Bölümler 16Şu an: 14|Göğe Sızan Senfoni
- 1 1| Sanrılar Ve Sarsıntılar...3.759 kelime
- 2 2| Karanlık Evren Gerçekliği1.808 kelime
- 3 3| Bir Başkası Gibi4.017 kelime
- 4 4| Suskun Kar Taneleri5.318 kelime
- 5 5| Kalbin Hatırlar Beni5.321 kelime
- 6 6| Bir Işık Yak5.247 kelime
- 7 7| Karanlıkta Açan Çiçek5.506 kelime
- 8 8| Kayıp Kader Kitabı6.072 kelime
- 9 9| KAOS KRALİÇESİ5.631 kelime
- 10 10| Masallları Çalınmış Gibi7.997 kelime
- 11 11| GEÇ KALINMIŞ BİRİ7.474 kelime
- 12 12| İMKANSIZ AŞKIN CELLADI6.629 kelime
- 13 13|Geçmişin Fısıltılı Sessizliği4.977 kelime
- 14 14|Göğe Sızan Senfoni7.836 kelime · Okuduğun bölüm
- 15 15| Ateşin Kadim Ruhları6.665 kelime
- 16 16|Ölümün Soluk İzleri5.935 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
•Bir çiçek bile güneşi gördüğü yerde tutunur hayata... Beni karanlığa mahkûm edip yok olmamı beklediler ama güneşin ta kendisi olduğumdan habersizlerdi.•
Hızla terasa çıkan Arvın'ın ardından zorlukla adımladım. İçimdeki korku, merak duygusunu dizginleyememişti. Dışarıdaki ılık esinti yüzüme çarparken içeriden boğuk boğuk gelen insan sesleri daha da netleşti. Gördüğüm şey, görmeyi beklediğim şeyden çok uzaktı. Doğan güneşin parıltısı gözlerimi acıtırken elimi yüzüme siper ederek ışıktan korunmaya çalıştım.
Güneş doğmuştu!
Tanrım, Valerion'da güneş doğmuştu!
Karanlık Valerion evreni güneşin parlak renkleriyle aydınlanırken tüm insanlar yere kapanmış, hep bir ağızdan anlayamadığım bir melodiyi mırıldanıyorlardı. Sanırım dua ediyorlardı.
Şaşkınlıktan küçük dilimi yutabilirdim. Güneşe alışan gözlerim eskisi kadar sızlamazken birkaç adım daha atıp aşağıdaki insanlara baktım. Hep bir ağızdan söyledikleri dua bittiğinde yerden kalkıp birbirlerine sarılarak sevinç çığlıkları attılar. Gün doğumu için şükranlarını sunuyor, iblislerden uzak geçirecekleri birkaç günün heyecanını yaşıyorlardı.
Dünyadaki kadar parlak olmayan güneş, sanki ışıltısını kaybetmiş gibiydi. Sanırım bu, Güney Krallığı'nın yıkımından sonra gerçekleşen bir şeydi; yine de güneşin doğuşu insana umut veriyordu. Benim bile içim kıpır kıpır olurken halkın sevinci gerçekten görülmeye değerdi. Gün doğumu için neden festival düzenlendiğini ve her yerin neden bu kadar süslendiğini şimdi çok daha iyi anlıyordum. Şu birkaç gün onlara eskiyi hatırlatıyor, devam etmek için yüreklerine umut tohumları serpiyordu.
Bakışlarım Arvın'a kaydığında onun da yüzünde derin bir rahatlamanın izlerini taşıdığını gördüm. Savaşın o ağır yükü bir nebze olsun omuzlarından kalkmış gibiydi. Gün doğumu bitinceye kadar karanlıkta saklanan iblislerle savaşmak zorunda değillerdi. En azından birkaç günlüğüne de olsa halkın da askerlerin de kafası rahat olacaktı. Bunu düşününce güneşin batmasını hiç istemeyen bir yanım olduğunu fark ettim. İnsanlar daha fazla acı çekmemeliydi.
Peki şimdi ne olacaktı?
Ben Valerion'da hiç gündüzü yaşamamıştım ki... Güneşin ışıklarıyla aydınlanmış hâlini gerçekten delicesine merak ediyordum.
"Güneş doğduğu müddetçe iblisler yeryüzünde gezemiyor, değil mi?" diye sordum Arvın'a. Bunu biliyordum ama yine de teyit etmem gerekiyordu.
Arvın'ın bakışları dakikalar sonra ilk kez bana değdiğinde gözleri uzunca bir süre üzerimde oyalandı. Güneşin vurduğu yüzüme dikkatle bakarken, "Evet," diyerek beni onayladı. "Güneş doğduğu müddetçe deliklerinden dışarı çıkamazlar."
"Öyleyse bugün gezmeye çıkabilirim," dedim gülümseyerek. Tehlike yoksa beni kalede hapis tutmaz diye düşünüyordum. Artus ile Valerion sokaklarında ufak bir gezinti yapmak bana iyi gelirdi.
"Hayır," dedi düz bir sesle. "Yalnız çıkamazsın."
"Yalnız olmayacağım," diye itiraz ettim hemen. "Yanıma Artus'u da alırım."
"Gidemezsin," dedi keskin bir tonla. Beni bu kadar net bir şekilde reddedebilmesinden nefret ediyordum!
"Bak, ben senin esirin değilim! Beni zorla kalede tutamazsın!" dedim sertçe.
"Esirim olduğunu söylemedim," diyen sesi, beni daha da çıldırtacak kadar sakindi. Ben öfkeyle patlıyordum ama o son derece sakindi.
"Öyleymiş gibi davranman yetiyor!" diye çıkıştığımda sesim haddinden fazla yüksek çıkmıştı.
"Böyle konuşmaya devam edersen o tatlı diline veda etmek zorunda kalacaksın," dedi onaylamazca başını iki yana sallarken. "Hem belki böylece çok daha sevimli ve güzel görünürsün." Yine tehdit ediyordu beni.
"Zorbanın tekisin!" dedim öfkeyle. "Ayrıca bana hiçbir şey yapamazsın!"
Bakışları bir müddet üzerimde kaldıktan sonra derin bir nefes alıp "Yapmam," dedi düz bir sesle. "Eşime zarar verecek bir şey yapmam." Bu büyük bir kabullenişti. Sözleri içimi sıcacık ederken aramızda kısa bir sessizlik oluştu. Bunu zaten biliyordum fakat yine de kabullenmesi hoşuma gitmişti. "Ama bu durum, böyle bir günü herhangi bir erkekle geçirmene izin vereceğim anlamına gelmez."
Kıskanıyor muydu o beni?
"Neden ki?" diye sordum gülümsememi gizlemeye çalışarak. "Bugünün özelliği ne?"
"Bilmiyor musun?" diye sordu, bakışları gözlerime sabitlenmişken. Şaşkın suratımdan gerçekten hiçbir şey bilmediğimi anlamış olmalıydı ama yine de bir açıklama gereği duymadı.
"Hazırlan," dedi. "Eğer istediğin buysa bir günümü sana ayırabilirim."
"Sen ciddi misin?" diye sordum şaşkınlıkla. Arvın beni gezdirmeyi mi teklif ediyordu?
Cevap vermeyince, vazgeçmesinden korkarak "Hemen hazırlanıyorum," dedim. Bu fırsatı kaçırmaya niyetim yoktu. Koşar adımlarla giyinme odasına girip kapıyı kapattım. Acele etsem iyi olacaktı. Arvın ile birlikte ilk kez sakin bir gün geçirecektik ve bu beni fazlasıyla heyecanlandırıyordu. Belki bu, beni hatırlaması için iyi bir fırsat olurdu. Birlikte olmak ikimize de iyi gelirdi. Hatta üçümüze de...
Ne giyeceğimi düşünürken önümdeki seçeneksizlik yüzünden fazlasıyla muzdariptim. Bugün elbise giyecek havamda değildim ve at arabasına da binmek istemiyordum ama Aliz'in kıyafetleri arasında da pek işime yarayacak parça yoktu.
Tam ümitsizliğe kapılmak üzereydim ki kapının çalınmasıyla derin bir "of" çektim. Arvın hâlâ hazırlanmadığımı görünce vazgeçmek için aradığı fırsatı bulmuş olmalıydı.
"Hazır mısın?" Kapının ardından gelen ses içimdeki düşünceleri doğrularken kapıya doğru adımlayıp açtım.
"Giyecek hiçbir şeyim yok!" dedim bıkkın bir sesle. Bakışları yüzümde gezinirken yumuşak bir hâl aldı. "Ve bugün o saçma sapan elbiseleri giymek istemiyorum!" diye söylendiğimde dudaklarında ufak bir tebessüm belirdi.
Sanırım eziyet çekmemden büyük keyif alıyordu bu adam.
"Zaten atla gideceğiz, o yüzden elbise giyemezsin. Sana bir şeyler göndereceğim," dedi gülümseyerek. Bir dakika, o bana gülümsemiş miydi? Ve bunu bu aralar daha sık yapmaya başlamıştı. Arvın'ın arkasından içli içli bakarak odadan çıkışını izledim. Giyinme odasından çıkıp büyük odaya adımladığımda Arvın'ın benim için ne ayarlayacağını merak ediyordum.
Şimdi terziye emir verse birkaç güne zor yetişirdi. O zaman neden öyle söylemişti? Ben düşüncelerimle boğuşurken kapının tıklatılması ve yavaşça açılmasıyla içeriye bir hizmetçi kız dikkatle süzüldü. Sanırım bu ilk çalışı değildi ve kim bilir ne kadardır orada bekliyordu.
"Affedin beni majesteleri. İçeriden ses gelmeyince iyi olduğunuzdan emin olmak istemiştim," dedi saygıyla önümde eğilirken. Gözlerini yüzüme çıkaramayacak kadar korkuyordu benden. Sanırım o bu kalede yeniydi; belki de birkaç gün önce planlayarak aldığım Güney halkının kızlarından biriydi.
