RUHU RÜCU kitap kapağı

16. bölüm / 16

16|Ölümün Soluk İzleri

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 16Şu an: 16|Ölümün Soluk İzleri

•Oysa unutmakta büyük nimetmiş insana...•

Canavarların bile çığlık çığlığa bağırıp kaçtığı bir cehennem vadisiydi burası. Etrafımdaki tepeciklerden süzülen lavlar bulunduğum çukura doğru akarken akıllara durgunluk veren bir manzaranın tam ortasındaydım. Havaya karışan kükürt kokusu boğazımı yakarken, nefesim boğazımda düğümlenmişti. Tüm insani fonksiyonlarımı kaybetmiş ve kilitlenip kalmış gibiydim.

Çıplak ayaklarım lav gibi sıvının üzerinde gezinse de yakmıyordu. Hissettiğim sıcak alevler yüzünden çoktan kül olmalıydım aslında ama sanki bu ateş bana zarar vermek yerine daha çok ruhumu besliyor gibiydi. Öldükten sonra tek başına bir cehennem vadisinde gözlerini açmak sanırım kimsenin gelecek planları arasında yoktur. Bu durum elbette ki benim için de öyleydi. Tamam, çok düzgün bir hayat yaşadığımı iddia edemem ama sorgusuz sualsiz direkt cehennem biletini nasıl hak etmiştim; işte bu, gerçekten utanç vericiydi!

Babaannemi dinlemeyip kafama buyruk davrandığım için pişmanlık hissediyordum. Keşke uyarılarına kulak verip biraz daha düzgün bir hayat sürseydim. Çevremdeki kötü insanlar cehennemi doldurursa bana yer kalmaz diye düşünmüştüm ama gördüğüm kadarıyla burası bomboş ve bayağı büyük bir yerdi. Ne yani, tek başıma cehenneme düşmeyi hak edecek ne yapmıştım ki ben?

"Ben de seni bekliyordum" diyen sesle irkildim. Zihnimin en derinlerinde yankılanan bu sesle birlikte tüylerim diken diken oldu. Sesin kaynağını bulmak için etrafımda döndüğümde kendimden başka kimseyi bulamamıştım. Korku iliklerime kadar işlerken sesimin titremesine engel olamadım.

"Se- sen de kimsin?" dedim dehşet içerisinde kekeleyerek.

Ses, sanki hem her taraftan geliyor hem de hiçbir yerden gelmiyor gibiydi.

Tam o sırada etrafımdaki alevler bir girdap gibi yükseldi ve içinden nefes kesici bir siluet süzüldü. Saçları dans eden kıvılcımlardan, teni saf ateşin ocağında dövülmüş gibi altın sarısı parıltılardan oluşan muazzam bir kadındı karşımda. Gözleri yakut gibi parlıyor, ona bakanı hem korkutan hem de büyüleyen tarifsiz bir ihtişam yayıyordu. O kadar güzeldi ki dehşetle karışık bir hayranlıkla gözlerimi ondan alamıyordum.

"Kimliğimiz gerçekten bu kadar önemli mi, Aliz?" dedi adımları tam önümde dururken. Her adımında ayaklarının bastığı yerde minik çiçekler açıyor ama anında alevle taçlanıyordu. "Ya da Rena mı demeliyim? Sahi Dünya'nın kızı, Aliz'i oynamayı sevdin mi yoksa içinde bir yerlerde Rena mı olmaya çalışıyorsun hâlâ?"

Rena... İsmimi birinden duymayalı o kadar uzun zaman olmuştu ki kendi ismime bile yabancı hale gelmiştim. Aslında buna ne kadar ihtiyacım olduğunu o an anladım. Birinin yanında rol yapmadan kendim olmaya ihtiyacım vardı. Bu kişi bir yabancı bile olsa bu kesinlikle iyi hissettirmişti ama aynı zamanda içim korkuyla dolmuştu.

"Sen bunu nası-"

"Nasıl mı biliyorum?" dedi beni keserek. Yakut rengi gözleri parladı. "Pyrodia'nın koruyucu ruhuyum ben, Rena. Ve bir koruyucu ruh hiçlikten sonuna kadar her şeyi çok iyi bilir."

Koruyucu ruh.

Evet bunu daha önce Jorion kalesinin kütüphanesindeki birkaç kitapta okumuştum. Bu evrende ölen iyi insanlar sevdiklerini ya da değerlerini korumak için bir koruyucuya dönüşebiliyorlardı fakat bunun için çok ağır bedeller ödemeleri gerekirdi. Bu yüzden birçok kişi bunu göze alamazdı.

Gerçekten seven insanlar bir koruyucuya dönebilirdi yoksa ruhları hiçlikte yok olup giderdi. Üstelik ödedikleri bedel bir daha hiç var olmamaktı. Birinin koruyucusu olmak için ölümden sonraki tüm hayatlarından vazgeçmek gerçekten büyük fedakarlıktı. Bir amaç uğruna buna katlanıyor ve onu gerçekleştirinceye kadar yaşıyorlardı. Uğruna her şeyi feda ettikleri amaçları gerçek olduğundaysa bununla gurur bile duyamadan saniyeler içerisinde kül olup tüm evrenlerden siliniyorlardı. Bu yüzden onların sayısı bir elin parmağını geçmeyecek kadar azdı. Hatta Pyrodia'nın koruyucusu olduğunu söylediğine göre bu kadın güney krallığındaki tek koruyucuydu.

Uğruna hiçliği göze aldığı bir amacı vardı. Peki bu amacın benimle ne bağlantısı vardı?

"Koruyucu ruh mu?" dedim büyülenmiş bakışlarımı zorla ondan ayırıp ona inanmamış gibi alayla gülerek. "Alınma ama işinde pek de iyi olduğunu söyleyemeyeceğim. Sonuçta koruyucusu olduğun Pyrodia artık yok." Gerçekleri sert bir şekilde dile getirmemin asıl sebebi onu öfkelendirmek istememdi. Bilerek damarına basıyordum çünkü öfke anında yüzündeki kusursuzluk maskesini bir kenara bırakıp asıl niyetini ortaya koyacağını umuyordum.

"Bunu hatırlatman iyi oldu" dedi bana öfkeden kızıla dönen gözleriyle bakarken. "Neslinin yok ettiği şeyleri bilmen güzel. Siz büyücüler gerçekten korkunç yaratıklarsınız!" diye homurdandığında onu anlamakta zorlanıyordum. Neden bana büyücü diyordu?

"Her şeyi bildiğini iddia ediyorsun" dedim o kusursuz yüzünün detaylarını incelemeyi bırakıp gözlerinin içine bakarken. "Ama benim bir büyücü olmadığını bilmiyorsun." dedim küçümseyici bakışlarımı üzerine dikip alayla baktım yüzüne. Benim sıradan bir insan olduğumu bilmiyordu. Bu da her şeyi bilmediğinin açık bir deliliydi. "Ayrıca neden kendini ayrı görüyorsun? Sen de eskiden bir büyücü değil miydin?"

"Eskiden kim veya ne olduğum önemli değil, önemli olan olmayı seçtiğim kişi ve hayır" dedi başını olumsuz anlamda sallarken. Alevden saçları omuzlarına dökülürken en az benim kadar – belki daha da fazla – alaycı bir ifade takınmıştı yüzüne. "Asıl sen daha kim olduğunu bilmiyorsun." dedi. Sesi fazla rahattı.

