RUHU RÜCU kitap kapağı

4. bölüm / 16

4| Suskun Kar Taneleri

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 16Şu an: 4| Suskun Kar Taneleri

•Sevginle herşeyi yenebilirim, ama sevgisizliğini değil•

Gri gözleri yeşillerimle buluştuğunda kalbimde ağır bir sancı vardı. Normalde mavinin en açık tonuna ev sahipliği yapan gözleri artık griydi. Bu da onun benim evlendiğim adam olup olmaması konusundaki endişelerimi artırıyordu. Dudaklarım titrerken çoktan dolan gözlerim acıyla sızladı. Yine başlamıştı işte. Yine sanrılar zihnimi bulandırıp beni gerçeklikten soyutluyordu.

Sanrılarda veya hayallerde bile olsa onu görmek hep mutlu ederdi beni. Dolu gözlerimi ondan çekip önümdeki kitaba bakmaya zorladım kendimi. Ama ellerim benden bağımsız, onun o güzel çehresini çizmeye başlamıştı. Harita için çıkardığım boş parşömenlerden birine onu resmederken her ayrıntısına dikkat verdim. Uzun zaman sonra onu çizmek düşündüğümden çok daha iyi gelmişti. Şimdi gerçekten yanımdaymış gibi hissediyordum. Burada, karşımdaymış gibi.

Şöminenin önündeki tekli koltuklardan birine oturmuş, düşünceli bir ifadeyle bana bakıyordu. Saçları her zamanki gibi kusursuzca şekillendirilmişti. Keskin yüz hatları onu sanki mümkünmüş gibi daha da yakışıklı gösteriyordu. Gri gözlerini çevreleyen siyah uzun kirpiklerinin gölgelediği yüzünde özlemle gezindi bakışlarım. Dudakları düz bir çizgi halindeyken kaşları hafif çatıktı. Her zaman bana gülümseyerek bakan yüzünde hoşnutsuz bir ifade vardı. Belki de başka bir evrendeki varlığına gitmemden hoşlanmamıştı. Eğer o benim dünyamda gerçekten öldüyse ve bu evrendeki Arvın başka biriyse, ona ihanet ediyor sayılırdım. Bu yüzden mi kızgın bakıyordu gözleri?

Bir yanım onun benim Arvın'ım olduğuna inanmak isterken diğer yanım ona ihanet ediyor olmanın mahcubiyetiyle kıvranıyordu. Şuan karşımdakinin bir hayalden ibaret olduğunu fısıldadım kendime. Onu, onun hayaliyle aldatamazdım ya.

Tüm düşüncelerimi zihnimden kovup onu daha dikkatle çizmeye odaklandım. Şöminenin titrek ışığı odada dans ederken karşımdaki koltukta oturan o sessiz hayaline dikkatle baktım. Onu zihnimdeki Arvın’dan ayıran en keskin şey üzerindeki o ağır kıyafetlerdi. Benim dünyamdaki yumuşak hatlı kıyafetlerinden sıyrılmış, sanki bu evrenin sert kurallarına boyun eğmiş bir hükümdar gibiydi. Üzerindeki gece siyahı palto, omuzlarını olduğundan daha geniş, duruşunu ise daha mesafeli gösteriyordu. Vücudunu bir zırh gibi saran bu kumaş, tüm hatlarını insafsızca göz önüne seriyordu. Kol manşetleri ve yakasındaki altın işlemeli nakış hatları onun kraliyet soyundan geldiğini bağırıyordu adeta. Kollarını dizlerine yaslamış, hafif öne doğru eğilmiş, pürdikkat beni izliyordu sanki.

Kristal kalemin parşömen üzerindeki hışırtısı, kalbimin gürültüsünü bastırmaya yetmezken ona gülümsediğimin bile farkında değildim. Çizimim bittiğinde gururla baktım. Artık bu dünyada onu özlediğimde bakabileceğim bir resmi vardı.
Çizdiğim resmi kitaplardan birinin içine saklayıp çizdiğim haritalarla birlikte tüm kitapları toparladım; sanırım onları odamda okumaya devam etsem daha iyi olacaktı.

Elimdeki kitaplarla odadan çıkmadan önce son kez şöminenin önüne baktım. Orada kimse yoktu. Koltuk bomboştu. Sanrı olduğunu bilmeme rağmen istemsizce yüzüm düştü. Kimseyi tanımadığım bu dünyada tanıdığım tek insan da yanımda değildi ve ben de ona gidemiyordum.
Kütüphaneden çıkıp kaleye doğru ilerlemeye başladığımda koridorun sessizliği tuhaf gelmişti. Kütüphanede saatler geçirmiştim ama hâlâ sabah olmamıştı anlaşılan.

Aceleci adımlarla odama doğru ilerledim. Yanımda beni kütüphaneye götüren asker vardı. Ona güvenip güvenmeyeceğimi anlamak için ona dokunmam ve Aliz'in onunla ilgili bir anısı var mı yok mu anlamam gerekiyordu. Burada yanımda güvendiğim bir askerin olması daha iyi hissetmeme yardımcı olabilirdi. Birden ayağım takılmış gibi yaptım ve neyse ki yanımdaki asker beni tuttu; yoksa elimde kitaplar varken gerçekten düşebilirdim.

"Leydim!" diyen endişeli sesiyle birlikte belimdeki ellerinden yayılan enerji onun kim olduğunu hatırlamama yetmişti. O, İza'nın kardeşi Artus'tu. Küçük yaşından bu yana askerlik eğitimleri almış ve ablası gibi Aliz'in hizmetine verilmişti. Artus daha önce çok kez Aliz'i canı pahasına savunmuş ve hayatını kurtarmıştı. Üstelik ona kendini savunabilmesi için askeri eğitimler vermeye bile çalışmıştı ama ne yazık ki Aliz kılıcı bile tutamayacak kadar güçsüz bir kadındı.

O yüzden asla yanından ayrılmayan Artus onun gölgesi gibiydi. Sanırım beni sürekli takip etmesi ve hatta kütüphanenin kapısında beklemesinin nedenini böylece öğrenmiştim. Bu iki kardeş kesinlikle burada güvenebileceğim insanlar arasında başta geliyordu.

Elimdeki kitaplarla odaya girdiğimde odadaki kum saatine baktım. Onu saatler önce çevirmiştim ama sanki beş dakika önce çevirmişim gibi doluydu. Bir saatlik bir kum saatiydi ve Aliz onu ders çalışırken kullanıyordu. Ben odadan çıkmadan önce can sıkıntısından elimle oynarken çevirmiştim. Şimdiye çoktan bitmiş olması gerekiyordu. Sanırım ben yokken odaya biri girmişti. Artus kapıda beklerken tüm odayı aramaya başladım. Eğer kader kitabı bu odadaysa ve benden önce onu biri bulduysa başım büyük dertte demektir.

