Bölümler 16Şu an: 5| Kalbin Hatırlar Beni
- 1 1| Sanrılar Ve Sarsıntılar...3.759 kelime
- 2 2| Karanlık Evren Gerçekliği1.808 kelime
- 3 3| Bir Başkası Gibi4.017 kelime
- 4 4| Suskun Kar Taneleri5.318 kelime
- 5 5| Kalbin Hatırlar Beni5.321 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 6| Bir Işık Yak5.247 kelime
- 7 7| Karanlıkta Açan Çiçek5.506 kelime
- 8 8| Kayıp Kader Kitabı6.072 kelime
- 9 9| KAOS KRALİÇESİ5.631 kelime
- 10 10| Masallları Çalınmış Gibi7.997 kelime
- 11 11| GEÇ KALINMIŞ BİRİ7.474 kelime
- 12 12| İMKANSIZ AŞKIN CELLADI6.629 kelime
- 13 13|Geçmişin Fısıltılı Sessizliği4.977 kelime
- 14 14|Göğe Sızan Senfoni7.836 kelime
- 15 15| Ateşin Kadim Ruhları6.665 kelime
- 16 16|Ölümün Soluk İzleri5.935 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
• Dünya unutsa varlığımı ne olur ki? Onun kalbi tanımaz mı beni? •
Yazarın anlatımıyla...
"Zaman kalmadı Arvın. Son, zannettiğinden çok daha yakın. Artık onu bulmalısın!" dedi Leon'un cızırtılı sesi.
"Konuşup emir vermekten başka bir halta yaramıyorsun Leon!" diye isyan etti adam, karşısındaki ağabeyinin şeffaflaşmış silik bedenine bakarken. O, yıllar önce ölmüştü ama ruhu hâlâ bu evrenin peşini bırakmamıştı ve Arvın'a musallat olmaya devam ediyordu. Bundan şikâyetçi değildi; zira Leon öldükten sonra ailesinden kalan son kişiyi de kaybetmenin verdiği hüzünle aklını kaçırmak üzereydi ama sonra ağabeyi geri gelmişti. Artık bir bedeni olmasa da ruhu hâlâ onunlaydı ve onu Arvın'dan başka kimse göremiyordu. Öldükten sonra bile çok kez hayatını kurtarmıştı. O, Valerion'un geleceğini görebilen önemli bir kâhindi ve evreni beklenen sondan kurtarmaya çalışıyordu.
"Jorion'a git!" demişti Leon. "Ve nişanlını kurtar." O gün Aliz'i takip etmesindeki en önemli etken buydu; Leon'un onu zorla peşinden göndermesi. Sonra kadını gece vakti atıyla kaleden gizlice çıkarken görmüş ve peşine takılmıştı. Yol ilerledikçe merakı da artmıştı.
Doğudaki o küçük kasabaya vardıklarında kadın, etrafına bakarak eski bir kulübenin içerisine girmiş ve hemen ardından pelerinli bir adam gelmişti. Adamın yüzü görünmezken, temkinli hareketleri dikkat çekiyordu. Etrafına bakınarak içeri girdiğinde Arvın bıkkın bir nefes verdi. Ne bekliyordu ki?
O ikisi saatlerce kulübeden çıkmamıştı. Orada her kiminle görüşüyorsa, normal bir görüşme olmadığı kesindi. Zihninde beliren düşünceyle midesinin bulandığını hissetti genç adam. Bu rezilliği daha fazla umursamadan dönmesi gerektiğini düşünmüştü. O kadın hakkında hiç de iyi düşünceleri yoktu artık. Sadakatsiz bir kadın umurunda değildi. Daha fazla beklemeyi bırakıp eski dostu Arlo'yu görmek için yola koyuldu.
Arlo ile derin bir sohbetin ortasındayken, ansızın zamanın damarları kesildi. Dostunun yüzündeki ifade, yarım kalmış bir tebessümle donup kalmıştı. Arvın ona seslendi, sarsmaya çalıştı ama Arlo bir mermer heykel kadar sağırdı. Dahası, pencerenin dışındaki kar taneleri havada asılı kalmış, şöminedeki ateşin hırçın dansı duraksamıştı. Biri, evrenin nabzını durdurmuştu.
Normal şartlarda bu dehşet verici zaman boşluklarını, 'Zaman Taşı'na hükmeden kadim büyüçüler dışında kimse fark edemezdi. Valerion’da bu taşlardan sadece iki tane vardı ve kurucular tarafından iki efsanevi yüzüğe dönüştürülmüşlerdi. Element taşlarının bile boyun eğdiği bu mistik güç, sahibine zamana ve dolayısıyla her şeye hükmetme yetkisi verirdi. Arvın’ın, yüzüğün kayıp eşinin peşine düşmesinin sebebi de buydu. Belli ki diğer yüzüğü elinde tutan kişi, zamanın iplerini parmaklarına dolamış ve akışı sertçe geriye sarmıştı.
Arvın, göz açıp kapayıncaya kadar kendini yeniden atının üzerinde, o uğursuz kulübenin yakınlarında buldu. Henüz zihni bu ani sıçrayışı kavrayamamışken, siyah bir atın üzerinde kaçan Aliz’i gördü. Kızıl saçları rüzgârın ahengiyle beline kadar dalgalanıyor, üzerine düşen kar taneleri bu trajik tabloya ürpertici bir güzellik katıyordu. Peşindeki iblislerin nefesini ensesinde hisseden kadının yüzünde saf bir dehşet vardı.
Karanlığın içinden fırlayan bir el önünü kesti; gümüş bir hançer soğuk ışığıyla parlayıp Aliz’in kalbine saplandı. Beyaz karların kanla kirlendiği o sessiz gecede, Aliz acı içinde can çekişerek yere yığıldı. Arvın var gücüyle oraya koşsa da mesafe imkansız bir uçuruma dönüşmüştü. İblisler, avlarını aldıkları gibi gölgelerin arasında kayboldular.