"Koruyucu ruh filan safsatalarını bir kenara bırakalım." derken kısık bakışlarımı onunkilerden bir an olsun ayırmıyordum. Yüzündeki her ifadeyi zihnimde tartıp neyin peşinde olduğunu anlamaya çalışıyordum.

"Neyden bahsedelim istersin?" diye sordu. O kadar muhteşem görünüyordu ki, umursamaz tavrı bile bir sanat eseri gibi duruyordu. "Prens Arvın'ın ne uğruna hayatına girdiğinden mi?" dedi gülerek. "Sahi bunu bilmek ister misin?" diye sorduğunda gözlerimin içine dikkatle bakarken ilk kez ciddiyet takınmıştı ifadesine. "Ne uğruna buldu seni? Dünyana kadar neden geldi? Ve senden menfaati neydi? Bunları hiç düşündün mü Rena?"

"Zehirli dilinin beni kandırmasına müsaade edeceğimi sanıyorsan çok yanılıyorsun!" dedim üzerine doğru yürürken. Karşısındakini öfkelendirmekte benden çok daha yetenekli olduğu ortadaydı zira kontrolü kaybedip kendinden çok daha güçlü bir ruhun üzerine yürüyende ava giderken avlanan da bendim. Bu cesaret bana nereden gelmişti bilmiyorum ama kalbimde zerre korku yoktu. Karşımda duran bu alev canavarı ile göz göze gelmek bana yabancı gelmiyordu. Nereden olduğunu bilmediğim bir tanıdıklık vardı gözlerinde.

"Neden buradayım ben?" diye sordum dişlerimi sertçe sıkarken. Öfke dolu bakışlarımı bir an olsun üzerinden ayırmazken bana yaramazlık yapan küçük bir kız çocuğuymuşum gibi gülümseyerek baktı.

"Çünkü ateşin ruhu seni kutsadı" derken gülümsüyordu. Yüzünü kapatan saçının bir tutamını kulağının arkasına iterken yaptığı bu hareketle etrafa mini kıvılcımlar saçıldı. "Mükafatını almak için ruhunu içine çekti."

"Harika! O saçma şey beni cehennemle mükafatlandırıyor öyle mi?" dedim öfkeyle homurdanarak.

"Cehennem tanrınındır seni inançsız kız!" derken ilk kez ufak bir öfke parıltısı gördüm gözlerinde. Sözlerimden hoşlanmadığı belliydi ama yine de tahammül ediyordu. "Bizim elimizdeki tek şey bir parça ateş, çorak bir toprak ve birkaç kara büyü, o kadar. Kendini de bizi de o kadar yüksek görmeyi bırak!" derken sözleri kulaklarımda yankılanan birer uyarı niteliği taşıyordu. Bana bir şeyleri öğretmek ister gibiydi tavırları, bu da beni daha büyük bir çelişkiye sürüklüyordu. Benden ne menfaati olabilirdi ki? Belki de tek amacı gerçekten beni ödüllendirip yoluna devam etmekti.

"Öyle mi?" dedim alayla. "Oysa kendinize tanrı gibi anlam yükleyen tam da siz değil misiniz? Koruyucu ruhmuş. Sen kendi ülkeni koruyamamış bir acizsin!"

"O dünyalıların seni olması gerektiği gibi yetiştiremeyeceğini biliyordum." dedi iç çekerek. Sanki bundan dolayı canı yanıyormuş gibi hüzünlüydü bakışları.

"Hey! Ailem hakkında böyle konuşamazsın." diye homurdandığımda gözlerindeki anlayışlı bakış bir anda silinip yerini karanlık bir öfkeye bıraktı.

"Onlar senin ailen değil!" diyen sesi fazla sert çıkmıştı.

"Bu da ne demek?"

Şaşkın sesim onu zerre etkilemezken "Anlayacaksın." dedi düz, duygusuz sesi. Bakışları birkaç saniye arkada bir yere takılırken "Önce sana vermem gereken şeyi vermeliyim." dedi ve ellerini yumruk yaptı. Avuçlarındaki alev toplarından gücünü kullandığını anlayabiliyordum. Alev topu giderek büyürken onu arkamda bir yere fırlattı ve bir kilit sesi duyuldu. Ağır bir demir kapı gıcırdayarak aralanırken, "İşte ödülün" dedi arkamdaki yeri işaret ederken.

Bakışlarım onunkileri takip ettiğinde merakla arkamı döndüm. Açılan kapının büyüklüğü aklımın sınırlarını zorlarken büyük bir sarsıntıyla sallandı zemin. Ben ayakta durmayı başaramazken o ateş ruhu hiçbir şeyden etkilenmiyor gibi görünüyordu. Birkaç sarsıntıdan sonra demir kapıdan çıkan koca silüete takıldı bakışlarım.

Gözlerim dehşetle sonuna kadar açılırken karşımdaki devasa canavarı görünce dizlerim kilitlenmişti. Şaşkınlıktan küçük dilimi yutabilirdim. Boyu o kadar uzundu ki ona bakmak için kafamı geriye doğru yatırmam gerekmişti. Zifiri siyah derisi, buz mavisi kocaman gözleri vardı. Bakışlarım iri gözlerinden bedenine değdiğinde içimi müthiş bir ürperti kapladı. Kocaman kulakları ve yara bere içerisindeki yaşlı derisi insanın aklını yitirebilecek kadar korkunçtu. O, simsiyah bir ejderhaydı.

"O bir ejderha mı?" Bundan emindim ama şaşkınlıkla dudaklarımdan dökülen soruya engel olamamıştım. Burnundan çıkan kara dumanlar havaya karışırken kocaman ağzından akan kan kırmızı salyalar dehşet verici bir görüntü sunuyordu. Bakışlarımı büyülenmiş gibi ondan çekemezken karşımdaki kadının rahat sesi kulaklarıma doldu.

"O bir kara büyü" dedi ifadesiz bakışlarıyla gözlerimin içine bakarak. "Kaderini değiştirmek için yapılmış bir büyü. Ömrün ve ölümün bu büyüye bağlanmış. Sevdiklerinin seni unutması sağlanmış ve kendi adını bile duyamayacak kadar yalnızlığa terk edilmişsin Rena." Büyük bir sakinlikle sarf ettiği bu sözler kulaklarıma dolduğunda bakışlarım istemsizce ona kaydı. Kurduğu cümleler beynimde defalarca kez yankı bulurken sormak istediğim tüm sorular içimde kaldı. "Normalde bu büyüler seni öldürünceye kadar bozulamaz ama ateşin ruhu sana kendini kurtarman için bir şans veriyor. Onu yapanı bulabilirsen eğer bu büyüden kurtulabilirsin."

Onun önemsiz bir detaydan bahsettiği gibi rahatça söylediği şeyler benim hayatımın en önemli şeyiydi. Öğrendiğim gerçek yüzünden kalbimdeki ağırlığın tarifi yoktu. Sözleri beynimin içinde takılı kalmış bir plak gibi dönüp durdu ve hep aynı soru yankı buldu içimde:

Arvın'ın beni unutmasının sebebi bu kara büyü müydü yani?

Unutmamıştı...

Unutturulmuştum.