Odanın içerisinde volta atıp oradan oraya giderken tıklatılan kapıdan içeriye giren İza ile kesişti bakışlarım. "Sabahınızı selamlıyorum leydim," diyen kadın eğilip zarif bir reverans yaptı.

"Senin de sabahı şeriflerin hayrolsun İza,"
Sabahı şeriflerin hayrolsun mu?

Yok, "Rûz-u rûşeniniz hayr, âkıbetiniz selâmet ola" (Aydınlık gününüz hayırlı, sonunuz esenlik dolu olsun.) deseydin kızım. Bak tam olmadı böyle!
Deyip kendime saydırırken odada turlamaya devam ediyordum ki aklıma gelen şeyle adımlarım durdu.

Gözlerim pencereden karanlık gökyüzüne kaydı. Güneş hâlâ doğmamıştı ve o sabah olduğunu söylüyordu. Tabii ya, bu evrende güneş hiç doğmuyordu.

"Güneş doğmuyorken sabah olduğunu nasıl anlıyorsunuz?" dedim bakışlarım ayın kızıl rengi üzerinde gezinirken. Oysa gece parlak ve beyazdı ay, şimdi neden kırmızıydı?

"İblisler zihninizi lanetlemiş olmalı leydim," dedi düşünceli bir şekilde beni izlerken ve pencereye doğru adımlayıp anlatmaya koyuldu. "Ay geceleri beyaz, gündüzleri kırmızı olur. Çünkü güneş doğmasa bile ışığını aya yansıtır. Bu sayede bitki yetiştirebiliyor, az da olsa hasat yapabiliyoruz." Söyledikleriyle başımı salladım. Sanırım bu dünyaya alışmak tahmin ettiğimden daha zor olacaktı.

"Şimdi isterseniz sizi yıkayıp kahvaltı için hazırlayalım. Babanız ve abiniz birazdan büyük salonda olacaktır. Yine geç kalmamalısınız," diyen İza, ona cevap vermemi bile beklemeden odadan çıkmıştı. Birkaç dakika içerisinde yanında beş hizmetçiyle birlikte geri döndüğünde ona hayretle baktım. Kızların üçü banyoya geçti ve benim için hazırlamaya başladılar. Diğerleri ise daha ne olduğunu anlayamadan üzerime gelip beni soymaya başlamışlardı.

Onları durdurmam gerekiyordu çünkü sol omzumdaki dövmemi görürlerse bunu açıklayamazdım. Aliz'in bir dövmesi olmayacağına göre hemen yakalanır ve en iyi ihtimalle dedikodu merkezi olurdum. O yüzden elbisemin iplerini çözdükten sonra zorlukla da olsa onları durdurdum ve odadan çıkmalarını istedim. Bundan pek hoşnut olmasalar da sözümü çiğneyemeyeceklerinden ses çıkaramamış ve yine de yardıma ihtiyacım olursa diye kapıda bekleyeceklerini söyledikten sonra hızla odayı terk etmişlerdi.

Nihayet kendimle baş başa kalmışken hızla üzerimdeki parçalardan kurtulup banyoya doğru ilerledim. Altın küveti değilde ilerideki havuzu hasırladıklarını gördüm. Bir termal su havuzu gibi içindeki fokurduyordu. Önü paravanla örtülü küçük bir oda büyüklüğünde daire şeklinde bir havuzdu. İçi çiçeklerle doldurulmuştu. Buhar odanın büyük bir kısmını kaplarken çiçekler suyun üzerinde ahenkle dans ediyordu adeta.

Havuza doğru adımladım ve öncesinde ekndimi sıcaklığa alıştırarak bedenimi sıcak suyun kollarına bıraktım. İçine her ne koydularsa o kadar ferah ve güzel kokuyordu ki bahar mevsimi odaya gelmiş gibi hissettirdi. Sıcak su kaslarımı gevşetirken kendimi tazelenmiş hissediyordum. Adını bile bilmediğim bu çiçeklerin kokuları içime işlerken rahat bir duş almıştım. Havuzun hemen yanında bulunan beze sarılıp hızla odaya geçtim.

Hizmetçiler veya en azından İza gelmeden yatağın üzerine hazırlanan kıyafetleri giyinmeye başladım. İç kıyafetlerin üzerine giymem için bırakılan korseye göz devirirken diğer içlikleri giyinip hızla sarı elbiseye yöneldim. Elbiseyi kollarımdan geçirip giyinsem de arkadaki düğmelerini takmak için yardıma ihtiyacım vardı.

Aynadan kendime bakıp zorlukla düğmeleri iliklemeye çalışırken İza, sanki iç sesimi duymuş gibi odaya girince ona minnetle baktım. Hemen yanıma ulaşıp arkama geçtiğinde yalandan bir kızgınlıkla söyleniyordu.

"Leydim, hani beni çağıracaktınız?" derken yine elinde olmadan resmiyetin güvenli limanına sığınmıştı. Sarı saçları, parlak mavi gözleri ve kireç gibi beyaz teniyle kusursuza yakın yüz hatlarına sahip, duru bir güzelliği vardı İza'nın. Burada bana hizmet etmeye çalışması içimi sızlatıyordu. Sırf kardeşi için Ash ailesine duyduğu o ağır minnet borcu onu bu odaya bağlamıştı. Ama ben o geçmişin bir parçası değildim; bu yüzden ondan yardım istemek, sanki hak etmediğim bir ayrıcalığı kullanıyormuşum gibi beni utandırıyordu. Ben bu düşünceler arasında boğulurken o el çabukluğuyla düğmeleri iliklemişti bile.

Tam o sırada kapı sertçe çalındı. Biz İza ile birbirimize bakarken bir müddet sonra içeriden ses gelmeyince kapı açıldı. Açılan kapının ardından içeri giren adama şaşkınlıkla bakarken o da bana kızgınlıkla bakıyordu.

"Hemen ayaklanabileceğini sana kim söyledi Liz!" Aynadan bakışmayı kesip sesin sahibine döndüğümde karşımdaki genç ve yakışıklı çehreyi zihnimde tartmaya başladım. Görsel hafızam yine dilsiz kalmıştı. Uzunca bir süre onu süzsem de bulamamıştım.

Kimdi bu adam?

