Bölümler 16Şu an: 11| GEÇ KALINMIŞ BİRİ
- 1 1| Sanrılar Ve Sarsıntılar...3.759 kelime
- 2 2| Karanlık Evren Gerçekliği1.808 kelime
- 3 3| Bir Başkası Gibi4.017 kelime
- 4 4| Suskun Kar Taneleri5.318 kelime
- 5 5| Kalbin Hatırlar Beni5.321 kelime
- 6 6| Bir Işık Yak5.247 kelime
- 7 7| Karanlıkta Açan Çiçek5.506 kelime
- 8 8| Kayıp Kader Kitabı6.072 kelime
- 9 9| KAOS KRALİÇESİ5.631 kelime
- 10 10| Masallları Çalınmış Gibi7.997 kelime
- 11 11| GEÇ KALINMIŞ BİRİ7.474 kelime · Okuduğun bölüm
- 12 12| İMKANSIZ AŞKIN CELLADI6.629 kelime
- 13 13|Geçmişin Fısıltılı Sessizliği4.977 kelime
- 14 14|Göğe Sızan Senfoni7.836 kelime
- 15 15| Ateşin Kadim Ruhları6.665 kelime
- 16 16|Ölümün Soluk İzleri5.935 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Hayallerimden arınıp gerçekliğe döndüğümde Arvın'ın aslında oturduğu o masadan hiç kalkmadığını ve bana hesap sormadığını fark ettin. Bunların tamamının benim hayalim olduğunu bilsem de hâlâ içimdeki şüpheyi sindiremiyordum. Arvın sakin ve delici bakışlarla bakıyordu gözlerime, bu da duyup duymadığı hakkında net bir kanıya varmama engel oluyordu. Kael onu hiç fark etmemişti çünkü bizden birkaç masa ileride oturmuş sakince yemeğini yiyor ve her detayımı inceliyordu.
Kael boğulmaktan kendi imkanlarıyla kurtulup büyük bir bardak su içtikten sonra bardağı sertçe masaya bıraktı. Bitmiş bir halde görünüyordu, hatta az sonra baygınlık geçirebilirdi. Bakışları üzerime sabitlenmişken sakin ama temkinli bir şekilde sordu.
"Ne dedin?" dedi tekrar öksürerek. "Sakın bana o piç kocandan etkilenip hemen çocuk yaptığını söyleme!"
Onun bu haline kahkahalarla gülüp tüm oyunculuğumu sergiledim. "Bu sadece bir şakaydı!" dedim buna inanmasını umup bunun için elimden gelen her şeyi yaparken. "Fare etinin rövanşını almayacağımı düşündüysen yanılmışsın."
Söylediklerimin üzerine Kael rahat bir nefes alırken ben inandırıcılığımı korumak için çok komik bir şaka yapmış gibi gülüyordum. Arvın'ın soğuk gri gözleri üzerimden ayrılmazken masasından kalkıp sakin adımlarla tam önümde durdu. "Sevgili eşimi nasıl bu kadar mutlu ettiğinin sırrını benimle paylaşmalısın Kael," dedi tehlikeli bir şekilde gülümseyerek.
Kendine hemen yanımdaki sandalyeyi çekip oturduğunda Kael ona tüm hoşnutsuzluğunu belli ederek bakmaya başlamıştı. Kocamı hiç sevmiyordu bu adam!
"Kaynaklarımdan öldüğün haberini almıştık. Ona gülüyorduk ama ne yazık ki hâlâ hayattasın," dedi homurdanarak.
"Espri anlayışın hep yerinde Kael," dedi Arvın da ona ters ters bakarken. "Ama sevgili eşimi bırakıp hiçbir yere gitmeye niyetim yok," dedi. Bilerek "sevgili eşim" deyip Kael'in damarına basıyordu. Sanırım o da Kael'in Aliz'e düşkünlüğünün farkındaydı. Tek sorun benim Aliz olmamamdı.
"Duyduğum kadarıyla Doğu Krallığı'yla bir savaşa girmek üzeresiniz," dedi Kael, keskin bakışlarının hedefi yine Arvın'dı. Ben bu ikilinin arasında sadece bir tartışma sebebiydim, sonra görünmez falan oluyordum sanırım. İkisini birbiriyle didişirken izlemekten ve yerine göre keyif almaktan başka bir şey yapamıyordum çünkü.
"Buna savaş diyemeyiz," dedi Arvın, garsonun henüz masaya getirdiği yemeğine odaklanırken. "Terramoor Krallığı haddini aştı ve ben de her zaman olduğu gibi haddini aşana yerini bildiriyorum, o kadar," dedi; bakışları Kael'e sabitlenirken yüzü ifadesizdi. Bu bir gözdağıydı.
"Savaşa gidip ölmeye falan karar verirsen gözün arkada kalmasın. Sen ölür ölmez onu Jorion'a götürüp bakacak bir ağabeyi var."
"Seni de yanımda gördüğüme emin olmadan ölmem!" dedi Arvın gelen yemeğini yemeye koyulurken. Kael ile birbirlerine ölümcül bakışlar atmaktan geri durmuyorlardı. "Karımı kimse hiçbir yere götüremez."
Aralarında sadece bir kavga konusu olmaktan ileri gidemiyordum. Beni duymuyor ve görmüyorlardı. Arvın'ın yemeğinin tuhaf kokusu burnuma dolduğunda midem kasıldı. İçimi burkan bu koku her neye aitse berbat bir his veriyordu.
"O senin karın değil!" dedi Kael, öfkelenmiş görünüyordu ve fazla ciddiydi. "Aliz sadece benim kardeşim. Daha yeminleri tamamlanmamış bir evliliği tanımıyorum." Sert sesi ile masa buz keserken ikili birbirlerine her an saldıracakmış gibi kötü bakıyorlardı.
"Senin tanıyıp tanımaman umurumda bile değil. Üç yemin veya altı yemin hiç fark etmez. Aliz benim eşim ve bu gerçeği sen de dahil kimse değiştiremez," dedi Arvın, en az Kael'inki kadar sert bir şekilde. Seslerini duyuyordum ama onlara odaklanamayacak kadar kendimle meşguldüm. Mide bulantım iyice kendini belli ederken daha fazla dayanamayacağımı anlayıp hızla masadan kalktım.
Restoranın lavabosunu bulmaya fırsatım olmadığından kendimi hızla bahçeye attım. En köşeye gidip içimdekileri boşalttıktan sonra nihayet rahat bir nefes almıştım. Boğazımdaki o iğrenç tat ve altüst olmuş midemle rezil haldeydim. Bahçede bulunan çeşmelerden birinde ağzımı ve yüzümü yıkayıp kendime gelmeye çalıştım.
Derin nefesler alıp temiz havayı içime çekerek kendimi sakinleştirmiştim nihayet. Yokluğum anlaşılmadan masaya dönsem iyi olacaktı artık.
Tam restorana doğru adımlıyordum ki onu kapıda görmemle olduğum yerde durup kaldım. Arvın bana ulaştığında gözleri hızla tüm bedenimi tarıyordu.
"İyi misin?" diye sordu aramızdaki mesafeyi sıfırlarken. Suratı ifadesizdi, bu yüzden ne düşündüğünü kestiremiyordum.
"İyiyim," dedim düz bir sesle. Onunla daha fazla konuşmak istemiyordum.
"İyi görünmüyorsun," dedi düz sesi. Meraklı değildi.
"Ama iyiyim." Ona hâlâ kızgındım ve görmezden gelecektim ki bileğimi yakalayıp aramızdaki mesafeyi tamamen ortadan kaldırdı.
"Aliz, beni sınıyor musun güzelim?"
Hayır, şu an bana "güzelim" demesi umurumda bile değil tamam mı?
Ona karşı tek kelimeyle yumuşayacak kadar aşık olduğum zamanları çoktan geride bıraktım.
"Ben kırmadan çek şu elini üzerimden!" dedim öfkeyle. "O kadına dokunduğun ellerinle nasıl bana dokunmaya cüret edersin?" Elini de kafasını da koparmama çok az kalmıştı.
"Sen gerçekten..." dedi öfkeli, sert sesi; ne söyleyeceğini bilmiyormuş ve doğru kelimeleri arıyormuş gibi bir an duraksadı. "İflah olmazsın!"
"Evet, öyle!" dedim. "Beni iflah etmeyen de sensin!" Öfkem kendimeydi. Onu sevmekten iflah olmayan yanımaydı.
Neden dünyaya dönüp onu yakışıklı bir playboyla aldatmıyorum ki zaten!
"Her şey yolunda mı Aliz?" Duyduğumuz sesle ikimizin de bakışları kapıda dikilen Kael'e yöneldiğinde Kael'in öfkeli bakışlarının Arvın'ın tuttuğu bileğimde sabitlenmiş olduğunu gördüm. Hayır! Şu an hiç erkek kavgası çekecek durumda değildim.
Hızla bileğimi Arvın'dan kurtarıp kapıda bize bakan Kael'e doğru adımladım. Bu sırada Kael'e homurdanan Arvın'ın sesini duymazdan geliyor ve sanki her şey çok iyiymiş gibi gülümsüyorum.
"Her şey yolunda," dedim Kael'e güven veren bir gülümsemeyle bakarken.
"Artık gitmemiz lazım!" dedi Arvın düz bir sesle. "Bir dahakine kardeşini görmek istersen karımı ayağına göndermeyeceğim. Sen kaleye gelmek zorundasın!"
