Bölümler 16Şu an: 13|Geçmişin Fısıltılı Sessizliği
- 1 1| Sanrılar Ve Sarsıntılar...3.759 kelime
- 2 2| Karanlık Evren Gerçekliği1.808 kelime
- 3 3| Bir Başkası Gibi4.017 kelime
- 4 4| Suskun Kar Taneleri5.318 kelime
- 5 5| Kalbin Hatırlar Beni5.321 kelime
- 6 6| Bir Işık Yak5.247 kelime
- 7 7| Karanlıkta Açan Çiçek5.506 kelime
- 8 8| Kayıp Kader Kitabı6.072 kelime
- 9 9| KAOS KRALİÇESİ5.631 kelime
- 10 10| Masallları Çalınmış Gibi7.997 kelime
- 11 11| GEÇ KALINMIŞ BİRİ7.474 kelime
- 12 12| İMKANSIZ AŞKIN CELLADI6.629 kelime
- 13 13|Geçmişin Fısıltılı Sessizliği4.977 kelime · Okuduğun bölüm
- 14 14|Göğe Sızan Senfoni7.836 kelime
- 15 15| Ateşin Kadim Ruhları6.665 kelime
- 16 16|Ölümün Soluk İzleri5.935 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
•Umutsuzluğun içinde saklayıp büyüttüğüm bir umut çiçeğinden başka ne kaldı ki elimde?
Şimdi her şey senin elinde: İster sula çiçeğimi, ister kurut.
Ya beni hatırla, ya da bize dair her şeyi unut..."•
Gecenin karanlığının en keskin olduğu vakitte çakan şimşekle yatağımdan fırlamıştım. Boynumdaki kolyenin taşını avucumla öyle sıkmıştım ki tuzla buz olmuştu elimde ve avuç içime batmıştı küçük parçaları. Ama bunu düşünecek halde bile değildim. Aliz'in hayatının tamamını göremeden uyanmıştım sanırım ama gördüklerimin verdiği dehşet bile yetmişti. Kendimi odaya kilitleyip sırtımı kapıya yaslarken o sahneler tek tek geçiyordu gözlerimin önünden. Aliz Ash neler yaşamıştı öyle? Bu evren onun cehennemi olmuştu.
Kalbim onun acısıyla sızlarken, çaresizce kaderine terk edilmiş bir kadının feryadı hâlâ yüreğimde yankılanıyordu. Ona geç kalmış olmak, içimde istemsizce bir vicdan yükü olarak kalacaktı. Keşke ona el uzatabilseydim... Onunla karşılaşabilseydim, belki her şey çok daha farklı olurdu.
O anda Drannis'in o korkunç yüzü gözlerimin önünde belirdi ve beni bu iyimserlikten çekip aldı. Böyle bir durumda kahraman rolüne bürünmek ne kadar doğruydu ki? Ben kimdim ki onun gibi bir canavara karşı koyabilecektim? Bir büyücü bile değildim; sıradan bir insandım.
Kendi dünyamda güçlü bir kadın olsam da böyle karanlık bir büyücüye karşı ne kadar direnç gösterebilirdim? Üstelik gerçek Aliz ortalarda olmadığına göre, şimdi asıl hedef ben değil miydim? Aliz Ash'e ne olduğunu bilmiordum ama şu an onun yerinde olan kişi olarak kimseye acıma lüksüne sahip değildim. Zira ben çok daha acınası bir durumdaydım.
Cadı beni buraya en olmadık kişinin kaderini yaşayayım diye göndermişti. Hatta onun ve Valerion'un kaderini değiştirme zırvalığından bahsettiğini anımsar gibiyim. Sıradan bir insan olarak böyle büyücülerle dolu bir evrene gelmek gerçek bir aptallıktı. Keşke gelmeden önce tüm bunları düşünecek kadar ayık olsaydı kafam; ama o cadı beni acı sarhoşluğunda yakalamıştı.
Kendimde değildim, doğru düşünecek halde değildim. Tek isteğim sevdiğim adamı tekrar görebilmekti. Bunu rüyalarımda yapabilmek için bile günlerce dualar etmiştim ama görememiştim. Onun yerine kabuslar sarmıştı yine gecelerimi. Her şeyi biliyor olmalıydı o kurnaz ihtiyar!
Hayatımın altüst olduğu o anda karşıma çıkması bir tesadüften ibaret olamazdı. Üstelik onun için her şeyi geride bıraktığım kocam beni hatırlamıyordu bile.
Her defasında bana bakan şüpheci gözleri içimi yakıyordu. Bir bebeğimiz olacağını bile söyleyememek canımı acıtıyordu. Belki de artık doğru bir adım atmalı ve çok geç olmadan, bebeğim için kendi dünyama dönmeliydim. Arvın ile her şeyi olduğu gibi konuşsam bana inanır ve benimle gelmeyi kabul eder miydi?
Hiç sanmıyorum. Muhtemelen beni deli olarak yaftalayacak ve belki de tedavi ettirmeye çalışacaktı. Zaten normal olmadığımı söyleyip duruyordu. Hafızası yerinde değilken bana asla inanmayacaktı!
"Lanet Antika!" diye bağırdım, ayaklarımı öfkeyle yere vururken. "Seni elime bir geçirirsem o gri saçlarını tek tek yolacağım!"
Yerimde duramıyordum. Bir şeyler yapmalıydım. Odanın içerisinde volta atıp dururken ne yapmam gerektiğini düşünüyor, bir çıkış yolu arıyordum. Ama beynim durmuştu. Tüm şalterleri indirmişti ve hiçbir çözüm üretmiyordu. O kadar panik olmuştum ki düşünmekte ve odaklanmakta zorluk yaşıyordum.
Sakin olmalıydım... Sakin olmalı ve daha doğru düşünmeliydim. Aldığım derin nefeslerle kendimi sakinleştirmeye çalıştım. Kalbim deli gibi kaburgalarıma vururken sakin kalabilmek pek mümkün görünmüyordu.
O kadına güven olmazdı, bunu şimdiye kadar anlamıştım. Beni buradan çıkaracağının bir garantisi bile yoktu. Ona nasıl inanmıştım ki? Hatıra taşı tuzla buz olduğu için Aliz'in tüm anılarını göremeden uyanmıştım.