Yerdeki o sıcak kan damlaları olmasa, Arvın tüm bunları bir zihin oyunu sanabilirdi; ancak yaşananlar hayal olamayacak kadar çıplak ve gerçekti. Aliz, Jorion Kalesi’ne dönmek üzereyken pusuda katledilmiş ve bedeni bir iblis şöleni için kaçırılmıştı.
Arvın biliyordu; eğer o geceye müdahale etmezse Aliz ölecekti. Aslında ölümü, çözülmesi imkansız pek çok düğümü kendiliğinden koparıp atardı. Yine de adam, kadını böyle bir kadere terk edemedi. Sağ elindeki yeşim taşına asıldı, yüzüğü iki kez sağa doğru çevirerek zamanın kanunlarını zorladı. Şayet şu an burada, bu anın içinde duruyorsa bunun tek bir sebebi olmalıydı, o kadını kurtarmak.
Zaman büyük bir gürültüyle geriye doğru büküldü ve Arvın kendini yeniden Leon’un o cızırtılı uyarısını yaptığı saniyede buldu. Zamanla oynamak doğru değildi. Akışa yapılan her müdahale, yüzüğü kullanan kişiye çok ciddi zararlar verebilirdi. Bu yüzden Arvın, o yüzüğü hiç böyle bir amaç için kullanmamıştı daha önce. Şimdi ise kullanmak zorunda hissetmişti. O kadının kanlar içerisindeki hali adamın yüreğine dokunmuştu. Az önce kulübeye giren kadına baktığı gibi hissiz bakamamıştı gözleri. Oysa ikisi de aynı kadın değil miydi?
Şimdi ne değişmişti ki onu o halde görünce kalbi tarif edilemez bir ıstırapla ezilmişti?
Sanki ruhu bedenini terk etmişti; hakkında az önce gördüklerinden başka pek bir şey bilmediği bu kadın kimdi ki onu öyle kanlar içerisinde görmek ona tarifsiz bir acı vermişti?
Bir şeyler yapmalıydı ve bunu hemen yapmalıydı. Aceleyle kalkıp Sarun'un kapısına dayandı. Genç adam, gecenin bir yarısı nefes nefese kapısına dayanan arkadaşına endişeyle baktı. Birine bir şey olduğu açıktı ama Arvın'ı ilk kez böyle görüyordu. Arvın farkında bile değildi ama fazlasıyla çaresiz ve dağılmış görünüyordu. Düşündüğü tek şey o kadını kurtarmaktı. Bu yüzden fazlasıyla aceleci ve sabırsızdı.
Sarun'a, ona sadık bir grup askerini de yanına almasını ve doğuya gitmesini söyleyip yanından hızla ayrıldı; Jorion Kalesi'ne doğru yola koyuldu. Bir ana iki kez müdahale edildiği için zamanda kaymalar yaşanmıştı ve şimdi zaman olması gerekenden daha hızlı akıyordu. Bu durum, adamın içindeki endişe tohumlarını sulayıp yeşertiyordu.
Üçüncü kez aynı ana müdahale edemezdi; bu her şeyi felakete sürükleyebilirdi. Bu yüzden acele etmeli ve kadını zamanında kurtarmalıydı.
Jorion Kalesi'ne vardığında nişanlısının ağabeyi olan o sinir bozucu General Kael ile görüşmüş ve durumdan bahsetmişti. Tam da tahmin ettiği gibi Kael, Aliz'i kalede bulamamıştı. Zamandaki oynama tahmininden de büyüktü. Mümkün olan en hızlı sürede doğuya varsalar da aradan tam iki gün geçmişti. Kadından geriye kalıntıların bile kalmadığına emindi Arvın. Umudu çoktan tükenmiş, acı bir kabullenişin eşiğindeydi. O kadın onun için bu kadar anlam ifade ediyor olamazdı. Bu içini yakıp kavuran duygu vicdan azabından başka bir şey değildi; sürekli kendine bunu telkin edip duruyordu.
Saldırı gerçekleşmeden hemen öncesinde yetişseler de kadın ağır yaralıydı. Herkesten ileri atılıp onu kollarına aldığı anda, nedensiz bir şekilde kalbinin titrediğini hissetti. Kendine yabancı olan bu his aslında alışmış olduğu bir şey gibiydi. Kadını o halde görünce amansız bir korku sinsice kıvrılarak girdi damarına. Kaybetme korkusuydu bu; yüreğinin tam ortasına düşen ateş... Ona dokunmak bile tuhaf hissettirmişti. Hiç tanımadığı bu kadına da yaşattığı hislere de yabancı hissetmiyordu kendini.
Gözleri sonsuzluğa kapanmak üzere olan kadın ona bakınca gülümsemişti. Elini adamın yanağına koyup nazikçe okşamış, veda eder gibi bakmıştı gözlerine. Acıyla yanaklarından süzülen damlalara inat gülümsemişti.
"Sonunda buldum seni sevgilim," dedi kadın zorlukla konuşurken. Sesi bir fısıltıdan farksızdı ama Arvın onu duymuştu.
Kadının "sevgilim" demesine takılmadı. Ölmek üzere olan biriydi o ve belki de sevdiği adamın hayalini görmüştü ona bakarken. Aliz gerçeklik kavramından soyutlanmış, halüsinasyon görmeye başlamıştı belli ki. Fazla zamanları yoktu. Bir an önce tedavi olmazsa ölebilirdi.
"Aliz," dedi endişeyle kadını kolları arasına alıp göğsüne çekerken. "Merak etme, iyi olacaksın." Ona dokunmak bile tuhaf hissettirmişti. Kalbi acıyla kıvranıyordu. Özlem, göz pınarlarından taşacak kadar ağırdı. Burnunun direği sızladığında ağlayacağına inanamadı adam. Bir kadın için mi ağlayacaktı? Üstelik o kadını tanımıyordu bile; dahası az önce hakkında düşündükleri... Sahte bir nişanlı olsalar da o kulübede bir adamla buluşarak ona ihanet etmemiş miydi bu kadın?
Doğrusu adam falan görmemişti. Bu sadece bir tahmindi. Belki de yargısız infaz yapmıştı. Kadın onun düşündüğü gibi biri değildi; kim bilir?