"Başını kaldırabilirsin," dedim yüzümde oluşan tebessümü saklamaya çalışarak. "Seni Prens Hazretleri mi gönderdi?"
"Evet majesteleri. Prens Hazretleri size bunu vermemi emretti ve hazır olduğunuzda sizi bahçede beklediğini söylediler efendim," diyerek elindeki bohçayı bana sunduğunda küçük bohçayı kucağıma alıp dikkatle açtım. İpek kumaşın içerisinde at binerken kullanabileceğim rahat bir pantolon ve gömlek vardı. Kumaşları aşırı yumuşak ve güzel görünüyordu. Hizmetçi kız beni beklerken giyinme odasına geçip üzerimi değiştirdim. Üzerimdeki beyaz, sıkıcı gecelikten kurtulup siyah pantolon ve gömleği dikkatle giydim. İlginç bir şekilde tam da bedenime uygunlardı. Ne çok dar ne de fazla bol; içerisinde rahat edebileceğim şekildeydi ve üzerimde emanet gibi durmayacak kadar da iyiydiler. Arvın'ın bunu ne ara hallettiğini bilmiyorum ama beni şaşırtmayı başarmıştı.
Siyah uzun çizmeleri ayağıma geçirdiğimde bu odadaki işim bitmişti. Siyah uzun pelerinimi de alıp odaya geçtiğimde aynanın karşısındaki yerimi alıp saçlarımı sıkı bir topuz yaptım. Aynadaki yansımama memnuniyetle bakarken, uzun zaman sonra sıradan kıyafetlerin bile beni bu kadar mutlu edeceğini asla düşünmezdim ama böyle bir evrende her şey fazla ulaşılması zorken ufak şeylerle mutlu olmayı öğreniyordum. Saçlarımla uğraşmayı bırakıp uzun siyah pelerinimi de omzuma geçirdiğimde artık hazır sayılırdım. Siyahlar içerisinde bir şövalye kadar asil görünmek gururumu okşuyordu. Aynı zamanda bir suikastçı kadar da tekinsiz ve tehlikeli bir havaya sahiptim.
Yanımdaki hizmetçi, Arvın'ın beni kalenin bahçesinde beklediğini hatırlattığında kendimle ilgilenmeyi bitirip onun refakatinde bahçeye indim. Güneş dokunduğu her toprağı canlandırmış ve baharı kalenin bahçesine kadar getirmişti. Cennet kadar güzel çiçekler arasında ilerlerken hayran kalmamak elde değildi. Kalenin gündüz görüntüsü geceki ıssız ve ürkütücü hâlinden çok uzak ve ihtişamlıydı.
Kalın siyah duvarlar üzerinde yükselen devasa kubbesi ve altınlarla süslenmiş kapı pencereleri Batı Krallığı'nın zenginliğinin bir simgesi gibi orada duruyordu. Büyük sütunları ve yerdeki eşsiz işçilikle oyulmuş büyük parke taşlarının ihtişamı ve uyumu mükemmeldi. Güneşin değmesiyle tüm bu güzellikler meydana çıkarken karanlıkta göremediğim her detay ayrıca aklımı başımdan alıyordu. Kalenin sağ tarafından ilerlediğimizde atların bulunduğu ahırlara ulaştık. Arvın, gece gibi siyah, asil atının yanında bekliyordu. Bir yandan da elindeki sebzelerle atı besliyordu.
Onu böyle, omuzlarındaki yüklerden kurtulup biraz olsun kendi hâlinde görmek mutlu etmişti beni. Diğer günlerde Valerion'u omuzlarında taşıyormuş gibi düşünceli ve sürekli hareket hâlinde olması fazla yorucuydu. Sanırım festival boyunca gerçeklerden uzaklaşmak, tüm halka olduğu gibi ona da iyi gelecekti.
Ona doğru adımlarken bakışları bir anda bana sabitlendi. Üzerimde oyalanan gözlerinde, gördüklerinden memnun bir ifade vardı. Yanına vardığımda elindeki son sebzeyi de ata yedirip "Gidelim," dedi. Onu başımla onaylarken tam hangi ata bineceğimi soracakken tek bir hamlede beni kucağına alıp atın üzerine yerleştirdi. Birkaç saniye sonra kendisi de arkamdaki yerini almıştı.
Bir eliyle eğeri tutarken diğer eli belime dolandı. Bu hareketiyle sırtım göğüs kafesine yapışmıştı ve kalp atışları kaburgalarıma vuruyordu. Ona bu kadar yakın olmak hâlâ kalbimin bir kuş gibi çırpınmasına neden oluyordu. Heyecandan parmak uçlarım bile uyuşurken, omzumun üzerinden uzattığı başı sayesinde yanaklarımız neredeyse birbirine değiyordu.
"Biraz hızlı olacağım," diyen sesiyle bakışlarımı ona sabitledim. "Eğer korkarsan söyle, yavaşlarım," dediğinde onu sadece başımı sallayarak onaylayabildim. Yüzünün yüzüme bu kadar yakın olması beni öpecekmiş hissi yaratırken konuşma yetimi tamamen kaybetmiştim.
Tanrım, ona yakın olmak bana kesinlikle iyi gelmiyor!
Arvın benden beklediği onayı aldıktan sonra tek bir hamleyle atı rüzgâr gibi hızlandırdı. Belimdeki eli, düşmemem için beni daha da sıkı sarıyordu. Kendimi tamamen onun insafına bırakıp gözlerimi kapattım. İşte bu an, tadını çıkarmaya değerdi. Sanki bugün aramızdaki tüm mesafeleri kaldırmış ve bana kucak açmış gibiydi. Bir daha ona ne zaman bu kadar yakın olabilirdim ki?
Uzun ve yorucu bir yolculuğun ardından, nihayet yüksekçe bir tepenin üzerinde soluklandık. Arvın, kısrağının üzerinden kıvrak bir hareketle indi; ardından elini bana uzattı. Parmaklarına sıkıca tutundum. Diğer elini belime yerleştirip beni nazikçe yere indirdiğinde, son zamanlardaki bu incelikli tavırlarına bir kez daha şaşırmadan edemedim.
Atını yaşlı bir ağacın gövdesine bağladıktan sonra bana döndü. "Yolun geri kalanını yürüyerek geçmemiz gerek," dedi.
Sesindeki uyarının aksine, bu durumdan hiç de şikâyetçi değildim. Durduğumuz tepeden açılan manzara öyle büyüleyiciydi ki sadece durup anın tadını çıkarmak istiyordum. Tüm Valerion toprakları adeta renkli bir örtüyle bezenmiş, baharı karşılar gibiydi. Güneş, bir zamanlar kurak olan bu ölü toprağa yeniden hayat döndürmüştü. Toprak sanki yeniden nefes alıyor; yemyeşil bir canlılık, göz alabildiğine uzanan rengârenk çiçeklerin kokusuyla harmanlanıyordu.
Çiçek denizinin arasından patikayı takip ederken Arvın’ın iki adım gerisinde kalmıştım. O kararlı ve hızlı adımlarla ilerlerken ben etrafımdaki bu uyanışa kapılıp gittiğim için onun ritmine ayak uyduramıyordum. Yavaşladığımı fark ettiğinde bir eli bileğime dolandı ve beni usulca kendi hizasına çekti. Nereye gittiğimize dair en ufak bir fikrim yoktu ancak yolumuz bizi vadinin iki yakasını birbirine bağlayan eski bir asma köprünün eşiğine getirmişti.
"Adımlarına dikkat et," diye fısıldadı köprüye ilk adımı atmadan önce.
Gözlerimi onun ayak izlerinden ayırmadım. Yılların yıprattığı çürük tahtaları es geçip sadece sağlam olanlara basarak karşı kıyıya ulaştık. Derin uçurum gerimizde kalıp sağlam toprağa bastığımızda nihayet rahat bir nefes alabildim.
Buradan baktığımda Valerion gerçekten nefes kesici görünüyordu. O korkunç şimşekler yoktu; keskin rüzgârın yerini hafif bir esinti almıştı ve tam bir bahar havası hâkimdi. Sadece birkaç günlüğüne de olsa halkın gün doğumunu neden bu kadar çok sevdiğini anlıyordum. Bu onlara umut veriyordu. Vadinin karşı yamacında birkaç dakika daha yürüdükten sonra Arvın'ın "İşte geldik," diyen sesiyle bakışlarımı arkamdaki manzaradan alıp ona ve baktığı yere odakladım.
Denizin insanı içine çeken yeşil parıltısı gözlerimi alıyordu. Kuşların cıvıltılı sesi hoş bir melodi gibi kulaklarımıza dolarken gördüklerimin gerçekliğini sorguluyordum. Büyük bir şelalenin tam dibindeydik. Suyun dökülürkenki sesi ruhuma dinginlik, bedenime serinlik veriyordu. Etrafımız kızıl renkli ağaçlarla süslenmişti. Ağaçların sarkıt yaprakları rüzgârın hoş esintisiyle çiçeklerini etrafa savuruyordu. Kenarda eski ahşap bir kulübe vardı. Sanırım bu kadar yolu gelmemizin en büyük sebebi bu kulübeydi. Burası Arvın'a mı yoksa onun ailesine mi ait, bunu düşünmekten alamadım kendimi.
Uzun zamandır yaşanmadığı belli olan terk edilmiş kulübenin bahçesinde taş örme bir kuyu, büyükçe bir ateş çukuru ve ağaca bağlanmış halatlarla yapılmış bir salıncak yerini almıştı. Sanırım eskiden burası çocukları olan bir aileye aitti. Bahçenin taş yolu ve o yolu süsleyen rengârenk çiçekler öyle güzel görünüyordu ki. Ateş çukurunun hemen yanındaki duvara özenle kırılıp istiflenmiş odunlar burayı sık sık ziyaret eden birilerinin olduğunu gösteriyordu. Sanırım Arvın sayesinde o kadar da terk edilmiş bir yer değildi. Henüz içini görme fırsatım olmamıştı ama biraz tadilattan sonra eski ihtişamlı günlerine geri dönebileceğine emindim. Eski olmasına rağmen kulübede yaşamak isterdim. Sessiz, sakin ve herkesten uzakta. Sadece bebeğim ve babası, benim küçük ailem olsa yeterdi. Acaba Arvın şimdi her şeyi hatırlasa bizim için tüm şöhretini ve itibarını bırakıp burada yaşar mıydı?