Gördüklerim fazlasıyla dehşet vericiydi ama hâlâ bilmediğim çok fazla şey vardı. Mesela Aliz Ash neden lanetlenmişti? Cadı onun lanetlendiğini ve öldüğünü söylememiş miydi? Peki nasıl ölmüştü? Onu kim öldürmüştü? Drannis onu öldürecek kadar ileri gider miydi? Ona karşı bir saplantı beslediği açıktı ama bu aşktan çok uzaktı. Üstelik Drannis ve Aliz arasında azımsanmayacak kadar yaş farkı vardı. Buna rağmen zorla ona dokunmuştu... Bunu anımsamak bile yüzümü buruşturmama yetti. O adam insan falan değildi. O şey çok farklı bir yaratıktı. O bir canavardı; kan ve vahşetten beslenen iğrenç bir varlıktı.
Sabaha kadar uyuyamamıştım. Çünkü beni dehşete düşüren bir diğer şey, Drannis'in sadece Aliz'in değil, benim de hayatımın katili olmasıydı. Dünyama gelip Arvın'ı öldüren kişi ondan başkası değildi. Daha önce gördüğüm rüyada yolumuzu kesip onu tekrar öldürmeye çalışan da onun ta kendisiydi. Onu hiç görmediğim için bilememiştim ama şimdi emindim: O, kocamı öldüren kişiydi. Peki Dünya'ya nasıl gelmişti?
Evren değiştirmenin bir yolu olmalıydı. Eğer bir boyut kapısı falan varsa bunu bilmeliydim. Bunu Arvın da biliyordu muhtemelen. Ne yapıp edip onu buradan gitmeye ikna etmeliydim. Aksi halde bu bizim için çok büyük bir tehditti.
Neden bilmiyorum ama çocukluğumdan bu yana kabuslarımı besleyen iblislerin başını çeken o sürüngen yaratık da Drannis'e benziyordu. Buraya düştüğüm ilk gece beni kovalayan iblislerin başını çekip bana hançer fırlatan o sürüngen adam...
Evet, Aliz'e saldırmadan hemen önce değişen, canavarlaşmış suretine fazlasıyla benziyordu. O hali aklıma geldiğinde midemin bulanmasına engel olamadım. O korkunç yaratık neydi bilmiyorum ama bir insan olmadığı kesindi. Belki de bir iblis ve büyücüden doğan bir melezdi; her neyse, tam bir lanet gibi görünüyordu.
Ve o pislik, Aliz'i yıllarca istismar etmiş ve onu tehditleriyle susturmuştu. Aliz çoğu kez intihara teşebbüs etse de ölmesine bile izin vermemişti. Jorion Kalesi'ne geldikten sonra bile bazı geceler onu ziyaret etmeye devam etmiş, kızı resmen kıskaca almıştı. Aliz'in en büyük kabusuydu o ve sanki özellikle onu hamile bırakmaya çabalamış gibi her ayın belli dönemlerinde gelmişti; içindeki kötü, karanlık enerjinin en yoğun olduğu dönemlerde. En sonunda emeline ulaşmış olmalıydı zira benim hamile olduğumu bilmesine imkan yoktu. Oysa o, Aliz'in hamile olduğundan zaten emindi.
Ne yapmalıydım şimdi? Kendi dünyama mı dönmeliydim? Peki bunu nasıl yapacaktım? Ben daha buraya nasıl geldiğimi bile tam kavrayamamıştım ki. Arvın'a başka evrenler hakkında ne bildiğini sorsam iyi olacaktı. Hem bunu neden merak ettiğimi çok da kurcalayacağını sanmıyordum.
Saatler nasıl geçti bilmiyorum ama kendimi düşüncelere öyle kaptırmıştım ki bir anda içeride beliren Arvın'ı görmemle ufak çaplı bir çığlık dökülen dudaklarımdan.
"Ödümü kopardın!" diye hayıflandım. Elim hâlâ hızla inip kalkan göğsümün üzerindeydi ve nabzım çok hızlı atıyordu. Arvın'ı hiç beklemiyordum ve o nottaki tehditten sonra sanırım biraz paranoyak olmuştum. Bir anlık bedenime yüklenen adrenalinle gözlerim buğulansa da korktuğum için ağlamak istemediğimden buna direndim. Hızla bedenimi en yakındaki koltuğa bırakırken sessizce nabzımın yavaşlamasını bekledim. Nefes alışverişlerimi düzene sokmaya çalışırken onun bana yaklaşan adım seslerini duyuyordum.
Adımları karşımda durduğunda, gri gözleriyle uzunca bir süre sessizce inceledi beni.
Sonrasında temkinli bir şekilde önümde eğilip gözlerime odaklandı. Çenemi saran parmakları, ona bakmam için başımı kaldırmamı sağlayarak buğulu gözlerimi daha fazla ondan saklamama izin vermemişti. Bakışları yüzümün her ayrıntısını dikkatle tararken, kaşları gördüklerinden memnun olmadığını belli edercesine çatılmıştı. Gözlerini gözlerimden çekmediği uzunca bir sürenin ardından, "İyi misin sen?" diye sordu tereddütle.
Açıkçası bu sorunun cevabını ben bile bilmiyordum.
Gözlerim taşmak için çırpınırken çenemi tutuşundan kurtayıp, "İyiyim," dedim nötr tutmaya çalıştığım sesimle. Anlatsam ona ne diyecektim ki? Bana inanmayacaktı. Güvenmediği bir kadına inanamazdı. Hayalperest olmaya gerek yoktu; her ne kadar kendisi hakkında birkaç sırrı öğrenmeme izin verse de aramızda o kadar sağlam bir güven bağının henüz tam olarak oluşmadığının farkındaydım. Bu yüzden ona oturup Aliz'in geçmişinden bahsedemezdim. "Buradan hemen gitmeliyiz," diyemezdim. Bana inanması çok küçük bir ihtimalken, olmazdı.
"Pek iyi görünmüyorsun," diyen sesi kulaklarına dolduğunda, sanki hiçbir şey yokmuş gibi kendimi gülümsemeye zorladım. Tam ona daha net bir cevap verecektim ki konuşmaya devam etti: "Bu saatlerde de pek uyanık olmazdın," dedi beni şaşırtarak. Birçok geceyi uykusuz geçirse de uyku saatlerimi takip ettiğini bilmiyordum.