Peki bunu bize kim yapmıştı ki? Üstelik bunu yapan kişinin hedefi beni öldürmek ve tamamen yok etmekti. Kim bilir belki Arvın'ın ölü süsü verilmiş cinayeti de bunla alakalıydı çünkü böylece beni koruyabilecek ve bu büyüyü yapanın ardına düşebilecek tek kişiyi de benden uzaklaştırmışlardı. Ben onun öldüğünü düşünürken buraya gelmişti ve hafızasından silinmiştim. O zamandan bu yana beni hatırlamıyordu. Daha ne olduğunu bile bilmediğim Valerion evrenine düştüğümde kimi kızdırmıştım ki bana bunu yapmıştı? Üstelik o zamanlar bu evrene ait Arvın'dan başka kimseyi tanımıyordum bile.

Tam da bu sırada gözlerimin önünde Drannis denilen o pisliğin yüzü belirdi. Arvın'ı onun öldürdüğünü görmüştüm ve o da beni görmüştü ama hayatını mahvettiği kadına benzediğim halde bunu sorgulamamıştı bile. Ya bundan zaten haberi vardı ve kendince bir plan içerisindeydi ya da tüm o gördüklerim bir halüsinasyondu. Arvın gerçekten ölmediği halde ben onun öldüğüne şahit olmuştum. Onu ellerimle gömmüştüm. Geceler boyu mezarında uyumuştum ama cenazesine katılan insanlar bile onu unutmuştu. Evimizdeki tüm eşyaları tek tek kaybolmuştu. Sonra tam da mezarlıkta karşıma çıkmıştı o cadı. Sanki her şey bilerek kusursuzca hazırlanmıştı. Beni Valerion'a getirmek için yapılmıştı. Çünkü burada savunmasızdım. Sevdiğim adam bile beni hatırlamazken büyücülerle dolu bu evrende yapayanlızdım.

Gitmeliydim...

Bir an önce dünyaya dönmeliydim artık.

"Ondan nasıl kurtulacağım?" diye sorduğumda aklımdaki tek seçenek dünyaya dönmekti. Büyü bu şekilde yok olabilirdi belki. Sanki dünyaya dönmem tüm düğümleri çözecek gibi hissediyordum. Gidersem ve her şeyi başladığı yerde bitirirsem tüm sorunlar çözülecek gibiydi. Bunun doğru olduğunu biliyordum. Aklım bunu doğruluyordu ama kalbim... Kalbim bu fikrin yakınından bile geçmek istemiyordu. Her şeye rağmen Arvın'ı bırakmak istemeyen bir yanım vardı. Onu özleyecek olan bir yanım. Ondan başka kimseyi onun gibi sevemeyecek olan ve onu unutamayacak bir yanım vardı. En önemlisi dünyaya dönersem bebeğimin babasız büyüyeceği gerçeği içimi acıtıyordu.

Kendimden çok onun bir yanını eksik bırakmak istemiyordum. İşte bu yüzden savaşıyordum bunca zaman. Arvın bizi hatırlasın diye. Ama şimdi onun bizi hatırlayabileceğine dair olan inancımı kaybetmek üzereydim. Bir kara büyü nasıl bozulurdu ki? Ben büyüler hakkında neredeyse hiçbir şey bilmiyordum. Jorion kalesinde okuduğum kitaplarda birçok büyü ritüeli anlatılıyordu ama ben bunları hızlıca geçmiştim ve pek de bir şey anlamamıştım. O zamanlar bana saçmalık gibi gelen o kitapların bir gün işime yarayacağını bilemezdim.

"Dünyaya gitmek bir işine yaramaz" dedi alev alev saçları dalgalanıp uçuşurken gözlerinde nedenini bilmediğim sert bir bakış vardı bana bakarken. Kızgın gibiydi ama neden kızgın olduğunu sorgulayamayacak kadar kendi dertlerime odaklanmış haldeydim. Sanki bir şekilde onu kızdırmayı başarmıştım ama bunu nasıl yaptığım hakkında en ufak bir fikrim bile yoktu. "Sen buraya aitsin Rena. Dünyaya gitsen bile artık orada uzun süre kalamazsın. Büyüyü besleyen karanlık enerji Valerion'da evet ama seni koruyan güçler de burada. Sen zaten bunu biliyorsun öyle değil mi? Sadece kendine güvenmediğin için bunu inkar etmeyi seçiyorsun ama onlarla baş edecek güçtesin inan bana." dedi birkaç saniye durup bana güç vermeye çalışırcasına gözlerimin içine bakarken. İşte o an zihnimden geçen her şeyi bildiğini hissetmek kemiklerime kadar titrememe sebep oldu. Biliyordu o, her şeyi biliyordu. Hatta kendimden sakladıklarımı bile. Bana dünyaya dönmemem gerektiğini söylüyordu.

Ona hiçbişey söylemedim. Kafam öyle karışıktı ki zaten o an cümle kuracak halde bile değildim. Dünyaya dönemeyeceğimi, dönsem bile orada uzun süre kalamayacağımı söylüyordu. Bu, bir daha ailemi görememekti. Oradaki hayatımı tamamen silip atmak demekti.

Evet, buraya gelirken bunları hiç düşünmemiştim çünkü düşünebilecek bir psikolojide değildim. Ama burada zaman geçirdikçe ailemi özlüyor, hayatımdaki yerlerini daha iyi anlıyordum. Dünyadaki hayatımı özlüyordum. Evet, buraya alışan bir yanım olduğunu da inkar edemezdim ama bunca tehlikenin içerisinde dünyayı hep güvenli bir liman olarak görmüş ve bir şekilde dönebilmeyi ummuştum. Şimdi bunların bir işe yaramayacağını, dünyaya gitsem bile kendi kıyametimden kaçamayacağımı öğreniyordum. Birkaç dakika bile olsa kendime gelmem gerekiyordu. Duyduklarımı sindirmem gerekiyordu. Aldığım derin nefeslerle kendimi sakinleştirmeye çalışırken gözlerimi kapattım ama onun sesi susmadı. Sanki her şeyi bir anda kabullenebilecekmişim gibi konuşmaya devam etti:

"Bu yüzden o kara büyüyü yenmek için artık kendinden kaçmak yerine kendinle yüzleşmelisin. Ancak güçlerini kullanmayı öğrendiğinde düşmanlarından kurtulabilirsin. Aksi halde dünyada olsan bile Arvın'ı buldukları gibi seni de bulmayı başarır düşmanlarınız." Buraya ait olduğumu ve bunu zaten bildiğimi iddia ediyordu. Bu delice bir iddiaydı.

"Neden bahsettiğini anlamıyorum" diye inkar ettiğimde aramızdaki mesafeyi kapatıp yüzünü yüzüme eğdi ve gözlerimin tam da içine baktı. İfadesi bir bilge gibiydi. Sanki bana doğru yolu göstermeye çalışıyormuş gibi.