"Kardeşimi görmek istediğimde senden izin istemeyeceğim."
"Aliz artık Afsur Kalesi'nin leydisi. Onu görmek için benden izin almana gerek yok. Karımın ailesi benim ailem de sayılır. Geldiğin süre boyunca kalemden herhangi bir problemle karşılaşmayacağını temin ederim General Kael."
"Artık kardeşimi sık sık ziyaret edeceğimden emin olabilirsin Prens Arvın."
Kael ile vedalaştıktan sonra bahçeye giren at arabasına binerek oradan uzaklaşmıştık. Kael'i bu işlere dahil etmek istemediğim için Arvın'ın arabasına binmeyi onun yanında reddedememiştim.
Şehrin işlek sokaklarından çıkıp kaleye giden orman yoluna saptığımızda karşımda duygusuz gözlerle beni izleyen adama daha fazla tahammülüm kalmamıştı. Arabanın dar kabininden dolayı karşılıklı oturduğumuz için sürekli bacaklarımızın birbirine dokunmasıysa sinirlerimi daha da zorlayan bir etkendi. "Durdurun şu lanet arabayı!" diyerek vurdum arabanın tahta kasasına.
"İneceğim!" dedim hırsla ayağa kalkarken.
"Otur yerinde!" dedi Arvın sakin ama demir gibi sert bir sesle. "Ve beni daha fazla öfkelendirme!"
"Öfke problemin zerre kadar umurumda değil! Seninle hiçbir yere gelmeyeceğim!" dedim omuz silkerek.
"Benimle değilse nasıl gelmeyi planlıyorsun kaleye?" diye sordu, düz ve ruhsuzdu sesi.
"Bulurum bir yolunu," dedim ona göz devirirken. Arabacı sesimi duymamış mıydı ya da Arvın'dan emir almadığı için mi durmamıştı emin değilim ama araba hâlâ hızla ilerliyor ve bu, ayakta olduğum için beni normalde olduğundan çok daha fazla sarsıyordu.
"Yine o hizmetçi kıyafetleriyle mi geçeceksin kapıdan?" dedi bana küçümseyerek bakarken. "Bir prenses olmaktansa, hizmetçi gibi davranmak daha fazla ilgini çekiyor sanırım."
"Neden olmasın!" dedim omuz silkerek. "Halk arasında senin karın olarak anılmaktansa basit bir hizmetçi gibi etrafta dolaşmak çok daha onur verici!" Sözlerimle ortam buz keserken sanki bizi duymuş gibi arabacı daha da hızlandı ve aniden dengemi kaybedip Arvın'a doğru savruldum.
Zaten küçücük olan arabada tutunacak tek bir yer bile olmamasından dolayı düşüşümün şiddetini ayarlayamamıştım. Arvın'ın üzerine düştüğümde başımı tam kabinin tahta kasasına çarpacaktım ki çarpışmadan hemen önce bunu engelleyen şey Arvın'ın araya elini koymasıydi.
Bu onun elini acıtmış olmalıydı. Zira arada eli olmasına rağmen öyle sert çarpmıştım ki başım fena halde acımıştı. Bir an ne olduğunu bile anlamadan donup kaldığımda onun kokusuydu beni kendime getiren. İçime işleyen efsunlu kokusu, göğsüne koyup tutunduğum elimin altında atan kalbi ve saçlarıma dokunan sıcak nefesi...
Büyülü bir andı sanki bu. Kucağında adeta oturur pozisyondaydım ve hissettiğim vücut sıcaklığı bedenimdeki üşüme hissini daha da artırıyordu.
Çekinerek başımı kaldırdığımda bana bakan gri gözleriyle karşılaştım. Benim yüzüm bile acıdan buruşmuşken onun yüzünde tek mimik oynamıyordu. Göz bebekleri benimkine kenetlendiğindeyse zaman daha ağır bir şekilde akmaya başlamıştı.
Kalbim kulaklarımda atarken vücudumdaki tüm kan yanaklarıma toplanmış gibi kızardığımı hissettim. Kendime gelmem birkaç dakikamı almıştı sanırım. Ya da zaman öyle ağırlaşmıştı ki ben öyle olduğunu düşünmeye başlamıştım. Aceleyle Arvın'ın kucağından kalkmaya çalıştığımda beni durduran şey elime sıkıca dolanan eliydi.
"Ne yapıyorsun?" diye sordum şaşkınlıkla.
"Bu defa kaçmana izin vermeyeceğim," dedi düz sesi.
"Saçmalıyorsun Arvın! Bırak beni!" diye cırladım. Ama buna hiç niyeti olmadığı her halinden belliydi.
"Bunu yapmam için önce sorularıma cevap almam gerekecek." Fazla sakindi. Olması gerektiğinden çok daha sakin.
"Sorularını bu kadar yakın olmadığımız bir atmosferde de sorabilirsin, öyle değil mi?"
"Hayır... Benden kaçıp duruyorsun. Derdinin ne olduğunu anlamadan seni bırakmayacağım," diye homurdandı. Sanki hiçbir şey yokken kendi kafama göre ona trip yapıyormuşum gibi bir tavrı vardı.
Biri şu dingile Meri denen o kadını kucağına aldığını hatırlatabilir mi acaba?
Özellikle bu durumun beni öldürmeye çalıştıktan hemen sonra gerçekleştiğini de es geçmemek lazım!
"Derdim ne öyle mi?" diye sordum. Bir kez daha ondan kurtulmak için çırpınırken ellerimi tutup arkadan birleştirdi ve aramızdaki mesafeyi daha da kısaltmıştı bu tavrı. Çırpınıyordum ama bu pozisyonda, hareketlerim bu kadar kısıtlıyken ona güç yetirmem mümkün değildi. Ondan daha güçsüz olmak sinirlerimi daha da bozarken öfkeyle dişlerimi sıktım.
"Senin gibi zorba biriyle aynı ortamda yaşamak bile büyük bir dert benim için!" dedim acımasızca ve ekledim: "Evli olmaktan bahsetmiyorum bile." Aslında böyle söylemek istememiştim ama öfkelendiğimde pek kendini tutabilen biri olduğum da söylenemezdi.
"Benim karım olmak bu kadar onur kırıcı bir şey yani senin için?" diye sordu. Düz, hissizdi sesi. Sorarken titrememişti bile. Duygusuz bir robot vardı sanki karşımda. Oysa bunu soran birinin daha hisli olması gerekmez miydi?
"Bu konu hakkında daha fazla konuşmak istemiyorum," dedim kucağında huzursuzca kıpırdanırken; kısılmıştı sesim kendiliğinden. Eskiden öyle değildi ama durumlar o kadar sarpa sarmıştı ki ne düşünüp hissedeceğimi bilemez haldeydim. Arvın'la olup da pişman olduğum tek bir an yoktu aslında. Onu herkesten daha fazla severken nasıl pişman olabilirdim ki?
Yine de geçmişimiz hakkında hiçbir şeyi hatırlamaması içimi acıtıyordu. Geçirdiğimiz onca yıl hakkında tek bir hatırası bile yoktu ve beni bambaşka biri olarak görüyordu. Ona göre belki de ona her an ihanet edebilecek, sadakatsiz bir kadın imajına sahiptim. Bu yüzden peşime birilerini takmış olmalıydı. Aksi halde kapıdan hizmetçi kıyafetleriyle çıktığımı nereden bilebilirdi ki?
Belki de en başından kaleden çıkmaya çalıştığımın farkındaydı ve bilerek izin vermiş, nereye gittiğimi görmek istemişti. Bana güvenmiyordu. Beni sevmiyordu. Hatırlamıyordu. Bir bebeğimiz olacağını daha bile bilmiyordu. Tüm bunlarla savaşırken şimdi onun başka bir kadına dokunmuş olmasını hazmedemiyordum.
Beni hatırlamasa bile bu bana ihanet sayılmaz mıydı?
Belki de hamilelik hormonları beni fazla hassaslaştırmıştı ve bu yüzden bu kadar buhran doluydum. Bilmiyorum. Tek bildiğim artık gerçekten yorulmaya başladığımı hissediyor olmamdı.
"Daha ilgini çekebilecek bir konudan bahsedelim öyleyse," dedi sert sesi. Gri gözleri yeşillerimle buluştuğunda içindeki duygusuzluk tüm umutlarımı tüketecek cinstendi. "Ne zamandır kaleden kaçıp kendine gizemli yeni arkadaşlar ediniyorsun?" dedi düz ve sert sesi. "Karım o yabancı adamla ne kadar samimi bilmek istiyorum." Gözlerinde harlanmaya hazır bir öfkenin sessiz kıvılcımları parlıyordu.
"Kucağına oturacak kadar değil," dedim alaycı, ruhsuz bir sesle. Ha kucağına almış, ha kucağına oturtmuş, farkı neydi ki?
"Beni delirtmeye çalışıyorsun sen!" dedi tutuşunu daha da sertleştirirken. Birden beni kendine doğru çekip sıfırladı yüzlerimiz arasındaki mesafeyi. Sanırım sözlerim içindeki deli öfkeyi harlamaya yetmişti.
"Buna ihtiyacın mı var sanıyorsun?"
"Sen yanımdayken değil!" dedi öfkeyle. "Bu soruyu sadece bir kez soracağım. O adamla nereden tanışıyorsun ve aranızda ne var?"
