı sıcaklıktaki taşı tutarken eli bile titrememişti.

Taş kase sıcaktı; kor gibi bir ısı yayınlıyordu ama neyse ki deri eldivenler bu yakıcı sıcaklığı bir kalkan gibi kesiyordu.

Atıf yapılan tüm bakışların ağırlığını sırtımda hissederek meydanın ortasındaki devasa ateş çukuruna doğru adımladım. Tam önünde durduğumda, etraftaki ölümcül sessizlik fark edilmeyecek gibi değildi. Meydandaki yüzlerce insan adeta nefes almayı kesmiş, gözlerini üzerime dikmişti. Kiminin bakışlarında keskin bir alay ve şüphe vardı; kimininkinde ise derin bir inanç... Sanki bu imkânsız şeyin üstesinden geleceğimi biliyor gibiydiler. Doğrusu ben kendime tek bir gram bile güvenmezken, o kalabalıktaki birkaç yabancının sarsılmaz inancı içime tuhaf bir cesaret pompalıyordu. Beni hiç tanımıyorlardı ama bunu başarabileceğimden emin gibiydiler.

Üzerlerindeki yıpranmış, soluk kıyafetler yoksulluklarını bas bas bağırırken, bakışlarım kalabalığın içindeki bir noktaya takılıp kaldı. Zevir’in sırtında taşıdığı o hasta, Güneyli çocuktu bu... Yüzündeki yaralardan tek bir iz bile kalmamıştı; gürbüz ve fazlasıyla sağlıklı görünüyordu. Parıldayan gözleri beni tanıdığını ele verirken, bakışlarımı çocuğun etrafındakilere kaydırdım.

Ve oradaydı. Saris’i burada görmeyi kesinlikle beklemiyordum. Aslında beni asıl şaşırtan onun burada olması değil, varlığını ancak şimdi fark ediyor olmamdı. Bakışlarım hemen yanındaki şapkalı kişiye takıldı. Üzerindeki simsiyah pelerinin kapüşonu tüm yüzünü koyu bir gölgeye gömmüştü ama o heybetli ve mağrur duruşundan kim olduğunu tahmin etmek hiç de zor değildi. Zevir… Sanırım artık onlar da benim kim olduğumu biliyordu ve tüm her şey bittiğinde onlara bir açıklama borçluydum.

Saris’in ve yanındaki Güney halkının umutla karışık beklenti dolu bakışları arasında, gözlerim elimdeki taş kaseye kaydı. Kalbim göğüs kafesimi dövercesine atıyordu, korkudan bacaklarım titriyordu ama yine de... bunu onlar için, o çaresiz insanlar için yapmak zorunda olduğumu hissediyordum.

Derin, sarsıcı bir nefes alıp zihnimi sakinleştirmeye çalıştım. Yanacağını bile bile elimi taş kaseye daldırdım ve harıl harıl kor kesilmiş kömürlerden birini kavradım. Derimin anında cızırdayıp yanmasını bekliyordum ama eldivenler düşündüğümden çok daha dayanıklı çıkmıştı anlaşılan zira canım acımadı.

Bu küçük cüretle, kasedeki beş kor közü avucuma doldurup heybetli ateş çukuruna doğru savurdum.

Eğer közler alev alırsa, Ateşin Ruhu beni kutsayacak ve kendi gücünden bir parçayı bana bahşedecekti. Ama eğer sönüp giderlerse... Bu benim için telafisi imkânsız bir itibar kaybı olacak, tüm bu halkın gözü önünde bir sahtekâr gibi küçük düşecektim. Arvın beni korumak için canını ortaya koyardı, biliyordum ama yine de... Sadece onun gözünde bile "işe yaramaz" konumuna düşmek istemiyordum.

Közler havada süzülüp çukura düştü.

Saniyeler aktı. Birkaç hafif kül bulutunun havaya savrulması dışında hiçbir şey olmadı. Rüzgâr külleri dans ettirerek dağıtırken, attığım tüm közler simsiyah kesilip tamamen söndü.

Lütfen... dedim içimden. Kalbimin güm güm atışı boğazımı tıkarken, benden bağımsızca kıpırdayan dudaklarımdan kırık bir fısıltı döküldü:

"Lütfen yansın..." bunu söyler söylemez birden ateş çukurundan öyle bir alev yükseldi ki neredeyse benliğimi bile içine alacaktı. Bir volkan gibi kükreyen alevler yüzüme karşı yükselip geri çekilirken insanların korku dolu çığlıkları kulaklarımda uğuldadı. Geceyi gündüze çeviren parıltılarla birlikte ruhumu kuşatan ağır bir enerjiyle ateşin içine çekildiğimi hissettim.

Dudaklarımdan dökülen çığlıklar hiçliğin içinde kaybolurken beni asıl dehşete düşüren ateşin içinde kaybolmadan önce gördüğüm o devasa alevlerin hemen yanına savrulmuş cılız bedendi. Yüzünü kaplayan kızıl saçları onu tanımama engel değildi. Evet, o benim bedenimdi... Ruhumun bedenimden ayrılmış olduğunu o an fark ettim. Sonsuz bir boşluğun içinde amansızca savruluyordum ama bunu yaparken görüntüsü şeffaflaşmış bir ruhtan ibarettim sadece.

Bu boşluk hissinden başka bir şey hissetmiyordum. Sanki her şey bir anda silikleşmiş gibiydi. Ruhum bedenimden çekilmişti ve ben hiçlikte kaybolmuştum...Ölü gibi hissetmiyordum ama ölü gibi hissetmek nasıldır bilmiyordum da. Arvın olumsuz bir durumda zamanı durduracağını söylenişti ama sanırım geç kalmıştı. Bunun bir geri dönüşü olduğuna emin değildim. Yinede aklımdaki tek kişi Arvın değildi. Ona dönmek değildi. Eğer kalbim durduysa bedenim öldüyse ve ruhum tekrar bedenime dönemeyecekse, bebeğime ne olacaktı?

Oda benimle birlikte yok mu olacaktı?

Hayır işte buna izin veremem!

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

7okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…