Aliz kendi kendine sayıklarken sesi öyle kısılmıştı ki artık onu duyamıyordu Arvın. "Meri, hemen gitmeliyiz!" dedi sert sesiyle. Yeniden bir iblis ordusu gelebilirdi. Vakit gecenin en karanlık vaktiydi; iblislerin Valerion'un her köşesinde cirit attıkları vakit...
Meri, Arvın'ı onaylayıp açtığı portalla onları hızlıca Jonas Kalesi'ne getirdi. Bundan sonrası Sarun'daydı. Sarun odayı boşaltıp sadece birkaç kadın hizmetçinin kalmasına müsaade etti. Kadının aldığı yaralar çok ağırdı. Normal bir büyücü bile buna direnç gösteremezdi ama o mucizevi bir şekilde hayattaydı.
Şifacılar, bu ölü gibi yatan bedenin tekrar can bulması için çok uzun saatler uğraştılar. Genç adam onu iyileştirmek için çok yoğun bir çaba sarf etmişti ve sonunda kadın şifayı kabul etmişti. Bedenindeki yaralar defalarca kez iyileştirilse de yeniden açılmıştı. Bunu sık sık kontrol edip onu hayatta tutmayı başarmışlardı. Şifacılar kadındaki tuhaflığın farkındaydı. Valerion'da alınmış yaralar değildi bunlar. Öyle olsa tek seferde iyileşebilirdi ama çok kez tekrar etmişti. Neyse ki kadının enerjisinde büyük bir şifa vardı. Bu, büyük atalarından birinin önemli bir şifacı olduğunu gösterirdi. Bu sayede yaraları tamamen iyileştirmeyi başarmışlardı.
Arkadaşları sırf Arvın için bu kadınla ilgilenip onu kurtarmasına yardım etseler de bu endişesinin sebebini anlayamamışlardı. Hoş, Arvın da anlayamıyordu ya zaten. Onun bu halini gören, zorla nişanlandığı kadını kurtarmaya çalışan bir adam görmezdi gözlerinde; sanki sevdiği kadını kurtarmış gibiydi.
Arvın bu kadın için gereğinden fazla taviz verdiğinin farkındaydı. Artık kendine gelmeliydi. Afsur Kalesi'ne dönmesi gerekiyordu; bundan sonraki kısım onu ilgilendirmezdi bile ama gitmek istemeyen bir tarafı vardı. Kalbinde bir yer orada kalması gerektiğini fısıldıyor, hatta bunun için yalvarıyordu. Yine de tüm duygularını bir kenara bırakıp her zamanki gibi sert bir ifade takındı. Kızı için endişeyle bekleyen General Vigo'yu selamlayıp Afsur Kalesi'ne geri döndü. O üzerine düşeni yapmıştı, gerisi umurunda olmamalıydı.
"Gerçek bir centilmen gibi nişanlını kurtardın," dedi Leon, suratında gururlu bir ifade vardı. "Aferin sana," diye ekledi. Şu an Arvın ile aynı yaştalardı ama abilik yapmayı elden bırakmıyordu. Bir gün gelecek ve Arvın'dan genç olacaktı çünkü ölüler yaş almazdı. Yine de abilikten vazgeçeceğe benzemiyordu. Büyük olmanın avantajlarını sonuna kadar kullananlardandı o. Elbette kardeşini öfkelendirmek de bunların başında geliyordu.
Bıkkın bir nefes verdi Arvın. Bu konu zaten yeterince canını sıkıyordu, bir de Leon'un o kadına "nişanlın" deyip durması sinirlerini bozmuştu.
"Yine ona mı gideceksin bu gece?" dedi Leon, kardeşine bakıp imayla gülümserken. Adi herif, sırf Arvın'ı öfkelendirmek için böyle konuşuyordu.
"Oraya gitmemin tek nedeni o kadının amacını anlamak Leon," dedi Arvın sert sesiyle. Bunu sadece Leon'a değil, en çok da kendine söylemişti.
"Git tabii canım, hem belki de yaralarının şifası ondadır," derken fazlasıyla eğlendiği belliydi Leon'un.
"Kes artık zırvalamayı!" diye kükredi Arvın. Leon'un saçmalıklarına daha fazla kafa yormayacaktı. Şifa da ne demekti; o kadın bildiğin ızdıraptı. Ona birkaç saat bile tahammül edebileceğini zannetmiyordu.
Kral Ghoni, onun önünü kesmek için gerçek bir prensesle evlenmesine engel olmuş ve Kral Jons'ın kendi kızı yerine manevi kızı olan o çakma prensesle nişanlanmasını sağlamıştı.
Bunun birçok sebebi vardı ama en önemlisi Arvın'ın tahta çıkacak kadar güçlenmesinin önüne geçmekti. Üstelik kağıt üzerinde bir evlilik yapıp varis sahibi olmasının önüne geçmek istiyordu. Krala karşı geldiği an bu bir isyan sayılıp elindeki tüm güçten olurdu Arvın. Oysa evreni kurtarmak için Ventoza'nın en önemli generali olarak kalmalı ve ordu gücünü elinde tutmalıydı.
Bu yüzden bu evliliğe karşı gelemiyordu. Tek umudu o kızın biraz akıllıca davranıp karşı çıkmasıydı. Zaten anladığı kadarıyla Leydi Aliz'in bir sevgilisi vardı ve bu teklifi seve seve kabul etmeliydi. Aksi takdirde birkaç gün sonra onu kalesine gelini olarak getirmek zorundaydı. Bu fikri düşünmek bile kalbine sancı veriyordu. Kaderi bir başkasına aitken o kadınla hiçbir geleceği olamazdı. Yine de o gece kalbini kuşatan hislerden kurtulamıyordu.
Arvın bilmiyordu ama kalbi biliyor, tanıyordu sevdiğini...