"Uyuyamadım," dedim dürüst olmayı seçerek. "Kabuslarım uyutmadı." O hayatımdan çıktığından bu yana kabuslarım daha da şiddetlenmişti sanki. Sadece onun kokusuyla uyuduğum gecelerde kabus görmüyordum, yani odasında kalmaya başladığımdan beri. Ama bu defa kabus bana değil Aliz'e aitti ve onun kabusları kara bir bulut gibi beni takip etmeye başlamıştı ne yazık ki.
"Zor olmalı," dedi düşünceli sesi, "kabuslarla baş etmek," diye ekledi. O da mı kabus görüyordu bilmiyorum ama alay etmekten uzak sözlerinde beni anlayan bir yanı var gibiydi.
"Alıştım..." dedim ufak bir itirafta bulunarak. "Hayatımın büyük bir kısmı onlarla geçti."
Hem de çok büyük bir kısmı! Çocukluğumdan bu yana gördüğüm kabuslardan dolayı uykusuzluk en büyük problemimdi.
Bundan sonra ikimiz de konuşmadık. O, "Anladım" dercesine başını salladı ve banyoya doğru adımladı. Bunu yaparken üzerinden damlayan kanı fark etmemiştim; bunu anlamam birkaç dakikamı aldı. Arvın banyoya girip kapıyı kapattıktan sonra bakışlarım yere kenetlenmişti. Zeminin parkelerini sayan bakışlarım, küçük kırmızı noktalara takıldı. Eğilip dokunduğumda, taze kan parmak ucuma bulaştı.
Avuç içimdeki yara bu kadar derin değildi ve kanamıyordu. Yerdeki kan ise henüz donmamıştı, çok tazeydi. Aklıma gelen düşünceyle gözlerim kocaman olurken, içinde bulunduğum buhranı orada bırakıp hızla banyoya doğru ilerledim. Beynim sürekli Arvın'ın yaralanmış olabileceğine dair kırmızı alarmlar verirken kapıyı çalmayı bile unutmuştum. Parmaklarım hızla kapı kulpunu çevirdi ve kapı kilitlenmediği için kolaylıkla açılmıştı.
Aniden banyoda belirmemle bunu beklemeyen Arvın'ın şaşkın bakışları üzerime sabitlenirken ne yaptığımı henüz yeni fark ediyordum. Arvın çoktan soyunmuştu ve çırılçıplak bedeniyle kusursuz bir heykel gibiydi. İri bedeni anadan üryan bir şekilde karşımda dururken bakışlarımı kaçırmak pek mümkün olmamıştı ne yazık ki. Aradan geçen saniyelerde Arvın hızla kendini havuzun içerisine atarken nihayet bakışlarımı kaçırmak aklıma geldi. Sanki uzun uzun onu süzmemişim gibi kafamı çevirirken utançtan yüzüm alev almak üzereydi.
Muhteşem bir rezillik, harika!
"Affedersin!" dedim zorlukla bulduğum sesimle. "Yaralanmış olabileceğini düşününce..." demiştim ki omzundaki yaraya değen bakışlarımla sözlerim yarıda kaldı. "Aman Tanrım, omzun!" Omzu tamamen kan içerisindeydi.
"Önemli bir şey değil," derken sanki ufacık bir kesikten bahseder gibi kestirip attı.
"Ne demek önemli değil!" dedim öfkeyle ona doğru adımlarken. "Berbat görünüyorsun!" Omzundaki yara koca bir krater gibi derindi.
"Sağ ol," dedi alayla, "sen de fena sayılmazsın." Bu haldeyken bile hâlâ bir şeyleri alaya alabiliyordu.
"Alay etmeyi bırak," dedim kızgınlığımı gizleme gereği duymadan. "Ne halt yedin de bu hale getirdin kendini merak ediyorum," diyerek azarladım onu. Bu azarı yemeyi çoktan hak etmişti. Aramıza bir anlık sessizlik çökerken hızlı adımlarla ona ulaşıp önünde eğildim. Bakışlarım omzunu bulurken yarasının durumunu daha yakından kontrol etmeye başlamıştım.
Gördüğüm derin kesikle yüzüm istemsizce buruşurken sanki o yara benim tenimdeymiş gibi acıyla doldu içim. Bu adam her defasında kendi canına okumayı nasıl başarıyordu Tanrı aşkına? Bana buraya geldiğim andan beri daima başındaki en büyük belanın kendim olduğumu düşündürtüyordu ama hayır, o asıl belanın ta kendisiydi.
"Ben iyiyi-" demişti ki yarasına dokunmamla sözleri yarıda kaldı. Dişlerini sıkarken acı çektiğini belli etmemeye çalışsa da sert ifadesinde sadece benim görebileceğim çatırdamalar vardı.
"Evet! Bayağı iyi görünüyorsun," dedim ona sertçe bakarken. "Bir sonrakine birkaç parça halinde gel de yapboz oynayalım."
Hakikaten kendini öldürmeden rahatlamayacaktı bu manyak!
Bir yandan ona kızıyor, diğer yandan da banyoda dolaşıp yarasını temizleyecek bir şeyler arıyordum fakat hiçbir şey bulamamıştım. Hızla giyinme odasına girip dolapta bulduğum giyilmemiş içliklerden birini aldım. Beyaz pamuklu kumaş iş görürdü. Elime aldığım gümüş tası sıcak suyla doldurup kumaşı dişlerimle yırtarak birkaç parçaya ayırdım. Neyse ki dünyadayken çok fazla göreve katılıyorduk ve çoğu zaman yaralarımıza tıbbi müdahaleyi kendimiz yapmak zorunda kalıyorduk da bu konuda biraz da olsa bilgim vardı. Ve bu, Valerion'da onu ilk tedavi edişim değildi.
"Bak, her ne yapmaya çalışıyorsan buna gerek yok!" demişti ki sertçe "İşime karışma sen!" diyerek susturdum onu. Bir de sanki onu dinleyip ciddiye alacakmışım gibi hâlâ konuşuyordu. Keskin tavrım onu sessizliğe iterken malzemeleri alıp ona doğru adımladım. Bakışları bir an bile üzerimden ayrılmazken yanına çöküp yarasını dikkatle temizledim. Çünkü sağ kolunu pek hareket ettiremiyordu. Yarayı temizleyip kumaş parçasıyla geçici olarak sardıktan sonra sıra Arvın'ı temizlemeye gelmişti. O ise sessizce beni izliyordu.