"Bu seni hiç ilgilendirmez!" dedim öfkeyle. Artık yaptığı imalardan çok sıkılmıştım. Üstelik o kucak kucak kadın taşırken ben sadece kendime asker seçiyorum diye bu kadar yargılanmam haksızlıktı.
"Seninle ilgili olan her şey beni yakından ilgilendirir!" dedi gür sesi. Nihayet araba durduğunda kaleye geldiğimizi anlamıştım. Karavanın kapısı açılmadan hemen önce Arvın'ın beni bırakmasıyla hızla kendimi az önce kalktığım koltuğa attım. Neyseki kimseye o pozisyonda yakalanmamıştık.
Karavanın kapısı açıldığında Arvın inip rahat bir şekilde inebilmem adına elini bana uzattı. Eline ters bir bakış atıp "Sen git o cadıya uzat elini!" dedim öfkeyle. Ondan yardım almadan inmeyi tercih ettiğimde kendi kendine bir şeyler mırıldanıp öfkeyle homurdandı. O an yüzündeki ifade o kadar komikti ki gülmemek için kendimi sıkıyordum.
Askerleri geçip Arvın'ı beklemeden kaleye girdim. Zaten o da öfkeli adımlarla beni takip ediyordu.
"Senin kadar kaprisli birini daha görmedim!"
"Ben miyim kaprisli?" dedim şaşkınlıkla. "Yanılıyorsun pabucu... Yani Ventoza'nın yüce prensi!" dedim gülümseyerek. "İnan bana o kadar politik davranıyorum ki az önce yaptıklarından sonra içimdeki kafanı koparma dürtüsüne yenilmeyip hâlâ sana dokunmuyorken kendini şanslı saymalısın!"
"Bu politik prensesin sabaha karşı surlarda idam edilmesi an meselesi," dedi; bana gözdağı vermek istediği her halinden belliydi. Ona göz devirip umursamayarak önünden yürümeye devam ettim. Odaya geldiğimizde ona bakma zahmetine bile girmeden banyoya doğru ilerledim. Rutin işlerimi halledip geceliğimi giydikten sonra tekrar yatak odasına geçmiştim.
Ben hızla yatağa kurulduğumda Arvın da banyoya geçmişti. Ancak o benim gibi sıradan bir insan olmadığı için işlerini hızla halledip çıkmıştı. Ona bir kez bile bakmadan sıkıca kapattığım gözlerimle uyuyormuş numarası yapmaya çalışıyordum. Umarım bunu yer. Çünkü daha fazla onunla çakışmak istemiyordum. Zaten yeterince berbattı aramız, daha fazlasına gerek yoktu.
Sabah kahvaltıdan sonra Arvın'ın bir kez bile bakmadan hızla arka bahçeye doğru adımladım. Biraz hava almak istiyordum. Onunla yakın olmak bana artık eskisi gibi iyi gelmezken bu kadar stresi taşıyamayan bedenim titriyordu. Yemek boyunca bakışlarını üzerimde hissetmiştim. Yine şüpheyle bakıyordu bana ve ben buna katlanamıyordum.
Artus soluğu yanımda alırken "Leydim... İyi misiniz?" diye sordu. Bu lanet herif neden hep ona ihtiyaç duyduğum zamanlarda ortadan kayboluyordu bilmesem de o an buna değinecek halim yoktu.
"İyiyim," dedim düz bir sesle. Düşünceli hallerim ilgisini çekmiş olmalıydı ama yine de ona bile hiçbir konuda fazla detay vermeme kararı aldım. Güvendiğim dağlara kar yağıyordu bu sıralar. Tedbiri elden bırakmamakta fayda vardı.
Bahçede geçirdiğim bir yarım saatin ardından zindana inip yapmam gereken bir diğer şeylere odaklanabilirdim artık. Artus yine sessizce beni takip ediyordu. Bu artık alıştığım bir şey haline gelmişti. Ama artık herkese karşı daha mesafeli olmalıydım. Kimseye güvenemezdim. Sonuçta Artus'u peşime takan kişi İza'nın ta kendisi de olabilirdi.
Acaba Artus'a, Sarun'un onun kaybettiğini sandığı öz ağabeyi olduğu gerçeğini söylese miydim? Bu sayede çıkan aile içi kaostan İza da nasibini alır ve bana bulaşmaması gerektiğini anlardı.
Ah, hayır!
Artus'un bir suçunu henüz yakalamamışken bunu ona yapamazdım. Tamam, pek de akıllıca bir fikir olmadığını kabul ediyorum.
Zindana indiğimizde ilk işim, o gün gördüğüm cadıyı aramaktı; ancak bunu yaparken ne denli dehşet verici bir manzarayla karşılaşacağımdan habersizdim. Mahzene adım attığımızda bizi ağır, geniz yakan bir koku karşıladı. İnsanların iniltileri ve yükselen ağıtlar acı vericiydi.
O gün gördüğüm yüzleri burada tekrar görmek, her şeyin korkunç birer gerçek olduğunu bir kez daha kanıtlamıştı. Nasıl olduğunu bilmiyordum ama o gün buraya inip bu insanları gördükten sonra İza’yı kurtarmak için zamanı geri sarmıştım. Bunu uygun bir zamanda tekrar denemeliydim; belki de tek yapmam gereken sadece tüm kalbimle istemekti.
Buraya ilk geldiğim zamanlarda Arvın tehlikedeyken vücudumdan yayılan o enerjiyi ve ışığı da unutmuş değildim. Burada, Aliz’in hayatını yaşamak bana bazı güçler bahşediyordu. Bu yetenekleri bir an önce kontrol etmeyi öğrenmeli, hatta üzerlerinde pratik yapmalıydım. Acaba Artus bu konuda bana yardımcı olabilir miydi?
Onunla büyü pratikleri yapmak eğlenceli olabilirdi. Belki öğrendiklerimi Arvın üzerinde dener, onu çirkin bir hamam böceğine çevirip benim gibi bir kadını unutmasının bedelini ödetirdim. Bu sayede sinirimi bozduğunda ondan kurtulmak için tek yapmam gereken, onu bir böcek gibi ezmek olurdu!
Doğru ya, emellerime ulaşırsam o zaten komik antenleri olan, küçük ve sinir bozucu bir hamam böceğinden ibaret olacaktı.
Adi herif! Az önce beni resmen kapana kıstırmıştı. Ona bunun bedelini elbette ki ödetecektim. Sadece uygun şartların oluşması biraz zaman alıyordu.
Evliliğinde üç yılı geride bırakmış biri olarak söylüyorum: Bazen eşinize dair kurduğunuz hayaller böyle trajik sonlar içermiyorsa henüz evliliğin tadına varamamışsınız demektir. Onun hakkında en trajik senaryoları kurduktan saniyeler sonra bile onu aslında ne kadar çok sevdiğinizi düşünüp bu hayallerden vazgeçersiniz. İşte bence gerçek aşk tam olarak budur!
Beni bu uçarı düşüncelerden koparan, bir kadının kulak tırmalayan çığlığı oldu.
"Ne olur, yalnızca biraz su verin! Kızım bu vebadan değil, susuzluktan ölecek!"
Zindanın nemli duvarlarında yankılanan gaddarca bir kahkahaydı kadının sesini bastıran.
"Kesin sesinizi! Kimse o acınası canlarınızı kurtarmak için size yaklaşıp hastalanmaya hevesli değil!" dedi askerlerden biri. Sözleri çok acımasızcaydı ve vücut dili onlara zerre merhamet beslemediğini gözler önüne seriyordu. Aşağılayıcı bir biçimde bakıyordu Güneylilere. Kim bilir, belki de onları insan olarak bile görmüyorlardı.
"O daha çok küçük!" dedi Güneyli bir adam öfkeyle; ellerindeki zincirleri demir parmaklıklara vuruyordu. "Bizi böylece ölüme terk edemezsiniz!"
"Öyle mi?" diyen asker, elindeki su tulumunu alaycı bir tavırla yere fırlattı. "Hadi alsana!" Tulum, parmaklıkların çok uzağına düşmüştü. Kadın ağlayarak tuluma uzanmaya çalışsa da herkes bunun imkansız olduğunun farkındaydı. Onları bir lokma ekmeğe, bir yudum suya muhtaç bırakıp ölüme mahkum ediyorlardı.
"Size yapabileceğimiz en büyük iyilik bu," dedi o asker, yerdeki tulumu işaret ederek. "Ölmeniz, buradan sadece bir leşin daha eksilmesi demektir!" diye gürledi bir başkası. Hepsi çok zalimce davranıyorlardı bu insanlara.
"Ventoza halkı siz sefilleri daha ne kadar sırtında taşıyacak?" Bu ses, zindanın derinliklerinde yankılanıp zihnime bir çivi gibi çakıldı. Beynim duyduklarımı tartamıyor, vicdanım bu adaletsizliğe isyan ediyordu. "Siz ve o vebalı piçleriniz hiç doğmamalıydınız!"
İçerideki Vorenlerin adamları, kendilerini dokunulmaz sanmanın verdiği cüretle halka eziyet etmekten çekinmiyorlardı. Söylenen her söz bana atılmış bir tokat gibi içimi acıttı. Adımlarımı hızlandırıp onlara doğru yürüdüm. Beni fark eden askerler alelacele toparlanıp yere eğildiler.
"Ne bu rezillik!" diye öfkeyle soluduğumda, askerlerden biri öne atıldı.