Sol yanı acıyla sızladığında yüzünü buruşturdu. Üzerinden haftalar geçmesine rağmen bu lanet yaralar iyileşmek bilmiyordu. İyileşmediğine göre bu yarayı Valerion'da almamıştı. Hatırlamadığı o birkaç günde neler olmuştu anlayamıyordu bir türlü. O yüzüğü bulup farklı bir evrene geçmeyi başarmış olabilir miydi? Peki öyleyse şimdi bu lanet yüzük neden kendinde değildi? Zihninden üç gün silinip alınmış gibiydi sanki. Üç gün kulağa kısa geliyor olabilirdi fakat Arvın'ın zamanı yavaşlatabilme yeteneği göz önüne alındığında, bu sonsuzluğa kadar uzanan yıllar gibi geçmiş olabilirdi. Yüz yıl, hatta bin yıl bile zamanla oynamış olabilirdi.
Yüzüğün bir yerlerde unutulup kalmış olması teorisi artık tamamen çürümüştü kafasında. O yüzük şu an onu kullanmayı bilen birinin elindeydi ve o kişi her kimse, yüzüğü tekrar kullanmadan Arvın onu bulmalıydı. Zamana her müdahale, Valerion'un kaçınılmaz sonunu daha da yaklaştırıyordu. Bunun önüne geçmesi gerekiyordu. Biraz kendini toparladıktan sonra geleceğe gitmeli ve neler olduğunu görmeliydi ama şimdi bu yaralar bedenindeyken enerjisi çok çabuk bitiyordu.
Başına giren ağrı şiddetini artırırken kafasını avuçları arasına aldı. Bu zihin büyüsünü her kim yaptıysa çok kuvvetli bir büyü kullanmış olmalıydı. Aksi halde ona her büyü işlemezdi. Leon'a sormak istediği çok şey vardı ama bunu soramadan yine kaybolmuştu ruhu. Adi herif, istediği zaman görünüp kaybolmayı huy edinmişti. Buna bir son vermeliydi artık; aksi takdirde onu yumruklarıyla kendine getirmek zorunda kalacaktı.
Elini alnına götürüp ovdu. Kimi kandırıyordu ki? Bunu çok istese bile bir ruhu yumruklayamazdı. Leon da bunun güvenine dayanarak her haltı yemiyor muydu zaten?
Öfkeyle yumruğunu sıkarken o kadının yanına gitmesi gerektiğini düşündü. Kadın da hafızasını kaybetmişti. Belki de ikisini de büyüleyen aynı kişiydi. Bu yüzden bir haftadır onu izliyordu. Eğer büyüyü yapanı bulabilirse anılarını ondan geri alır ve her şeyi öğrenirdi.
Eline dünden yazıp hazırladığı parşömeni aldı. Bugün bu işi bitirmeliydi artık. Sonrasında yüzüğü bulma işine odaklanacaktı. Siyah atıyla birlikte kaleden çıktığında kalbinde nedensiz bir kıpırtı vardı. Aslında o kadına gittiği her gün böyle ufak oynamalar oluyordu bedeninde. Bir haftadır gözlemlediği kadına karşı bir şeyler mi hissetmeye başlamıştı?
Bu tam bir saçmalıktı!
Atını kaleye yakın bir ağaca bağlayıp görünmezlik büyüsü yaptı. Kimse onun Jorion Kalesi'ne istediği gibi girip çıktığını bilmemeliydi. İstese bu kaleyi çoktan alırdı ama istediği şey savaş değildi. Kuzey onlara saldırmadıkça karşılık vermezdi. Üstelik General Vigo, iblislerle yapılan birçok savaşta en önlerde savaşmış büyük bir savaşçıydı. Ona derin bir saygı beslerken, içinde kızının bulunduğu kaleyi ele geçirmek doğru olmazdı. Üstelik o kadın artık onun nişanlısıydı.
Bu dönem kısa sürecek olsa bile Ash ailesinin onurunu böyle aşağılayamazdı.
Atını büyü ile gizledikten sonra gücünü kullanıp kendine de görünmezlik büyüsü yaptı ve sonra mavi bir ışıkla kaybolup kaleye ışınlandı. Eski enerjisi ve gücü olmadığı için yolun tamamını ışınlanamazdı. Toparlayana kadar böyle idare etmek zorundaydı. Jorion kütüphanesine geldiğinde kadını beklemeye başladı. Bir yandan da okuduğu ağır kitapları inceliyordu. Bu kitapların hepsi çok büyük büyülerle mühürlenmişti. Onları hiç çaba sarf etmeden açıp okuyabilmesi, kadının en az kendisi kadar güçlü bir büyücü olduğunu düşünmesine sebep oluyordu.
Masadaki kitaplardan birini açıp içine baktığında, çok ağır bir savaş kitabı olduğunu fark etti. Valerion'u her karışına kadar anlatan savaş hikayeleriyle doluydu. Bir başka kitabı aldığında o da coğrafi bilgilerle doluydu. Bu kitapların tamamını çok uzun zaman önce okumuş, önemli bilgileri ezberlemişti. Kitabı tam yerine geri bırakacaktı ki içinden katlanmış bir parşömen kağıdı süzülüp masaya düştü. Bakışları kağıdı bulduğunda gayriihtiyari bir merakla eline alıp katını açtı. Bakışları amatörce çizilmiş resimde gezinirken kaşları hayretle havalanmıştı. Bu onun resmiydi.
Odayı kıyasladığında tam da şöminenin önündeyken çizildiğini fark etti. Bu resmi o kadın mı çizmişti?
Peki, görünmezlik büyüsü yaptığı halde onu nasıl görebilmişti?
***
Rena'dan...
Bu düşünceler gözlerimi buğulandırırken içim acıyla kaplandı. Görmek istemediğim gerçekleri zihnim acıyla fısıldıyordu kalbime. Kalbimse acı bir serzenişle atıyor, tüm bunları çaresizce inkâr ediyordu. Kimse hayatının bir yalandan ibaret olduğu gerçeğini kabullenmek istemezdi ki.