Bana "Liz" diye seslendiğine göre Aliz için sıradan birinden çok daha fazlasıydı. Kumral saçları ve benimkilerle aynı tınıyı taşıyan keskin yeşil gözlerinde gezindi bakışlarım. Geniş omuzları, dik duruşu ve her hareketinden taşan o disiplinli tavrıyla kusursuz bir asker imajı çiziyordu. Kemikli burnu ve çıkık elmacık kemikleri yüzüne asil bir sertlik katarken sıkıca birbirine bastırılmış dudakları kararlı karakterinin aynası gibiydi. O da buradaki pek çok kişi gibi soluk, hastalıklı bir beyazlıktaydı.

Onu bu kadar uzun incelemem normalde şüphe uyandırırdı ama bir büyücüler ordusunun tam ortasında, yabancı bir evrenden gelmiş biri olarak kendimi ilk kez bu kadar açıkta hissediyordum. Kim olduğumu ve Aliz'in yerine geçtiğimi asla anlamamalıydılar.

"Yapma ama..." dedi sesi kısılarak, yüzündeki o sert ifade bir anda yerle bir olurken. "Beni de mi hatırlamıyorsun?"

"Üzgünüm," dedim, bu boşluğu yüz ifademle de mühürleyerek. "Gerçekten hiçbir şey hatırlamıyorum."

"O iblislerin hepsini buz kütlelerine çevirmekte ne kadar haklı olduğumu bir kez daha anladım!" Sesi öfkeliydi ama bu öfke bana değil, beni bu hale getirenlere duyulan bir nefretti. İblisleri dondurarak etkisiz hale getirdiğini söylediğine göre o gece beni kurtaranlardan biri de oydu. Peki Arvın ile nasıl bir bağları vardı? Neden birlikteydiler?

Hızla aramızdaki mesafeyi kapatıp beni kollarının arasına alırken "Seni koruyamadığım için özür dilerim," diye fısıldadı kulağıma. İşte tam o an, teninden tenime sızan o tanıdık ve yoğun enerjiyle her şey yerli yerine oturdu. Zihnimdeki perdeler aralandı.

O, Aliz'in abisi Kael'di.

***

Kael ile birlikte fenerlerin cılız ışığı altında koridorda ilerlerken içim ürpermişti. Büyük bir kapının önünde durduğumuzda bana endişeyle bakıp "Lütfen sakin kal Liz. Bilirsin o hep böyledir!" demesi, odadan çıktığımızdan bu yana kim bilir belki de onuncu telkiniydi ve ister istemez ben daha da kasılıyordum. Vigo sanırım beklediğimden daha sert ve acımasız bir adamdı. Evet, şimdi yemekte ona gecenin bir yarısı kaleden neden kaçtığımın hesabını verecektim. Buraya kadar sorun yoktu ve sorun tam da burada başlıyordu: Ben kendim bile hatırlamadığım bir şeyin hesabını nasıl verecektim?

Ayrıca onunla konuştuktan sonra kaçmışsam sebebi benden daha iyi biliyor olmalıydı. Yine de bu, hesap sormasına engel değildi sanırım. Gerginlikten ellerim titrerken tırnaklarımı avuç içlerime bastırdım. Attığım her adım beni biraz daha geri taşıyor gibiydi. Vigo, Aliz'e ne söylediyse onu sindirmişti ki kız çareyi kaçmakta bulmuştu. Şimdi aynı tavrı sergileyememekten çekiniyordum; zira fazla üstüme gelirse ona yumruk atmaktan geri duracağımı sanmam.

Ben polis akademisi dışında hayatı boyunca baskı görmüş biri değildim. Ailem bana diğer aileler gibi bir baskı politikası uygulamamıştı. Bunda annemim akademisyen kariyerinin de katkısı vardı elbette ki. Babamsa tam bir kız babasıydı. Bana olan sevgisi her şeyden ağır bastığından "hayır" kelimesini bile ondan pek duyduğum söylenemezdi.

Ailemle tek ters düştüğüm konu Arvın'ın ölümünden sonra bana inanmamış olmalarıydı. Onun dışında biz herkesin imrenerek baktığı mükemmel bir aileydik. İşte bu yüzden akademide eğitim alıp polis olmama müsaade etmişlerdi.
Her hücrem gergindi çünkü Aliz babasına yumruk atacak biri değildi ve bunu açıklayamazdım.

Büyük kapılar açıldığında derin bir soluk çekip Kael'in ardından içeriye doğru adımladım. Artık ne olursa olsun bir operasyon soğukkanlılığıyla davranacaktım. Büyük yemek salonu koridora nazaran çok daha aydınlıktı. Duvarlarda asılı fenerler ve harıl harıl yanan şömine içeriye sıcak ve aydınlık bir hava katmıştı. Mümkün olan her yere yerleştirilmiş mumlar odaya ayrı bir hava katıyordu.

Altın detaylı mobilyalara antika dükkanındaymışım gibi heyecanla ve dikkatle bakarken ağzımı zor kapatıyordum. Zemin şeffaf cam gibi bir malzemeyle kaplıydı; altından ise sanki koca bir nehir akıyormuş gibi bir görüntü vardı. Yere basarken suyun üzerinde yürüyormuş gibi hissettiriyordu. Salonun tam ortası büyük antik mozaiklerden oluşan bir resim ve sembollerle kaplıydı. Kadim bir dilde "Su'yun Azizleri" yazıyordu ve tam bu yazının olduğu yerden büyük bir şelale dökülüyordu.

Bunların hepsi bir illüzyon muydu yoksa bu kale gerçekten bir nehir yatağının üzerine mi kurulmuştu emin değilim ama inanılmaz güzel göründüğü inkar edemeyeceğim bir gerçekti. Suyun Azizleri...

Sanırım Kuzey'in gücünü su elementinden almasından kaynaklanıyordu bu. Aynı zamanda sanırım suyun sesini duymak onları rahatlatıyordu zira şelalenin hışırtısı bir melodi gibi tüm odayayı kaplıyordu. Kuzey buz krallığı olarak anılsa da temelinde su vardı ve kimsenin bilmediği bir yerde —muhtemelen Nivaria sarayında bir yerlerde— saklanan su taşı onlara güç veriyordu.
Güney'in o kadim Ateş taşı bile çalınmıştı. Bu yüzden güneş doğmuyordu.

Sanırım tüm o kehanet zırvalıklarını bir kenara bıraktığımızda o taş yerine konulmadıkça güneş doğmayacaktı. Bence bu dünyada düzeltilmesi gereken ilk şey buydu. Sanırım bu sorunu çözmek için iblislerin ele geçirdiği Pyrodia sarayına gitmek gerekiyordu.