"Sizi rahatsız ettiğimiz için üzgünüm majesteleri. Bu hadsizlerin sesini çoktan kesmeliydik," dedi parmaklıklar ardındaki çaresiz insanlara nefretle bakarak. Hâlâ sorun onlarmış gibi davranıyorlardı. Asıl hadsizin kendileri olduğunu göremeyecek kadar kör müydüler cidden?
"Kendine gel asker!" diye uyardım onu sesimi yükselterek. "Yoksa ben sizin sesinizi keseceğim!" Sözlerimle birlikte Artus, saniyeler içinde kılıcını askerin boynuna dayayıp onu diz çökmeye zorlamıştı bile. Açıkçası Artus gibi bir askerin varlığı bana ordulara sahipmişim gibi güvende hissettiriyordu. O, belki de bu evrendeki en büyük şansımdı. Ama ben olmadığım biri gibi davranarak onu aldatıyordum. Gerçeği öğrendiğinde en iyi ihtimalle yüzüme bile bakmayacaktı. Tabii o da ihanet içerisinde değilse.
Yine de Artus'un arkamda durması içime inanılmaz bir güven verirken adımlarımı parmaklıklar ardındaki insanlara doğru yönlendirdim. Bu hücrede çift parmaklık kullanılmış, o insanlarla araya büyük bir koridor konulmuştu. Diğer tüm mahkumlar ayrı tutulurken onlar mahzenin en alt katında toplu bir şekilde tutuluyorlardı. Bunun sebebi bahsedilen şu veba olmalıydı. Bulaşıcı hastalıktan korkularından onlara kimse yaklaşamıyordu. İçlerindeki ölüler bile sanki uzun zamandır alınmamıştı ve lanet olsun ki burada küçücük çocuklar ve bebekler ölü bedenleriyle aynı alanda, küçücük bir hücrede yaşıyorlardı.
Aradaki büyük mesafeye ve karanlığa rağmen yüzlerindeki yaralar fazlasıyla göze batıyordu. Öksürenler, açlıktan kıvrananlar, yaralarını kaşıyıp kanatanlar... Durum o kadar dehşet vericiydi ki küçük dilimi yutabilirdim. Kalbim acıyla kasılırken küçük kızın başında annesi gözyaşı döküyordu. O kız susuzluktan ölmek üzereydi ve bu şerefsizler onlara su bile vermiyor, bir de alay mı ediyorlardı?
Arvın tüm bunları görmüyor muydu, yoksa görmezden mi geliyordu?
Güney halkı neden tüm bu işkencelere maruz kalıyordu?
Peki, halkın gözyaşlarının üzerinde ben rahat yatağımda nasıl uyumuştum şimdiye kadar?
Kendimden utandım. Onlar bu haldeyken yaşadığım hayattan ve yediğim tüm o lokmalardan utandım. Onları kurtarmak zorundaydım. Bu yaralar Saris'in tedavi ettiği o çocuğun yaralarına benziyordu. Belki Saris onları da iyileştirebilirdi.
"Açın şu kapıları!" diye gürledim. "Onlara su ve yiyecek getirin hemen!" Askerler, önümde aşılmaz bir duvar gibi dizildiler bir anda.
"Onları dışarı çıkaramazsınız majesteleri!" dedi mahzenin kapısından gelen ses. "Ve ben de hiçbir askerimin içeri girip hastalanmasına göz yummam!" diyen keskin sesin sahibine çevirdim başımı. Dün ölmek üzere olan Bakan Hors, şimdi karşımda sapasağlam duruyordu. Arvın onu bizzat tedavi ettirmişti anlaşılan. Bunu Ventoza'da yaşanacak bir iç savaşı önlemek için yaptığını bilsem de öfkelenmekten kendimi alamamıştım. Bu herif tüm o haltları yedikten sonra nasıl hâlâ kanlı canlı karşımda durabiliyordu? Bu gerçekten sinir bozucuydu.
"Onlar için hiçbir şey yapamazsınız ve onları dışarı da çıkaramazsınız majesteleri. Şimdi lütfen askerlerimin size odanıza kadar eşlik etmesine izin verin majesteleri. Burada fazla kalmak bile vebanın yayılması için sakıncalı. Sevgili prensesimizin narin bedeninin böyle kötü bir hastalıkla boğuşmasını istemeyiz, öyle değil mi?" Hors ve yanındakiler, beni köşeye sıkıştırdıklarını sanarak sinsi bir memnuniyetle sırıtıyorlardı.
"Askerlerinize daha işe yarar işler verin bakan," dedim küstah bir tavırla. "Zira ben bu insanlara gereken müdahale yapılıp yaraları sarılıncaya kadar burada kalıyorum. Vebalılar diye onları kaderlerine terk edemeyiz, öyle değil mi? Bu hastalığın da bir tedavisi olmalı." Saris'in onları tedavi ettiğini söylersem onu da karantinaya alabilirlerdi. Bu yüzden bunu söylemeye çekiniyordum.
"Ama yok!" diyen keskin ses tüm her şeyi bölmüştü. Arvın her zamanki gibi yıkılmaz duruşuyla bana doğru adımlarken gözleri hasta insanlar üzerinde takılı kaldı. İçindeki huzursuzluğu ifadesiz duruşuyla maskelerken gelip karşımda durdu.
"Halkımızla bu kadar yakından ilgilenmeniz ve benimsemeniz çok kıymetli leydim. Endişenizi anlıyorum lakin bu hastalığın bir şifası yok. Sarun emrim üzerine onlarla yakından ilgilendi, yaraları tedavi edildi ama hastalık vücutta hızla yayılmaya devam etti... Bu durum bize onları izole etmekten başka çare bırakmadı. Artık yapılacak tek şey, onları halktan ve askerlerden uzak tutup bu hastalığın daha fazla insanın canını yakmasına engel olmak."
"Onları ölüme terk ediyorsun yani!" dedim hayal kırıklığıyla çırpınırken. Onun bu kayıtsız hali tarifsiz bir acı bahşediyordu ruhuma. Sevdiğim adam karşıma geçmiş, onları neden kaderlerine terk ettiklerini anlatıyordu ama beynim bunu idrak etmek istemiyordu. Arvın bir prens olarak çoğunluğu korumakla yükümlü olduğundan kendilerince doğru olanı yapıyor olabilirdi ama benim vicdanım buna göz yumamazdı.
"Onlar Ventoza halkından olsalardı da ölümlerinden bu kadar kolay bahsedebilir miydiniz prensim, merak ettim doğrusu?"
"Haddinizi aşmayın prenses!" diye beni sert bir dille uyardı. "Halkım arasında Kuzeyli, Güneyli, Doğulu diye bir ayrım yapmıyorum. Ben bu kalenin Generali ve Ventoza'nın da Veliaht prensiyim. Tüm halkımı düşünmek ve gözetmek zorundayım. Bu yüzden halkın geri kalanını korumak için belli kararlar almak gerekiyorsa alırım!"
"Aldığınız kararlar bir düzine insanı ölüme terk etmekse bile mi?" diye sordum, yaptığı şeyi yüzüne vurarak.
"Gereken buysa evet. Bazen büyük şeyler için küçük şeyler feda edilebilir!"
"İnsan hayatı küçük bir şey değil!"
"Daha fazla tartışmanın anlamı yok! Onları dışarı çıkaramazsınız leydim ve bu kalede hiçbir asker de içeri giremez."
Eğilip yerdeki su tulumunu kavradım. "Onları dışarı çıkarmayacağım ve askerleriniz de oldukları yerde kalabilirler. Onlara ihtiyacım olduğunu hiç söylemedim," dedim gözlerimi üzerlerine dikerek.
"Öyleyse onlara nasıl yardım etmeyi düşünüyorsun?"
"Ben içeri gireceğim!"
"İçeri girdiğiniz takdirde bir daha dışarı çıkamazsınız leydim. Bu bizzat kralın emridir." dedi.
"Halkın güvenliği her şeyden önce gelir. Vebalıya yaklaşan her kim olursa olsun, karantinadan çıkamaz!"
Yaralı insanlara tekrar baktım. Ciltlerindeki kırmızı lekeler kızamığı andırıyordu. Eğer bu bildiğim hastalıksa ben bunu çocukken atlatmıştım; bünyem bağışıklıydı. Ayrıca sabah Saris’in yanında, Güneylilerin bu yaralar için kullandığı bir kremi görmüştüm. Batılılar cehaletleri içinde debelenirken bu hastalığın aslında bir tedavisi vardı.
"Majestelerinin emrini yerine getirin öyleyse," dedim kararlı bir sesle. "Kapıyı ardımdan kilitleyebilirsiniz."
Nedenini bilmesem de o küçük kızı kurtarmayı kendime bir borç bilmiştim.
"Bunu yapamazsınız leydim!" Artus’un itirazı kulaklarımda yankılansa da durmadım. Benim yerime girmeyi teklif ettiğini biliyordum ama bu riski onun için alamazdım.
Hiçbir şeyi umursamadan kilidi çevirip açtığımda tüm sesler bir anda sustu. Arvın hızla önüme geçip bana engel olurken "Ne yaptığını sanıyorsun?" dedi öfkeyle.
Zamanı durdurmuştu ve bu zaman boşluğunda yine ikimiz baş başa kalmıştık. Gözlerinin içine bakarak korkusuzca konuştum. "Senin yapmadığın şeyi yapıyorum," dedim sertçe. "Senin aksine ben onları umursuyorum ve sırf senin halkın olmadığı için dışlanan bu insanları kurtarmaya çalışıyorum."