O da benim gibi aşkı için her şeyi geride bırakabilir miydi?
Sanırım bu, ömrüm boyunca kendime soracağım soruların hep en başında gelecek ve muhtemelen cevabı daima meçhul kalacaktı içimde. Dolan gözlerimi kırpıştırıp gözlerime akın eden yaşları geri gönderdim. Hormonlarım bu kadar dengesizken delice şeyler bile ağlama isteği uyandırıyordu içimde. Başka şeyler düşünmeliydim. Beni ve bebeğimi daha az üzecek şeyler...
Kafamdaki tüm sesleri susturup etrafımdaki eşsiz manzaraya odaklanmaya çalıştım. Her şey o kadar güzeldi ki. Bu topraklarda güneşin doğuşuna âşık olmuştum. Masallar diyarında gibiydim ve sanırım gerçekten eski Valerion, masallar diyarından çok daha güzel bir yerdi. Ayaklarımı serin suya sokma isteğiyle dolup taşarken kulübeyi geride bırakıp şelalenin tam da döküldüğü yerdeki kayalıklara doğru ilerledik. Büyük kızıl ağaçlardan birinin dibine oturup sırtımızı ağacın büyük gövdesine yaslamıştık. Suskunluğumuzu bastıran tek şey doğanın ezgisiydi. İkimiz de kendi kabuğumuza çekilmiş düşüncelere dalmıştık. Düşünmeyi ertelediğim ne varsa zihnimde belirirken dışarıdaki baharı yutacak bir kıyamet taşıyordum içimde.
O adam beni Aliz zannedip kaçırmaya kalkarsa ne yaparım hiç bilmiyordum. Tek bildiğim, bu olmadan bir an önce Valerion'u terk etmem gerektiğiydi. Fakat bunu da nasıl yapacağımı bilmiyordum. Yakın bir gelecekte Arvın'la ayrı dünyalara düşebilirdik. Bu yüzden ona içimden veda etmem gerektiğine kendimi hazırlamaya çalışıyordum. Kararsız olduğum bir diğer nokta ise bu olmadan hemen önce Arvın'a gerçeklerden bahsedip bahsetmemekti.
Peki ya her şeyi öğrendikten sonra benimle gelmek yerine bebeğimi almaya kalkışırsa? Aramızda olanları hatırlamadığı müddetçe bu da bir ihtimaldi. Sonuçta hâlâ onun dünyama neden geldiğini bilmiyordum ve bilmediğim bu nedenler beni fazlasıyla korkutuyordu. İleride bir gün kral olmak gibi bir amacı varsa tahtını sağlamlaştıracak bir veliaht fazlasıyla işine yarardı. Kötü düşünmek istemiyordum ama tüm bu ihtimaller fazlasıyla korkutuyordu beni.
Yine de bebeğim için herkesi karşıma almaya hazırdım, babasını bile. Sonuç ne olursa olsun bebeğimi bırakmaya niyetim yoktu. Ben güçlüydüm ve bebeğimin varlığıyla daha da güçlendiğimi hissediyordum. Onun için savaşmaktan asla geri durmayacaktım. Karşımda kimin yer aldığı önemli değildi. Önemli olan tek şey benim onun annesi olduğum gerçeğiydi ve kimse bu gerçeği değiştirmeye güç yetiremezdi.
İçimdeki karmaşa dışarıdaki güzellikleri bile görmemi engelleyecek kadar kuvvetliydi. Şu anın tadını çıkarmak yerine yine kendime eziyet edip duruyordum. Kaygılarım öyle derin ve kuvvetliydi ki Arvın bana sesleninceye kadar elimin benden bağımsız karnımı okşadığını bile fark etmemiştim. İçgüdüsel olarak onu korumaya çalışıyordum sanırım. Bu, hata yapmama neden oluyordu. Arvın hamileliğimi dikkatsizliğim yüzünden şimdi öğrenirse tamamen yanlış anlayabilirdi ve ona durumu açıklamak çok daha zor olurdu.
Hızla elimi karnımdan çekip bakışlarımı Arvın'ın gri gözlerine kilitledim. "Affedersin..." dedim dikkatini tekrar üzerime çekmeye çalışarak. Zira bakışları az önce karnımdan hızla çektiğim elimin üzerine tutunmuştu. "Dalmışım," dedim nihayet bakışlarını gözlerime sabitlediğinde. Birkaç saniyelik sessizlik oldu aramızda. Heyecandan kalbim hızla çarparken bir şeyler söyleyip dikkatini dağıtmak ve aramızdaki ölüm sessizliğini susturmak istedim ama ne diyeceğini ya da ne yapmam gerektiğini kestiremiyordum.
"Acıktın mı?" Sorduğu soruyla tamamen afallarken ne dediğini anlayamayacak kadar başka şeylere odaklıydım. "Hıı?" diye bir ses çıkardım, anlamayan gözlerle ona bakarken. Tam bir sersem gibi göründüğümden neredeyse emindim.
"Acıkmış olmalısın," dedi kendi kendine teşhis koyarken. Neyse ki karnımı tutmamı yanlış yorumlamıştı. "Burada bekle, hemen yiyecek bir şeyler bulup gelirim," derken ayağa kalkıp gitmeye hazırlanmıştı ki "Gitme!" dedim aceleyle elini tutarak. "Yani... Beni burada tek başıma bırakamazsın. Öyle değil mi?" Bu sırada bakışları eline kenetlenmiş parmaklarımın üzerine kaymıştı. Ne yaptığımı henüz fark ediyordum. Utanç yanaklarımı ısıtırken elimi hızla çektim sıcak elinden. Tenine dokunmak eskisi gibi rahat yapabileceğim bir şey değildi, doğru ya; ama ben bunu hep unutuyordum. Ona dokunmaya hakkım varmış gibi hissediyordu bedenim hâlâ.
"Neden?" dedi alayla. "Korkar mısın yoksa?"
"Hayır... Ay, yani evet, tabii ki korkarım," dedim aceleyle. Gitmesini istemiyordum. Şurada geçireceğimiz kısacık zamanı hiçbir şeyle paylaşmaya niyetim yoktu.
"Cesur biri olduğunu düşünüyordum," dedi gözlerini kısarak, kuşkuyla. Cesaretimden zaten emindi, değil mi? Onun isteği beni köşeye sıkıştıracak ufak da olsa bir sebep bulmaktı ve şu an tam da bunu yapıyordu. Her zamanki gibi ucuna ip bağlı bir yem atıyor ve o ipucunu çekip sonuçlara hızla ulaşmaya çalışıyordu. Bilmediği şeyse benim onu kendinden bile iyi tanıyor olmamdı.
"Cesur olmam deli olduğum anlamına gelmiyor," dedim ellerimi göğsümde kavuşturup başımı dikleştirerek. "Beni vahşi doğanın ortasında tek başıma ayılara yem yapamazsın!" derken çoktan karşı saldırıya geçmiştim bile. Beni öyle kolay çözmesine izin vermeyecektim. Özellikle geçmişi hatırlamadığı müddetçe. Konuşurken sert bakışlarım eşlik etmişti sözlerime. Sorunun sadece bu olduğunu zannetmesini istiyordum. Onunla baş başa vakit geçirmek istediğimi bilmemeliydi.
"Merak etme, burada ayı olmaz," dedi gözlerini ormanda ve dağlık alanda gezindirerek. "Hem korkuyorsan kulübede bekleyebilirsin, zaten bir saate dönmüş olurum." Hemen gitmeye yelteniyordu.
"O zaman ben de seninle geleyim," dedim hızla ayağa kalkarak. "Ayı olmasa ne olur ki? Sonuçta bir yılan tarafından ısırılmak veya bir kaplanın öğle yemeği olmak da istemem. Ayrıca bu kulübe çok eski görünüyor. Bir dağ ayısı tarafından yıkılmayacağından emin olamayız."
"Sana saydığın tüm hayvanların olmadığını söylesem bile peşimde dolanmaktan vazgeçmeyeceksin, öyle değil mi?" dediğinde gülümseyerek onu başımla onayladım.
"Tam bir baş belasısın," dedi başını iki yana sallayıp onaylamaz bir tavırla. Hızlı adımlarla gideceği yönde ilerlemeye başlamıştı.
"Sen nesin peki?" dedim hızla adımlarına yetişmeye çalışarak. "Kontrolcü manyağın teki mi?"
"Eğer konuşurken bir kayalıktan yuvarlanırsan senin için yapabileceğim tek şey oraya gösterişli bir anıt yaptırmak olur," dedi gülümseyerek. "O yüzden adımlarına dikkat et!"
"Sen de arkanı kolla prensim," dedim gülümseyerek. "Olur da kazara şu köprüden düşüp ölürsen senin yerine kalenin yönetimini en iyi şekilde idare edebilirim. Yani ölüm meleğiyle karşılaştığında aklın hiç arkada kalmasın."
"Ölüm meleğine karımın cennete daha layık olduğunu söyleyeceğim," dediğinde surat ifadesine gülmeden edememiştim. "Sen oraları benden önce görmelisin," diye devam etti sözlerine. Ciddi değildi. Gözlerindeki yaramaz parıltılar benimle uğraştığının işaretiydi.
"Öyleyse sen beni cehennemde mi bekleyeceksin?" dedim ve gülerek peşinden ilerlemeye devam ettim. Sarp ormanın içine girdiğimizde kızıl ağaçlar yerini yeşil asırlık ağaçlara bırakmıştı. Birkaç adım atmıştım ki Arvın'ın beni bileğimden tutup kendine çekmesiyle bedenim onun kas yığını göğsüne çarptı. Fakat ağzımı kapatan iri eli tepki vermemi bile engellemişti.