Ah, kesinlikle bu işlere bulaşmak gibi bir niyetim yoktu. Cadının iddialarının aksine ben kimsenin kahramanı değildim ve önceliğim prens Arvın'ı kendime aşık edip kocamla yeniden güzel bir hayat kurmaktı.

İlerleyip masaya yaklaştığımda odada hizmetçiler dışında kimsenin olmadığını fark ettim. Kael benden önce davranıp babasının nerede olduğunu sorduğunda hizmetçilerin başında duran yaşlı kadın dikkatle konuştu: "Majesteleri Nivaria sarayına gittiler lordum."

Kael onu onayladığında yemekleri servise başlamışlardı. Vigo ile henüz yüzleşmeyecek olmanın getirdiği rahatlamayla sandalyelerden birini çekip kurulurken açlıktan ölmek üzereydim. Bakışlarım heyecanla masadaki yemekler üzerinde gezinirken kadının önüme bıraktığı tabağa ters bir bakış attım. Burnuma dolan kokularla yüzümü buluştururken midemin fena halde bulanmaya başladığını hissettim.

Önümüze bırakılan renkli tuhaf yemeklere bakarken aç olsam da iştahım tamamen kaçmıştı. Bunların neden yapıldığını bilmeden yiyemezdim. Üstelik içlerinden birkaçı inanılmaz kötü kokarken. Hiçbir şey yiyemiyor, dahası önüme konulan her şeye devasa bir ahtapot görmüş gibi dehşetle bakıyordum.

Tanrım, bunlar kesinlikle normal şeyler değillerdi.

Kael'in bakışları dikkatle üzerimde gezinirken "Sen iyi misin?" diye sordu.

Ona başımı sallamakla yetinirken hiç konuşmadım; çünkü konuşmaya kalksam kusacak gibiydim. Boğazıma kadar yükselen safra tadıyla elimi ağzıma kapatıp derin nefesler alarak kendimi sakinleştirmeye çalışmıştım. Hayatımda hiç duymadığım bu koku midemi fena halde etkilemiş gibiydi. Hızla masadan kalkıp balkon olduğunu düşündüğüm kapıya yönelirken bu işkenceye daha fazla direnemeyeceğim aşikardı.

Açtığım kapıyla birlikte temiz hava ciğerlerime dolarken yemek kokusu dağılıncaya dek orada kalma kararı aldım. Aslında bazı görevlerde hayatta kalmak için çok sıkı eğitimlerden geçmiştik ve yemek seçme lüksüne sahip insanlardan uzak bir bilinçle yetiştirilmiştik akademide. Normalde seçici biri değildim ben de ama sanırım burada şartlar pek normal değildi.

Bu evrende beni zorlayacak en kötü şey sanırım o tuhaf kokan yemeklerdi. Umarım bu duruma yakın zamanda uyum sağlayıp daha az rahatsız hissettiğim bir konuma gelebilirdim. Aksi takdirde işler benim için katlanılmaz bir hal almak üzereydi.

Uzun bir müddet orada dikilirken Kael yanıma gelmişti. Kederli gözleri üzerimde gezinirken "Bana hâlâ kızgın mısın?" diye sordu birden. Neden bahsettiğini anlamak için ifadesini okumaya kalksam da pişman bir abiden başka bir şey göremiyordum.

"Ne için?" diye sordum aniden. Aliz'i kızdıracak bir şey yapmışsa bile ben bunu hatırlamıyordum.
"Onları durduramadığım için," dedi kederli bir iç çekerken. "Babama karşı gelip senin yanında olamadığım için."

"Sorun ne tam olarak bilmiyorum Kael," dedim ona dürüst olarak. "Ama sorunu hatırladığımda bile bu pişman ifadenden ötürü seni affetmeyi denerim."

"Senin kadar umutlu değilim ne yazık ki Aliz," dedi iç çekerek. Sorun her neyse kesinlikle benim için büyük bir sıkıntı verecek gibiydi. "Babam Ventoza heyetini karşılamaya gitti saraya. Birkaç gün sonra döndüklerinde bu yüzden hayatın tamamen değişecek. Belki anladığında yine kaçmak isteyeceksin Liz. O zaman sadece bana gel. Abin olarak seni korumak için bu defa her şeyi yapacağımı unutma."

"Madem bu yemekleri yemeyeceksin o zaman hadi şehirde bir şeyler yiyelim," dedi Kael bana elini uzatırken.

"Şehir mi?" diye sordum heyecanla. Böyle bir evrende insanlar nasıl yaşıyordu merak ediyordum doğrusu. Sıradan halkın arasına karışmak gerçekten harika olurdu. Hem belki daha fazla şey hatırlayabilirdim.

"Şehirde biraz işim var, bu defalık seni de yanımda götürebilirim. Tabii eğer istersen?" diye sordu çekingen bir tavırla. Aliz'in başına gelenler için kendini suçladığı aşikardı. Sanırım onu babasından koruyamıyor, karşı çıkamıyor diye suçluluk duyuyordu. İşte şimdi Aliz'in neden kaçtığını deli gibi merak etmeye başlamıştım. Kael bu cevabı biliyordu ve sanırım ben birazdan onun üzerine oynayıp istediğim cevapları alacaktım.

Kael'i onaylayıp hızla hazırlandım. Şehirde kim olduğumuzun bilinmemesi için tebdili kıyafetler giymek zorunda kalmıştık. Bana tam yedinci defa asla yanından ayrılmamamı söyleyen Kael'in bu tutucu tavrına gülümserken kalabalığın arasında ilerliyorduk.

Her yerde asılı duran fenerler karanlığı bir nebze olsun yararken içlerindeki ateşin ruhsuz ışığı tuhaf gelmişti. Sanki yanmak ve bu insanları aydınlatmak istemiyor gibiydi. Ateşi bile kendine küstürebilen bir halktı onlar. Valerion halkı nasıl bir lanetin içerisine düşmüştü ki böyle?

Doğu ve Kuzey bu ihanetin sessiz ortaklarıydı. Batı eğer biraz daha gözlerini açmazsa sanırım sıradaki hedef Ventoza krallığıydı. Nivaria krallığı Terramoor'un kölesi haline gelmişken güçlü doğu hükümdarını kim durdurabilirdi ki?

