Bölümler 16Şu an: 2| Karanlık Evren Gerçekliği
- 1 1| Sanrılar Ve Sarsıntılar...3.759 kelime
- 2 2| Karanlık Evren Gerçekliği1.808 kelime · Okuduğun bölüm
- 3 3| Bir Başkası Gibi4.017 kelime
- 4 4| Suskun Kar Taneleri5.318 kelime
- 5 5| Kalbin Hatırlar Beni5.321 kelime
- 6 6| Bir Işık Yak5.247 kelime
- 7 7| Karanlıkta Açan Çiçek5.506 kelime
- 8 8| Kayıp Kader Kitabı6.072 kelime
- 9 9| KAOS KRALİÇESİ5.631 kelime
- 10 10| Masallları Çalınmış Gibi7.997 kelime
- 11 11| GEÇ KALINMIŞ BİRİ7.474 kelime
- 12 12| İMKANSIZ AŞKIN CELLADI6.629 kelime
- 13 13|Geçmişin Fısıltılı Sessizliği4.977 kelime
- 14 14|Göğe Sızan Senfoni7.836 kelime
- 15 15| Ateşin Kadim Ruhları6.665 kelime
- 16 16|Ölümün Soluk İzleri5.935 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
• Bedelin ne olduğu umurumda bile değil çünkü ödülü sendin •
"Bu gerçek miydi? " dedim inanamayarak karşımdaki yaşlı kadının yüzüne bakarken. Nerede olduğumu bilmiyorum ama kapılarla dolu bir odaydı burası. Yürüyüp kapılardan birine dahada yaklaştım. Rengarenk kapıların üzerinde bazı semboller ve kadim bir dilde yazılar vardı. Okuyamadığım bir dil...
Yürüyordum, konuşuyordum, nefes alıyordum ama sanki silik bir rüya içerisinde gibiydim. Etrafta bir sis perdesi vardı sanki. O yaşlı kadın karşımda oturmuş dikkatle beni izliyordu. Dikkatimi odadan çekip ona verdim. Şuan bu tuhaf odadan çok daha önemli sorunlarım vardı.
"Ben ona dokundum. Sıcaklığını hissettim. Daha önce hiç bu kadar gerçek gibi hissettiren bir rüya görmemiştim." dedim gözlerimden akan yaşlara engel olamayarak. Ellerimde hala onun sıcaklığı, çiğerlerimde kokusu vardı. Sanki hiç ölmemiş gibiydi o. Toprağa hiç girmeniş gibiydi.
"Rüya değildi" dedi düz bir sesle "O bu evrende hayatta. Onunla tekrar birlikte olabileceğini gösterdim sana." sıradan bir şeyden bahsediyor gibiydi ama tavrının aksine bahsettikleri fazla sıradışıydı. Başka bir evren teorisine inanmalı mıydım?
Bu mümkün müydü? Üstelik bu düşünce benim inançlarıma tamamen ters düşüyordu. Ya da biz yaratılan on sekiz bin alemden bahsedilirken bunu hiç düşünmemiştik.
"Peki sen kimsin ve onu nereden tanıyorsun?" diye sordum aklımdaki tüm soruları susturmayı denerken çaresizce.
"Prens Arvın'ı mı?" diye sordu birden gülerek. Sanki çok komik bir şey sormuşum gibi takındığı ifadeyle göz devirdim. Üstelik Arvın'dan prens diye bahsetmesi işleri daha da tuhaf bir hale sokuyordu.
"O bir evrenin kaderini yeniden yazacak olan kişi. Onu her büyücü tanır." dedi gülümseyerek. "Ben bir zaman cadısıyım. Büyü ile zamanda yolculuk yapabilir ve Tanrı'nın izin verdiği kadarıyla kör döngüyü kırmak için kadere müdahalede bulunabilirim."
Zaman cadısıymış peh!
Onun bir cadı olduğu gudubet suratından zaten belli oluyordu ve bir antika olmasından zamanla aralarındaki ilişkiyi pekala anlayabiliyordum. Ama aynı zamanda bu kaçık fikirleri tam bir ruh hastasına ait gibiydi. Ona inanıp inanmamakta acayip arada kalmıştım yine.
"Büyü mü?" dedim yüzümü buruşturarak. Kimi kandırıyorum ki? O kesinlikle bir kaçıktı. Ah şu an yaşlı ve hasta bir kadınla bu konuşmayı yapıyor olamazdım öyle değil mi?
"Burada oturup sana büyünün varlığından bahsetmeyeceğim küçüğüm. Eğer onunla olmak istiyorsan" bir an yüzüme bakıp dikkatle devam etti kurduğu cümleye "Bir bedeli var" dedi düz bir sesle. "Bu bedeli kabul ediyorsan -" demişti ki onu kestim.