Üşüdüğümü hissedince şömineye yaklaştım. İçindeki çoğu odun çoktan yanmıştı. Yeni odunları dizip ateşi harladım. Şömineyle ilgilenirken ona sırtımı döndüğüm için boğucu bakışlarından bir nebze olsun kurtulup rahat nefes almıştım. Şimdi gözlerimdeki yaşları gizlememe gerek kalmamıştı. Kendimi sakinleştirinceye kadar şöminenin önünde kalmaya kararlıydım.
Hiçbir şeyden emin olmamakla birlikte, onu ve sevgisini bu kadar çabuk harcamamam gerektiğini tekrarladım defalarca kez içimden. Ondan bu kadar çabuk kuşku duymam doğru değildi. Üstelik o, benim sevdiğim adam olmayabilirdi de. Arvın'ın aşkını yaşamış ve en derinden hissetmiştim ben. Şimdi ona bu haksızlığı yapamazdam.
Eğer o, Aliz'i seviyorsa bile bu, benim Arvın'ım olduğunu kanıtlamazdı. O zaman tek yapmam gereken şey dolunaya kadar beklemek ve kendi dünyama geri dönmekti. Ona ne kadar benzerse benzesin; eğer o benim sevdiğim, aşık olduğum adam değilse kendi dünyama dönerdim.
Bir teselli değildi aradığım; sevdiğim adamın bir yerlerde yaşıyor olma umuduydu. Sevdiğim ve beni sevdiğine inandığım adamla güzel bir hayat sürme isteğiydi.
Zihnimdeki düşünce fırtınasıyla boğuşurken bakışlarımı şöminede can çekişen ateşten koparamıyordum. Ateş yeniden harlanır mıydı emin değildim ama ellerimin çoktan buz kestiğini hissedebiliyordum. Tam o sırada, nasıl oldu bilmiyorum ama közlerin arasından aniden yükselen bir alev parıltısı elime doğru sıçrayınca gayriihtiyari bir adım geri çekildim. Ancak bu ani hamle dengemi yitirmeme sebep oldu.
Geriye doğru sendelerken tam sert sehpanın üzerine düşeceğimi sandığım an, belime dolanan güçlü bir çift kol beni kendine doğru çekti./Milisaniyeler içinde, en az o sehpa kadar sert ve yapılı bir bedene çarptığımda bakışlarım direkt onun gözlerine hapsoldu.
Arvın, beni düşmekten kurtarmak için ani bir hamle yapmış ve kendine çekmişti. Şimdi başım göğsüne yaslı dururken kalp atışları kulaklarıma doluyordu. Elleri belimi sıkıca sararken farkında olmadan can havliyle onun omuzlarına tutunmuştum. Şimdi aramızda yalnızca santimler vardı ve biz sanki sarılıyormuş gibiydik. Günler sonra kokusunu yeniden ciğerlerimde hissettiğimde dolan gözlerime engel olamadım.
O benim Arvın'ım olmasa onun gibi kokar mıydı?
Gözlerimi kapatıp kendimi ona bırakmamak için zor tutuyordum. Bu kadar yakınımdayken hasret giderememek ne büyük bir cezaydı. Onun o yakıcı ve derin bakışlarından kaçmak hiç olmadığı kadar imkânsız görünüyordu. Kendime gelmeli, bir şeyler yapmalıydım ama parmağımı bile oynatamıyordum. Sanki gözlerinde görünmez bir zincire vurulmuştum. Kolları arasında bir kuş gibi titreyen bedenim, göğsümde acıyla sızlayan kalbim ve avazı çıktığı kadar bağırıp "Kendine gel!" diyen mantığım arasında sıkışıp kalmıştım.
Hızla kendime gelip kendimi ondan çektiğimde bana engel olmadı. Zaten öyle zorba biri değildi. Asker olmasına rağmen fazlasıyla naif bir kişiliği vardı. Tartışmalarımızda sesini yükselten taraf hep ben olurdum. O ise sakin bir şekilde olayları ele alıp mantıklı konuşmasıyla beni etkilerdi. Bazen bana büyü yaptığını bile düşünürdüm. Haksız mıydım? Emin değilim.
Ne yazık ki uzun bir süredir hiçbir şeyden emin değildim. Hızla aramızdaki mesafeyi açıp odanın bir köşesine doğru adımladım. Ona arkamı dönsem de artık kaçamayacağım bir gerçek vardı ki şu an sehpanın tam üzerinde duruyordu. Arvın'ı bu odada ilk gördüğüm gün çizdiğim resmi tüm gerçekliğiyle oradaydı ve artık onu görmüyormuş gibi davranmamın pek bir anlamı yoktu. Hemen arkamda duyduğum adım sesleri onun bana fazlasıyla yaklaştığını belli ediyordu. Elimdeki kristal kalemi sertçe sıktım. Öyle ki parçalara ayrılıp avucuma saplanması an meselesiydi sanki.
"Konuşacak çok şeyimiz var sanırım leydim," diyen adam ondan kaçmama izin vermeyecek gibiydi.
"Sen?" dedim şaşkınlıkla ne diyeceğimi bilemezken; tutunabileceğim tek yalana tutundum: "Sen de kimsin?"
"Resmini çizdiğin adamın kim olduğunu bilmediğinizi mi iddia ediyorsunuz leydim?" dedi alaycı bir sesle ama eğlenmediği açıktı. Daha çok kuşkuyla kısılmış gri gözleriyle beni tartıyor gibiydi.
"Bu bir sanat," dedim omuz silkerek. "Birçok sanatçı modelinin kimliğini bilmez." Daha ne kadar saçmalayabilirim bilmiyorum ama bu gidişle sonuna kadar devam edeceğim aşikâr!
"Ben Ventoza Veliaht Prensi Lord Arvın Rowen; babanızın ittifak evliliği yapmanızı istediği kişiyim," dedi tane tane. Sözleri zihnimdeki birçok soruya yanıt olurken gülümsememek için kendimi zor tutuyordum çünkü içimden sevinç çığlıkları atmak geliyordu. Aliz'in sevdiği adam Arvın değildi ve gördüğüm kadarıyla Arvın da Aliz'e karşı hiçbir ilgi duymuyordu.