Bu topraklardaki insanların iblislere karşı birleşmesi gerekiyordu ama onlar birbirlerine düşerken o canavarları tamamen unutuyorlardı. Gezerken tezgahlara büyük bir heyecanla bakıp inceliyordum. Kael bir arkadaşını gördüğünü söyleyip köşedeki pelerinli adama doğru ilerlerken benim ilgimi çeken tek şey takı tezgahında gördüğüm kolyeydi. Altın işlemeli bir sanduka gibiydi. İçerisindeki boşlukta sanırım iblislerden korunmak için yazılan büyülü bir muska vardı ama benim onu alma amacım çok farklıydı. Elimdeki altını satıcıya uzatırken hızla kolyenin içerisindeki sargı yığını çıkarıp çaktırmadan tezgaha bıraktım. Bir bozuk para büyüklüğündeki sandukası ve naif işçiliğiyle yeşim yüzüğümü saklamak için muazzam duruyordu.

Evet, yüzüğümü saklamam gerekiyordu; çünkü İza'dan öğrendiğim kadarıyla bu tarz yüzükleri burada evli olan kişiler takıyordu. Benim dünyamda herhangi bir takı olarak görülecek bu yüzük burada bir alyans niteliği taşıyordu ve bekar leydilerin böyle bir şey kullanmaları fazla dedikodulara yol açabilirdi. Bu yüzden yüzüğümü hiç istemesem de parmağımdan çıkarıp para kesesinde saklamaya başlamıştım.

Yüzüğü çıkarmak için Kael'in görüş açısından çıkmak istediğimden kalabalığın içerisine doğru ilerlemeye başladım. Tam köşeyi döndüğüm sırada bir anda bana çarpan bir adam yüzünden iki adım geri sendelemiştim. Dalgın hallerim yüzünden fark edemediğim şeyse adamın belimdeki keseyi el çabukluğuyla kapkaç yapmış olmasıydı.

Elim belime giderken kesenin yoksunluğuyla dişlerimi sıktım. İnsan oğlu hiçbir dünyada değişmiyordu. Öyle değil mi?

Hızla bana çarpan adamın peşine düştüğümde kalabalığın arasında onu üzerindeki dikkat çekici kırmızı pelerinden takip ediyordum. Ayrıca yüzünü boydan boya çizen bir yara vardı; korkunç bir hava katıyordu. Karanlık sokakta onun peşinden koştururken ona da hayattaki şansıma da saymakla meşguldüm.

Çarşıdan veya şehir merkezinden ne kadar uzaklaştık bilmiyorum ama o koştukça ben de peşinden devam ediyordum. Nihayet bir çıkmaz sokakta durduğunda sıkışan nefesimin arasında soluklanmaya çalışırken "Bana bak ucube! Hemen o keseyi bana vermezsen yemin ederim yaşına bakmam, bir güzel pataklarım seni!" Öfkeyle söylediğim sözler karanlığın içinde dalga dalga yayılırken alayla gülerek karşılık verdi.

"Yerinde olsam o kadar kesin konuşmazdım!" dedi kırmızı pelerinli ucube. O an çatıdan iki gölgenin daha yanına süzüldüğünü gördüm. Harika. Bir değil, üç tane beyinsiz!

Aptal herifler. Üç kişi olmalarının beni korkutacağını, o cılız kaslarıyla beni alt edebileceklerini falan mı sanıyorlardı?
Büyü güçleri bile yoktu; sadece sokakların tozunu yutmuş, açlıktan ve hırstan gözü dönmüş sıradan hırsızlardı. Yoksulluğun yozlaştırdığı o kesimdendiler. Kendilerince "zenginden alıp haklarını koruyorlardı." Ama yanlış kişiye çarpmışlardı. Hayatlarının dersini almak üzerelerdi ve dürüst olmak gerekirse o yüzüğü geri almak için sabrım çoktan tükenmişti.

"Üç mü?" dedim dudaklarımın kenarıyla alaycı bir şekilde kıvrılarak. "Pekâlâ, eğlenceyi severim."

Sağımdaki, elindeki paslı hançeri savurarak üstüme atıldı. Amatörce bir hamleydi bu. Askeri eğitim almadıkları aşikardı. Vücudumu hafifçe yana çekip ivmesini ona karşı kullanarak bileğini yakaladığım gibi ters çevirdim. Kemiklerinden gelen kırılma sesini duyduğumda kendimi lanet okumaktan alamadım. Onlara bir ders vermeliydim, kemiklerini kırmama gerek yoktu. Pekâlâ, daha nazik ve kesin hamleler yapacağım. Gözlerini korkutmam yeterliydi; sonuçta onlar Kael'in halkıydı ve onlarla ne yapacağına o karar verirdi.

Ne yazık ki bileğini kırdığım serseri acıyla bağırırken diğerleri üzerime geldiği için dizinin arkasına sert bir tekme savurdum ve düşmesini sağladım. Ah, pek yumuşak bir düşüş değildi. Umarım Kael halkını patakladığım için bana ceza vermeye kalkmaz!

Diğeri arkadaşının yere serildiğini görünce daha temkinli yaklaştı ama hırsları mantığının önündeydi. Yumruğunu yüzüme doğru savurduğunda eğildim, boşta kalan karın boşluğuna nefesini kesecek kadar sert bir aparkat çıkardım. Adam iki büklüm olup sokağın kirli sularına doğru kusarken bakışlarımı asıl hedefime, o yüzü yaralı kırmızı pelerinliye diktim.

"Sıra sende, ucube," dedim buz gibi bir sesle.
Korktuğunu görebiliyordum. Elindeki keseyi daha sıkı kavradı. Üstüme gelmek yerine geri kaçmaya çalıştı ama çıkmaz sokağın sonundaydık. Kaçacak yer yoktu.

"Onu bana geri verirsen belki sana daha nazik davranabilirim," dediğimde bana inanmak yerine kaçmaya yeltendi. Arkadaşlarını dövenin ben olduğuma inanamıyor gibiydi. Hem benden kaçıp kurtulmak hem de bana yaptıklarımın bedelini ödetmek istediği açıktı. Üstüne doğru atıldığımda pelerinini bir kalkan gibi kullanmaya çalıştı ama boşa uğraştı.

Onu yakasından yakalayıp dizlerinin arkasına sertçe vurdum. Yere kapaklanırken elindeki keseyi bana doğru uzatıp özür dilemeye başlamıştı. Keseyi alıp içerisindeki yüzüğü kolyemin sandukasının içerisine sakladım.

Hiçbiri bana bakmaya cesaret edemiyordu ama hallerine üzülmüştüm. Halkın bu halde olması fazlasıyla can sıkıcıydı. Güneş doğmamaya devam ettikçe insanlar daha da aç ve sefalet içerisinde kalacaktı. Elimdeki keseyi tekrar onlara doğru attığımda bana şaşkınlıkla baktı kırmızı pelerinli.