"Ben miyim halkını umursamayan? Ayrıca yanlış konuşuyorsun tamam mı! Onların hepsi benim halkım ve senin dünyadan haberin bile yok!" dedi öfkeyle, elimi tutup beni kendine çekerken.
Şaşkınlıkla dudaklarından ufak bir nida dökülürken
"Ne yapıyorsun?" diye sordum öfkeyle. Arvın başını omzumdan uzatıp kollarını karnıma sarmıştı.
"Sana ne kadar yanıldığını göstereceğim," diyen fısıltılı sesiyle birlikte mavi bir ışık parladı ve Arvın kendiyle birlikte beni de açtığı portaldan geçirip bilmediğim bir yere ışınladı. Parıldayan düzinelerce ışıktan oluşan bir geçitten geçiyorduk ve ışık yoğunluğu gözlerimi alıyordu. Sanırım gittiğimiz yer biraz uzaktı zira ben daha önce hiçbir portalda bu kadar uzun kaldığımızı hatırlamıyorum. Acıyan göz bebeklerimi korumak için göz kapaklarımı sıkıca yumup şu anın bitmesini beklemeye koyuldum.
Her şey bittiğinde, Arvın'ın sıcak bedeni üzerimden çekildiğinde dikkatle göz kapaklarımı araladım. Saçlarımda gezinen rüzgarın hafif, ılık esintisi bana Ventoza'da olmadığımızı fısıldarken nerede olduğumuzu anlamak için bakışlarımı etrafta gezindirdim. Bir yanardağın zirvesindeki büyük bir kalenin surlarında duruyorduk.
Tanrım! Biz neden bir yanardağın zirvesindeki bir kalenin surlarındaydık ki? Bu yanardağ patlasa ne olur diye düşünmeye kalmadan kalenin altından akan lavlar ilgimi çekmişti. Sanırım bu kaleye bir zarar vermiyordu ya da büyü ile oluşturulmuş bir halüsinasyondu. Kalenin altından akan lavlar ve keskin dumana rağmen temiz bir havaya sahipti burası. Duman tüm gökyüzünü kaplasa da rahatsız edici değildi. Belli ki bu da bir nevi savunma mekanizmasıydı. Duman ve lavlar görünüyordu ama aslında yoktu ve onlar bu kaleyi gizliyordu. Afsur Kalesi'nin muhteşem büyü mühendisliğini düşününce uzak bir ihtimal gibi gelmiyordu kulağa.
"Burası da neresi?" dedim şaşkınlıkla.
"Bunu bilmemen senin adına daha iyi olur," dedi Arvın umursamaz bir tavırla.
"Bana güvenmiyorsun!"
"İkimiz de birbirimizi güvenecek kadar iyi tanımıyoruz çünkü henüz."
"Sen öyle san!" dedim ona göz devirirken. Ben onu her şeyiyle çok iyi tanıyordum hâlâ. Beni unutan oydu. Ben onu her ayrıntısıyla hatırlıyordum. Onu unutmamak için her şeyi yapmıştım. Onu unutmamak için bilmediğim bir bedeli ödemeyi kabul edip buraya kadar gelmiştim. Onun beni unutması önemli değildi. Bu bizi yok etmezdi. Bizi ancak, ikimizin de birbirimizi unutması yok ederdi.
"Fazla vaktimiz yok," dedi Arvın hızla etrafına bakınıp elimi tutarken. Bakışlarım avuçlarının arasında kaybolan elime kaydığında o çoktan yürüyüp beni peşinden sürüklemeye başlamıştı. Neden acele ettiğimizi bilmiyorum ama sanırım bu iblislerle ilgili olabilirdi. O hızla ilerlerken adımlarımı ona uydurmakta zorlanıyordum.
Nihayet surları aşıp düzlüğe çıktığımızda görkemli bir kapı karşılamıştı bizi. Kapı o kadar büyüktü ki nutkum tutulmuştu. Altın varaklı kanatları üzerinde yakut taşlarla işlenmiş motifler vardı. Büyük bir güneşin etrafında bir düzine yıldız sembolü yer alıyordu. İşlemesi muazzam bir ustalıkla yapılmış, her ayrıntısı özenle şekillendirilmişti. Hayranlık içerisinde kapıdan içeri adım attığımızda, zamanın ötesinde adeta bambaşka bir dünya ile karşılaşacağımdan habersizdim. Daha önce bu denli ihtişamlı bir yapı gördüğümü hiç sanmıyorum. Burası Afsur veya Jorion kalelerinden çok daha büyük ve ihtişamlı bir kaleydi.
Zemini kaplayan beyaz taşlar zarif motiflerle süslenmişti. Her yerde aynı sembol yer alıyordu: Güneş ve çevresindeki takım yıldızlar. Bana fazlasıyla tanıdık geliyordu bu sembol ama nereden tanıdığımı hatırlamakta zorluk çekiyordum. Tek bildiğim çok yakınımda bir yerlerde görmüş olduğumdu. Büyük salonun ortasından yükselen altın sütunlar gökyüzünü kucaklayan devasa bir kubbeye uzanıyordu.
Bahçeden dört bir yana yayılan çiçek kokuları, kalenin o sert taş duvarlarını yumuşatmış ve baharımsı bir hava katmıştı. Başımızı yukarı kaldırdığımızda tavandan sarkan devasa avizeler, salonun tam ortasında ise hayal gücümü zorlayan bir ateş çukuru bizi karşıladı.
Sanırım burası Güney Ateş Krallığı’na ait bir kaleydi. Peki, tüm güney toprakları iblisler tarafından zalimce işgal edilmişken bu kale nasıl olmuştu da ayakta kalabilmişti? Üstelik bizi selamlayan azımsanmayacak kadar büyük bir de halkı vardı.
"Majesteleri!" diyerek saygıyla eğildi hepsi.
"Majesteleri prens hazretleri!" diye hızla diz çöktü yaşlı bir adam. "Bana kızımı getirdiğiniz için size minnettarım majesteleri!"
"Biz Güneylilere yeniden yaşama hakkı verdiğiniz için minnettarız majesteleri!" diye bağırdılar hep bir ağızdan; bir çoğu Arvın'ı görünce gözyaşlarına hakim olamamıştı. Şaşkınlıktan küçük dilimi yutacak gibiydim. Arvın Güneylileri bu kalede saklıyordu. Kraldan ve hatta belki de tüm Valerion'dan gizli bir şekilde bunu yapıyordu. Onların selamını kabul ettikten sonra elimi tutarak beni merdivenlere yönlendirdi. Birlikte uzun merdivenlerden eski bir kuleye çıkmıştık.
"Onları!" dedim şaşkınlığımı hâlâ üzerimden atamamışken, "Kurtarmışsın."
"Onlar kurtulmak istedi," dedi sessizliğini bozarak. "Ben sadece onları öldürenlerden uzaklaştırdım. Tüm bu kaleyi ayakta tutan onlardı."
"Peki, kalende nasıl öyle davranılmasına göz yumuyorsun?"
"Babam Kral Zhias, amcamın aylarca onu zehirlemesiyle öldü. Ağabeyim Leon, amcamın suikastıyla öldürüldü. Beni ise sadece bir varisi olmadığı için hayatta tutuyor ama o kadar paranoyak ki her yerde casusları var. Özellikle de kalemden. Babam Güneylileri kalkındırıp onlara yardım ederdi ama amcam hep bunun aksi bir politika izledi. Her şeyi Doğu Krallığı'na bırakıp güney topraklarından tamamen çekildi ve o insanların tamamını Drannis denilen o aşağılığın insafına bıraktı. Ülkedeki Güneylileri aşağılayarak tekrar kendi topraklarına dönüp doğunun boyunduruğu altına girmeye zorladı. Şimdi babam gibi onlara kol kanat germem Ghoni'nin ekmeğine yağ sürer ve beni ihanetle suçlayıp tüm aileme yaptığı gibi ortadan kaldırır. O zaman bu insanları kim gözetecek? Valerion'u iblislerden kurtarıp kim eski parlak günlerine kavuşturacak? Bu yüzden attığımız adımlara dikkat etmeliyiz ve sen de eşim olarak bu konuda en az benim kadar tehlikedesin."
"Çok üzgünüm," dedim utanarak. "Ben... Hiç böyle olduğunu düşünmemiştim."
"Bu yüzden sana tüm bunları gösterdim. Benimle zıtlaştıkça hedef olacaksın. Belki de çoktan hedef haline geldin. Aliz..." dedi gözlerimin içine bakarak. "Hiç değilse bu konuda zıtlaşmak yerine bana destek olamaz mısın?" O an gözlerindeki yorgunluğu iliklerine kadar hissettim. Arvın bu evrende tek başına bir savaş veriyordu. O kadar yalnız ve kimsesizdi ki Aliz olarak tanıdığı bana bile zeytin dalı uzatıyordu. Oysa benim onu aldatabileceğimi düşünüyor olmalıydı.
Peki, tüm bunları gösterirken bana nasıl güvenmişti?
"Gitmemiz gereken bir yer daha var," dedi keskin sesi. "Ama önce buraya geldiğimizin izlerini silmeliyiz zamandan." Parmağındaki yeşim yüzüğü çevirdiğinde birden her şey hareket etmeye başladı ve zaman geriye doğru aktı. Her şey yüzükle mi ilgiliydi yani? Arvın o yüzükle mi zamanı geriye almıştı?