"Sessiz ol!" diye fısıldadı kulağıma eğilerek. "Onları kaçıracaksın," dedi uzakta bir yeri işaret ederek. Bakışlarım onunkilerin kenetlendiği noktaya çevrildiğinde, görkemli boynuzları olan birkaç hayvanın ileride ağaç yaprakları ile beslendiğini görmüştüm.
"Avlanacak mıyız?" diye sordum merakla. Avlanmak için mi takip ediyorum ben onu? Arvın'ı bunu yaparken hiç hayal etmemiştim ve tuhaf geliyordu ama bundan keyif alıyor gibiydi. Sanırım tüm erkeklerde ilkellikten kalma bir avlanma içgüdüsü vardı ve ortaya çıkmak için doğru zamanı bekliyordu.
"Sen onları kaçırmazsan evet," dedi düz bir sesle. Konuşmamdan hoşlanmadığı açıktı. Ona göre şu an muhabbet edilecek zaman değildi.
"Ama sen büyücüsün," diyerek içimdeki düşünceyi dışa vurdum. İstese parmağını şıklattığında önünde bir düzine yemek tabağı olması gerekmez miydi?
"Büyücüler de acıkır," dedi umursamaz bir tavırla. "Büyücü olmamın tek artısı savaşlarda yeteneklerimi kullanabiliyor olmam. Onun dışında ben de normal biriyim."
"Normal birisin?" diye söylendim kendi kendine. Tabii canım... Normal...
"Sus artık!" dedi bıkkın bir sesle. "Eğer onları kaçırırsan açlıktan gözüm dönüp insan eti deneyimleyebilirim!" Bu alenen bir tehditti ama. İnsan eti diye kastettiği beni yemekti. Pislik herif, beni bir yemek olarak mı görüyordu!
O an sessiz kalmanın kendim adına en faydalı şey olduğuna karar verip sustum. Kollarımı göğsümde bağlarken ona küskün tavırlarla bakıyordum. Umarım o hayvanları kendi beceriksizliği yüzünden kaçırır da ben de burada keyiften dört köşe olurum! Bir an sonra Arvın okunu çekip nişan almıştı. Bunu görmeyi istediğime emin değildim. O yüzden yüzümü diğer tarafa dönüp bakmamaya karar vermiştim. Okun yayından çıkıp havayı yararak ilerlediği ses kulaklarımda yankılanırken göz ucuyla Arvın'a baktım. Fazla profesyonel duruyordu. Acımasızdı ama bundan keyif almıyordu; bu onun için sıradandı. Ve evet, avına kilitlenmiş bir aslan gibi eli boş dönmesi imkânsızdı.
Koca hayvan, kafasına isabet eden okun şiddetiyle yere devrilmişti. Birkaç dakikalık can çekişmenin ardından tüm hareketleri kesildi. Arvın avına ilerlerken ona göz devirmeden edemedim. Daha küçük bir şey de avlayabilirdi ama kocaman ve adını bile bilmediğim bir hayvanı yere sermişti. Şimdi ise kasılarak avına doğru yaklaşıyordu. Lanet herif! Havalı olduğunu mu düşünüyordu? Bundan zerre etkilenmediğimi biri ona söylesin!
Doğrusu bunu beni etkilemek için yaptığından da emin değildim. Belki öyle olsa daha fazla mutlu olabilirdim ama şu şartlar altında daha fazla gıcık olmaktan başka bir şey gelmiyordu elimden. Umarım o devasa şeyi tek başına taşıyabilir çünkü ona asla yardım etmeyeceğim! Eğilip hayvanı omuzladığında, sanki taşıdığı hiçbir şey değilmiş gibi rahat adımlarla ilerledi. Neyse ki güçlüydü de yardımıma ihtiyaç duymuyordu. "Gidiyoruz," dedi bana bakarak. "Düş önüme." En başında, onu tanıdığım ilk zamanlarda ona gıcık olmakta sonuna kadar haklıydım. O gerçekten gıcık biriydi. Sadece ona duyduğum sevgi bunu birazcık perdelemişti.
Arvın tek başına sırtladığı hayvanı, az önce bulunduğumuz şelalenin kenarına taşımış, bir güzel temizlemişti. Şimdi ise yine tek başına avını pişirmek için hazır hâle getiriyordu. Kulübenin bahçesindeki ateş çukuruna taşımıştı hayvanı. Sonra kalın bir dalı sivrilterek şiş hâline getirmiş ve onu şişe geçirip ateş çukurunun üzerine yerleştirmişti. Etrafına az önce kırdığı odunları titizlikle dizerken fazlasıyla işine konsantre görünüyordu. O hayvan neydi veya yenir miydi, pek bir fikrim yoktu. Bir fare eti vakası daha yaşamak istemediğimden bu konuda hiç iştahlandırmıyordum kendimi. O yüzden gözlerimi kenardaki meyve ağaçlarına dikmiştim. Ağacın üzerindeki meyvelerin tadını merak ediyordum ve midemden gelen hafif gurultulu sesler bedenimin besine ihtiyacı olduğunu fısıldıyordu. Şu an tek tesellim, biraz uzakta olan Arvın'ın bu sesleri duymuyor oluşuydu.
Sanırım başımın çaresine bakıp bebeğimi doyurmalıydım. Meyve ağaçlarına uzansam da meyvelere yetmeyen boyum yüzünden derin bir iç çekmek zorunda kaldım. Ağacın kalın gövdesinden tutup bedenimi yukarı çekerek sağlam dallardan birinin üzerine çıkmayı başardım. Şimdi o kırmızı, canlı meyveler çok daha yakınımdaydı fakat yine de kollarım uzanamamıştı. Üstelik ayağımdaki çizmeler ağaca tırmanmak için pek uygun tercih değildi. Kaygan tabanı yüzünden dengede durmak daha da zorlaşıyordu. Dikkatle eğilip çizmeleri ve altındaki beyaz çoraplarımı çıkardım. Çıplak ayaklarım ağacın pürüzlü gövdesine değince artık kaymadan tutunmak çok daha kolaylaşmıştı.
Nihayet kendimi daha da emniyette hissederken derin bir nefes alıp dikkatle bir adım daha ileri attım ve bir üst dala çıktım. İşte şimdi istediğim yerdeydim; meyve cennetinin tam ortasında! Kolumun birini düşmemek adına ağaca sıkıca dolarken diğeriyle uzanıp iri ve olgunlaşmış olanlarından birkaçını dalından kopardığımda kokusu karnımı daha da acıktırmaya yetti. Şeftali gibi kokuyordu ve ben tadını gerçekten merak etmeye başlamıştım.
Tek elimle meyveleri tutarken diğeriyle kendimi destekleyerek dikkatlice eğilip bastığım ağacın üzerine oturdum ve çıplak ayaklarımı rahatça ağaçtan sarkıttım. Elimdeki meyvenin kadifemsi ince kabuğunu soyup içindeki beyaz, küçük dilimlerden birini ağzıma attım. Narenciye gibi dilimli yapısı yemeyi kolaylaştırmıştı. Başta hafif tuzlu olan tadı, sonrasında inanılmaz acı bir tada bırakmıştı yerini. Yüzüm kendiliğinden buruşurken ağzımdaki meyveyi yutamayıp hızla çıkardım. Bir dizi öksürük bunu karşılarken acıdan gözlerim yaşarmıştı.
Tanrım, bu şeyin tadı berbattı!
Ağzımdaki kötü taddan kurtulamazken öfkeyle elimdeki meyveleri yere atıp "Bu çok kötü!" diye söylendiğimde Arvın'ın muzip ifadesiyle karşılaştım. Bana doğru adımlarken yüzündeki tebessümü silmemişti bile. Bu adam acılarımdan kesinlikle zevk alıyordu.
"Orada ne halt ediyorsun?" dediğinde sorgulayıcı bakışları yine üzerimdeydi. Yüzündeki bu ifade sanki suçüstü yakalanan bir çocukmuşum gibi utançla doldurmuştu içimi. Evet, sanırım buradaki insanlar için koca bir kalenin leydisiyken tüm zarafetini bir kenara bırakıp ağaca tırmanmak pek iyi bir fikir değildi.
"Sadece bu iğrenç meyvelerin güzel olduğunu sanıp yemek istemiştim!" dediğimde yüzündeki tebessüm daha da genişleyerek kalbine uzanmıştı. Bu adamın rezalet içinde olmamdan keyif alması gerçekten çok sinir bozucu.
"Yediğin şey bir meyve değil, ağaç tohumu," dedi elindeki kırbayı bana uzatırken. "Tadı bu yüzden berbat." Harika, bir ağaç tohumu yemediğim kalmıştı şu iblisler diyarında!
Daha ne haltlar yiyeceğim acaba?
Arvın'ın uzattığı deriden yapılma su kırbasını aldım ve hemen kafama diktim. Suyu kana kana içip eliminin tersiyle ağzımı sildiğimde onun bakışları hâlâ üzerimdeydi ama açıkçası Aliz Ash'in yıllarca dersini aldığı görgü kuralları ve leydi zarafeti denen şey o an için zerre kadar umurumda değildi. Sonuçta biz kadınları belli bir kalıba sıkıştırmaya çalışan sistemin saçma bir görüşüydü bu. Erkekler her haltı yerken kadın her hâliyle zarif ve güzel mi olmalıydı gerçekten? Zarafet elbette güzeldi ama bunun bir zorunluluk olarak dayatılması hiç hoş değildi.
Su ağzımdaki acı tadı bir nebze olsun silerken hayat bana bir kez daha gördüğüm her şeye atlamamam gerektiğini öğretmişti. Arvın bir başka ağaca uzanıp sert kabuklu büyük bir meyve kopardığında hançeri ile onu ikiye ayırıp avuçlarıma bıraktı.