"İçinde bulunduğunuz durum için üzgünüm ama elimden daha fazlası gelmez ne yazık ki," derken nedenini bilmediğim bir utanç ve acı kaplamıştı içimi. Onlar benim halkım değillerdi ama sanırım Aliz'in anıları yüzünden onlara karşı suçluluk ve sorumluluk hissediyordum.

"Bunu neden yapıyorsun?" diye sordu ucube. Nedenini bilmediğim bir şeyi kimseye açıklayamazdım ki.

Onu duymazdan gelip şifacıya gitmelerini söyleyerek oradan ayrıldım. Ne yöne gitmem gerektiğini bile bilmezken duyduğum uğultuya doğru ilerledim. Sanırım kalabalığın uğultusuydu bu.

Uzun bir müddet yürüdükten sonra gördüğüm asker topluluğuna doğru ilerledim. Onlara beni çarşıya bırakmalarını söyleyebilir dima. Aceleci adımlarla o tarafa ilerlerken içlerinden birinin hızla bana geldiğini gördüm. "Leydim siz iyi misiniz?" diye soran asker Artus'tan başkası değildi. Artus'a olanlardan bahsetmek yerine beni Kael'in yanına götürmesini emretmiştim.

Kael tüm endişesini dile getirirken uzunca bir süre kafa ütülemiş, sonrasında halime acımış olacak ki konuşmaktan vazgeçip beni yemek yiyebileceğimiz bu küçük şirin yere getirmişti. Bahçede beyaz karın üzerine kurulu birkaç masa vardı. Masaların iç kısmı bir çeşit soba gibiydi; ateş harlanıyor ve ısınırken bir yandan da üzerinde bize verilen etleri pişirebiliyorduk.

Kael etleri pişirirken ben heyecanla önüme bırakılan çorbayı içiyordum. Bu çorba İza'nın ilk uyandığımda bana getirdiği çorbadandı. Üzerindeki mor çiçekler hoş bir koku yayıyordu. Sırf kokusu için bile onu tercih edebilirdim; çünkü burada yiyecekler pek hoş kokmuyordu genelde. Çorbayı bitirdikten sonra nihayet pişen etlere aç gözlerle baktım. En son ne zaman bu kadar açıktım bilmiyorum ama ıssız bir adada kalmışçasına aç ve bitap hissediyordum kendimi.

Yemekte çorba dışında bana tek güzel ve tanıdık gelen şeyi yerken Kael bana dikkatle bakıyordu. O kadar acıkmıştım ki onu umursamadan yemeğimle aşk yaşamaya devam ettim. Bu et her ne ise bayağı lezzetliydi. Obur hallerime bakıp gülen adama göz devirmemek için üstün bir çaba sarf ederken "Çok lezzetli," diye mırıldandım. Tabii ağzım dolu olduğu için sesim boğuk çıkmıştı.

"Beni şaşırtıyorsun," dedi Kael. Bana inanamıyormuş gibi bakıyordu. "Onu bu kadar çok seveceğini tahmin etmezdim."

"Neden ki?" diye sordum yemeğime hevesle devam ederken. Her ne söylerse söylesin sevgili yemeğimle arama giremezdi şuan. Kuzu eti gibi yumuşacık olan eti yerken halime bakıp daha da keyiflendi.

"Yani kızlar genelde fare etini pek sevmezler de," dediğinde henüz ne dediğini bile idrak etmeden omuz silkip "Ben o salak kızlarla bir miyim?" diye sordum. Ama sonra, sadece bir dakika sonra onun sözleri tekrar yankılandı zihnimde.

Kızlar fare etini pek sevmezler mi?

Fare!

Fare eti!

İdrak ettiğim şeyle gözlerim kocaman açılırken kendimi tutamayıp hızla bahçenin bir köşesine koşup ağzımdakileri tükürdüm. Midem öyle bulanıyordu ki çok zorlanmadan elimi ağzıma sokarak az önce yediğim her şeyi çıkarmıştım.
Aman Allah'ım, bu şerefsiz az önce bana fare mi yedirmişti?

Düşündükçe daha da midem bulanırken Kael'in kahkahası kulaklarıma doluyordu. Onun o sinir bozucu sesi tüm dengemi bozarken masaların tam ortasında yer alan süs havuzuna gidip ağzımı yüzümü yıkamaya başladım. Suyun soğuk olması umurumda bile değildi. Tek umurumda olan şey az önce buradan su doldurduklarını görmüş olmamdı. Yani bu su temizdi ve ben bir felaketi daha kaldıramazdım.

"Dur artık," dedi Kael hâlâ gülerken. Elimden tutup beni havuzdan uzaklaştırmıştı. Ona ölümcül bakışlarımı atarken gülümsemesi daha da genişledi. "Bu sadece şakaydı Aliz," dedi alayla. Halimden keyif aldığı ortadaydı. Adi herif! Ben neden durduk yere abi terörüne maruz kalmıştım ki şimdi?

"Ne yedirdin bana?" diye sordum öfkeyle. Onun aksine ben zerre eğlenmemiştim bu aptal şakadan. Yine de bunun bir şaka olması içimi rahatlatmıştı; çünkü fare yamyamı olmak istemem.

"O sadece lezzetli bir tavşandı," dedi sözlerinin beni rahatlatacağını düşünerek ama zerre rahatlamamıştım. Bu şerefsiz bana tavşan yedirmişti. Ha fare, ha tavşan; benim için bir farkı yoktu ki. İkisi de kedi, köpek gibi yemeyi asla tercih etmeyeceğim hayvanlardı. Bu evrende bir daha yemek yememeye yemin ederek kaleye dönmüştüm. Yani en azından et yememeye!

Senden nefret ediyorum Kael!

***

Bir hafta! Koskoca bir haftadır o lanet kitabı arıyordum. Bu bir hafta içerisinde kütüphanenin altını üstüne getirmiştim. Kendimi kütüphaneye kapatıp deli gibi o kitabı aramaya koyulmuştum. Dökmediğim raf, üzerinden geçmediğim kitap kalmamıştı neredeyse ama onu bulamamıştım. Tüm kara kaplı defter benzeri şeylere bakmıştım ama o ortada yoktu.

Hissettiğim tükenmişlikle elimdeki kitapları masaya bıraktım. Çizdiğim haritaları da açıp edindiğim bilgilerin üzerinden geçtim. Bu süre zarfında Valerion ve büyüler hakkında çok fazla kitap okumuş, önemli bilgileri defterime kaydetmiştim. Kalelerin ve hatta birçok bölgenin detaylı haritasını çıkarmış, kendime bir harita koleksiyonu kurmuştum. Bu dünya hakkında ne kadar çok şey bilirsem o kadar az risk altındayım demektir.