"Hayır" dedi düz sesiyle. "Aslında çok iyi anlıyorsun." Gülümsedi ama gülümsemesi gerçek değildi. Dudaklarındaki tebessüm en az benim inkarım kadar sahteydi. "Sen de buraya ait olduğunu hissediyorsun Rena." dedi. Eli nazikçe omzuma tam da dövmenin bulunduğu yere dokunduğunda içimi tuhaf bir ürperti kapladı. Bir ruhun birine dokunabileceğini o ana kadar hiç düşünmemiştim. Tabii ben de ruh formundaydım, bedenim ateşin başında kalmıştı. Neyse ki dokunuşu beni yakmıyordu. Eli hala omzumdayken delice iddialarına devam etti:

"Onu ne zaman yaptırdığını hatırlamıyorsun" derken bahsettiği şey kesinlikle dövmemdi. Zehirli sözleri sinsi bir yılan gibi zihnimin duvarlarını aşıp kıvrılarak içeri giriyor ve düşüncelerimi zehirliyordu. Evet, lanet olsun ki o dövmeyi ne zaman ve nasıl yaptırdığımı hatırlamıyordum. Yine de tüm bunları tereddütsüz çok net bir şekilde dile getirmesi beni şaşırtıyordu.

"Çünkü sende onun zaten bir dövme değil, gerçek bir mühür olduğunu biliyorsun. İçinde dolaşan enerjiyi, ateşten ruhunun nasıl beslendiğini sen de hissediyorsun. Dünyadayken hep eksik hissediyordun ama burada o parçaların bir şekilde tamamlandığının farkındasın." Söylediği tüm o cümleler birer hançer olup içime saplanmıştı. Fakat beni asıl sarsan, sözlerindeki gerçekliği derinden biliyor olmaktı. Haklıydı; bu dünyayı ne kadar yadırgayıp sevmesem de beni buraya bağlayan şeyler hissediyordum. Açlık ve yoksulluk çeken halkın acısını yüreğimde hissediyor, Valerion'un eski ihtişamlı günlerine kavuşmasını temenni ediyordum. Fakat böyle hissetmem normal değil miydi? İçimde dolaşan bu enerjinin sebebi bebeğimin büyücü olması olmalıydı ama onun bahsettiği çok daha fazlasıydı. Hiç düşünmek istemediğim bir ihtimaldi ve mantığa sığmayan delice bir fikirdi. Ben buraya ait değildim. Bu, doğru olamayacak kadar kaçıkça bir iddiaydı. Ayrıca beni dünyaya bağlayan şeyler de vardı. Ailem, dostlarım, mesleğim ve yapmayı sevdiğim daha birçok şey gibi.

"Hayır! Sen ne dediğini bilmiyorsun" dedim sesimdeki inatçı tonla. Bu imkansızdı. Buraya ait olan Aliz Ash'ti. Ben değildim. "Ben büyücü değilim. Ben... Valerion'a ait bile değilim." Kafamda bazı şeyleri netleştirmeye ve o saçma ihtimalle arama keskin bir set çekmeye kararlıydım. Çocukluğum, gençliğim, geçmişe dair tüm anılarım dünyadaydı. Valerion benim için sadece sevdiğim adamın arkasından geldiğim bir evrenden ibaretken tüm bunları nasıl kabul edebilirdim ki?

"İnkar etmek kaderini değiştirir mi sanıyorsun?" dedi ateşler içindeki muhteşem yüzünde gururlu bir tebessümle. O, kesinlikle birçok kadını kıskandıracak güzellikte biriydi. Üstelik öldüğü yaşta göründüğünü düşününce fazlasıyla genç öldüğü belliydi. Kim bilir belki otuzunun başındaydı belki henüz otuzuna bile basmamıştı. Ben onun neden ve nasıl öldüğü hakkında teoriler üretmeye çalışırken o sözlerine büyük bir kararlılıkla devam etti. "Sen bir büyücüsün ve zannettiğinin aksine dünyaya değil, tam da buraya aitsin. Dünyada büyümüş olman bu gerçeği değiştirmiyor. Sen burada doğdun. Pyrodia tahtının gölgesinde!" sözlerine göz devirmeden edemedim.

Güzel kadındı ama aptalın tekiydi. Saçmalamaktan asla vazgeçmeyecek miydi?

"Saçmalık!" dedim öfkeyle. "Ben nasıl burada doğmuş olabilirim ki? Biyolojik olarak yüzde yüz uyumlu olduğum annem, babam dünyada benim!" derken kendimce geliştirdiğim mantıklı savunmayı ortaya sundum.

"İnsanlar hâlâ o geliştirilmekte olan saçma ilkel büyülerine her şeyden fazla inanıyor değil mi?" dedi. Nedense sesi hayal kırıklığı içerisinde çıkıyordu. Sanırım burada ilkel büyü dediği teknoloji oluyordu ve bunu hala at arabası kullanan büyücülerin söylemesi fazla ironikti. "Ailem dediğin o dünyalılar Aliz Ash ile de uyumlu çıkacaktır. Hatta burada doğduğun gerçek ailenle de uyumlu çıkacaksın. Bu paradoksu nasıl çözmeyi planlıyorsun?"

"Burada doğan ben değilim!" diye gürlediğimde ona meydan okurcasına yüksek çıkıyordu sesim.

"İnkar etmen hayatının tehlikede olduğu gerçeğini değiştirmiyor Rena. Ne denli büyük bir tehdidin içindesin haberin bile yok!" dedi sert sesi. "Onu korumak istiyorsan inkar aşamasını bir an önce geçip gerçeklere odaklanman lazım." derken bakışları karşımda sabitlenmişti. Bebeğimi biliyordu. Benim Rena olduğumu biliyordu, buna mı şaşırıyordum? O bir ruhtu. Bedeni ölmüş bir ruh kimseye görünmeden her yere girip çıkabilirdi. Ben havada uçamıyor veya duvarlardan geçemiyordum ama ruhunun bağlı olduğu bir bedeni olmadığı için o bunu yapabilirdi.

"Tüm bunları nasıl biliyorsun?"

"Sana söyleyemeyeceğim çok şey biliyorum daha ama bilmek bir şeyleri değiştirmek için yeterli değil. Bunun için el ele vermeliyiz."

"Artık kimseye körü körüne inanmak niyetinde değilim. Eğer seninle herhangi bir iş birliği yapmamı istiyorsan önce beni kendine inandırmalısın. Dostum mu düşmanım mı olduğuna ancak böyle karar verebilirim."

"Güneyliler birbirine düşman olmaz."

"Güneyli olduğumu nereden biliyorsun?"

"Ben bir ruhum. Sana daha önce de söyledim, birçok şey biliyorum ama bildiğim her şeyi seninle paylaşacak değilim."

"Bir şeyleri benimle paylaşman gerekiyor." dedim gözlerinin içine bakıp, "Hani bir delilik yapıp da sana inanmak istersem diye."

"Ne bilmek istiyorsun?" diye sordu bıkkın sesi. Artık beni öyle kolay inandıramayacağının o da farkındaydı.

"Aliz ile aramda herhangi bir bağ var mıydı?" dedim zihnimi sağlıklı düşünmeye zorlarken. Beni yönlendirmeye çalışması ondan şüphe duymama neden oluyordu ve ben bir cadı vakası daha yaşamak istemiyordum.

"Hayır, Aliz Ash ile aranda hiçbir kan bağı yok" dedi düz, sakin sesiyle.

"Neden bu kadar benzeyebiliyoruz birbirimize?" diye sordum tek kaşımı kaldırıp ona sertçe bakarken.