"Leydi Ash, buraya ikimiz için de çıkarlı bir teklifle geldim. Lütfen oturun. Konuşacaklarımız uzun." Resmî konuşmasına bakılırsa Aliz ile pek samimi de değillerdi. Bana dokunduğunda zihnimde beliren birkaç anı bu fikri tasdikler nitelikteydi. Zira Arvın ve Aliz zorunlu birkaç davet dışında bir araya gelmemiş, hatta birbirleriyle hiç konuşmamışlardı bile. Aliz, Arvın'ı düşman ülkenin prensi olarak gördüğü için onunla asla bir araya gelmemeye çalışırdı.
Prens Arvın, Nivaria topraklarında pek iyi bir şöhrete sahip değildi ve bu durum genç kadını fazlasıyla ürkütmüştü. Zaten korkak bir yapıya sahip olan Aliz, pek sınırları dışına çıkan biri değildi. Büyü gücünü henüz keşfedememiş, yaptığı meditasyonlardan da pek verim alamamıştı. Kılıç veya silah kullanımından zerre anlamayan zayıf bir kadın olarak kimsenin gözüne batmak istemezdi. Zaten bir büyücü olmaması fazlasıyla onur kırıcı bir durumdu. Her ne kadar babası kral olmasa bile, kralın manevi kızı olarak sarayda büyüyen Aliz bir prensesti ve tüm o önemli taşlara erişimi ziyadesiyle kolaydı. Buna rağmen bir büyü gücü olmaması utanç vericiydi. Sırf bu yüzden sessizlik içerisinde geçirmişti yıllarını. Bu durumun duyulmasını istemezdi.
Aliz bile büyü gücünü henüz keşfedememişken ben nasıl onun gücüne sahip olabilirdim ki? Valerion için son umut eğer gerçekten bensem, umut yok demektir. Sıradan bir insan olarak doğan ben, otuzumdan sonra bir büyücü olamazdım ya. Zihninden geçen tüm o hatıralar içime su serpmişti. Eğer Arvın bu evrenden benim dünyama gelmişse bile bunu Aliz'e olan aşkından yapmadığına emindim artık.
Arvın'ın üzerime kilitlenen bakışları altında ona doğru adımlayıp karşısındaki koltuğa oturdum. Aliz gibi davranmalıydım. Aksi takdirde her şeyi en başından berbat edebilirdim.
"Sizi dinliyorum Prens," dedim sert tutmaya çalıştığım sesimle. "Umarım buraya neden geldiğiniz hakkında iyi bir açıklama yaparsınız. Aksi takdirde bu kaleye gizli girişlerinizi majestelerine rapor etmek durumunda kalacağım." Aliz olsa böyle yapardı muhtemelen çünkü karşımdaki sevdiğim adamdan ziyade, düşman ülkenin veliahtıydı. Bana göre bir insan ne için olursa olsun ülkesine ihanet edemezdi.
"Bu evliliği durdurmak için buradayım," dedi yüzünde tek bir kas bile kıpırdamazken. Gayet düz bir ifadeyle konuşmuştu. "İkimiz de bunu istiyoruz, öyle değil mi?"
"Size bunu istediğimi düşündüren nedir Prens?" diye sordum tek kaşım itinayla havalanırken. "Kaleden kaçmış olmam mı?"
"Hayır," dedi gülümseyerek. "Kaleden sevgilin için kaçmış olman." Keskin sözleri kulaklarımda yankı bulurken sertçe yutkundum.
"Ben hiçbir şey hatırlamıyorum," dedim son bahaneme sığınarak. Aliz'in tercihleri şu an beni sıkıntıya sokuyordu. "Ayrıca bir sevgilim olduğundan nasıl bu kadar emin olabilirsiniz?" diye sordum. Tek umudum Arvın'ın Aliz'i sevgilisiyle görmemiş olmasıydı.
"Nasıl emin olabilirim, öyle mi?" dedi alaycı bir gülümsemeyle. "Bir kadın ve bir erkek gece vakti izbe bir kulübede buluşuyorlarsa buradan çıkarabileceğim iki anlam var: Ya o kadın bir casustur ve kendi ülkesine ihanet edip kardinale hizmet ediyordur ya da amansız bir aşka düşmüş bir sevgili. Ki ben hakkınızda ikinci seçeneği düşünmenin daha iyimser olacağını düşünüyorum. Diğer seçeneği de mi gözden geçirmeliyim?" dedi gözlerimin içine bakarken.
Alenen beni vatana ihanetle mi suçlamıştı bu kuş beyinli?
"Bu ne cüret!" diye kükredim. Kimse beni böyle suçlayamazdı. Arvın bile! Hızla ona yaklaşıp aramızdaki mesafeyi sıfırladım. "Kaleme gelip beni böyle suçlayabileceğinizi size düşündüren Ventoza Prensi olmanızın getirdiği o içi boş öz güveninizse eğer, ona veda etmeniz yaşam süreniz açısından uzatıcı bir unsur olacaktır Prens. Aksi takdirde en ufak suçlayıcı veya aşağılayıcı tavrınızda benden çok daha sert bir tepki göreceksiniz!" dedim tek nefeste, elimdeki kristal kalemi onun boynuna yaslarken. Bu kadar uzun konuşmamdan hoşlanmamış gibi yüzünü buruşturdu. Şüphesiz Arvın'ın en sevmediği özelliğim bu kadar uzun cümleler kurabiliyor olmamdı. Çenemi konuşurken pek sevdiğini sanmıyordum.
"Beni öldürmekle mi tehdit ediyorsunuz Leydim?" diye sordu. Bu alaycı tavırlarının içimde onu öldürme isteği uyandırdığı kesinlikle doğruydu. "Sözlerinizin basit bir tehditten ileri gitmeyeceğini ikimiz de biliyoruz," dedi. Küstah tavırları bu dünyada da uzun bir hayatı olmayacağının kanıtı gibiydi. Zira böyle devam ederse birazdan aptal bir ceset olacaktı.