General Vigo dün Nivaria sarayından dönmüş ve gelir gelmez kendini odasına kapatmıştı. Yemeklere inmemiş ve benimle henüz yüzleşmemişti. Bu, içimdeki gerginliği daha da artırıyordu. Aliz neden kaçtı; bunu deli gibi merak ediyor ama öğrenebileceğim tek kişiyle yüzleşmekten de ziyadesiyle kaçınıyordum. Sanki Vigo yüzüme baksa benim kendi kızı olmadığımı anlayacakmış gibi hissediyordum.

Şimdi ayaklarım geri geri gitse de o akşam yemeğine katılmak zorundaydım. O yüzden yavaş hareket ediyor, bu karşılaşmayı mümkün mertebe ertelemeye çalışıyordum. İza kitaplarımı odama bırakırken yemek salonuna kadar Artus bana eşlik etmişti. Derin bir nefes alıp içeri adımladığımda odadaki havanın bile keskinleştiğini hissettim.

Vigo kesinlikle sert ve kuralcı bir generaldi. Bulunduğu ortam bile onunla şekilleniyordu sanki. Bir haftadır kalede en çok sevdiğim iki yerden biri olan yemek salonu şimdi hiç de öyle huzur dolu bir yermiş gibi gelmiyordu gözüme.

Masanın başında oturan ağır giyimli adamın bakışları üzerime kilitlendiğinde derin bir nefes aldım. Bundan kaçış yoktu. Ona doğru adımlayıp zarif bir reveransla selamladım.

"Majesteleri Generali selamlıyorum." İza'dan aldığım görgü kuralları eğitimi meyvesini vermeye başlamıştı.

Vigo beni başıyla onaylayıp oturmamı söylediğinde ayakta kalmayı ne kadar çok istediğimi henüz fark ediyordum. Kael salonda değildi ve onu beklerken sanırım bu yüzleşmeyi daha fazla erteleyemeyecektim.

Gözlerim istemsizce ona takıldı. Ellili yaşlarının sonunda olsa da karizmatik bir görünümü vardı. Yıllara meydan okuyan dik omuzları gücünün bir simgesi gibiydi. Keskin yüz hatları, griye bulanmış sarı saçları ve ela rengi gözleri gençken fazlasıyla yakışıklı biri olduğunu belli eder nitelikteydi. Yüzünde bile pek kırışık yoktu. Muhtemelen ben onun yaşlarında olsam çok daha kırışıklarla dolu bir suratım olurdu.

Hatta belki o dalga geçtiğim yaşlı cadıdan bile çirkin ve yaşlı bir suratım olurdu. Bu düşünceyi hızla beynimden kovdum. O cadı bence en az yüz yaşında vardı. Hatta kim bilir belki de ölümsüzdür. Onun kadar uzun yaşayacağımı hiç sanmıyorum.

O gerçek bir antikaydı.

"Nasılsın?" diye soran adama dikkatle bakmayı bırakıp yoğun düşüncelerimden kurtulurken kendimi gülümsemeye zorladım.

"Teşekkür ederim Majesteleri," deyip kaçamak bir cevap verdiğimde sıkıntıyla soludu. Ona iyi olup olmadığımdan bahsetmeyecektim; çünkü böyle bir samimiyetimiz olduğundan emin değildim. Yine de sanki onunla böyle resmi konuşmamdan rahatsız gibiydi.

"Hâlâ bana kızgınsın biliyorum," derken birden masadaki elimi tutmuştu. "Seni üzdüğümün farkındayım ama buna mecburdum Aliz," derken elinden yayılan enerji beynime ulaştığında onunla ilgili tüm anılar zihnimde belirdi ama bu defa bir tuhaflık vardı. Zihnimde beliren anılar sadece Aliz'e ait değildi. Tuhaf bir şekilde Vigo'nun da kızıyla ilgili olan bazı anıları zihnimde can bulmuştu. Bu nasıl oldu veya neden oldu bilmiyorum ama sanki onu anlamam gerektiği içindi her şey. Cadı bunu bilerek mi yapmıştı?

"Başka çaremiz yok. Beni anlamalısın. Eğer mümkün olsaydı seni bu evliliğe mecbur etmezdim."

Hüzünlü bakan ela gözleri ve bir baba şefkatiyle harmanlanan sesi içime işlerken hüznünü kalbimde hissettim. O disiplinli bir asker olsa da kızına karşı iyi sayılabilecek bir babaydı. Herkese karşı sert tuttuğu tavrı küçük kızına asla işlemezdi.
Aliz, Vigo'nun yumuşak karnıydı. Kael'e hep sert bir disiplinle yaklaşan adam bu tavrını Aliz'e karşı asla sergilememişti; ta ki o güne kadar.

Aliz'ın babasıyla olan anıları hep sevgi ve şefkat doluydu. Tabii uzun savaşlardan dolayı çocukluğunun büyük bir kısmını babasından ayrı geçirmiş, annesinin ölümünden sonra ise iyice karanlığa çekilmişti ruhu. Kael ve Vigo sürekli sınırlarda savaşırken küçük Aliz'i yanlarına alamamışlardı. Hayatının büyük bir dönemi Nivaria sarayında amcasının gözetiminde geçen Aliz, bu kaleye geleli henüz bir yıl bile olmamıştı. İşte bu yüzden İza ve Artus, Aliz için birer kardeş gibiydiler. Annesinin ölümünden sonra yollandığı o disiplinli sarayda güvenebileceği tek onlardı.

Kral, Vigo'ya karşı bir silah olarak Aliz'i yanında tutmuştu yıllarca. Vigo ise yıllarca kızını tehlikeden korumaya çalışmış, bunun için savaşmıştı. Fakat son dönemlerde işler istediği gibi gitmemişti. Aliz hakkında çok büyük bir tehlike vardı ve bunu ortadan kaldırmanın tek yolu stratejik bir evlilikti.

Evet, Aliz'in kaleden kaçmasının sebebi buydu. Vigo onu Valerion'un en güçlü adamıyla evlendirmek istediğini söylemiş, hatta kızına emretmişti.

Aliz kaleden kaçmasaydı o adam gelip ertesi gün kızı kendi krallığına götürecekti. Aliz istemediği bir evlilik yapmaktansa kaçmayı tercih etmişti. Ona hak veriyorum; çünkü Vigo ilk kez kızına karşı sert bir şekilde emir vermiş ve uymasını beklemişti. Yıllardır birbirlerinden ayrıydılar ve kaleye döndüğü ilk yılda daha böyle bir şeyle karşılaşmak Aliz'i ziyadesiyle üzmüş ve çaresiz bırakmıştı. Babasının emrine rağmen başka bir adamla evlenemezdi; çünkü onun kalbinde zaten biri vardı...