"Bunu nasıl yaptın?" dedin şaşkınlıkla.
"Bundan hiç kimseye bahsetmeyeceksin!" dedi keskin sesi. Bakışlarında tehditvari bir soğukluk vardı. Tehdidi umurumda bile değildi ama bu yüzük numarasını muhakkak denemeliydim. Zamanı geriye alabilirsem belki de Arvın'ın dünyama neden geldiğini bulabilirdim. Ya da en azından gerçek Aliz ile görüşmek için bir fırsatım olurdu.
Bu sırada zamanı durdurmuştu. Açtığı portalden geçerken beni de kendisiyle birlikte çektiğinde dün düşmek üzere olduğum havuzun başındaydık ve görünmezdir. Ama işin garip kısmı, havuzun kenarında benden bir tane daha olmasıydı. Arvın'ın parmağını şıklatmasıyla zaman akmaya başlamıştı.
"Benden... Nasıl iki tane olabilir ki?"
"Zamanın içerisinde değiliz," dedi sessizliğini bozarak. "Sadece olanları izliyoruz. Şimdi kendi gözlerinle gör. Kimse sana yalan söylemiyor."
Bakışlarım havuzun başındaki bana çevrildi.
"O kadın beni havuza itip boğmakla tehdit etti!" dedim öfkeyle.
"Hayır, bu bir halüsinasyondu," dedi net bir dille. "Kimsenin seni tehdit ettiği de öldürmeye çalıştığı da yok Aliz. Tabii böyle yaparak sen kendini öldürtmezsen!"
"Beni mi öldüreceksin?" dedim hayal kırıklığıyla. Acımın sesime sirayet etmesine izin vermeden duygusuz, hatta umursamaz bir şekilde sormuştum bu soruyu.
"Hayır," dedi tek kelime ile es vererek. "Ama böyle davranarak seni korumamı olanaksız hale getiriyorsun!"
"O kadını kollarında taşıyarak mı koruyorsun beni?"
"Evet, tam olarak öyle koruyorum! Onu o havuza iten sendin. Senin yüzünden ayağı ciddi derecede yandı. Dahası, eğer o havuzdaki zehir bedenini ele geçirse ve ölseydi ne olacaktı haberin bile yok!"
"Ölse dünya bir pislikten kurtulurdu tamam mı!" dedim öfkeyle. "Ama başlatan oydu. Ben sadece kendimi savundum. Umarım şimdi her şeyi gördükten sonra utanırsın!" Sinirle gülerken birazdan olacakları görmesini heyecanla bekliyordum. Bakalım gerçekleri gördükten sonra da bu kadar net savunabilecek miydi Merisini?
O sırada Meri ve yanında bir hizmetçi bahçede geziniyorlardı. Ben havuzdan aldığım çiçeği koklarken "Ne yapıyor bu?" diye sordu Meri.
"İntihar falan mı etmeye niyetlenmiş?"
"Bilmiyorum efendim," dedi hizmetçi.
"Bana bak. Eğer kendini öldürmeyi deniyorsan sakın felç kalayım deme. Direkt ölüm getiren yöntemlere başvursan iyi edersin!" diye bağırdı Meri. Ama ben onun bu sözlerini hiç duymamıştım. Elimdeki çiçeği koklamaya devam ediyordum. Neden bu kadar uzun süre o çiçeği koklamıştım ki? Oysa sadece bir an gibi gelmişti bana.
Meri aceleci adımlarla bana yaklaştığı sırada ellerimi iki yana açıp kendimi göle bırakıyordum. Ben kendimi göle atmaya mı çalışmıştım?
Meri düşmeden önce beni kolumdan yakalarken "İlgi çekmeye çalışıyorsun değil mi?" diye öfkeyle soludu.
Kendi kendime mırıldanıyor ama tepki vermiyordum. Sonrasında birden gözlerim mor bir ışıkla parladı ve ona bağırmaya başladım. Boğazını sıkıp onu göle doğru attığım sırada Arvın sayesinde ayakta kalmıştı. Gözlerim gördüklerine inanamazken, "Saçmalık!" dedim öfkeyle. "Hiçbir şey böyle olmadı!"
"Gerçekte böyle oldu ama sen halüsinasyon görüyordun. Bu yüzden gerçeklik kavramını yitirmiştin," dedi sakince.
"Bir büyücünün lafına inanmamı mı bekliyorsun?" dedim üzerine yürürken. "Kim bilir, belki de o sefil sevgilini haklı çıkarmak için yaptığınız bir planın parçasıdır bu da. Sana neden inanayım?"
"Meri benim sevgilim falan değil!" dedi öfkeyle. "Ona sadece seni korumak için yardım ettim," dediğinde ona göz devirdim.
"Kucağına da bana yardım olsun diye aldın... Odasına da bu yüzden taşıdın... Sonra eğer onu öptüysen bunu da sırf benim için yapmışsındır zaten!"
"Sana her şeyi gösterdim. İnanıp inanmaman umurumda bile değil!" dedi öfkeyle ve parmağını şıklatıp bir anda ortadan kayboldu.
Beni orada unutmuştu! Zamanın almadığı bir boşlukta unutmuştu! Yine beni unutmuştu!
"Beni burada unuttun geri zekalı!" diye bağırmamla birden tekrar karşımda belirdi.
"Şu diline bir leydi gibi düzgün konuşmayı öğretecek misin? Yoksa hayatının geri kalanını dilsiz bir leydi olarak mı geçirmeyi dilersin?"
"Eğer hemen beni normal zamanın aktığı bir yere götürmezsen şu bahçede bulduğum ne varsa kafana geçirmeyi dilerim!" diye cırladığımda karı dırdırından bezmiş kocalar gibi bir ifadesi vardı. Tek adımla aramızdaki mesafeyi kapatıp beni kollarına aldığında başını olumsuz anlamda salladı. Sanırım üslup konusunda gerçek bir leydinin yanından bile geçemeyeceğimi falan düşünüyordu. O ve saçma düşünceleri, belime sarılmış kolları bile zerre umurumda değildi. Ama üzerimdeki Arvın etkisini de görmezden gelemiyordum. Ona ne kadar kızgın olsam da yakınlığının kalp ritmimi değiştirmesine engel olamıyordum.
Bana yıllar gibi uzun gelen bir sürede odamıza gelmiştik ve nihayet ellerini üzerimden çekmişti. Ona bu kadar yakın olmak kalbime de ruhuma da bedenime de zarardı. Bana manasızca bakan gri gözleri içimi her defasında daha da acıtıyordu. Geçmişi düşünmeden edemiyordum. Her şey eskisi gibi olsaydı şimdi bir bebeğimiz olacağını ona söylemek için bir organizasyon planlıyor olabilirdim.
"Merak etme, elinde zaman taşı olmayan kimse yaşanmış bir şeyi değiştiremez Aliz." Arvın'ın sesiyle düşüncelerimden arınmıştım. "Ayrıca bunu nasıl yapıyorsun bilmiyorum ama büyünün sana tesir etmediği de bir gerçek. Bu yüzden Voren ya da başkası sana büyü yapmadı. Sadece o çiçek seni etkisine aldı."
"Öyleyse çiçek nasıl bana etki etti?"
"Onun büyü ile alakası yok, çiçeğin bir yan etkisi, zehri gibi düşünebilirsin."
"Siz büyücüler, her şeyiniz bir garip! Çiçekleriniz bile," derken yanlışlıkla sesli düşünmüştüm. Arvın bu halime gülüp başını olumsuz anlamda salladı. Bu çok kısa bir andı. Hemen ardından ciddi, despot ifadesine geri bürünmüştü.
"Meri ile daha fazla uğraşma," derken beni net bir dille uyardı.
Öfkeyle yumruk yaptığım elimi kafasına geçirmemek için büyük bir mücadele verirken "Neden?" diye sordum. Ona doğru bir adım atıp üzerine giderken öfkemi kontrol etme gereği bile duymadan devam ettim yüksek sesle: "Onu kendine metres yapmaya mı karar verdin?"
"Saçmalıyorsun!" dedi bıkkın bir nefes verirken.
"Öyleyse işlerime karışma!" dedim öfkeyle.
"Onunla uğraşmak senin yararına mı olur sanıyorsun?" dedi bana küçümseyici bir bakış atarken.
"Onunla uğraşmak gibi bir derdim yok. Ona haddini bildiriyorum."
"Çok yakında senden daha kıdemli olacak birine haddini bildiremezsin Aliz."
"Bu da ne demek?"
"O artık bir saray leydisi," dedi Arvın omuz silkerek. "Yakında gerçekleşecek düğünden sonra konumu senden çok daha yüksek olacak."
"Bu da ne demek?" diye sordum şaşkınlıkla. Kalbim duyduklarımı reddederken aklımdakileri dile getirmekte zorlanıyordum. "Onunla evlenecek misin?" dedim hayal kırıklığıyla. Sesimi bulmakta zorlanıyordum. Yıllardır aşık olduğum, evlendiğim kocam bana başka bir kadınla evlenmek üzere olduğunu böyle mi dile getiriyordu?
Üstelik karnımda onun bebeğini taşırken...
"O senin ilk eşin olacağı için mi benden kıdemli?"
"Ne?" dedi şaşkınlıkla. "Saçmalama daha fazla! Benim tek eşim sensin. Ve aynı hatayı tekrarlamaya niyetim yok!"