Ah, sevdiğim adamın sevmeden önce ne kadar sinir bozucu biri olduğunu unutmuştum ve o bunu bana çok güzel hatırlatıyordu.
"Denemeye ne dersiniz?" dedim ona doğru bir adım daha atıp aramızdaki mesafeyi kapatırken. "Bunun için bir kez daha az önceki gibi şerefime veya onuruma gölge düşürecek sözler sarf etmeniz yeterli olacaktır."
"Öyleyse," dedi ve ani bir tavırla beni çekip arkasındaki duvara yasladı. Boynunu elimdeki kalemin sivri ucuna yaklaştırırken, "Sizi durduran nedir Leydim?" diye sordu. Öfke gri gözlerinde dalga dalga yayılırken sert bakışları çehremde gezindi. "Zira hakkınızdaki düşüncelerimi değiştiremezsiniz."
Aliz yüzünden beni sadakatsiz bir kadın olarak yargılıyordu. Düşmanı olan doğu topraklarında bir adamla nişanlısının ne işi olabileceğini sorguluyordu. Ona aksini kanıtlayamazdım ama neler olmuştu, bunu bilmeden de devam edemezdim.
"Bırak beni!" diye bağırdım yüzüne karşı. "Eğer beni hemen bırakmazsan tüm askerleri buraya toplarım!"
"Büyü gücüm sizde tesir etmiyor diye mi beni bu kadar hafife alıyorsunuz?" diye sordu imayla. Büyünün bana tesir etmiyor oluşunu anlamıştı. Muhtemelen bir haftadır beni gözlemlerken düşündüğümden fazla açık vermiştim. "Bu odadan dışarıya çığlıklarınız bile çıkamaz." Haklıydı. Odada beyazımsı mavi bir duman gezinmekteydi; bu da odayı büyülediği anlamına geliyordu. Muhtemelen seslerimiz dışarıya ulaşsaydı kapıda bekleyen Artus çoktan içeriye girmiş olurdu zaten.
Bizzat bana değil de odaya büyü yaptığı için bunun tesirinden çıkabilir miydim emin değildim.
Kalbim onun yakınlığıyla deli gibi çarparken gözleri dikkatle beni izliyordu. Tek dileğim haddinden fazla hızlı olan bu deli kalp atışlarımı duymamasıydı. Karşımdaki o muydu değil miydi bilmiyorum ama kalbim onun yüzünü görünce bile deli gibi çarpıyor ve beni ona karşı savunmasız bırakıyordu.
Dudakları yine alayla kıvrılırken hafifçe üzerime eğilip kulağıma doğru fısılladı: "Şimdi anlaşmamıza dönelim. İkimizin de birbirimizi gereğinden fazla görmeye tahammülü yok nasıl olsa!"
"Çekilirseniz bunu düşünebiliriz!"
"Neden?" dedi küstah bir tavırla. "Modelinize bu kadar yakın olmak iyi hissettirmedi mi sizi?"
Onun Arvın olduğunu düşünerek kimi kandırıyorum ki; o tam bir şerefsizdi.
İnatla üzerimden çekilmezken bacağımı sertçe bacak arasına geçirdim ve göğsüne dayalı olan ellerimle onu üzerimden ittim. Renk vermemeye çalışsa da onu çok iyi tanıdığım için surat ifadesinden canını yaktığımı anlayabiliyordum. Dudaklarımda sinsi bir tebessümle onu arkamda bırakırken, "Artık bana istediğiniz gibi konuşamayacağınızı da dokunamayacağınızı da anladığınızı varsayıyorum ekselansları. Şimdi şartları konuşabiliriz," dedim ve kalktığım koltuğa oturup bacaklarımı üst üste attım. Rahat tavırlarımla sanki ona aitmiş gibi duran küstahlık kisvesini bu defa ben takındığımda şaşkınlıkla baktı yüzüme. Fakat umurumda bile değildi. Bedenim veya kalbim ona kayıtsız kalamasa bile, benim Arvın'ım olmadığı müddetçe onu umursamazdım.
Hızla toparlanıp karşımdaki koltuğa oturduğunda sağ elini açtı. Elinden yayılan mavi ışıkla birlikte rulo şeklinde sarılı bir parşömen kağıdı belirdi. Kağıdı bana uzatırken "Mührünü basman yeterli," dedi düz bir sesle.
"Bunu düşünmem gerek," dedim ona ayak uydurup umursamaz bir tavır takınırken. "Malum, hafızam yerinde değilken aldığım kararların sağlıklı olması beklenemez. Bana zaman vermelisiniz."
"Zaman yok," dedi. "Gitmem gereken bir yer var. Kaderimi birleştirmem gereken biri var ve siz o değilsiniz." Bu cümleyi bu kadar kolay kurması sinirlerimi bozuyordu. Ben de ona hevesli değildim; tabii o, benim aşkım değilse...
"Kaderinizde yoksam endişelenmenize gerek de yok Prens. Şimdi beni o kulübeye götürürseniz belki her şeyi hatırlayabilirim ve böylece kararımı çok daha çabuk verebilirim."
"Şart koşuyorsun," dedi. Kaşı sorgulayıcı bir biçimde havalanmış, ifadesi gerilmişti.
"Ufak bir iyilik istiyorum," dedim, normalde asla hayır diyemediği sevimli gülüşlerimden birini takınarak.
"Kabul etmezsem?" dedi tavrımdan zerre etkilenmezken. Hadi ama, bunun tesir etmesi gerekiyordu.
"Ben de sizin teklifinizi reddetmek zorunda kalırım," dedim en az onun kadar sinir bozucu davranmaya çalışarak.
"Tamam," dedi Arvın pes ederek. "Sonra o mührü basacaksın."
"Bunu düşüneceğim," dedim gülümseyerek. Sevgilim olduğu için evlenmeyi istemediğim yazıyordu o mektupta. Benim ağzımdan abartılarak yazılmış bir mektuptu ve eğer kral bunu kabul etmezse canıma kıymayı evliliğe tercih edeceğimi söyleyip bitiriyordu. Kısa ama yalvaran satırlarla dolu bir deli saçmasıydı. Önce şu kulübeyi bulmalıydım, sonra bu işle bizzat ilgileneceğim.