"Kabul ediyorum" dedim daha bedelin ne olduğunu bilmeden. "Bu saçmalık gerçek mi bilmiyorum ama eğer onunla bir şansımın olduğu umudu bile varsa bunu kabul ediyorum." O kadar çaresiz ve acınası bir haldeydim ki ifademe karşı şaşkınlığını gizleyemedi. Biri birini en fazla ne kadar çok sevebilirse o kadar çok seviyordum ben Arvın'ı. Ve onunla tekrar bir arada olmamın delice bir fikirle bile bir ihtimali varsa geri duracak değildim. Karşımdaki hasta veya deli biri olsa bile içimdeki umut bunu denemem gerektiğini fısıldıyordu çaresizce.
"Fazla acelecisin" dedi bu tavrımdan hoşnutsuzluğunu mimiklerine yansıtarak. Yüzü o kadar kırışıktı ki buruşturup buruşturmadığını bile anlayamıyordum.
"Kaybedecek hiçbir şeyim yok" dedim dudaklarım titrerken. "O benim her şeyimdi, ben onunla her şeyimi kaybettim." Kendimi bile kaybetmiştim. Kim bilir belki akıl sağlığımı bile kaybetmiştim. Kaybedecek hiçbir şeyim yoktu... Ve ben zaten en dipteydim. Bundan aşağısı yoktu... Bundan karanlığı yoktu. Burası araftan bile beter bir yerdi.
Cehennemi bile insana diletebilecek kadar çaresiz ve akıl dışı hissediyordum. Büyülenmiştim sanki ben Arvın'a. Mühürlenmişti kalbim ona. Onunla atmayı öğrenmiş gibi onsuz sessiz ve acı bir dinginlikteydi.
"O kadar emin olma!" derken bir iki saniye üzerimde oyalanan bakışlarını hızla kaçırmıştı. O her kimse benim hakkımda bile benden fazla bilgi sahibi olduğu aşikardı. İç sesimi bile duyuyor olabilir di. Tavırları ve hoşnutsuzluğu artıyordu çaresiz hallerimi seyrederken. Yüreğimin susturamadığım seslerini o da mı işitiyordu?
Birden parmağıyla bir daire çizdi ve o dairede minicik bir parıltı belirdi. Parıltı büyürken neredeyse odanın duvarı ladar büyük bir portal açılmış gibiydi. Parmağını şıklattığında parıltı yok oldu ve kocaman bir ayna belirdi.
"Bak kendine!" dedi öfke yüklü bir sesle. "Kaybedebileceğin bir beden var hala" derken bana kızgın bir ifadeyle bakıyordu. "Siz insanlar ne kadar da şükürsüzsünüz!" babaannem gibi beni fırçalamasını umursamadan aynaya dahada yaklaştım çünkü bu gördüğüm şey gerçek olamayacak kadar tuhaftı.
Aynadaki aksime kilitlenirken omuzlarımdan aşağıya sarkan saçlarımda ve yirmilerimin henüz başındaymış gibi görürnen pürüzsüz yüzümde gezindi bakışlarım. Bu otuzuna bir kaç ay önce girmiş ben olamazdım. Tamam yaşlı görünmüyordum normalde de ama şimdi sanki çok fazla genç görünüyordum. Bu bedenin kendime ait olmadığına emin olacak kadar genç.
"Ben başka birinin bedenine mi girdim?" diye sordum şaşkınlıkla.
Bu sırada tam arkamda duran cadı kadın bana doğru yaklaştı. Hayret dolu bakışlarıma gülerken "Hayır kendi bedenindesin" dedi ve uzanıp üzerimdeki beyaz geceliğin kolunu sıyırdı. Sol kolumu dirseğime kadar açarken bir kaç yıl önce bir operasyon sırasında aldığım kurşun yarasını gözler önüne serdi.
"Ama bu nasıl?" ne soracağımı bile bilemezken beni yanıtladı.
"Senin evrenin ve burası arasında zamanda kaymalar yaşanmış olmalı. O yüzden bu evrende normalde göründüğünden daha genç görünüyorsun. Zaman senden aldıklarını geri veriyor"
"Vay canına. Şimdi ben tüm kadınların isteyip başaramadığo şeyi başardım ve neredeyse on yai gençleştim öyle mi?" dedim büyülenmiş bir şekilde aynadan kendime bakarken. Olduğundan daha genç görünmek gerçekten heyecanlandırıyordu insanı.
"Karalı mısın halla?" diye sordu birden. Bunların kararımı değiştireceğini mi zannediyordu. O, herşeyi bildiğini zannediyordu ama benim kocama olan aşkımdan kesinlikle bir haberdi.