"Bunu dene," dedi gülümseyerek. "Et pişinceye kadar açlığını bastırmaya yardımcı olur." Çok acıktığımın o da farkındaydı ama buna sebep olan şeyin karnımdaki minik canavarımız olduğundan habersiz beni elleriyle besliyordu. Küçük jesti kalbimi sıcacık ederken dudaklarıma konan gülümsemeye engel olmak çok güçtü. Kalbim en ufak şeyde bile ona kayıtsız kalamıyordu. Elime bıraktığı meyveyi temkinli bir şekilde ısırırken bakışlarım gözlerime kenetlenmiş gri hareleriyle buluştu. Beğenip beğenmemem sanki onun için önemliymiş gibi dikkatliydi bakışları.
Meyvenin ağzımda bıraktığı sulu, hoş tat az önceki acı tohum tadını silip yok ederken başımı sallayarak onayladım onu. Bu meyve gerçekten lezzetliydi. Dudakları memnuniyetle kıvrılırken benim iştahla elimdeki meyveyi bitirmemi izledi. Bu lezzetli meyveyi hızla yerken Valerion'da ilk kez gerçekten bir şeylerin tadına varıyordum.
Meyvenin tamamını bitirdiğimde Arvın tam önümde durdu. Biraz yüksekçe bir dalda olduğum için uzun boyuna rağmen başı bacaklarıma ancak ulaşabilmişti. Ağaca öyle iştahla tırmanmıştım ki açlıktan ne kadar yükseğe çıktığımı henüz fark edebiliyordum. Tam bacaklarımın arasında durup kollarını bana uzattığında ona yukarıdan bir bakış attım. Bu ilgili tavırlarının sebebinin ne olduğunu anlamaya çalışıyordum.
"Artık seni şu ağaçtan ayırsam iyi olacak," derken benimle mi yoksa kendiyle mi konuşuyor anlamak pek mümkün değildi. Dediği doğruydu, bir an önce bu ağaçtan inip bulunduğumuz durumdan kurtarmalıydım kendimi. Arvın farkında değildi belki ama bu pozisyon biraz müstehcen bir görünüm sunuyordu ya da ben dengesiz hormonlarımdan sebep beynimdeki eski kasetleri açmıştım. Arvın ile olan o tutkulu anlarımızın görüntüsünü hızla zihnimden silmeye çalışırken sertçe yutkundum. Onu her anlamda özlemiştim ve ona bu kadar yakın olmak bile özlemimi gidermiyordu. Bunun için eskisi gibi olmalıydık ve tüm durumları göz önünde bulundurduğumda bu artık o kadar da inandırıcı gelmiyordu. İki ayrı dünyaların insanı olmak yeterince imkânsızlıklar doğuruyordu. Bunun yanına birkaç şık daha saymama gerek bile yoktu. Yine de gözlerinin eskiden olduğu gibi bana aşkla bakması için her şeyimi verebilirdim. Böyle tek taraflı olarak bir şeyleri ayakta tutmaya çalışmak fazla yorucu ve can sıkıcıydı.
Eğilip yerdeki çizmelerimi aldığında o çizmeleri giymek için eğilirsem düşüşüm kaçınılmaz olurdu. Sanırım bu yüzden bizzat kendi elleriyle çizmeleri ayağıma geçirip büyük bir özenle bağcıklarını bağladı. O tüm bunları yaparken karşısında uslu bir çocuk gibi oturup onu izlemekten başka yapabilecek bir şey yoktu. Çizmelerimle işi bittiğinde aramızdaki mesafeyi tamamen sıfırlayıp bana kollarını uzattı.
"Kucağıma gel," diyen sesi kalbimi tekletmeye yetmişti. Vaadi yasak bir meyve gibi geliyordu kulağa; oysa bahsettiği şey sadece düşmeden beni bu ağaçtan indirmekti. Yine de beni düşünmesi bile içimi sıcacık ediyordu. Ona doğru eğilip omuzlarına sıkıca tutunduğumda ellerini belime sarıp beni kucağına çekmişti. Uzun saçlarım yüzüne doğru savrulurken sanki hiç ağırlığım yokmuş gibi kolayca bedenimi kaldırıp yere indirmişti. Ayaklarımın yere değmesi bir şeyi değiştirmezdi, ona böyle yakın olmak kalbimin ayaklarını yerden kesmeye yetmişti. Bakışları gözlerime sabitlenmişken aramızda uzun bir sessizlik oluştu. İkimiz de birbirimizden uzaklaşmak için hamle yapmazken ne o ellerini belimden çekebiliyordu ne de ben omuzlarından. Hipnoz olmuş gibi gözlerime bakarken bakışlarını kaçıran taraf olmayı denemem pek bir işe yaramıyordu. Çünkü bunu başaramıyordum. O bana böyle yoğun bakarken ondan kaçmak için tek bir hamle bile yapamıyordum.
Ellerini üzerimden çekip iki adım uzaklaştığında beni özgürlüğüme geri kavuşturmuştu. Oysa bazen ona tutsak olmak özgürlükten çok daha güzel görünüyordu gözlerime. "Teşekkür ederim," diyen fısıltılı sesim aramızdaki yoğun sessizliği dağıtmak için fazla yetersizdi. Beni başıyla onaylayıp tekrar yaktığı ateşe doğru yürüdü. Ateşi söndürmemek için sürekli üzerine odun ve kuru dallar atması gerekiyordu.
Kulübeyi arkamda bırakıp şelaleye doğru yürümeye başladım. O kadar büyüleyici bir görüntüsü vardı ki akan su ona dokunma isteği uyandırıyordu içimde. Şelalenin uğultusu zihnimdeki tüm sesleri sustururken hemen dibindeki kayalıklara oturdum. Arvın'ın giydirdiği çizmelerimi çıkarıp ayaklarımı aşağı sarkıttığımda tenime değen soğuk su içimi ürpertmeye yetmişti. Yine de beyaz çoraplarımı tekrar giymem için tenimi ağacın tozlarından arındırmam gerekiyordu. Zira ağaçtaki tozlar fazlasıyla rahatsız ediyor, kaşındırıyordu ayak tabanlarımı.
Birkaç dakika içerisinde alıştığım su ayaklarımın altından akıp gidiyordu. Üstelik şelalenin döküldüğü yere öyle yakındım ki ferahlatıcı bir serinlik yüzüme vuruyordu. Çiçeklerin üzerinde gezinen rengârenk kelebeklere kaydı bakışlarım. Sanki şu an aylardır bana cehennem olmuş bu yerde geçici bir cenneti yaşıyormuş gibi hissediyordum.
Arvın'ın pişirdiği etin kokusu etrafı sararken arada bakışlarım onun yakışıklı suratına değiyor, fark etmeden hemen geri çekiyordum. Üzerindeki kıyafetler sert hatlarını acımasızca ortaya çıkarmıştı. Belirgin kasları o odunları kırarken de taşırken de fazlasıyla gözler önüne seriliyordu. Şelalenin suyunun avuçlarıma dolmasına izin veriyordum. Keşke tüm dertlerim de bu su ile akıp gitseydi.
Uzunca bir müddet orada öylece durup su ile oyalandım. Fakat kendime kötü düşünerek eziyet etmeyecektim artık. Güzel düşlerim vardı benim. Her şeye rağmen bebeğimle güzel bir aile kuracaktım. Onu düşünerek geçirdiğim dakikalar boyunca elim kalp atışlarını hissetmek istercesine karnımdaydı. En çok kime benzeyecekti mesela? Arvın gibi mavi mi olacaktı gözleri, yoksa benim gibi yeşil mi? Gülüşü, bakışı kime benzeyecekti?
Hemen arkamda duyduğum ayak sesleriyle çaktırmadan elimi karnımdan çekmiştim. Ona bir kez daha böyle yakalanamazdım. Arvın hemen arkamda durduğunda bakışlarını sırtımda hissedebiliyordum. Bir anlık duraksamadan sonra yanıma eğilip ellerini suya daldırdı ve özenle yıkadı.
Bakışları gözlerime sabitlenirken sessiz tavırlarımı neye yorması gerektiğini bilmiyormuş gibi görünüyordu. Ve ne kadar gizlemeye çalışsa da bundan hoşlanmadığı ifadesinden okunuyordu. Konuşmamla bir problemi varmış gibi davransa da aslında suskunluğumu sevmiyordu, değil mi? Çünkü onunla konuşurken veya tartışırken yüzünde hep ufak da olsa bir tebessüm izine rastlardım.
"Umarım yemeğe seni bir ulak yollayıp ferman göndererek davet etmemi beklemiyorsundur leydim," derken bana takıldığını yüzündeki gülümseme ele veriyordu. Kalkmam için uzattığı eli ise afallamama neden olmuştu.
"Bizzat gelip davet etmeniz, eşiniz için gönderebileceğiniz tüm fermanlardan daha onurlandırıcı bir jest majesteleri," dedim gülümseyerek. Beni kaldırmak için uzattığı elini tutup dikkatle ayağa kalktım. Adımlarım ona uyarken sözlerim yüzündeki sisli havayı bir anda dağıtmıştı. Onu takip ederken kulübenin bahçesine doğru adımlamıştık. Arvın'ın pişirdiği et ateşin üzerinde iştah kabartırken o avcılık meziyetlerinin gururunu yaşıyordu.
"Yemekler bendendi leydim fakat masayı hazırlamak size düşüyor."
"Elbette," dedim gülümseyerek. Her ne kadar o etten yiyemeyecek olsam da onun için masayı hazırlayabilirdim.
Eski kulübenin eşiğinden adımımı attığımda beni ilk karşılayan yer geniş salon oldu. Dışarıdan bakıldığında tamamen ahşaptan ibaretmiş gibi duran yapı, içeri girdiğinizde tavana kadar yükselen görkemli taş örme duvarlarıyla insanı büyülüyordu. Ahşabın sıcaklığı ile taşın soğuk, heybetli dokusu birleşerek ortama büyüleyici bir rustik hava katmıştı. Salonda karşılıklı konumlandırılmış iki ahşap sedir ve tam ortalarında alçak bir sehpa yer alıyordu. Köşedeki duvara heybetli bir kitaplık kurulmuş, zeminin merkezine ise devasa bir hayvanın postu serilmişti. Burası; yıpranmış perdeleri ve zamana direnen mobilyalarıyla sanki asırlar öncesinden kalmış tarihi bir eser gibiydi. Yerdeki ahşap tahtalar her adımımda usulca gıcırdarken, mutfağın neresi olduğunu anlamaya çalışıyordum.