Elimdeki tası ve kirli kumaşları bir kenara bırakmak için ayaklandığımda, kendi kendini sabunlamaya başlamıştı.
"Yardıma ihtiyacın var mı?" Saçlarında ve boynunda kurumuş kan izleri vardı ve tek koluyla halledebileceğini zannetmiyordum.
"Beni sen mi yıkayacaksın?" dedi alayla. Az önceki beklenmedik girişimden sonra bile buna ihtimal vermediği açıktı.
"Eğer buna ihtiyacın varsa yaparım," dedim düz bir sesle ki buna ihtiyacı olduğu her halinden okunuyordu.
"Bir erkeği çıplak görmek utandırmayacak mı seni?" dedi hâlâ kırmızı olduğuna emin olduğum yanaklarıma bakarak. Çektiği acıya rağmen dudakları yukarı doğru kıvrılmış, ima ile bakıyordu gözlerime. Kesinlikle benimle alay ediyordu.
"Suyun içerisinde kaldığın müddetçe sorun yok," dedim aynı şekilde karşılık verirken. Benimle alay etmesinden hiç hoşlanmıyordum. "Ayrıca görmediğim bir şey değil!" dediğimde anında kararan gri bakışlarını gözlerime sabitledi.
Bunu nasıl olmuştu da ağzımdan kaçırmıştım bilmiyorum ama fark ettiğimde artık çok geçti. Arvın'ın sertleşen ifadesinde artık alaydan çok karanlık bir öfke kol geziyordu. Onu daha önce defalarca kez çıplak görmüştüm. Bu beni o kadar da utandırmazdı ama o bunu bilmemeliydi.
"Utanmaz bir kadınsın," dedi bana sanki ayaklı felaketmişim gibi bakarken. Sanırım "İlk defa gördüğüm bir şey değil," derken kendisini kastettiğimi anlamamıştı. Muhtemelen daha önce görmüş olabileceğim çıplak erkeklerin kim olabileceği hakkında fikir yürütüp yanlış bir kanıya varmıştı.
"Utanmanın cinsiyeti olduğunu bilmiyordum!" dedim ona sertçe bakarken. "Kadınlardan beklediğiniz her şeyi kendiniz de yapsanız, belki de dünya bu kadar kötü bir yer olmaktan çıkardı." Ben böyle hayıflandığımda, aramıza ölüm gibi bir sessizlik çöktü.
Bana cevap vermemişti ama kendi başına halledebilecek gibi de görünmiyordu. "Sanırım tek başına halledemezsin," diyerek banyodan çıkmaktan vazgeçtim ve ona doğru adımladım. Pervasızca sarf ettiği sözleri veya tavırlarını daha fazla umursamayarak arkasına geçtim; kutudaki karışımdan alıp saçlarına dokundurdum. Beyaz köpük elimde kızılımsı bir renk alırken kafasında herhangi bir yara görememiştim. Sırf bu yüzden bile saçlarından akan kanların kendine ait olmaması içime su serpmişti.
"Saçlarına kadar kana batmışsın!" dedim sitemle. "Sınırda savaş mı vardı Tanrı aşkına?" Kendi kendime söylenirken o beni duymazdan geliyordu. Saçlarını köpükleme işim bittiğinde, tam durulamak için elimi uzatmıştım ki bileğimden sıkıca tutup beni kendine çekti. Bedenim, aniden çıplak göğsüne yaslanmıştı.
Şaşkın bakışlarım gözlerine sabitlenirken, dişlerimin arasından sertçe soludum: "Ne yapıyorsun? Sanırım yine delirdin!" Bileğimi tutuşundan kurtarmaya çalışırken elimi daha da sert kavradı ve bir kez daha bedenlerimizi birbirine yapıştırdı. Nefes aldıkça hızla inip kalkan göğüslerimiz birbirine değerken, ikimiz de öfkeyle soluyorduk.
Tutuşu tüm hareketlerimi engellerken, boştaki eliyle çenemi sertçe kavrayıp gözlerinin içine bakmamı sağladı. "Dünya hakkında ne biliyorsun?" diyen öfkeli sesi, duyabileceğim en karanlık tınıya sahipti.
Tanrım, tam bir aptalım! "Dünya" demiştim değil mi az önce? İşte şimdi başım dertteydi.
"Bırak beni!" dedim sertçe. "Bu karanlık cehennem dışında başka evrenlerin de olduğunu bilen tek kişi sen değilsin!" İşte bu gerçek bir itiraftı.
"Tüm bunları nereden biliyorsun?" diyen şüpheci sesi iliklerime kadar işledi. Sıcak nefesi dudaklarıma vururken hızlı düşünüp doğru yalanları söylemek pek de kolay bir şey değildi.
"Bilgi kaynaklarımı seninle paylaşmak zorunda değilim!" dedim ona dik dik bakarak. "Hem sen bildiğin boyut kapılarının yerini benimle paylaşıyor musun?" İşte bu soruyu sormak için harika bir zamandı. Bir daha konu buralara gelir mi emin değildim.
"Boyut kapısı mı?" dedi çatık kaşlarının ardından yüzüme bakarken.
"Evet," dedim omuz silkerek. Buna neden bu kadar şaşırdığını anlamıyordum. Acaba buradaki ismi farklı mıydı? "Solucan deliği" filan mı demeliydim? Doğrusu, o da zaman yolculuğu için kullanılıyordu, değil mi?
"O da ne?" diyen şaşkın sesiyle afalladım. Buradaki ismi kesinlikle farklıydı, anlaşılan.
"Evren değiştirmek için kullandığınız kapı işte," dedim tane tane konuşarak. Olabildiğince açıklayıcı bir tonla, bir maymuna anlatır gibi anlatıyordum. Ciddiyetimi ölçmek ister gibi uzunca bir süre yüzüme baktı, ifadesizce. Bakışları altında ezilirken acaba alnımda "enayi" filan mı yazıyor diye düşünmeye başlamıştım ki onun sesi bu düşüncemi böldü.
"Sen evren değiştirmek hakkında biraz olsun bilgiye sahip olduğuna emin misin?" Bunu söylerken ilk kez gülümsemişti. Gözleri hafifçe kısılmış, dudakları yukarı doğru kıvrılmıştı. Alaydan uzak, saf bir tebessüm gibiydi ifadesi.