"Onu bir daha kaybedemem" dedim hüzünlü çıkan sesime enhel olamayarak. Halime üzülmüş olacak ki derin bir iç çekti ve buğulu yeşil gözlerini üzerimden çekip duygusuz tuttuğu sesiyle konuştu tekrar.
"O seni tanımıyor bile!" dedi kızgın sesi. Bana neden kızıyordu anlamıyorum. Bu şansı bana veren o değil miydi de bu kadar diretiyordu.
"Umurumda değil" dedim düz tutmaya çalıştığım bir sesle.
"İstersen şimdi kendi zamanında ve kendi hayatında uyanabilirsin. Bu gördüklerin bir rüya olarak kalır. Ya da geçmişin rüya olmaya başlar. Yavaş yavaş." dedi.
"Onunla kalmak istiyorum." dedim çaresizce. Arvın'ı bir daha kaybedemezdim. Ona dokunmuştum. Yüzünü ellerimin arasına almıştım. O gerçekti. Bir rüya olamayacak kadar sıcak ve hisliydi. Kalbim deli gibi çarparken daha onu görmeden bile onu hissetmiştim. Bana geldiğini hissetmiştim.
Hangi evrende veya hangi hayatta olduğumuz umurumda bile değildi. Tek umursadığım onunla uzun güzel bir hayat geçirmekti. Beni hatırlamıyor veya hiç tanımıyor oluşu ona olan sevgimi dizginleyemezdi. Daha önce nasıl yaptıysam şimdi yine onu kendime aşık edip bu defa güzel bir ömür geçirmeyi diliyorum. Ve tabii ki uzun bir ömür. Ölümün bizi ayıramayacağı kadar uzun.
"Valerion'da büyü bir gerçeklik ama sen burada kalsan da bir büyücü olamazsın çünkü buraya ait değilsin." dedi bıkkınlıkla. Beni vazgeçiremeyeceğini anlamıştı nihayet.
"Yani büyüler konusunda savunmasız mıyım?" bu kötüydü çünkü bir şekilde hızlı bir ölümle yeniden ondan kopmak zorunda kalmaktan korkuyordum.
"Hayır sen nasıl büyü yapamıyorsan bu evrendekiler de sana büyü ile saldıramazlar. Etki etmez. Büyü Valerion'un laneti. Halk lanetlendi. Krallıklar lanetlendi. Buraya ait herkes her şey lanetlendi ama sen onlardan değilsin. Buraya ait değilsin o yüzden şifa büyüsü dışında hiçbir büyü sana etki etmez."
"Neden şifa?" diye sordum. Etki etmiyorsa tüm büyülerin etki etmemesi gerekmez miydi?
"Çünkü şifacılar kendilerini Tanrı'ya adamışlardır. Onlar da lanetten muaflar, ve tanrının şifası tüm kullar içindir" diyerek açıklığa kavuşturdu bu sorumu.
"Anladım" dedim düz bir sesle. Aslında hiçbir şey anladığım söylenemezdi. Hala bana tüm bunlar bir deli safsatası gibi geliyordu.
"Ve kararın ne?"
"Yine de onunla olmak istiyorum" dedim keskin bir dille.
"Her şeye rağmen, ne olduğunu bile bilmediğin bir bedeli kabul ediyorsan yani?" dedi. Sıkılmış ifadesi cevabı zaten bildiğini gösteriyordu. O bir zaman cadısıydı. Elbette ki cevabımı biliyor olmalıydı.
"Onunla olan bir an için tüm ömrümü verebilirim" dedim doğrulardan kaçmadan. Kalbimdekileri olduğu gibi dile dökerken.
"Dikkatli ol!" dedi beni uyarırken gözlerinde hüzünlü mü öfkeli mi olduğunu tam çözemediğim bir ifade vardı. Parmakları bastonuna sarılmış belki farkında bile değildi ama onu sıkıyordu. "Kolay bir bedel olmayacak."
"Bedel ne peki?" diye sordum haklı bir merakla.
"Bunu öğrenmen için daha vakit var. Zamanı geldiğinde sana ödeyeceğin bedeli söyleyeceğim. Valerion yok olmadan bu son şansımız." dedi. Neden böyle düşünüyordu bilmiyorum ama o bir zaman cadısıydı ve zamana hükmedebiliyordu. Yani geleceğe gitmiş ve evreninin yok olduğunu görmüş olabilirdi. Muhtemelen evreninin yok olacağı gerçeğinden ve benim bir ölümlü oluşumdan kaynaklanıyordu bu sözleri. "Umarım iyi kullanırsın!"
"Anlayamadığım bir şey var" dedim ona bakarak. "Yıllardır gördüğüm rüyanın sonunda nasıl o olur?"