Salondan mutfağa açılan küçük, kemerli bir kapı vardı. Orta büyüklükteki mutfağın köşesine kurulmuş eski bir ocaklık göze çarpıyordu; üzerinde ise yılların isinden simsiyah kesilmiş büyük bir kazan duruyordu. Taş duvara çakılmış paslı çivilerde irili ufaklı mutfak aletleri asılıydı; kalan eşyalar ise ham ahşaptan yapılma raflara dizilmişti. Kaledeki gibi şaşaalı gümüş tabaklar ya da kaşıklar yoktu burada. Onların yerini el oyması ahşap kaşıklar ve topraktan pişirilmiş killi kaplar almıştı.
Mutfaktaki en şaşırtıcı detay ise köşedeki duvardan süzülen canlı suydu. Taş duvarlarla zeminden ayrılan küçük bir havuzun içine akıp ardından tekrar dışarı dökülen bu mekanizma büyüleyiciydi. O çağdaki çoğu evde su kuyulardan çekilerek kullanılırken, buradaki mimari zekâ beni hayrete düşürmüştü. Yakındaki şelalenin tatlı suyu denize karışmadan hemen önce, bir kısmı akıllıca kurgulanmış kanallarla evin içine yönlendirilmişti; dönemi için olağanüstü bir mühendislik örneğiydi.
Odanın tam ortasında, dikdörtgen ahşap bir masa ve etrafında dört sandalye duruyordu. Buradaki her bir detay, zamana ve yılların yıpratıcılığına inat dimdik ayakta kalmayı başarmış gibiydi. Yine de duvarlarda is ve rutubet izleri kendini belli ediyordu. Uzun zamandır içinde yaşayan kimse olmadığı için köşeleri sarmış örümcek ağları iyi bir temizlik gerektiğini belli ediyordu.
Dışarıdaki o muazzam manzara dururken içeride yemek fikri kulağa pek hoş gelmediği için yere serebileceğim bir örtü ve salondaki küçük sehpayı alıp dışarı çıktım. Kulübe tam anlamıyla temizlenip havalandırılmadıkça içerisi pek yaşanılır gibi durmuyordu. Sanırım bugün güzel bir piknik yapacaktık. Ateş çukurunun hemen yanındaki boşlukta çimenlerin üzerine sergiyi serip sehpayı ortaya konumlandırdım. İçeriden yıkayıp getirdiğim diğer malzemeleri sehpanın üzerine güzelce düzenlediğimde nihayet mütevazı masam hazırdı.
Arvın içeriden aldığı büyük tabağa eti koyup sehpanın üzerine bıraktığında her şey hazırdı. Böldüğü büyükçe bir parça eti önümdeki boş tabağa bırakırken kendi tabağını da en az benimki kadar doldurmuştu. O büyük bir iştahla yemeğine yumulurken etle adeta aşk yaşıyorlardı. Ben ise tabağımdaki ağız sulandırıcı manzaraya baktıkça iç çekmeme rağmen yiyemiyordum. Kızarmış etin kokusu her yanımı sararken içimdeki minik canavara direnip suyumu yudumlamaya başladım. Sanırım bugün karnım tamamıyla su ile dolacaktı. Zira iki meyve ile sinmeyen açlığımı bastırmanın başka bir yolu aklıma gelmiyordu.
Testiden ikinci bir bardak daha su doldurduğumda, Arvın'ın yemeğinden ayrılan bakışlarını bir anda üzerimde bulmayı beklemiyordum.
"Yemiyorsun?" dedi, sorgulayıcı bakışları üzerime sabitlenirken.
"Daha önce hiç denemediğim için yiyip yememek konusunda biraz temkinliyim," diyerek yanıtladım onu, elimdeki bardağı tekrar kafama dikerken. Normal hayatımad öndüğümde bu toprak bardakları artık çok daha önemli bir yere koyacağım. Suya kattığı toprak aroması hoş bir tat bırakıyordu ağızda. Yada sevdiğinşn yanında içtiği su bile farklı geliyordu insana.
"İlk defa mı bir Bovin görüyorsun?" diye sordu. Sanırım bu devasa hayvanın adı Bovin'di. "Oysa kuzeyde çok tüketildiği için o hayvanı bilerek seçmiştim." Onu benim için avlamıştı, değil mi? Ama şimdi tek lokma bile yememem canını sıkıyordu.
"Et konusunda biraz seçiciyim majesteleri. Sığır etinden başka bir et tüketmiyorum," dedim, dudaklarıma yerleşen ufak bir tebessümle. Onu yemesem de benim için bir şeyler yapıyor olması içimde kelebekler uçuşturmuştu yine.
"O bir sığır türü zaten," dedi, bana tersçe bakarken. Benim için avladığı şeyi yememem, sanırım onun nezdinde bir hakaret gibiydi. "Bilmiyor olman çok tuhaf; çünkü birçok davet masasında başköşededir bu yemek."
"Pek davetlere katılmazdım," dedim omuz silkerek.
"Sarayda büyüdün," derken sorgulayıcı bakışlarıyla dikkatle izliyordu beni.
"Sarayların iki yüzü vardır," dedim, kırık bir tebessümle gözlerine bakarken. "Davetler hep aydınlık tarafını gösterir. Oysa ben hiç oraya ait olmadım." Ben değildim belki ama Aliz öyleydi. O, sarayın aydınlık tarafını hiç görmemişti. Katıldığı ilk davete bile onu o aşağılık Kral Drannis'e sergilemek için izin vermişlerdi.
"Amcan Kral Jonas'ın seni kendi kızından ayırt etmediğini duymuştum," dedi Arvın. Bakışları şüphe doluydu ve belki de ilk kez Aliz hakkında kendi fikirlerini sorgulamaya başlamıştı.
"Ben de amcanız Kral Ghoni'nin sizi kendi çocuğu gibi büyüttüğünü, hatta veliahtı olarak sizi korumak için hiç çocuk yapmadığını duymuştum," dedim, bakışlarımı gözlerine sabitlerken. "Sizce duyduğumuz her şeye inanmalı mıyız?" Alay dolu bir gülümseme geçip gitti dudaklarından. Onu kendi yaralarıyla vurmamı beklemiyordu ama yapmıştım. Bazı şeylere dokunmaması gerektiğini bilmeliydi. Herkesin içinde kanayan yaraları vardı.
"Öyleyse sen nasıl bir sarayda büyüdün, Aliz?" dedi düz sesi. Bunu gerçekten merak ediyordu. İlk kez Aliz'in de kendi gibi sorunlarla dolu bir çocukluk geçirmiş olabileceğini fark etmişti. Aslında ona her şeyi anlatmak isterdim ama bunlar benim değil, Aliz'in gerçekleriydi. Ve Aliz bunlardan Arvın'a bahseder miydi? Sanmıyorum. O yüzden ben de bahsetmekten vazgeçtim. Arvın benim hayatımda her şeyi paylaşabileceğim önemli biriydi; Aliz'in değil.
"Bunu eşim olarak mı soruyorsunuz, yoksa büyüdüğüm topraklara düşman olan bir krallığın prensi olarak mı?" diyerek konuyu çok daha farklı bir yere getirdiğimde, benden böyle bir çıkış beklemeyen Arvın şaşkındı. Alışmalıydı. Söz konusu bensem şaşırmamaya alışmalıydı.
"Sen artık benim karımsın!" dedi, ifadesi gitgide daha da sertleşirken. "Krallıklarımız arasındaki ilişki bizi etkilememeli leydim." Kontrollü tuttuğu sesine rağmen bakışlarındaki sertlik, bu konuyu konuşmaktan hoşnutsuz olduğunu belli ediyordu.
"Bu bir aldatmaca prensim. Kimse geldiği toprakları unutamaz; bugün sizinle aynı yolda yürümemiz, yarın karşı karşıya gelmeyeceğimiz anlamına gelebilir mi sizce?" Bu topraklarda herşey mümkündü. İşte bu yüzden biran önce kendi dünyama dönmeliydim. Aksi halde Valerion bize çok şey kaybettirecekti.
"Yanımdan ayrılmadığın müddetçe karşı karşıya gelmeyiz," diyerek uyardı beni. Bu, sakın karşımda olma demenin bir başka yoluydu sanırım.
"İkimiz de toprağından vazgeçecek kişiler değiliz ve ben topraklarına ihanet edecek biri hiç olmadım." Toprağına ihanet eden her şeye ihanet edebilirdi. Aliz'i de, beni de yanlış değerlendirmemesi gerektiğini bilmeliydi.
"Senden istediğim zaten bu değil," derken sesi fazla sıkkın çıkmıştı. "Ben artık krallıkların birbiriyle savaşmasını istemiyorum."
"Ama Doğu Krallığı ile savaş halindeyken Kuzey ile barış da yapamazsınız. Çünkü iki kral arasında gizli bir ittifak ve ciddi anlaşmalar var. Bu yüzden evlilikle kurduğunuz ittifakı sağlamlaştırmadan Kuzey'e güvenemezsiniz."
"Sen yerimde olsaydın ne yapardın?"Bu soruyu gerçekten sordu. Sanırım artık karısının stratejik zekasının farkına varmaya başlamıştı. Dudaklarım memnuniyetle kıvrılırken, ona hiç memnun olmayacağı şeyleri söylemek için derin bir nefes aldım.