"Boyut kapısı yoksa bunu nasıl yapıyorsunuz ki?" diye sordum saf bir merakla. Bunu nasıl yaptıklarını kesinlikle öğrenmeliydim. Gerektiğinde, Arvın'a rağmen bebeğim için dünyama dönebilirdim. Umarım buna hiç ihtiyacım olmazdı ama gerekirse onu arkamızda bırakmak zorunda kalabilirdik. Buraya gelirken tek önceliğim Arvın'dı. Onu kendimden bile ön sıraya koymuş, her şeyi geride bırakmıştım; ama şimdi bir bebeğimizin olacak olması tüm dengeleri altüst etmişti. Sanırım bu, ondan bir parçayı kendisinden üstün tutmaya başladığım ilk andı. Evet, her anne için olduğu gibi sanırım benim için de bebeğimiz artık bir adım daha öndeydi.
"Çok fazla soru soruyorsun," diyerek geçiştirdi beni. "Şimdi izninle yıkanacağım," dedi bana küçümseyici bir bakış atarken. "Tabii izlemek istiyorsan kalabilirsin," derken bu defa sözlerine çapkın bir gülümseme eşlik etmişti. "Sonuçta ben karısına karşı cömert bir adamım." İşte yine benimle alay etmeye başlamıştı. Harika.
"İstemez!" dedim yüzümü buruştururken. "Şimdi çıkıyorum ama kurtulduğunu sanma hemen; ben ve sorularım dışarıda seni bekliyor olacağız." Ona sırtımı dönüp kapıya doğru ilerledim. Elim kapı kulpuna dolandığında, kapıyı açmadan hemen önce son bir kez arkama döndüm: "Sonuçta sen karısına karşı cömert bir adamsın. Birkaç bilgiyi bizden esirgeyecek değilsin ya," diye homurdandım.
Ondan öğrenmem gereken çok şey vardı. Tabii lütfedip söylerse... Çünkü sürekli beni alaya almasının iki ihtimali vardı: Ya bu benden şüphelendiğini gizlemek için takındığı bir tavırdı ya da bana çekiliyordu. Doğrusu onunla yıllar geçirmeme rağmen kendini ve hislerini öyle ustalıkla gizlemiş oluyordu ki tam nedenini bulmam imkansız gibiydi.
Aklıma birinci ihtimal daha yatgın geliyordu. Düşündüm de hep böyleydi. Şüphe duyduğu her konuda alaycı bir tavırla karşısındakini sınar ve kendi içinde bir sonuca varırdı. Hakkımda doğru bir kanıya varmasını dileyerek ona arkamı döndüm. Zira artık Aliz Ash hakkında yaptığı en ufak bir kötü imaya karşı bile benden çok sert bir tepki alacaktı. Eskiden onu tanımadığım için savunamamıştım ama artık çirkin bir yakıştırmada bulunan her kim olursa gerektiği şekilde susturacaktım.
Aliz bu evrendeki insanlar tarafından anlaşılamamış sessiz biri olabilirdi ama kimse onun onuruna dil uzatamazdı. Düşüncelerim arasında ilk yakıştırmalarından dolayı Arvın'a öfkelenirken avucumla sardığım metal kulpu çevirip banyodan çıktım ve kapıyı ardımdan sertçe kapattım.
Şimdi bu şerefsiz bana kur mu yapıyordu yoksa benimle alay mı ediyordu?
Peki en iyi ihtimalle eğer kur yapıyorsa bile bunu yaparak beni, benimle aldatmış olmuyor muydu? Sonuçta benim, ben olduğumu bilmiyordu, öyle değil mi?
Tamam, beni hiç hatırlamıyordu ama yine de ona uyuz oluyordum. Burada ben değil de Aliz Ash olsa, ona da mı aynı şekilde davranacaktı? Doğrusu, ne yazık ki Aliz yaşadığı onca şeyden sonra bir erkekle aynı odada bile kalmazdı bence.
Ahh, neredesin Aliz Ash? Gerçekten öldün mü yoksa?
Bu adil olur muydu peki? Hiç yaşatılmamış birinin acımasızca öldürülmesine de hayat denir miydi?
Aliz'i düşünmekten kendimi alamıyordum. Yaşadıkları gerçekten çok zordu ve kimse onun yerinde olmak istemezdi. Peki Vigo neden kızına sırtını dönmüştü?
Onu o lanet sarayda yıllarca tek başına bırakmıştı? Ona bir kez olsun gerçekten sevildiğini hissettirmemişti.
Sanırım Vigo ile de görüşmem gerekiyordu.
Bu gece Valerion gibi karmaşık bir evrende tek başına bir kadının yaşam mücadelesine şahit olmuştum ve o kadın kurban edilmişti; şimdi ise benim ikinci bir kurban olmaya niyetim kesinlikle yoktu. O yüzden şu asker eğitme işlerine hız versem iyi olacaktı. Çevremde kendi güvenebileceğim insanlar edinmeliydim. Şimdilik güvenebileceğim tek kişi Arvın'dı.
İza ve Artus'u listeye hiç koymuyorum çünkü onların sadakatleri bana değil Aliz Ash'eydi ve onu yeterince iyi tanıyorlarsa aramızdaki farkları çözmeleri uzun sürmeyecekti. O zaman onlara güvenebilir miydim? Hiç sanmıyorum. Sonuçta Aliz'in en zor zamanlarında ikisi de orada değildi ve Drannis karşısında Aliz tek başınaydı.
Bu sırada aklıma gelen gerçekle hızla yerimden fırladım. Dün İza'nın bana getirdiği bitkiler ve Drannis'in o lanetli pusulası öylece yatağın altına ittiğim gibi duruyordu. Evet, hatıra taşını kullanmaya o kadar odaklanmıştım ki onları kaldırmayı daha sonraya ertelemiştim. Arvın gelmeden aceleyle yatağın altından aldığım bohçayı saklayacak bir yer aramaya koyulmuştum.
Aslında kıyafetlerin arasına gizlemek en mantıklısıydı, oraya benden başka kimse dokunamazdı ama Arvın'ın hâlâ banyoda olduğunun bir garantisi yoktu. Giyinme odasına da geçmiş olabilirdi ve eğer yakalanırsam bu ona "Bak ben bir haltlar karıştırıyorum, gözün üzerimde olsun," demenin bir başka yolu olurdu ki bunu kesinlikle istemem.