Bir dakika, beni bir hata olarak mı görüyordu bu pislik herif?
"Zengin istihbarat ağın sayesinde gelişmelerden haberdarsındır sanıyordum ama belli ki hiçbir şey bilmiyorsun. Voren ailesi yakın zaman önce krala bir söz vermişler. Meri kralla evlenecek. Düğünden sonra artık sarayda yaşamaya başlayacak. Ona yaptığın her şey krala yapılmış sayılır, bu yüzden seni uyarıyorum. Dikkatli olmak zorundasın. Amcam bir varis elde edemediği için çoktan taht korkusuna büründü. İkimizi de ortadan kaldırmak için bahane ararken ekmeğine yağ sürmemelisin."
"Ortadan kaldırmak derken?" dedim, gözlerim dehşetle açılmıştı. "Bir dakika, bunun benimle ne ilgisi var? Öldürüyorsa seni öldürsün işte. Beni neden araya katıyor ki? Ben kimseye zararı dokunmayan masum bir kızcağızım."
"Sen mi?" dedi gülerek. "Sen mi masum bir kızcağızsın?" Kendini daha fazla tutamamış gibi kahkahayı basmıştı.
Ben ortada komik bir şey göremiyorum, ne diye gülüp duruyor bu dingil?
"Hatırlatırım, sen adamın gelin adayını göle atıp öldürüyordun!" dedi alayla. "Ayrıca Meri'nin senden hiç masum bir kızcağız olarak bahsedeceğini sanmıyorum."
"O sürtüğün hakkımda ne söylediği zerre kadar umurumda değil!"
"Dikkat et, kralın çiçeği burnunda cariyesine sürtük dediğin için bile başından olabilirsin leydim."
"Sen de o lanet kralın da, çiçeği burnunda kaltağın da hiçbiriniz zerre kadar umurumda değilsiniz!"
"Öyleyse seni krala hakaretten zindana attırmak zorundayım," dedi keskin sesi. "Muhafızlar!" demişti ki hızla aramızdaki mesafeyi kapatıp avuç içimi ağzına kapattım. Bunu o kadar hızlı yapmıştım ki dengemizi kaybedip Arvın'ın arkasındaki yatağa düşmesine neden olmuştum ve ben de üzerine düşmüştüm.
Saçlarım yüzüne savrulurken bedenlerimiz birbirine yapışmıştı. Tenime dokunan nefesi içimi gıdıklarken dudaklarımız arasında sadece santimler vardı ve onun bakışları dudaklarıma kaymıştı. Zamanın akmayı bıraktığı büyülü bir an, kapıdaki askerlerden birinin "Bizi mi emrettiniz majesteleri?" diye sormasıyla tüm efsununu kaybetti bir anda.
Arvın tam kapıdaki askere cevap verecekken avuç içimi ağzına bastırıp susturdum onu. Öfkeli bakışlarım üzerinde gezinirken o bu halimden fazlasıyla eğleniyormuş gibi bakıyordu.
"Majesteleri?" diye tekrar eden asker tereddütle bize seslense de cevap vermek aklıma gelmemişti.
Arvın elimi ağzından çekip alayla konuştu: "Onlara cevap vermezsen içeri girmeleri an meselesi," dedi alayla gülümserken.
"Sen neden cevap vermiyorsun?" diye sorduğumda, ona yakın olmaktan dolayı aklımın fazlasıyla karışık olduğu ortadaydı.
"Çünkü sen benim ağzımı kapatıyorsun, unuttun mu?" diye sorduğunda elimi tutup tekrar ağzının üzerine kapamıştı. Beni bu konuda yalnız bıraktığını anlamak için müneccim olmaya gerek yoktu.
"Pekala," dedim başımı ağır ağır sallarken. "Sonuçta leydilerinin sözünü çiğneyecek değiller ya. Bizi rahatsız etmeyin asker!" dedim yüksek sesle.
"Bir dakika, Prens neden ses vermiyor?" diyen kadın sesi sinirlerimi tepeme çıkarmayı başarmıştı. "Majestelerine zarar vermiş olabilir. Hemen açın şu kapıyı!" diye bağırdı Meri.
"Ondan nefret ediyorum!" dedim diş sıkarak. Tam kapı açılmadan önce Arvın'ın üzerinden kalkacaktım ki kolumu tutmasıyla buna engel oldu. Kapı açıldığında içeriye giren asker ve Meri'nin bizi bu halde görmesini istemişti. Bunu neden yaptığını bilmiyordum ama utançtan yanaklarımın kıpkırmızı olduğuna emindim.
"Ahh majesteleri!" diyen Meri bizi görmesiyle şaşkınlıkla bakakalmıştı.
"Size rahatsız edilmek istemediğimizi söylemedik mi?" diye gürledi Arvın. "Çıkın dışarı!" Onu ikiletmeden aceleyle dışarı çıktıklarında şaşkınlıkla ona bakakaldım.
"Bunu neden yaptın?" diye sorduğumda gülümsedi.
"Bu sayede artık evliliğimizin gerçek olduğunu anlamışlardır."
"Bu evlilik asla gerçek olmayacak!" dedim net bir şekilde.
"Öyle mi?" diye sordu hızla yatakta yer değiştirirken. Artık altta olan kişi bendim ve o üzerime eğilmiş vaziyetteydi. Aramızdaki mesafeyi sıfırlarken tek kaşı itinayla havalanmış, alaycı bir ifadeyle bakıyordu suratıma. "Belki de evliliğimizi gerçekten tamamlamanın vakti gelmiştir bu gece?" dediğinde alaycı tavrı fazlasıyla sinirlerime dokunuyordu.
"Belki de bazı uzuvlarına veda etmenin vakti gelmiştir bu gece?" dedim öfkeyle.
Gözlerimle işaret ettiğim yere baktığında gür bir kahkaha daha atmıştı. Kendini hızla yanımdaki boşluğa bırakırken gülmeye devam ediyordu. "İnanılır gibi değilsin," dedi. Gülerken kısılmış gözleri, yumuşak ifadesiyle tıpkı aşık olduğum adama benziyordu şimdi.
***
"Leydim, seninle konuşmaya geldim," dedi sıkkın bir nefes verirken. "Biliyorum, bana kızgınsın sana gerçekleri söylemediğim için ama sadece seni korumak istemiştim. Anladım ki aptallık etmişim," dedi; gözlerindeki pişmanlık neredeyse inanacağım cinstendi. Tabii dün onu o satıcıda görmeseydim... O bitkileri bebeğimi düşürmek için aldığını bilmeseydim... Bitki gibi ruhsuz yaşayan bir aptal olsaydım...
"Neden bahsediyorsun?" dedim duygudan arındırılmış düz bir sesle. İfademdeki hissizlik onu bir an duraksatsa da başını eğip karşımdaki sandalyeye sessizce oturdu. Elindeki ipek işlemeli bohçayı masaya bırakırken büyük bir suçlulukla parıldayan gözleri benimkilerle kenetlendi.
"O canavar seni unutmadıkça onu unutman sadece seni güçsüzleştiriyor," dedi sanki kendi kendine konuşur gibi alçaktı sesi ama duyduğumun farkındaydı. Odada tek bir ses olmadığı için birbirimizin nefes alışverişlerini bile duyabilirdik.
"Bu yüzden buraya her şeyi en başından anlatmaya geldim Aliz," dedi, ipek bohçayı açıp içerisindeki altıgen ahşap kutuyu ortaya çıkardı. Kutunun iki yanındaki kulpları tutup açtığında içerisindeki bitkiler gözler önüne serildi. Bunlar dün o satıcıdan aldığı bitkilerdi. Kuşku dolu bakışlarım kutu ve İza arasında gezinirken gözlerini kaçırmaktan başka bir şey yapmamıştı. Kutuyu önüme bırakıp derin bir nefes aldı ve zorlukla bulduğu sesiyle konuşmaya başladı.
"Bunun içerisinde üç farklı bitkiden yapılma bir karışım var..." dedi, ilk kez mavileri gözlerime değerken devam etti: "Sana hiçbir zararı olmaz ama kuşku çekmeden o bebekten kurtulmanı sağlar. Biliyorum, bana bunun için kızacaksın ama her şeyi dinledikten sonra bunu yapıp yapmak istemediğine kendin karar vermelisin diye düşündüm. Biliyorum o bebekle bir bağ kurdun ama geçmişi bilmeden atacağın adımlar geleceğini çok büyük bir kaosa sürükleyebilir Aliz. Burada bana düşen, dostun olarak sana her şeyi en başından anlatıp kararına saygı duymak. Çünkü o şeytan eğer bebeğini taşıdığını duyarsa peşini asla bırakmaz diye korkuyorum."
Sözleri beni dumura uğratırken ne diyeceğimi bilemez bir halde önümdeki bitkilere bakıyordum. İza bunları söylemeden hemen önce bana ihanet ettiğinden neredeyse emindim ama şimdi bu yaptığı kafamda milyonlarca soru işareti oluşmasına neden olmuştu. Bakışlarım karşımdaki genç kızın kireç gibi yüzünde ve titreyen göz bebeklerinde gezindi. Korkuyordu ama yine de bana her şeyi söylemeye kararlı gibi duruyordu. Ve evet, gözlerinde gördüğüm bu acı sahte olamayacak kadar sahiciydi. Benden bir onay ya da tek kelime duyamayacağını anlamış olmalı ki konuşmaya devam etti.