"Sence Nikolas ve Reyn'in bir bağı var mı?" diye sorduğunda ona söyleyecek mantıklı bir cevap üretemeyecek kadar sözlerini düşünmekle meşguldü beynim. Sessizliğimi fırsat bilerek anlatmaya devam etti: "Her evrende yaşayan bir eşi vardır her canlının. Kaç evren olduğundan ve senden kaç tane olduğundan asla emin olamazsın. Eşsiz olan bedenlerimiz değil, ruhlarımızdır. O senin kardeşin değil. Kim bilir, belki de baş düşmanındır. Önce sen kim olduğunu bilmelisin. Sonra her şey birbirini tamamlayacak. Şimdilik sana yapabileceğim tek iyilik bu. İçindeki gücü yönetmeyi öğrendiğinde bu kara büyüyü tekrar göreceksin. O zaman ejderha sana büyüyü yapan iblisi getirecek. Unutma; kara büyü kimin boynuna dolanmışsa, sana büyüyü yapan odur."

Kara büyü kimin boynuna dolanmışsa... Bu cümleyi zihnimin bir köşesine yazıp aklımı kurcalayan o soruyu sordum.

"Ben Valerion'a aitsem ve Aliz benim kardeşim değilse, o nasıl buraya ait olabiliyor?" Sözlerimle birlikte bakışları tekrar gözlerime kilitlendi.

Yüzünde dingin bir gülümsemeyle bana bakarken hafif bir alev parladı elinde ve avucunu açtığında parlak kırmızı bir taş beliriverdi. Taşı bana uzatıp, "Bu nadir bulunan özel bir ateş taşıdır" dedi naif sesi. Yüzündeki gülümseme bu defa gerçek ve samimi hissettiriyordu. Sonrasında eğilip yerden sıradan, gri bir taş aldı. Taşı bana gösterdikten sonra onu avucunda sıkıp ufak bir kıvılcım çıkardı. Avucunu açtığında elinde parlayan kırmızı bir taş daha vardı. "Bunlardan hangisinin ateş taşı olduğunu bilebilir misin?" diye sorduğunda bakışlarım avucundaki taşlara kilitlenmişti. Hayır, ayırt edilmeyecek kadar birbirlerine benziyorlardı.

"Bazen değerli bir taşı saklamak için yerine, ona benzeyen sıradan bir taş koymak yeterlidir" dediğinde elindeki taşlardan ikisini de bana attı. Refleksle taşları havada yakalarken bana arkasını dönüp lav nehrine doğru adımladı. "Onlar sende kalsın" dedi hoş bir melodi gibi çıkan yatıştırıcı sesi. Öyle bir sesi ve duruşu vardı ki sanki o her şeyiyle beni sakinleştirici bir büyü altına almış gibiydi. Belki de bu yüzden çok daha yüksek tepkiler vereceğim bir durumda küçük itirazlarda bulunsam bile durup mantıklı düşünmeye çalışıyordum. "Hangisinin değerli olduğunu çözebildiğinde diğer tüm sırları da çözebilecek güce sahip olacaksın artık."

Bahsettiği gücün ne olduğunu ve nasıl bir güç olduğunu düşünmeden edemedim. Onlar bana bu kadar anlam yüklerken sıradan biri olduğumu düşünmek fazla mı safçaydı yoksa birileri böyle düşünüp beni istedikleri bir piyona mı çevirmeye çalışıyordu, bir türlü emin olamıyordum. Yine de mantıklı tarafım tüm ihtimalleri tartıp ona göre bir yol izlemekten yanaydı.

"Neden bana her şeyi olduğu gibi anlatmıyorsun?" diye sordum bıkkın bir sesle. Her şeyi bir şekilde benim bulmamı beklemeleri fazla sinir bozucuydu. Madem benim düşündüğümden fazlası olduğumu savunuyorlardı o zaman iddialarının altını doldurmak için bana her şeyi anlatmaları gerekmez miydi? Oysa cadı da, bu Koruyucu ruh da benden bir şeyleri saklamaya devam ediyorlardı. Cadıyı uzun zamandır hiç görmemiştim ve bundan şikayetçi değildim. Karşıma her çıktığında içimi ürpertiyor ve aklımı karıştırıyordu. Onun gibi bir kadın beni istemesem bile yönlendirebilirdi, bu yüzden ondan uzak olmak daha iyiydi. Beynim tüm ihtimalleri değerlendirirken konuşmaya devam ettim: "Belki o zaman bu deliliklere inandırabilirsin beni."

"Kim olduğunu bulmalısın, Rena" dedi düz sesi. "Sana söyleyeceğim her cümle dönülmez bir şekilde değiştirebilir kaderini. Ve sen kaderindeki karanlığı yok etmeyi başarıncaya kadar devam eden bir döngünün içerisinde bulabilirsin kendini. Bu döngüde kaybettiğin her şeyi yeniden kaybedeceksin, kim bilir belki çok daha fazlasını. Milyonlarca ihtimal var ve sen kazanmak zorundasın. Senin kazanman demek Pyrodia'nın yeniden doğuşu demek. Unutma; bunu sadece sen yapabilirsin. Kehanette bahsi geçen kişi sensin, Rena."

"Cadı da sen de aynı safsatalardan bahsedip duruyorsunuz ama ikinize de zerre kadar inanmıyorum!"

"Cadıya inanmamak senin karına olur zaten" derken sözleri açık bir uyarı niteliğindeydi.

"Sana neden inanayım?" dedim kuşkuyla kısılan bakışlarımla onu göz hapsinde tutarak. Anlattıkları pek kabul edilebilir şeyler değildi. Valerion'a ait olmak düşüncesi hem kaçıkça bir fikir gibiydi benim için hem de saklı kalmış bir sırrın açığa çıkması gibiydi. Bir yanım bunu dikkatle düşünüp sorgularken diğer yanım saçmalık olarak görmeye devam ediyordu ve ben üzerine iyice düşünüp gerçek kanıtlar bulmadan buna inanamazdım. Öte yandan sadece ruhtan ibaret olan biriydi karşımdaki kişi. Üstelik Pyrodia'nın koruyucu ruhu olduğunu iddia eden ateşten bir varlıktı. Bana yalan söylemek ona ne kazandıracaktı ki? Aksine çok şey kaybettirirdi.

"Sen beni, zamanın karanlığıyla lanetlenmiş bir cadıyla bir mi tutuyorsun?" derken hoşnutsuzluğu ifadesine yansımıştı. "Ben Pyrodia için her şeyimi verdim! Ben olmasam ateş olmazdı, güneş birkaç günlüğüne bile olsa doğmazdı, o iblisler tüm Valerion'u çoktan kendilerine ait kılarlardı. Şimdi bir direnişi temsil edebiliyorsan bu benim sayemde. Ve kurtulmak için ufakta olsa bir umudunuz varsa bu da ancak benimle mümkün."

"Gördüğüm kadarıyla fazla mütevazısın."

"Bunu kibirden söylemiyorum. İkimiz de bu savaşta aynı taraftayız. Bunu bil ve gerçek düşmanına odaklan. Ve merak etme; bir koruyucu ruh asla yalan söyleyemez. Hayatımı bunun için feda etmedim. Bir şeye cevap veremiyorsam susmayı tercih ederim." Yalan söyleyemezdi. Yalan söylediği an ona verilen hak elinden alınır ve boşu boşuna hiçliğe karışırdı.

"Yalan söylersen yok olursun?" dedim teyit etmek için. Hatırladıklarımın ne kadarı doğru olduğunu bilmiyordum. O kitapları okuyalı uzun zaman olmuştu.

"Evet" dedi net bir şekilde.

"Sana birkaç soru soracağım. Eğer aynı taraftaysak inanmak için buna ihtiyacım var."