"Bir prens olarak hiçbir şey," dedim gözlerinin içine bakarak. Doğru söylüyordum; çünkü şu an yetkileri bu kadar kısıtlıyken bir şeyler yapabileceğine zaten inanmıyordum. "Ama bir kral olarak yapabileceğiniz çok şey var. Eğer kralları dize getirecekseniz bunu ancak bir taht üzerinden yapabilirsiniz. Cüretimi bağışlayın ama kral olmadıkça hiçbir şey yapamazsınız." Hiç çekinmeden söylediğim sözler içinde bir yıkım başlatmıştı. Gri gözleri bu yıkımı benden gizleyememişti.
"Fazla korkusuz cümleler kuruyorsun," dedi, keskin bakışlarının hedefi gözlerimken. "Yerinde bir başkası olsa kelle korkusundan söyleyemezdi bunların hiçbirini." Sert sözleri zerre umurumda değildi. Koyulaşan gri hareleri, aklımdakileri okumak ister gibi dikkatle inceliyordu beni. Muhtemelen şu an benim deli olduğumu veya canıma susadığımı falan düşünüyor olmalıydı.
Gözlerinin içine bakıp yüzüme yerleştirdiğim sevimli bir gülümsemeyle yanıtladım onu: "Siz de dahil buradaki kimseden korkmuyor olmam bir suç mu majesteleri?"
"Suç değil!" dedi sert sesi. Sanırım gülümsüyor olmam onu daha da çileden çıkarıyordu. Ona göre kelle koltukta gezerken bu cümleleri kurmamam gerekirdi. Hatta belki bu konuda ona güveniyor olmam bile beni fazla saf gösteriyordu. Tarih bunu öğretmişti. Söz konusu güç olunca bir tahtın gölgesinde yaşayan hiç bir insan, bir diğerine güvenemezdi. Şayet bu kişi Annesi, babası ve eşi olsa bile. "Delilik! Böyle aptalca konuşman delilik!" Sözlerime tahammül edemiyormuş gibi sert ve öfke doluydu sesi.
"Gerçekleri birinin telaffuz etmesi gerekiyordu," dedim, bakışlarımı onunkilerden ayırmadan rahat bir tavırla. Saray entrikaları umrumda bile değildi. Sonuçta ben buradan gideceğim.
"Ve sen de hep ilk hedef olmakta kararlısın, öyle mi?" dedi. Tek kaşı itina ile havalanmış, sorgulayıcı bakışları üzerimden bir an ayrılmazken devam etti: "Bu sözlerini duymadım ve sen de söylemedin. Sakın bir daha kimsenin yanında böyle şeyler konuşma," dediğinde, sözlerime tahammül edemiyormuş gibi sıkkın çıkmıştı sesi.
"Kimsenin değil, eşimin yanında konuşuyorum!"
"Peki benim bu sözlerinden dolayı seni öldürtmeyeceğime nasıl bu kadar eminsin?" diye öfkeyle soludu. Sözlerim miydi onu öfkelendiren, yoksa bu sözleri sarf edenin ben olmam mı, emin değildim. Sanki beni bir şeylerden korumak ister gibiydi bakışları; buna kendi düşünceleri de dahil. Aslında haklıydı. Bu cümleleri başkasının yanında kursam dakikalar içerisinde idam edilebilirdim ama ben bu cümleleri sadece ona kurmuştum. Belki de beklemediği şey buydu: Ona canımı emanet edecek kadar güven duyuyor olmam. Ya da her yerde böyle fütursuzca konuşmamdan da korkuyor olabilirdi. Peki bu korkuyu tetikleyen neydi? Bunlar kralın kulağına giderse kendi hakkındaki tehditlerin çoğalmasından mı korkuyordu, yoksa benim başıma gelebileceklerden mi?
"Bunu denemenizi tavsiye etmem prensim. İyi bir müttefikimdir. Beni kaybetmek yerine yanınızda tutmanız sizin için en akıllıcası. Sonuçta eski Valerion'u yeniden kurmak ve bu güneşin her gün bu topraklara doğmasını sağlamak istiyorsanız küçük değil, yıkıcı ve köklü bir değişim şart majesteleri. Halkınız için yapmanız gereken tüm tahtları alaşağı etmek. Kuzey kralı da Doğu kralı da tahtından edilmedikçe Valerion'da sulh sadece hayal olarak kalacaktır. Bunları başarmak için güçlü müttefiklere ihtiyacınız var."
"Tüm bunları istediğimi de nereden çıkardın?"
"Öyle olmasaydı dışarıya karşı işe yaramaz prens rolünü oynayıp herkesten gizlice güneylileri saklamazdınız. Güneşe olan hasretinizi gördüm bugün. Siz bu topraklara o güneşi getirebilecek tek kişisiniz. Şu an tahtta olan üç kralın aksine siz güç için bir başkasının toprağına göz dikmiyorsunuz. Siz bu toprakları eski haline getirmek istiyorsunuz. Bu yüzden bu değişimin öncüsü olmak zorundasınız. Fakat tehlike zannettiğinizden çok daha büyük ve kıyamet de bir o kadar yakın. Doğu Krallığı'nın himayesinde olmayan tek toprak parçası Ventoza'ya ait olanlar. Nivaria çoktan ona bağımlı hale geldi ve muhtemelen Güney Krallığı'nı da yıkan Drannis denen iblisin ta kendisi. Amcanız tüm bunları görmesine rağmen hâlâ esas tehdidin siz olduğunuzu düşünüyor. Bu yüzden dördüncü bir evlilik yapıp kendi varisi olması için çabalıyor. Muhtemelen yakın zamanda bana büyük bir suikast düzenleyecektir. Çünkü onun bir varisi olmuyorken sizin olabilmesi ihtimalini bile ortadan kaldırmak isteyecektir. Aramızdakinin gerçek bir evlilik olmadığını yalnızca biz biliyoruz. Yani onlar bizi gerçek evli bir çift zannederken muhtemelen bir bebeğimizin olması en büyük kabusudur kralın."
"Merak etme, yeminleri tamamlamadan çocuk yapmayacağımı iyi bilir." derken bana telkin verip rahatlatmaya çalışıyordu. Şu adamın yediği haltlardan kendinin bile bihaber olması beni çıldırtıyor. O çocuğu çoktan yaptının farkında bile değil! " Yine de karıma zarar vermeye kalkarsa bunun bedelini en ağır şekilde ödetirim."
"Öyleyse sizden yeminlerinizi tamamlamanızı ya da..." dedüm duraksayarak ve gri gözlerinin en derinine bakarak devam ettim. " Bu evliliği tamamen bitirmenizi talep ediyorum." Öfkeli olması umurumda bile değildi. Beni böyle bir durumda bırakarak daha fazla aşağılanmama göz yummasına izin vermeyecektim. "Çünkü böyle ikinci eş konumunda olmak benim gibi biri için fazla onur kırıcı."
Eli sertçe yumruk olurken dişleri arasından adeta tıslayarak konuştu:
"Yeminlerimi tamamlarsam kral olduğumda ne yapmayı planlıyorsun?" dedi tükürürcesine. Bu konuşmanın sonunun hiç de hoşlanmayacağı yerlere gideceği zaten belliydi. "Kraliçe olmak hevesindeysen eğer—" demişti ki ölüm gibi soğuk sesimle kestim cümlesini:
"Siz kral olduğunuzda ben burada olmayacağım majesteleri. Fakat burada olduğum süre zarfında onurumu korumanızı rica ediyorum. Size yardım etmek için istediğim tek şart bu." Gözlerinin içine bakarak korkusuzca konuşmamdan nefret ediyordu, değil mi? Ama ben bunu yapmayı sürdürmekte kararlıydım.
"Nereye gideceksin?" derken sesi fazla sabırsız çıkmıştı. Reyn'e gidecek olmamdan korkuyordu.
"Ait olduğum yere," dedim sadece. Ona bu konuda açıklama yapacak değildim. Zaten söylesemde inanıt mı emin değilim. Kendi dünyama dönmenin yolunu bulduğum an herşeyi gwride bırakıp gidecektim.
"Bir kadının ait olduğu tek yer kocasının yanı değil midir?" Gözlerimin içine bakarak kurduğu cümle, içindeki çelişkiyi bir kez daha gözler önüne sermişti. Az önce bana kraliçe olup güç elde etmek için yeminlerini tamamlamasını istediğimi ima etmişti. Şimdi ise aidiyetten bahsediyordu. İnanılır gibi değildi. Gözlerümdeki parıltıları gizlemeden dudaklarımın kıvrılmasına izin verdim. Onu delirtmeye devam edecektim. Böylece gitmeden bana yaşattıklarıjı acısını bür nebzede olsa çıkarmayı başarırdım belki.
"Her şey yolunda giderse o zaman bir kocam olmayacak," deyip sevimlice gülümsedim.kurduğum cümleyşe gri harelerinde çakan karanlık şimşekler gök yüzünü bile etkilemeye başlamıştı. Yumruk yaptığı ellerinden çıkan mavi ışıklar gülümsememi dahada büyüttü. Onu delirtmeye bayılıyorum! Farkında değildi ama büyü gücünü kullanıyordu ve bu günde bile gök yüzünde karanlık bulutlar dolaşmaya başlamıştı. Bu gidişle birazdan fırtına çıkarırsa şaşırmam!
Bakışları gök yüzünü kaplayan bulutlara kaydığında sakinleşmek için derin bir nefes çekti içine. Gücünü kullanmayı bıraktığı için yumruk olan ellerindeki mavi ışıklar kaybolmuştu. Bir kaç dakikalık sessizliğin ardından kapalı gözleirni araladı. Sanırım meditasyonla sakinleşmişti çünkü gözlerini kapattığı anda etrafını beyaz bir sis sarmıştı. Okuduğum o bir kütüphane kitaptan öğrenmiştim büyücülerin sık sık meditasyonlar yaptığını. Arvın'ın isw bu konuda çok ileri bir boyutta olduğunun farkındaydım. O Valerion'un en güçlü büyücülerinden biriydi ve bunun için çok uzun yıllar meditasyon üzerinede yoğunlaştığını duymuştum.