Bakışlarım odada gezinirken gözüme adeta çöl ortasında bir vaha gibi parıldayan makyaj masasına doğru ilerledim. Kendime ait çekmeceyi açıp içerisine bohçayı ve pusulayı saklayarak üzerini makyaj malzemelerinin bulunduğu küçük kutularla kapattım. Burada bu malzemeler eski usullerle bitkilerin köklerinden elde edilen renklerle yapılıordu. En az banyodaki karışımlar kadar doğal ve güzeldi. Buradan gitmeden bu konular hakkında birazcık bilgi sahibi olmam çok iyi olurdu.
Dünyaya döndüğümde artık sakin bir hayat istiyordum sanırım. Arvın, ben ve bebeğimizin rahat ve güvenle yaşayabileceğimiz bir hayat.
Çekmeceyi ilgi çekmeyecek bir şekilde düzenleyip kapatmamla giyinme odasının kapısı aralanmıştı. Ellerim panik içerisinde titrese de renk vermemek için hızla kendime çeki düzen verdim ve çekmeceden pansuman için kullanabileceğim birkaç malzeme alıp ona doğru adımladım. Arvın üstü çıplak bir şekilde dışarı çıkmıştı.
Üzerinde ince kumaştan bir pantolon dışında bir şey yoktu. Üst bedeni ve baklavalarıyla bana muhteşem bir manzara sunuyordu. Teninden süzülen damlalar kendi rotasında ilerlerken gözlerimi ondan ayırmak için insanüstü bir çaba sarf ediyordum; yine de kaçamak bakışlarımın hedefi olmaktan kaçamıyordu. Dağınık saçlarıysa içimde eskisi gibi onlara dokunma isteği uyandırıyordu.
Keskin bakışları, çıkık elmacık kemikleri, dolgun dudakları, hafif kirli sakalı, kavisli burnu ile Yunan heykellerini yapan sanatçılar ondan feyiz alırdı. Çünkü o her zamanki gibi insanı günaha sürükleyen bir yakışıklılığa sahipti. Üzerimdeki hipnoz etkisinden kurtulup daha normal bakmaya çalışarak ona doğru adımladım. Elindeki beyaz kumaş ile saçlarını kurularken karşısına dikilmiştim. Bakışları sorgulayıcı bir şekilde üzerimde gezinirken "Ne istiyorsun?" diye sordu.
Bu nezaketten uzak tavırları beni zerre etkilemezken o an içimden geçen tek cümleyi kurdum ona ve "Yatağa geç," dedim.
Nee!
Tanrım bedenim bir iblis tarafından ele geçirilmiş olmalı!
Hayır! Şu anda onunla o yatakta neler yapabileceğimize odaklanmamalıydım.
İfadesiz tavrımda zerre çatlama olmazken ciddi miyim diye dikkatle baktı gözlerime. Neyse ki içimden geçenleri okuması mümkün değildi. Yani umarım!
"Bu aralar fazla cüretkar mı davranıyorsun, bana mı öyle geliyor?" diye sordu. Tek kaşı havalanmış, sorgulayarak bakıyordu gözlerime ama yine de bu tavrımdan hoşlanmadığını belli eden bir ifade yoktu yüzünde. Aksine, onu en çok deli eden şeyin her zaman bu deli cesaretim olduğundan bahsederdi ve tabii ki ucu bucağı olmayan cüretimden.
"Cüretimin sınırlarını kendim belirlerim," dedim yatağın kenarına oturup sert bakışlarımı ona yönlendirirken. Sert bakıyorum çünkü içimdeki sesleri susturmalıyım ve geçmişin anılarını şu anlık bir kenara bırakmalıyım. Aksi halde odanın ısı derecesi benim için her geçen saniye katlanarak artıyordu.
Lanet olası hormonlar! Beni iyice dengesizleştirmişlerdi.
"Şimdi gel de şu omzundaki krateri kapatalım," dedim duygusuz bir sesle. Ne kadar korkutucu bakışları olursa olsun, ondan korkmadığımı gözlerimde görsün istiyordum. Beni korkuyla sindiremezdi, ben onun diz çöktürülmüş halkından biri değildim. Bunu bir an önce tekrar hatırlaması kendi yararına olurdu. Aksi halde kafasına vurarak öğretmekten büyük keyif alacaktım.
O an aklıma gelen düşünceyle gözlerim heyecanla büyüdü. Hatıra taşı bana Aliz'in anılarını verdiyse Arvın'a da kendi anılarını geri verebilirdi! Fakat gel gör ki elimdeki bir kum yığınına dönmüştü ve ben yeni bir tanesini nereden edineceğimi henüz bilmiyordum. İza'ya bunu sormalıydım. Arvın hatıralarına kavuşursa onu dünyaya dönmek konusunda çok daha hızlı ikna edebilirdim.
Arvın itiraz etmeden gelip önüme oturduğunda dikiş malzemelerini çıkardım. Çıkardığım malzemelere bakıp "Ne yapıyorsun?" diye sordu.
"Yaranı dikmem gerekiyor."
"Buna gerek yok," dedi düz sesi. "Ben iyiyim."
"İtirazlarını kendine sakla," dedim onu umursamayarak. "Bu halde kalırsan yaran mikrop kapabilir ve bu kolunda ömürlük bir hasara yol açabilir," dediğimde neyse ki mikrobun ne olduğuna takılmamıştı. Bu işime geldi zira 'Mikrop da ne?' diye sorsa uzun uzun açıklayacak halim yoktu.
"O kadar uğraşmana gerek yok. Birazdan kraliyet şifacılarından birini çağırtırım," dedi.
"Saat çok erken. Bu saatte şifa odasında birilerinin olduğunu sanmıyorum. Onlar gelene kadar çok kan kaybedersiniz," dedim zira az önce sardığım sargı bezleri bile kandan kıpkırmızı olmuşlardı. Neyse ki daha fazla itiraz etmeyip bana teslim olmayı seçmişti. İğneyi mum ateşinde ısıtıp sterile ettikten sonra pamuklu iple yarasını dikmeye hazırdım.