"Sor" dedi düz sesi. "Cevap verebileceğim bir şeyse cevaplarım."

"Beni kandırmıyorsun değil mi?"

"Seni kandırmak değil amacım, seni yönlendirmek."

"Beni ne için yönlendirmek istiyorsun?"

"Kıyamete karşı kazanabilmen için."

"Benim zaferim sana ne kazandıracak ki?"

"Senin zaferin benim ruhumu azat edebilecek tek şey."

"Pyrodia kurtulduktan sonra hiçliğe karışacaksın ve yine de bunu istiyorsun?"

"Bu benim tercihim" dedi gülümsemeye çalışarak. Ama buruk gülümsemesi arkasında çok kederler gizliydi. Gözlerinden birkaç saniyede geçen tüm duyguları bir kenara bırakıp ifadesizleştirdi bakışlarını: "Pyrodia'nın kurtulması her şeyden önemli."

"Ve onu kurtaracak olanın ben olduğunu düşünüyorsun."

"Hayır... Bunu yapabilecek tek kişinin sen olduğunu biliyorum" dedi.

"Stratejik düşünebilirim, askeri bir geçmişim olabilir ama büyü gücüm yok. Hadi iddiaların doğru diyelim, içimdeki gücü keşfettim, yine de bunlar Valerion'u kurtarmak için çok yetersiz."

"İnanamadığın bir zaferi kazanamazsın Rena, sen lider mührü ile doğan tek kişisin. Bunu sadece sen yapabilirsin." Ona doğumumdan nasıl haberdar olduğunu sormadım çünkü verdiği düzgün bir cevap yoktu. Kaçamak cevapları ise aklımdaki soru işaretlerini dindirmek yerine daha da çoğaltıyordu. Bunun yerine onun hakkında bir soru sormayı tercih etmiştim.

"Kimdin sen? Kimdin ki bu kadar emin konuşuyorsun?"

"Kim olduğum önemli değil."

"Önemli" dedim düz tutmaya çalıştığım sesimle. "Eğer sana inanacaksam bu çok önemli."

"Peki, sana eski hayatımdan bir anı göstereceğim. Pek güzel bitmeyebilir ama hayatımın en güzel anısıydı. Eğer göreceklerine hazırsan yüzüğünü sola doğru çevirirken benim gitmek istediğim zamana dönmek istediğini geçir içinden" dediğinde bakışlarını takip ederek parmağımdaki yeşim taşı yüzüğe baktım. Bunu denemekten zarar gelmezdi, öyle değil mi?

"Üzgünüm... ama gördüklerin seni mutlu etmeyecek Rena" derken ıslak gözleir acıyla parlıyordu. Neden ağlıyordu? Dahası onun göz yaşlarını görmek neden benim içimi acıtıyordu ki?

İçimde göreceklerime dair bir endişe vardı ama bunu bastırmaya çalışıyordum. Onun kim olduğunu bilmek vereceğim karar açısından önemliydi çünkü içimden bir ses onun sıradan biri olmadığını fısıldıyordu. Kim bilir belki de her şeyi değiştirebilecek biriydi. Bu yüzden onun dediğini yaptım ve parmağımdaki yüzüğü çevirip onun istediği zaman dönmeyi diledim içimden. Aslında yüzüğü çevirerek daha önce çok deneme yapmıştım. Arvın'ın böyle yaptığını görmüştüm ama içimden bir şey geçirmediğimden olsa gerek bir türlü zamanda yolculuk yapmayı başaramamıştım. Bu da parmağımdaki yüzüğün zaman taşı olduğuna dair olan şüphelerimi ortadan kaldırmıştı. Onun sıradan bir evlilik yüzüğü olduğunu düşünmeye başlamıştım.

Taki şu ana kadar. Aklımdan geçirdiğim anda zaman geriye doğru akıp beni içine çeken bir boşluğa dönüştü. Her şey onunla birlikte dönerken midemdeki bulantıyı bastırmaya çalıştım. Başım dönüyordu, dünya dönüyordu, her şey dönüyordu ve ben tutunacak hiçbir şey bulamazken derin bir boşluktan düşüyordum. Zihnimin içinde beliren saat sesi hiç susmazken birkaç dakikalık bir boşluk hissinden sonra nihayet etrafımdaki nesneler dönmeyi bırakmıştı.

Başım hâlâ şiddetle döndüğü için oturduğum zeminden kalkamadım. Gözlerimi kapatıp birkaç dakika dinlenmeyi beklerken bir kadının çığlıkları doluyordu kulaklarıma. Gözlerimi açtığımda o ruhani varlığın yanımda olmadığını görmem uzun sürmedi. Bir odadaydım. Beyaz alçı duvarları altın işlemeler ve ağır motiflerle süslenmişti. O, ruhun sıradan biri olmadığını nedense hiç düşünmemiştim zaten. Ve haklı çıkmıştım, o kesinlikle önemli biriydi zira bulunduğum oda sıradanlıktan çok uzaktı. Altın mobilyaların ağırlıklı olduğu odayı incelerken ahşap zeminden kalkıp dikkatle sesin geldiği yere doğru adımladım.

Şeffaf silik görüntüm hâlâ ruh formunda olduğumu gösteriyordu. Bedensel hareketlerimin tamamını yapıyordum. Havada uçtuğum falan da yoktu ama ruh formundayken kimse beni göremiyordu. Zaten zamanın içerisibdeydim ama akışı değitirmemek için herşeye dikkat etmem gerekiyordu. O ateşli kadın sayesinde sanırım artık zaman taşını nasıl kullanacağımı da çözmüştüm. Yüzüğü çevirirken hangi zamana gitmek istediğimi içimden geçirmek, bu kesinlikle önemliydi. Tabii bunu bir başka anı için tekrar deneyecek ve emin olacaktım.

Yatağın çevresini kaplayan beyaz perdeleri açtığımda odanın diğer tarafına geçmiştim. Oda tamamıyla altın işlemeler ve kusursuz detaylarla kaplıydı. Sanki bir kraliyet odası gibi ihtişamlıydı. Bunu düşünürken ortada bulunan büyük yatakta acıyla feryat eden kadına kaydı bakışlarım. Ateş gibi kızıl saçları alnına yapışmış, mavi gözleri ağlamaktan kızarmıştı. Hastalıklı sayılabilecek solgun beyaz tenine rağmen fazlasıyla güzel hatlara sahipti. Kusursuz yüzünde belli belirsiz çiller vardı. Koyu pembe, dolgun dudaklarıyla çok güzel görünüyordu. O gördüğüm ateş koruyucusunun yaşayan haliydi ve yaşarkenki hali ruh formundan katbekat daha güzeldi.

Kadının şişkin göbeği üzerindeki çarşafa rağmen belli oluyordu. Doğum yapmak üzereydi. Hissettiği acılarla birlikte çığlık atmaktan boğazı tahriş olmuş olmalı ki sesi boğuk çıkıyordu. Çarşafın altına bakan bir şifacı kadın ona doğum yaptırmaya çalışırken sağ tarafındaki uzun sarı saçlı başka bir şifacı kadın sürekli bir şeyler fısıldıyor, bedeninden süzülen beyaz bir ışıkla onu hayatta tutmaya çalışıyordu. Odadaki onca hizmetçi verilen emirleri harfiyen yerine getirmek için tetikte bekliyordu ama hepsinin gözlerinde belli belirsiz bir korku ve endişe vardı. Kadının durumu onları korkutuyordu. Onun ölüme çok yakın olduğunu hissediyor ve bundan korkuyorlardı.