"Bana suikast yapmayı mı planlıyorsun?" diye sorduğunda beklemediğim bu soru karşısında neredeyse gülecektim. Neyseki son anda kendime engel olup ifademi sabit tuttum. Daha yeni sakinleşmişken onu tekrar sinirlendirip tepeme yıldırımlar düşsün istemiyordum.
"Hayır, sadece her şey bittiğinde sizden boşanacağımı bilmenizi istiyorum." dedim hoş bir gülümseme ile bakarken yüzüne. Ne demiştim? Sinirlendirmek istemiyorum mu? Hayır onu delirtmeye bayılıyorum!
"Fazla konuşuyorsun!" dedi, başını hoşnutsuz bir ifadeyle sallarken. Sözlerim işine gelmemişti anlaşılan. O beni hatırlamıyor olabilirdi ama kalbi beni hatırlıyordu ve Arvın farkında bile olmadan beni kıskanırken buluyordu kendini. İşte bu çelişkisinin en büyük sebebi buydu. Ondan boşanınca ne yapacağım konusunda kafasında seneryolar yazdığına eminim ama ispatlayamam "Şu ağzını biraz da bir şeyler yemek için kullan!"
"Bana az önce kopardığınız meyvelerden verirseniz yiyebilirim" dediğimde gözlerinde öyle ürkütücü bir bakış vardı ki geri adım atmamak elde değildi. "Belkide şu meşhur Bovin etine bir şans vermeliyim"
Umarım o şeyin tadı güzeldir yoksa yol boyunca Arvın'ın üzerine kusarım!
Temkinli bir şekilde elime aldığım et parçasından küçücük bir ısırık aldığımda sanki o canlanıpta beni ısıtacakmış gibi davrandığımın farkında bile değildim. Ağzımdaki küşük lokmayı dikkatçe çiğnerken bıraktığı leziz tat beni gerçekten şaşaırmayı başarmıştı. İkinci ısırıgı şok daha istekli alırken dakikalar içerisinde etten büyük bir parçayı bitirmiş halde buldum kendimi.
Beklediğimden çok daha iyiydi lezzeti. Arvın beni bu gün bu konuda ikinci kez şaşırtmayı gerçekten başarmıştı. Bovin gerçekten davet masalarını süsleyecek türde bir etti. Üstelik birde odun ateşinde pişmiş olması muhteşem bir aroma katmıştı. Yukuşacık dokusu ağzımda hızla kaybolurken doymaktan nefret ettim. Yinede kendimi fazla zorlamadan yemeği joktalakıştım. Sevdiğim şeyleri yerken henüz gözüm doymamışken karnının doyması gerçekten fazla sinir bozucuydu. Üstelik burada haftalardır doğru dürüst bir şey yiyememiştim bile.
Bakışlarımı tabağımdan kaldırdığımda Arvın'ın hoşnut bir ifadeyle beni incelediğini gördüm. Sanırım avcılık meziyetlerinin gururunu yaşıyordu yine içinde.
Herşeyi kaldırıp ortalığı toparladıktan sonra çimenlerin üzerinde oturuyordum. Arvın elinde iki bardak çay ile yanıma geldiğinde dumanı tüten sıcak bardağı önüme bıraktı. Yanımdaki yerüni alırken oda benin gibi sırtını ağaca yaslayıp ayaklarını uzatmıştı.
"Teşekür ederim" dedim bardağı avlarıma rasına alırken. Saatler geçtikçe eser rüzgar tenimi üşütmeye başlamıştı. Güneş gökyüzünüsüslesede ışınları pek ısıtmıyordu. Aguçlarım arasındaki bardağı dudaklarıma götürdüğümde kurnuma dolan eşsiz koku ile gözlerimi yumdum. Çayın hoş ve hafif tadı şimdiye kadar denediğim hiç bir bitki çayına benzemiyordu. Arvının onu topladığı bir kaç tür çiçekten yaptığını görmüştüm. Sanırım bu çayı ancak güneşin doğduğu günlerde demleyebiliyorlardı. Başka zamanlarda çorak olan bu topraklar ancakg üneşi gördüğünde gereken çiçekelrin yeşermesini sağlıyordu.
Çayın tadını çıkardıktan sonra gözlerimi açıp karşıya baktım
İkimizde sessizdik ve şelaleye dalıp gitmişti vakışlatımız. Orada akan sudan çok daha fazlasını gmrdüğüne eminim. Kim bilir hangi savaş seneryolarının en kötü sonuçlarını karşılaştırıp izlemesi gereken yolu bulmaya çalışıyordu. Acaba ona ilknkurtulması gerkeen kralın Jonas olduğunu söylemeli miydim?
Hayır bunun için Arvın'ı uğraştırmak yerine o aşşağılık Drannis'i kullanmalıydım. Evet sanırım artık bazı taşları kullanıp oyunu yeniden kurma zamanım gelmişti. Jonas'tan kalan tahtı ise kesinlikle Kael doldurmalıydı. İşte tüm hunlar için Drannis ile iletişime geçmeli ve rolümü iyi oynamalıydım. Kaleye varır varmaz Drannise birnpusula gönderecektim. Şimdilik giherşeyün istediği gibi devame ttiğinid üşünmeliydi. O Aliz'i korkutup kendisine itaat etmesini sağlamıştı. Şimdi ona karşı daima itaatkar bir korkak oldupumu düşünmeli ve söylediklerimi sorgusuz yerine getirmeliydi.
Önümüzde akıp giden şelaleden gözlerimi ayırıp Arvın'ın düşünceli suratına baktım. Sanırım birazcık daha prens olarak kalması gerkecekti. Sonrasında Ghoni için kusursuz bir ölüm planlayacaktım tabi bunun için yeterince güçlenmeliydik. Aksi halde planlarımız kendi ayağımıza dolanırdı.
Çaylarımız bittikten sonra ata binip geldiğimiz yolu tekrar kat ettik. Bu gün festivalin ilk gecesiydi ve tüm sokakalar kandillerle gündüz gibi aydınlatılmıştı. Halk büyük bir çoşkuyla geceyi beklerken kutlamalardan önce kalede olmak zorundaydık.
Şehre ulaştığımızda Arvın bür kaç askeri ile kojuşmak için eski bir eve girerken ben çarlıda gezmek istediğimi söyleyip onlardan ayrılmıştım. Çarşıda insanların çoşkusu görülmeye değerdi. Heyecanla dükkanları gezerken geçen büyük kraliyet konvoyu ilgimi çekmişti. Bu konvoy bizim için değilse kim içindi?
Tamda konvoyun ortasındaki altın karavanın ipek perdeleri arasından ilerleyen kişiyi görecektim ki bu anda beileğime dolanan kuvvetli bir elle kalabalığın içine doğru çekildim. Daha ne oldupunu bile anlayamadan Arvıjın az önce girdiği evin içine girerken bulmuştum kendimi. Ve evet beni yangından mal kaçırır gibi götüren kişi sevgili kocamdan başkası değildi. Kapı arkamızdan kapanırken sırtım soğuk duvara temas edince içim titredi. Sorgu dolu bakışlarım Arvın'ın yüzünde gezinirken neler olduğunu anlamaya çalışıyordum.
"Kral Ghoni gelmiş. Gördüğün konvoy onu taşıyordu. Kalabalığın içinde seni görmemesi gerekiyordu. Şimdi hemen kaleye dönmeliyiz" dedi ve beni göğsüne çekti. Başım tam kalbinin hizasında olduou için kalp atışlarını duyabiliyordum. Etrafımızda beliren mavi ışıkla birliktr yakıcı bir his sardı tenimi. Gözlerimi sıkıca kapattığımda duyduğum tek şey Arvının kalp atışları ve saçlarıma guran sıcak nefesiydi.. Onunla bu kadar yakın geçirdiğim son saniyelerin tadını çıkarmalıydım. Etrafımızı saran ışık bizi tamamen aydınlattığında kalp atışlarım aniden hızladı. Işınlanmak o kadarda kolay bir şey değildi. Arvının bedeni kaskatı kesilirken insan üstü bir güç kullandığının fatkındaydım. Saniyeler içerisinde etrafımızdaki ısı dalgası kaybolurken gözlerimi açtığımda kaledeki odamızdaydık. Arvın tutuşunu gevşettiğinde kolları arasından çıkıpondan bir kaç adım uzaklaştım.
"Kralın geleceğini bilmiyordum" dediğimde bakışlarıyla beni baştan ayağa süzdü.
"Gelinini almaya geldi." dedi düz sesi. Aslında bu iyi haberdi en azından vorenlerden kurtuluyorduk. Artık o cadılarla kral uğraşmak zorundaydı. "Aslında yarın yola çıkıp festivalin üçüncü günü burada olmalıydı" dediğinde bakışlarında sert karanlık bir ifade belirmişti. Amcasının onu saf dışı bırakmak için bilerek bu geceyi tercih ettiğinin oda farkındaydı. Normal şartlarda bu gece yapılacake etkinlikte kale halkı Lordları Arvın ve eşi olduğum için beni selamlayacak meşalelerini önümüze bırakıp bize biminnet göstereceklerdi. Bu her beldede yöneticiler için yapılan bir gelenekti fakat kral erken gelerek Arvın'a sunulacak olan tüm saygıyı sadakati kendine istemişti. Bu onun otoritesini hiçe saymaktan başka bir şey değildi.
"Kral hazretleri madem erken teşrif etmişler öyleyse onları en iyi şekilde ağırlayalım" dedim dudaklarımda tehlikeli bir tebessüm belirirken bu gecenin sıradanlıktan uzak geçmesi için elimden geleni yapacaktım.
"Aklından her ne geçiyorsa unut gitsin. Kralın dikkatini çekmemelisin Aliz. Bu gece uslu duracaksın!" diyen tehtid vari sesi beni zerre etkilemezken gözlerinin tamda içine baktım.
"Merak etmeyin prensim. Siz nasıl istiyorsanız öyle davranacağım" dedim gülümseyerek ama hayır bu gece kesinlikle uslu durmayacaktım.
***
Bölüm etkileşimi