"Bu biraz acıtacak," dedim gözlerinin içine bakarken. Daha öncekinde baygın olduğu için acısa da hissetmiş miydi emin değilim ama bu defa hissedeceği kesindi. Beni başıyla onayladıktan sonra dikkatle yarayı birleştirerek dikmeye başladım. Bu konuda çok becerikli olduğum söylenemezdi ama en azından şifacıdan yardım alıncaya kadar kan kaybını önlerdi.
"Neden yarana baktırmadın?" diye sordum saf bir merakla. "Sarun'u da yanında gördüğünü sanıyordum."
"Yanımdaydı," dedi sessizliğini bozarak. "Ama diğer yaralılarla ilgilenmesini istedim."
"Neden?" diye sordum korkuyla. "Çok fazla mı yaralı vardı?"
"Evet," dedi düşünceli sesi. "Bizi tuzağa çektiler."
"Kayıp çok mu?"
"Çok..." Kaybettiği her askerin yasını tuttuğunu belli edercesine hüzünlü ve kısık çıkmıştı sesi. Durgun gözleri odanın bir köşesine takılmıştı ama orada çok başka şeyler gördüğü açıktı. Sanırım o ana geri dönmüştü içinde. Sessizlik bir sis bulutu gibi çöktü aramıza. O konuşmadıkça ben de daha fazla sormamıştım. Biliyordum halkını göründüğünden çok daha fazla önemsiyordu. Üstelik sadece kendi halkı değil, tüm Valerion'u kurtarmak için elinden geleni yapıyordu. Seri hareketlerle yarasını dikmeyi bitirdiğimde aramızdaki sessizliği silip süpüren yine onun durgun sesiydi.
"Artık Doğu Krallığı ile resmi bir savaş içerisindeyiz," dedi. Bu savaşın sadece halkları yıprattığının farkındadı ve bunu istemediği açıktı. Fakat Drannis'in açgözlü ve saldırgan tavırları onlara savaşmaktan başka çare bırakmamıştı. Üstelik kralın sınırlar için Arvın'ı görevlendirdiğini biliyordum. Kendisi yeni gelini için hazırlanırken Arvın'ı sınırlara sürüyordu. Ölmesi yararına olurdu ve eğer savaşı kaybederse yine bunun faturasını Arvın'a keseceği belliydi.
"Savaşı..." dedim aklıma gelen gerçeği dile dökmekte zorlanırken. Kaybetmeleri çok yüksek bir ihtimaldi çünkü Drannis'in ordusu hem çok güçlüydü hem de kural tanımazdı. O şerefsiz hiçbir ahlaki değere sahip değildi. Üstelik iblisleri bile emrine alan bir krallıkla savaşmak pek kolay olmasa gerekti.
"Böyle giderse kaybetmemiz kaçınılmaz," dedi beni tamamlarken. "Çünkü o korkak iblislerin arkasına saklanıyor!" diyen sert sesi kontrolsüz, yüksek çıkmıştı. Kasları gerilirken burnundan alıp verdiği hızlı nefesi buram buram öfke kokuyordu. "Onların hedefinin bizi birbirimize kırdırmak olduğunu bile bile hem de! Gerçek düşmanımızın iblisler olduğunun neden kimse farkında değil anlamıyorum!" Arvın haklıydı. Asıl düşman iblislerdi ama krallıklar birlik olmak yerine birbiriyle savaşıp duruyordu.
"İblislerle nasıl savaşıyorsunuz ki?" dedim; meraklı ve üzgün çıkmıştı sesim. Bunu gerçekten merak ediyordum. O kara büyü rüyada olmama rağmen beni nefessiz bırakacak kadar ağır gelmişti. Sıradan büyücüler onlarla mücadele edebilir miydi?
"Yani çok korkutucu değiller mi? Büyücülerin onlara gücü yeter mi?" diye aklımdakileri sıraladığımda beni meraklı olmakla suçlayıp konuyu kapatacağına neredeyse emindim. Yine dilimi tutamamış ve onunla eskisi gibi konuşmaya dalmıştım.
"Tam formumuzda olsak evet ama bu taşlara bağımlıyken çok zor," dedi sitemkar sesi. Ondan ters bir cevap bekliyordum ama şaşırtıcı bir şekilde sorularımı yanıtlıyor ve sanki benimle dertleşiyor gibiydi.
"Büyü taşlarından mı bahsediyorsun?" diye sordum hayretle. "O taşlar olmadan da büyü yapmak mümkün mü?"
"Elbette mümkün," dedi. "Bu sadece bir inanç meselesi. Atalarımız o saçma taşları kullanmazdı ama şimdi büyücüler kendilerine olan inançlarını kaybetmiş haldeler. Herkes onlara bel bağladığından birçok büyücü artık ömrünü sıradan bir insan gibi sürdürüyor ve kendi gücünü bile keşfedemeden ölüyor!"
"Yani eğer eğitilebilirlerse büyücüler taşlar olmadan güçlerini kontrol edebilirler."
"Kesinlikle," diyerek onayladı beni. "Ve tam potansiyellerini kullanabilirler." O an fark ettim, Arvın o taşları kullanmıyordu. Hatta kullandığı tek taş yeşim taşından oyulma evlilik yüzüğümüzdü. Valerion'daki en kuvvetli büyücülerden biriydi o. Bunun sebebi kullanmadığı taşlar olabilir miydi? İza taşların gücü dengeleyip dizginlediğinden bahsetmişti. Sanırım aynı zamanda bu onları kısıtlamak demekti.
"Öyleyse insanlara taşsız büyü yapabileceklerini kanıtlamalısın. Hatta bence bunun için senin gibi taş kullanmadan büyü yapabilen bir birlik kurmak harika olur..." Bu önerime karşı sessiz kaldı. Bunu düşünecek miydi yoksa çoktan icraata dökmüş müydü bilmiyorum ama doğru bulduğu açıktı. Onunla bu şekilde sohbet edebilmeyi gerçekten çok özlemiştim. Birbirimizin fikrini dinleyip kulak vermeyi ve birbirimize güvenmeyi. İşte bence bu gerçekten çok kıymetliydi.
Yarasını temiz pamuklu bez ile sardığımda nihayet işim bitmişti. Kanama durmuştu ve şifacılar gelinceye kadar idare ederdi. Elimi teninden çekip bakışlarımı ona çevirdiğimde Arvın'ın da beni izlediğini fark ettim. Beni bu kadar detaylı incelemesi istemsizce utanmama sebep olmuştu.