"Üşüyorum" diye fısıldadı kadın titreyerek. Yanındaki adam ona sıkıca sarılırken tüm acısını dindirmek ister gibi nazik ve telaş içerisindeydi. Kadını sevdiği, buğulanmış yeşil harelerine yansırken yüzünde sarsılmaz bir ifade vardı. Odada erkek olarak bir tek o vardı. Sanırım o, bebeğin babasıydı. Siyah dağınık saçları, keskin yüz hatları ve korku verici bakışlarıyla yakışıklı sayılabilecek bir yüze sahipti ama taşıdığı aura bundan çok daha fazlasıydı. Güçlü görüntüsü altında sevdiği kadın için korkan bir adamın çaresizliği gizliydi. Umutsuzluk bakışlarına sinmişti. Farkındaydı birazdan kopacak kıyametin ama her şeye rağmen güçlü görünmeye ve kollarındaki kadına da güç vermeye çalıştığı aşikardı.

Olacakları tahmin etmek zor değildi. Onların korkusunu ve acısını belki de bu yüzden tam da kalbimde hissediyordum.

"Geçecek, sevgilim" diye fısıldayıp dudaklarını kadının alnına bastırdı adam. Başındaki taca rağmen o an dünyanın en aciz insanı gibi görünüyordu. Sevdiği kadını kurtaramayacağının farkında olmak onu mahvediyor olmalıydı. "Dayanmalısın, Hera." dedi güçlü çıkmasına rağmen pürüzlüydü sesi. "Bebeğimiz için dayanmalısın!"

Hera!

Bu ismi daha önce duyduğuma emindim ama nerede duyduğumu hatırlamıyordum. Bunu düşünüp hatırlamaya çalışırken odanın dışındaki terasa doğru adımladım. Güneş doğmak üzereydi. Son derece gösterişli bir sarayın ana binasındaydım. Büyük bahçesinin ortasında devasa bir kadın heykeli yer alıyordu. Heykelin ellerinde büyük iki ateş yanıyordu. Saçlarında çiçekten bir taç, alnında ise yıldızların, ayın ve güneşin bulunduğu bir sembol yer alıyordu. Ve lanet olsun ki bu sembol fazla tanıdıktı.

Heykelin gözlerinde iki büyük kırmızı taş ışıl ışıl parlıyordu. Heykelin saçları rengarenk çiçeklerle kaplıydı. Hatta bahçenin tamamı rengarenk çiçeklerle süslenmişti. İlk kez gördüğüm çiçekler fazlasıyla hoş bir parıltıyla ışıldıyordu. Her yerde uçuşan Ashkalar çiçeklerin üzerinde gezinirken bir görsel şölen sunuyorlardı.

Bir kandil veya meşale olmaksızın duvarlarda kendiliğinden yanan ateşler, yakmaktan çok aydınlatmak için orada gibiydi. Dış cepheye bakıldığında bir lav denizinin ortasındaymış gibi duran bu yerin neresi olduğunu anlamamak için aptal olmak gerekirdi. Burası Pyrodia güney sarayıydı. Yıkılmadan önceki son yıllarını yaşıyor olmalıydı. İçeride doğum yapan kişi son kraliçe Hera'ydı ve yanındaki de kral Fian olmalıydı. Onun ismini daha önce hiç duymamıştım. Sadece okuduğum birkaç kitapta geçiyordu.

Demek o, kraliçe Hera'nın ruhuydu. İşte şimdi bazı şeyler anlam kazanmaya başlamıştı. Ondan başka kim Pyrodia için tüm geleceğinden vazgeçip hiçliği göze alırdı ki?

Üstelik dövmem hakkındaki tespitleri doğruydu. Benim hakkımda bu kadar ısrarcı olmasının sebebi buydu. Çünkü şu an gözlerimi dikip baktığım heykelin alnındaki sembol benim dövmemle aynıydı. İşte bu da ne yazık ki onun doğru söylediğini kanıtlıyordu ama beni korkutan başka bir sebep vardı ve bu her şeyi değiştirirdi.

Kadının acı dolu bağırışları geceye karışırken güneşin kızıl ışıkları yeryüzünü aydınlatmaya başlamıştı. Bu tarihte Pyrodia henüz iblisler tarafından işgal edilmediği için Valerion güneşin her gün doğduğu huzurlu bir yerdi. Havada ılık bir bahar esintisi vardı. Burnuma çiçeklerin kokusu dolarken kendimi manzarayı izlemeye vermek istiyordum. Canlı canlı bir doğumu izlemeye hazır değildim. Kadının acı dolu sesi bile hamile psikolojimi yeterince zorluyordu. Bana göre hamile bir kadın doğum ile ilgili kötü şeyleri kesinlikle görmemeliydi. Bu süreci zorlaştırmaktan başka işe yaramadığı gibi içimde sonsuz bir kaygı deryasına dönüşebilirdi.

Burası her ne kadar büyülü bir evren olsa da doğum acısına bir çözüm bulamadıkları aşikardı. Başında onlarca hizmetçi ve en iyi şifacıların bulunduğu bir kraliçe bile böyle acı çekiyorsa, burada sıradan bir kadın olarak doğum yapmak son isteyeceğim şey bile olamazdı. Ben kendimi modern tıbba emanet etmek istiyordum ve bunun için dünyaya dönmem gerekliydi. Sanki ben karar verdikçe birileri farklı kılıklarda gelip beni kararımdan döndürmeye ve burada tutmaya çalışıyordu.

"Buranın manzarasını hep çok sevmişimdir" duyduğum sesle etrafıma bakındığımda onun ne ara yanıma geldiğini hissetmemiştim. Birkaç adım mesafede durup kolunu mermer pervazlara yaslayarak manzarayı izlemeye koyuldu. O da benim gibi içeride olacaklardan kaçıyordu belli ki.

Kimse tekrar tekrar ölmek istemezdi.

"Bugün mü öldün?" dediğimde bana bakmadı bile. Bu soruyu zaten bekliyormuş gibiydi. Asıl garip olan bu odaya geldiğim anda onun öldüğünü bilmemdi. Oysa bana böyle birşeyi hiç söylememişti.

"Ruhumun bedenimden çıkmasını kastediyorsan" dedi derin bir iç çekerek. "Evet" derken gözleri dolu doluydu ama o yaşları akıtmak istemiyormuş gibi kendini sıkıyordu. O sırada içeriden duyulan bebek sesiyle yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi. "Ama onunla yeniden doğmuş gibi hissediyorum daha çok" dedi ilk kez bakışları gözlerime değerken gözlerinin içindeki hüznü gördüm. Acı çekiyordu ama bunu belli etmemek için elinden geleni yaptığı aşikardı.

"Gel benimle" dedi kolumdan tutup beni içeri çekiştirirken yüzündeki gülümseme derinleşmişti. "Onu görmelisin. Gerçekten çok güzel bir bebek" derken çoktan beni yatak odasına çekmişti. Bu sırada çarşaflara sarılan minicik bebek yatakta titreyen annesine verilmişti. Kraliçe Hera yarı baygın gözlerle bebeğine bakarken, "Ne kadar da güzel bir kız" dedi iç çekerek.