"Her şey iki yıl önce başladı... O lanetli sarayda yaşamaya çalışıyorduk. Kral Jons'un tüm eziyetlerine rağmen Artus, sen ve ben kardeş gibi birbirimize tutunmayı başarmıştık. Birbirimizden başka kimsemiz de, o sarayda bir esirden farkımız da yoktu.
Prenses Cassia'nın on sekizinci yaş gününden sadece birkaç gün sonraydı. Birçok krallığın kafileleri çoktan saraydan ayrılmıştı ama Doğu Kralı bilinmeyen bir sebeple kalmaya devam ediyordu. Amcanız Jons ile aralarında karanlık bir anlaşma olduğu söylentisi tüm sarayda yayılırken çok ortalarda dolanıp dikkat çekmeye çalışıyorduk. Çünkü kimsenin öfkesini üzerimize çekmek istemiyorduk.
Herkes Prenses Cassia ve Doğu Kralı'nın evleneceğini konuşmaya başlamıştı bile. İki ülke arasında büyük bir ittifak dilden dile dolaşıyordu. Ama bir şeyler tersti. Doğu Kralı'nın derdi çok daha farklı görünüyordu. Çünkü o, Cassia'dan çok sizinle ilgileniyordu. Bu durum prensesin gazabını üzerinize çekerken Kral Jons bundan şikayetçi değildi.
Kızını zaten evli bir adamın ikinci eşi yapma niyetinde değildi. Bu yüzden ne yazık ki sizin kaderinizle oynadı. O zamanlar böyle bir şey olacağı hiç aklımıza gelmezdi. Yaşadıklarınızdan en yakınınız olarak benim bile çok sonradan haberim oldu. Karanlıktan doğan ayın ilk gecesiydi. Tüm saray sessizdi. İblislerin rahatça her yere girebildiği bu gecede kimse odasından bile çıkamıyordu. O gece sizi odanızda tek başınıza bıraktığım için hâlâ çok pişmanım," dedi; ağlıyordu. Gözyaşları yanaklarını ıslatırken mavi gözleri kızıla bürünmüştü. Olduğu yerden kalkıp dizlerimin önüne çökerken "Çok özür dilerim Aliz!" dedi ağlayarak.
"Seni o canavardan koruyamadığım için çok özür dilerim!" Ağlamaktan konuşamaz hale gelmişti ama artık gerçeklere bu kadar yaklaşmışken tek bir an bile beklemeye tahammülüm kalmamıştı.
"İza, ağlama ve anlat!" dedim; neden bilmiyorum ama duyacaklarım çok canımı yakacak gibiydi. Aliz'in çaresizliğini yüreğimin tam ortasında hissediyordum. Yaşadığı o çirkin şeyleri tahmin etsem de her şeyi en ince detayına kadar öğrenmeliydim. Şimdi İza'nın susmasından çok konuşmasına ihtiyacım vardı. Bebeğim ve benim geleceğimiz buna bağlıydı.
"Anlat!" dedim tekrar sertçe, gözyaşlarımı elimin tersiyle silerken devam ettim. "Her şeyi bilmek istiyorum!"
İza derin bir iç çekip kendini toparlamaya çalıştı ve ağlamaktan kısılmış sesine rağmen anlatmaya devam etti.
"O sabah odana geldiğimde perişan bir halde buldum seni. Sanki kilitlenmiş kalmış gibiydin. Yaşayan bir ölü gibi... Ruhun çekilmiş ama hâlâ nefes alan biri gibi... Üzerindeki kıyafetler parçalanmış, bedenin tamamen morluklar içerisindeydi. Ne yaşadığını anlamıştım ama bunu yakıştırmak kolay değildi Aliz. En yakın dostumun o halini yıllardır hiç unutamadım ben. Seni banyoya taşıyıp temizledikten sonra emin oldum; o gece biri tarafından istismar edilmiştin. Günlerce hiç konuşmadın. Hiçbir şey yemedin. Hiç uyumadın. Bedenin yorgunluktan daldığı sıralarda bile titreyerek, hıçkırarak uyanıyordun. Ve dahası, sadece benimle değil Komutan Reyn ile bile konuşmuyordun. Kimseyi görmek istemiyordun. Aylarca kendine gelemediğini çok iyi biliyorum."
"Bunu yapan kimdi?" diye sordum öfkeyle. Kalbim sıkışıyordu. Aliz'in o çaresiz halini düşündükçe içim paramparça oluyordu. Birine geç kalmanın acısını en derinlerde yaşarken bu evrene neden Aliz olarak geldiğimi sorguluyordum. O benim bu evrendeki varlığım mıydı?
Daha önceden yaşadığım ve acı içerisinde öldüğüm bir geçmiş hayatım mıydı?
Peki ya şimdi buraya dönmemin gerçek sebebi neydi? Sahiden tek sebep Arvın mıydı?
Yoksa ben geçmişimdeki o güçsüz kadının yerine savaşmak için mi gönderilmiştim?
"Ben..." dedi titreyen sesiyle. "Sana daha fazlasını anlatamam... Ama bu hatıra taşını kullanırsan o zaman dönüp her şeyi görebilirsin. Tek yapman gereken gece ay doğmadan bu kolyeyi takıp görmek istediğin zamanı içinden geçirmek," dedi elindeki kurşuni rengi taşı avuçlarıma tutuştururken.
"O anları hatırlamak seni çok zorlayacaktır ama her şeyi bilmeden o canavarla mücadele etmen mümkün değil Aliz," dedi iç çekerek. "Çok üzgünüm. Keşke senin için daha fazlasını yapabilseydim. Keşke o zamana dönüp seni kurtarabilseydim ama bu imkansız." Derin bir iç çektikten sonra gözyaşlarını silip masadan kalktı.
"Her şeyin hatırladıktan sonra umarım pişman olmazsın," dedi; gözlerindeki hüzün sahtelikten çok uzakta bir yerlerdeydi. Bana arkasını dönüp kapıya doğru adımladığı sırada sorduğum soruyla onu durdurdum.
"Kararını ne değiştirdi?" diye sordum, İza tam odadan çıkmadan hemen önce. "Neden bunları daha önce sana defalarca kez sormama rağmen anlatmadın da şimdi söylüyorsun?"
"Çünkü onu..." dedi, söyleyip söylememekte kararsız gibiydi. En sonunda içindeki çelişkiyi bir kenara bırakıp konuşmayı seçtiğinde derin bir nefes aldı. "Onu burada gördüm," dedi gözlerini üzerimden ayırmadan; tepkimi ölçüyordu bir yandan da. Sanırım beni korkutmaktan çekiniyordu.
"O canavar dün... odama kadar girdi. Bunu sana vermemi emretti. Belli ki peşini bırakmamış ve bırakmaya da pek niyeti yok gibiydi," dedi ve elindeki katlı pusulayı avucuma bıraktı. "Bunu okur okumaz kurtul. Büyülü olduğu için senden başkası okuyamaz ama yakalanırsan casus olduğun düşünülebilir," dedi; tedirgindi sesi. Bakışları odada gezinirken "Neyse ki prensin odasına hiçbir büyücü giremez. Prens Arvın dün kaleye birinin girdiğini hissetmiş olmalı. Bu yüzden kalede büyü yapılamaması için kalenin büyü taşlarını kaldırdı," dedi, gözlerini odadan ayırıp tekrar yüzüme baktı.
"Ondan korkma," diye fısıldadı. "Her ne söylerse söylesin lütfen ona istediğini verme Aliz," dedi, gözleri acıyla parladı. Sanırım o canavar diye hitap ettiği kişi hakkında bilmediğim çok şey vardı. İza'ya tekrar güvenmem çok zordu ama en azından artık bebeğime zarar vermeyeceğini biliyordum. "Şimdi burada normalde olduğundan çok daha güvendesin ama yine de senin adına endişeleniyorum Aliz," dedi en sonunda.
"Endişelenmene gerek yok," dedim düz bir sesle. Yüzüme sahte bir tebessüm takınıp gülümsedim. O sadece Aliz'i tanıyordu, oysa ben onun tanıdığı Aliz'den çok uzak biriydim. Güçsüz değildim. Boyun eğecek biri hiç değildim. Biri benden değer verdiğim bir şeyi almak istiyorsa karşılığında her şeyini o masaya bırakmak zorundaydı. Kaybetsem bile karşımdakini kahretmeden asla savaşmayı bırakmazdım. Ben Rena'ydım. Rena Rower...
"Düşmanım çok güçlü olabilir ama ben de artık eskisi kadar güçsüz değilim İza. Bundan sonra sadece kendin için endişelen."
İza odadan çıkar çıkmaz elimdeki pusulayı açıp okumaya koyuldum. Neyseki bana büyü isabet etmiyordu da Aliz olmadığım anlaşılmayacaktı. Kalbim heyecanla çarparken bakışlarım küçük deri kağıdın üzerindeki figürlere takıldı. Karşımda beklediğim gibi Valerion alfabesiyle yazılmış satırlar vardı:
"Benim küçük Ashkam, benden bu kadar kolay kurtulabileceğini düşünmemişsindir umarım. O prens kocana da Ventoza'ya da fazla güvenme. Yakında seni ve varisimi bu kaleden almaya geleceğim. O zamana kadar yaşamanın keyfini çıkar ve ona iyi bak."
Bölüm etkileşimi