Yanaklarımın yandığını hissetsem de bunu çok umursamamaya çalıştım. Kafamı başka bir şeye odaklamalıydım. Bunu düşündüğüm sırada bakışlarım Arvın'ın çıplak göğsüne kaydı.
Drannis'in onu benden aldığı yaranın izi hâlâ oradaydı. Arvın o yara hakkında bir anıya sahip miydi peki?
"Bu nasıl oldu?" diye sordum göğsündeki yara izini işaret ederek. Bakışlarımı takip eden gözleri göğsünde durdu. İfadesi keskin bir hal alırken olabildiğince duygusuz görünüyordu.
"Bilmiyorum," dedi düz sesi. "Hatırlamıyorum."
"Üzerinden çok zaman geçmiş gibi görünmüyor," dedim fazla meraklı görünmek istemesem de ortada bir Drannis iblisi varken artık eskisi kadar soğukkanlı davranamıyordum. "Yaralandığında başına da mı darbe almıştın? Neden hatırlamıyorsun?"
"Nedenini bilmiyorum ama bulacağım," dedi sert ifadesi zerre çatlamazken. "Ve bunu yapana hesabını soracağım."
"Yapan kişiyi hatırlıyor musun?" dedim heyecanla. "Ya da herhangi bir iz?"
"Hayır Aliz, hiçbir şey hatırlamıyorum ve sen bu konuda neden bu kadar meraklısın anlayamıyorum."
"Kocam hakkında bazı şeyleri merak etmem kadar doğal ne olabilir ki?" diye sordum gayet rahat bir tavırla. "Ben de bir hafıza kaybı yaşadım ve birçok şeyi hatırlamıyorum. Bu bir tesadüf olamaz gibi değil mi? Peki sen ne kadarını hatırlamıyorsun? Kaç yıl kayıp zihninde?"
İşte şimdi sorum ilgisini çekmişti. "Yıl değil," dedi düz sesi. "Üç gün."
Üç gün...
Bu iki kelime defalarca kez yankı buldu içimde.
"Üç gün mü?" dedim şaşkınlıkla, doğru duyup duymadığımı sorguluyordum. "Nasıl sadece üç gün olabilir ki?" Şaşkındım çünkü onunla tam on yıl geçirmiştik. Dünya ve Valerion arasında zaman farkı olabileceğini tahmin ediyordum ama bu kadarı tahminlerimin bile üstündeydi. Ben Arvın'a ömrümü vermiştim ve onun hayatında bana ayırdığı süre sadece üç gün müydü?
"Bu önemli değil," dedi. "Üç gün ya da bin yıl fark etmez; eğer zamanı kontrol edebiliyorsan bu, sonsuz bir zamana bile tekabül edebilir."
"Sen..." dedim kafamda bazı taşları yerine oturtarak. "Zamanı kontrol edebiliyorsun." Aradaki zaman farkının sebebi bu olabilirdi. Belki de Arvın dünyaya geçmeden burada zamanı durdurmuş veya yavaşlatmıştı. Bu, buraya geldiğimde neden on yaş gençleştiğimi de açıklardı. Sonuçta on yıl içerisinde yaşlanıp yaş alan bendim, Arvın hep aynı kalmıştı. O zamanlar bunu onun muhteşem genleriyle ilişkilendirsem de şimdi gerçekler gözüme görünüyordu.
Zaman Valerion'da durmuş veya yavaşlamıştı ve ben buraya geldiğimde aradaki zaman farkı ortadan kalkmış, bir şekilde bu durum dengelenmişti. O zamanlar bunu cadının büyüsü olarak görmüştüm ama sebep Arvın'ın zaman büyüsü de olabilirdi.
"Zaten bu yüzden o günleri hatırlamak için her şeyi yapıyorum..." dedi düşünceli sesi. Bunu gerçekten kafaya taktığı belliydi. "Çünkü içimden bir ses... o üç günün hiç de sıradan geçmediğini söylüyor."
Haklıydı. Sıradan değildi, sıradanlıktan çok uzaktı. Onun tabiriyle o üç güne yılları sığdırmıştık biz. Birbirimizi tanımıştık... Deliler gibi aşık olmuş, evlenmiş ve hatta çocuk bile yapmıştık. Sadece onun bundan haberi yoktu.
"Anladım," dedim düz tutmaya çalıştığım sesimle. "Peki hatırlamanın bir yolu yok mu? Hatıra taşı filan kullansan..." Bunu gerçekten merak ediyordum. Arvın hatıra taşı kullansa ve her şeyi görse karşısına çıkıp ben Aliz değil Rena'yım demek çok daha kolay olurdu. En azından sözlerimi tutarlı bulur ve sorgulardı ama şimdi söylemek çok daha zordu.
"İşe yaramaz," dedi... Bilmiyordu ama içimdeki tüm umut çiçeklerini eziyordu sözleri. "Sence ben her şeyi kendiliğinden mi unuttum?" Bu soru ile olduğum yerde kaldım. Arvın haklıydı, beni kendiliğinden unutmuş olamazdı. Yani tabii biri onu büyülemediyse...
"Hatıra taşı büyü ile unutturulan anıları geri getiremez. O sadece hastalıkla veya kaza ile giden anıları tekrar sana gösterir." Arvın'a büyü yapılmıştı. Bundan artık ben de emindim. Ama bunu kim yapmıştı?
Drannis mi?
Kral Ghoni mi?
Vorenler mi?
Yoksa şimdiye kadar onu bu konuda hiç sorgulamadığım cadı mı?
Kafamdaki soruları susturup Arvın'a bunu kimin yaptığı hakkında bir şeyler biliyor mu diye soracaktım ama tam da o anda dışarıdan gelen seslerle tüm düşüncelerim uçup gitti. Büyük bir kalabalığın sesi kaleyi inletiyordu ve onlar benim anlayamadığım bir dilde bir şeyler söylüyorlardı. Uğultulu ses kalenin duvarlarında yankılanırken korku dolu bakışlarım Arvın'ı buldu. Kaşları en derinden çatılmış, gri gözleri ise yine ne düşündüğünü anlayamayacağım kadar ifadesiz bakıyordu.
Tanrım, kesin kaleyi iblisler basmıştı!
***
Bölüm etkileşimi