"Şuna bak Hera! O tıpkı sana benziyor" diyen adam karısını sıkıca sarıp sarmalamıştı. Kadının titremelerini fark etmiş olmalıydı. Sırım amacı onu ısıtmak ve kendinde tutmaktı. "Saçlarınız bile aynı" adamın neşeli çıkarmaya çalıştığı sesi üçümüzün de canını yakmıştı. Kraliçe Hera ve yanımdaki ruh ona aşkla bakarken benim içimi tarifsiz bir acı kapladı.

Odadaki herkes olacakları hissediyordu ama kimse bunu dile getirmeye cesaret edemiyordu. Yatakta yatan Hera bile. "Gözleri de tıpkı senin gibi yeşil" dedi kadın çektiği acıya rağmen gülümsemeye çalışıyordu. Titremelerini ve acısını gizleyerek bu anın büyüsünü bozmamak için elinden gelenini yapıyordu. Göz bebekleri çaresizlikle titreşirken güçsüz kollarını yukarı doğru kaldırıp bebeğinin kokusunu ilk ve son kez içine çektiğinde bu manzarayı görmemek için her şeyi yapacağımı düşündüm. Keşke ona kim olduğunu sorup ısrar etmeseydim.

Hamileliğin getirdiği duygusallıkla gözlerim sulanırken ağlamamak için derin nefesler alıyordum. Nereden bilmiyorum ama bu anı daha önce yaşamışlık hissi içime bir kabus gibi çökmüştü. Bu odayı görmüş, bu acıyı daha önce de tatmış gibiydim ama bunun imkanı yoktu öyle değil mi?

"Ona bir isim verdin mi?" diye sordu kadın, gözleri kapalıydı, derin nefesler alıyordu ve çektiği acıya rağmen yüzünde bir rahatlamışlık hissi vardı. Sanki kollarındaki bebek acısına şifa oluyordu.

"Kızımıza ismini sen vermelisin Hera" diyen Fian, kadını kendine getirmek için konuşup bilincini açık tutmaya çalışıyor gibiydi. Onu kendinde ve ailesinde tutmaya, ölüme bile bırakmamaya kararlı gözleri kadının yüzünün her ayrıntısını inceliyordu. Belki bir adamın sevdiği kadına son kez bakıp yüzünü hafızasına kazımaya çalıştığı bir ana tanıklık ediyordum o an ve bu bile yeterince acı vericiydi.

Hera zorlukla gözlerini açtığında mavileri kucağındaki bebeğin yüzünde gezindi. Yüzüne kondurduğu ufak bir tebessümle onu incelerken, "Mührünü gördün mü?" dedi gülümsemesi derinleşirken. "O bir lider, bu yüzden ismi buna yaraşır olmalı."

Fian onu onaylayan heyecanlı birkaç cümle kurarken kadın bebeğine vereceği ismi düşünüyordu. "Ne dersin miniğim" dedi bebeğin parmağına sarılan minik eline bir öpücük kondururken, "Senin adın Rena olsun mu?"

Duyduğum isimle başım dönerken yanımdaki duvardan zorlukla tutundum. Hera'nın sesi defalarca kez kulaklarımda çınlarken bu anın gerçekliğini sorguluyordum.

"Rena" diye tekrarlayan sesi doldu kulağıma Fian'ın. "Ateş çiçeği demek... Bir güney prensesine verilebilecek en iyi isim" dedi gülümseyerek. Tüm bunlar bana kötü bir şakaymış gibi gelirken yanımdaki koruyucu ruhun hiç sesi çıkmıyordu. Sanırım bana duyduklarımı sindirmem için gereken süreyi vermeye çalışıyordu ama benim bunları sindirmem ve inanmam o kadar kolay değildi.

Bu sırada Hera kucağındaki bebeğe son kez bakıp "Rena" dedi titrek dudakları arasından. "Seni annesiz bıraktığım için lütfen beni affet" derken gözlerinden süzülen bir damla yaş solgun yanağından inci gibi dökülüp bebeğin pembe yanağına düştü. O anda bebek sanki annesinin sözlerini anlamış gibi ağlamaya başladığında büyük bir şiddetle gürledi gökyüzü. Hera'nın dermanı kalmayan kolları yanlarına düşmeden hemen önce bebeğini göğsüne yaslayarak başına bir buse kondurdu. Bu bir vedaydı. Herkesin farkında olduğu bir veda. Şifacılar ve hizmetçiler ağlarken Fian inkar etmek ister gibiydi ama tek kelime dökülmedi dilinden.

Hera'nın başı boşluğa düşerken göğsündeki bebek çığlık çığlığa bağırıyordu ve ben ruhsuz gözlerle izliyordum tüm bunları. Az önce tek bulut yokken aniden bastıran şiddetli yağmur damlaları sertçe düştü yeryüzüne. Sanki gök bile o bebeğin annesizliğine ağlıyordu.

Bunu nasıl yaptığımı bilmiyordum ama bir anda zamanı durdurmuştum. Hera'nın ruhu da dahil her şey donarken sarsak adımlarla yatağa doğru ilerleyip hala ağlayan bebeği kucağıma aldım. Herkes ve her şey donmuştu o ve ben hariç. Bu bile görmezden gelmeye çalıştığım gerçeği yüreğime fısıldarken gerçekten emin olmam gerektiğini bir kez daha anladım. Bundan emin olmalıydım. Hera doğru söylüyordu. Kendimden kaçmaktansa kendimle yüzleşmeliydim. Aksi halde bir sonraki an ağlayan bebek benim bebeğim olabilirdi. Titreyen ellerimle bebeğin kundağını çözdüğümde sanki bunu bekliyormuş gibi kolunu açığa çıkardı.

Daha az önce doğduğu için henüz üzeri giydirilmemiş, sadece çarşafa sarılmıştı. Bakışlarım çıplak omzuna sabitlenirken kırmızı bir parıltıyla parlayan mührünü resmen gözlerimin önünde sergiledi. Biliyormuş gibiydi. Onu kabullenmemi istiyormuş gibi bakıyordu gözlerime. Gördüğüm mühürle sertçe yutkunurken elbisemin kolunu yukarıya doğru kaydırıp ben de dövmemi açığa çıkardım.

Normalde görmeye alıştığım siyah bir sembolden ibaret değildi bu defa, benim kolumda kızıl bir parıltıyla parlıyordu. Belki de bu, güney topraklarında olmamızdan kaynaklanıyordu. Aklımdaki sis bulutu dağılırken küçük Rena'yı da alıp terasa çıktığımda ikimizin de annesizliğini o odada bırakmış ve kendi bebekliğime sarılmıştım. Bu nasıl mümkün olabilirdi bilmiyordum, aklımdaki soru işaretleri her an daha da artıyordu ama emin olduğum tek bir şey vardı.

Kollarımda titreyerek sakinleşip uykuya dalan bebek bendim. O, benim bebekliğimdi. Huzurlu bir uykunun kollarındaydı ve ben de zihnimde bir anda susan o tüm seslerin gidişiyle hiç yakalayamayacağım bir huzuru tadıyordum. Gökyüzündeki fırtına dinip yerini tekrar bir bahar havasına bırakmıştı ve kollarımdaki cadının bununla kesinlikle ilgisi vardı. Sanırım şu büyücülük konusunda ondan öğreneceğim çok şey vardı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

4okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…