"Bedensel hafıza... " dedi kısaca ve anlamamı bekliyordu. Ona anlamadığımı belli eden bir bakış attığımda bıkkınca bir nefes verip tane tane anlatmaya çalıştı. "Bedeninin bir başka evrendeki yaşamıydı o gördğün kabuslar ama uzun sürmedi. Peşinde olan iblisler o gece öldürdü o kızı . İsmi Aliz'di. Valerion için zannettiğinden daha değerli biriydi. Onu öldürerek bu evrenin son umudunu yok etti onlar. Şimdi seni buraya getirmemin en büyük sebebi bu. Onun yerine geçecek ve sadece kendi kaderini değil Valerion'un da kaderini değiştireceksin. Bunu sadece sen yapabilirsin."
"Anlayamıyorum. Ben bunu nasıl yapabilirim ki? Büyü gücüm bile yok"
"Henüz yok! Çünkü bu topraklara hiç gelmemiştin. Belkide içindeki sihir keşfedilmeyi bekliyordur. Eğer bir şekilde onun güçlerine sahip olursan o zaman herşey değişir Rena. Aliz'in anılarını geri veriyorum sana bu sayede buraya alışman daha kolay olacaktır" dedi ve elinde oluşturduğu ışık topunu bana gönderdi. Işık bedenime girdiğinde bazı anılar zihnimde canlandı.
Bu evren hakkındaki bir takım bilgiler gözlerimde canlanırken "Her şeyi bir anda hatırlamasan da yavaş yavaş hatırlayacaksın, kader kitabı sana yardımcı olacaktır. Valerion'da uyandığında ilk iş kader kitabını bul. Eğer kaderini senden başka birisi okursa... Okuduğu her satır kaderinden silinir ve sonunda boşalan sayfalar sana ancak ölüm getirir. O kitabı herkesten saklamak zorundasın." dedi ürkütücü ses. Tüylerim diken diken olsa da geri adım atmadım.
"Kitap nerede peki?"
"Onu en son kullanan sen olduğuna göre senin ulaşabileceğin bir yerde olmalı. Kaleyi iyi ara, şimdi hala kararlı mısın gitmekte?" diye sordu küçümseyici bir bakışla süzerken beni. Duruşumu dikleştirip dudaklarıma bir gülümseme kondurdum.
"Ölünceye kadar kararım değişmeyecek" dedim.
"Büyüden etkilenmemen normal yollarla ölmeyeceğin anlamına gelmez. Başka bir evrende olman seni ölümsüz yapmaz. Bunun farkındasın değil mi?"
"Sorun değil. Kendi dünyamda da pek yaşadığım söylenemezdi zaten. En azından şimdi onunla tekrar yaşamayı deneyeceğim." dedim kendimden emin bir şekilde. Artık beni vazgeçiremeyeceğini anlamıştı.
"Ödeyeceğin bedelin ne olacağına henüz karar verilmedi. O zamana kadar rahat bir şekilde yaşa sevdiğinle. Kararın ne olacağını bilemeyiz. Bir sonraki dolunaya kadar vaktin var. İyi değerlendir. Eğer dönmek istersen bu son şansın olacak. Orada henüz ölmemişken kararını değiştirebilirsin. Ama dolunay geçerse orada ölmüş sayılırsın, ölürsen dönemezsin. Uyan şimdi ve sakın aslında Aliz olmadığını kimseye belli etme" dedi hipnotize edici sesiyle.
"Bir dakika soracaklarım henüz bitmedi!" desem de beni duymazlıktan geldi ve parmağını şıklattı. Rüyalar aleminden kapı dışarı edilirken son duyduğum onun sakin sesiydi.
"Daha sonra tekrar görüşeceğiz" sözleri beynimde yankılanırken bedenim anında gözlerini açtı.
Başımın şiddetli ağrısı ile yüzümü buruştururken gözlerimi etrafta gezindirdim korkuyla.
Bir yatakta yatıyordum ama o benim yatağım değildi. Kan ter içerisinde kalmış bedenim tir tir titriyordu. Bir kabustan uyanmışım gibi kalbim hızla atarken nerede olduğumu anlamak adına etrafta göz gezdirdim. İçimde tam mantıklı bir açıklama yapamasam da tek umudum tüm bunların bir rüya olmamasıydı.
İçime dolan tütsü kokusu tuhaf bir huzur verirken odada yanan şömine dışında bir ışık kaynağı bulunmuyordu. Hızla yataktan doğrulmaya çalıştığımda hissettiğim ağrıyla bir inilti koptu dudaklarımdan. O an gözlerime hücüm eden mutluluk göz yaşlarıydı. Burası benim odam değildi. Üstelik benim odamdan çok daha faklıydı.
Burası Aliz'in odasıydı...
*
Yorumlarınızı merakla bekliyorum.
Bölüm etkileşimi