Aliz'in kimi sevdiği veya kiminle evlenmek istemediği için kaçtığı ise tam bir muammaydı. Sanki anılarında o kısımlar özellikle sansürlenmiş gibiydi. Anlaşıldığı üzere cadı bana karşı o kadar da şeffaf değildi. Onunla bir sonraki karşılaşmamızda bunun nedenini soracaktım. Bana bir şans veriyorsa her şeyiyle vermeliydi; aksi takdirde o çok istediği bedeli rüyasında ancak alırdı.

Sahi, bedel neydi?

Benim gibi sıradan biri, öyle zamana hükmeden bir cadıya ne verebilirdi ki?

Valerion'u kurtarma saçmalıklarından bahsedeceğini tahmin ediyordum. Böyle bir şey istemesi işime gelirdi. Valerion için bir umut varsa o kesinlikle ben değildim. Basit bir dünyalı bu kocaman büyülü evrende ne yapabilirdi ki? Umarım bir işe yaramaz olduğum gerçeğiyle yüzleştiğinde verdiği şansı geri istemezdi.

Kael'in gelmesiyle Vigo tamamen susmuştu. O andan itibaren aramızda tek diyalog bile geçmedi. Açıkçası şu evlilik meselesi umrumda bile değildi. Evlendiğim gece o adamdan kurtulup kendimi dul bırakabilirdim. Güçlü bir kadındım ve bana büyü işlemiyordu. Yani karşımdaki kişi kim olursa olsun pek şansı yoktu. En olmadı cadıyla iletişime geçip kendi dünyama dönerdim. Dediğim gibi bu benim için problemler listesinde başı çekmiyordu. Daha büyük problemlerim vardı.

Gerginlik içerisinde yenilen akşam yemeğinin ardından müsaade isteyip hızla kütüphaneye geçmiştim. Bu gerginliği bedenim pek kaldıramıyordu. Sadece çorba içtiğim ve ekmeğe benzeyen o hamurlardan yediğim için midem ağrımaya başlamıştı. Kapının arkasına yaslanıp birkaç dakika kendime gelmeyi bekledim. Bir an önce o lanet kitabı bulmalıydım ama hiçbir yerde yoktu.

Kitaplıkların etrafına, yerdeki parkelerin altına bile boşluk var mı diye bakmıştım. Burada yoktu. Hatta belki de bu kalede bile yoktu. Öyle bir kitabın varlığından bile şüphelenmeye başlamıştım.

Hızla üçüncü kata çıkıp günlerdir çalıştığım odaya doğru ilerledim. Üzerimdeki cam kubbeye baktığımda havada donup kalan kar tanelerini görmemle kalbime bir sancı girdi. İşte yine buradaydı...

Derin bir nefes alıp kendimi sakinleştirmeye çalıştım. Her zamanki gibi işime odaklanmalıydım. Açtığım kapıdan içeri adımlarken daha ilk anda bakışlarını üzerimde hissetmiştim. Kalbim deli bir heyecanla dörtnala koşarken nefes almam gerektiğini telkinliyordum kendime. Ona dokundurmamaya özen gösterdiğim bakışlarımı direkt çalışma masasına dikmiştim.

Hızla ilerleyip kendimi kitaplara gömmeli ve başımı hiç kaldırmamalıydım. Koltuktaki yerimi aldığımda kendime verdiğim tüm telkinleri unutup ona kaydı bakışlarım. Şöminenin önündeki o koltukta oturmuş beni izliyordu yine. Son bir haftadır yaptığı gibi...

Keskin bakışları üzerimde gezinirken hem suçlu hem de kırgın hissediyordum kendimi.
Onu burada ilk gördüğüm gün hayal gördüğümü zannetmiştim ama okuduğum kitaplardan öğrendiklerim, gördüğümün gerçek olduğunu fısıldamıştı yüreğime.

Üzerinde parlayan o mavimsi ışık görünmezlik büyüsü yaptığını gösteriyor du. Üstelik zaman konusundaki şüphelerimde haklıydım. Arvın bunu nasıl yapıyor bilmiyorum ama odanın dışındaki zamanı öyle yavaşlatıyordu ki normalde yere inmesi birkaç saniye bulacak kar tanelerinin düşüşü saatler alabiliyordu. Bu yüzden bir haftadır bu kütüphanedeydim ama sanki bir yılda yapacağımdan çok daha fazla iş yapmıştım. Tüm kitapları okumuş ve bir haftada edinebileceğimden çok daha fazla bilgi edinmiştim.

Nasıl davranmam gerektiğini bilmiyorum ama görünmezlik büyüsü yaptığı halde onu görebiliyor olmam eğer fark edilirse büyük sıkıntıya düşerdim. Bunu anladığında işler benim için pek de iyi gitmezdi. Bu yüzden o yokmuş gibi davranmaya zorluyordum kendimi. Onu görmüyormuş, hissetmiyormuş gibi, hatta şu an bana bakmıyormuş gibi...

Tüm bunları yapmak benim için tarif edemeyeceğim kadar zordu. Gerçekten yanımda olduğunu öğrendiğim ilk anda ona sarılmamak için kendimi zor tutmuştum.

Burada sessizce benimle saatler geçiriyor oluşu hüznü ve sevinci aynı anda taşıyordu kalbime. Seviniyordum çünkü onu görüyordum. Onunla zaman geçiriyordum. Eskisi gibi dizlerinde olmasa da o yanımdayken kitap okuyordum. Onunla birlikte bir şeyler yapıyordum. Üzülüyordum çünkü buraya benim için değil de Aliz için geldiğini biliyordum.

Peki Aliz için neden gelmişti?

Günlerdir burada benimle saatler geçiriyorsa, beni bu kadar inceliyorsa bunun iki sebebi olabilirdi. O ya Aliz'in evlenmeye zorlandığı adamdı ya da onun aşık olduğu adam. Üçüncü bir seçenek yoktu.

Peki hangisiydi?

Benden önce bu dünyada Aliz ile aşk yaşamış ve sonra o ölünce tıpkı benim yaptığım gibi başka bir evrendeki varlığına mı sığınmıştı onsuzluktan?

Ben onu deli gibi severken onun için sadece bir yara bandı mı olmuştum bunca zaman?

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

59okunma 18beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…