Arvın'ın sert bakışlarının hedefi tekrar ben olduğumda ellerimi kaldırıp teslim oluyormuş gibi baktım. "Tamam, mührü basacağım," dedim hızla. Aksi halde beni götürmezdi.
Arvın'a beni kütüphanede beklemesini söyleyip elimdeki mektupla birlikte odama çıkmıştım. Üzerime Aliz'in dolabında bulduğum binici kıyafetlerini giyip Iza'ya beni idare etmesini söyledim. Artus'a bile bundan bahsetmemesini tembihlemiştim. Iza mührü getirirken ben de Arvın'ın o saçma mektubunu yakıp daha düzgün bir tane yazmıştım. Arvın ile evlenemeyeceğimi çünkü kendimi ülkeme adamak istediğimi ve evlilik planlarım olmadığını dile getirmiştim. Yine de bu mektubu ona vermeyecektim. Mührü basıp mektubu sakladım. Önce onun Arvın olup olmadığından emin olmalıydım. Ona göre mektubu verip bu işi bitirirdim ve Aliz'i bu evlilikten kurtarıp kendi dünyama öyle dönebilirdim.
Aliz'i düşünmekten uykularım kaçsa da hâlâ bir cevap bulamamıştım. O da benim dünyama geçmişse bu durum iyice sarpa sarmaya başlamış demektir.
Üzerime bir pelerin geçirip bağını sıkıca bağladım. Kızıl saçlarımı başlığıyla gizleyip Iza ile birlikte kütüphaneye doğru ilerledim. Kimse benim kim olduğumu anlayamıyor, muhtemelen sıradan bir asker olduğumu sanıyorlardı. Kütüphanedeki odaya girdiğimde onu, çizdiğim haritaları incelerken buldum. Masadan kalkıp bana doğru adımladığında, o dikkatli bakışları yine üzerime sabitlenmişti. Tam karşımda durduğunda sadece, "Gidelim," dedi. Tam nasıl gideceğimizi soracaktım ki, parmağını şıklatmasıyla bir anda gözden kayboldu.
Harika... Beni burada mı unutmuştu yani?
Tüm büyücülerden nefret ediyorum!
Neden ben de bu sinir bozucu büyücüler gibi "hokus pokus" yapıp istediğimi gerçekleştiremiyordum ki? O cadıyı bir elime geçirirsem, bunun hesabını mutlaka soracağım.
Birkaç dakika boyunca odada sinirle volta atarken, aniden önümde belirdi. Elim hızla kalbime giderken, korkuyla çığlık atmamak için kendimi zor tuttum. Dilimi damağıma vurup derin bir nefes aldım. Bu adam beni gerçekten öldürecekti!
"Canıma kastın mı var senin?" Öfkeli sözlerim onu hafifçe gülümsetmişti.
"Amacım seni korkutmak değildi," dedi. Dudakları yukarı doğru kıvrılsa da ifadesini hemen toparlayıp yine o ruhsuz maskesini takındı. "Neden gelmiyorsun?" diye sorduğunda ona öfkeyle baktım.
"Nasıl gelebilirim? Her yer asker dolu!" Derken bakışlarında bir aptala bakıyormuş gibi tahammülsüz bir ifade belirdi.
Derin bir nefes alıp, "Büyü yapmayı da mı unuttun?" diye sorduğunda bakışlarımı kaçırdım. "Ben bir büyücü değilim," diyemezdim ya...
Sessizliğimi bir onay olarak kabul etmişti. "Anlaşıldı," derken aniden bana doğru adımlayıp aramızdaki mesafeyi kapattı. "Bunu yapmam gerekiyor, affedersin," dedi. Daha neden bahsettiğini bile anlamadan kollarını karnıma dolayıp beni kendine çekti ve sırtımı göğsüne yasladı. Kendi peleriniyle omuzlarımı örterken resmen bedeniyle bedenimi sarıp sarmalamıştı. Kollarında olmak içimi titretti.
Kalbim acıyla kasılırken aylar sonra ilk kez bana sarılıyormuş gibi hissettim. Onu çok özlüyordum. Ona çok aşıktım ve korkarım ki bu aşk benim kıyametim olacaktı. Göz açıp kapayıncaya kadar beliren mavi bir ışıkla kendimi dışarıda, soğuk karın üzerinde buldum. Arvın, sanki ateşe dokunmuşçasına hızla benden uzaklaştığında, ondan yoksun kalan bedenim titredi, kalbim üşüdü. Ona alışıyordum ve sanırım bu, hayatımın hatasıydı. Yıkımım yine muhteşem olacaktı.
Arvın atına binip bana döndü. Başka bir at yoktu ve arkasından koşmamı isteyemezdi herhalde. Sanırım bu yüzden birlikte seyahat etmek zorunda kalacaktık. Yüzünde bundan duyduğu hoşnutsuzluğun izlerini taşıyordu. Ben de ifademi saklama gereği duymuyordum çünkü bu fikir benim de hoşuma gitmemişti. Ona yakın olmak kalbime iyi gelmiyordu; üstelik onun benim Arvın'ım olup olmadığını bilmiyorken... Cadı ile bir an önce görüşüp ona bu soruyu sormam gerekiyordu ama cadıyı nerede bulacağımdan bihaberdim. Bana onu nasıl bulacağıma dair bir bilgi vermemişti.
"Sabaha kadar orada beklemeyi düşünmüyorsun değil mi?" diye sordu ve ondan beklemeyeceğim bir centilmenlik yapıp bana elini uzattı. Elinden destek alarak ata binmemi bekliyordu sanırım ama buna niyetim yoktu. Tam da kendimden bekleyeceğim bir küstahlık yapıp elini görmezden gelerek eğerden tutunarak ata bindim.
Ne yani, sırf görünümü ona benziyor diye yelkenleri suya indirecek değildim ya!
Arvın'ın homurtulu sesi kulağıma dolarken, bir elini belime sarıp beni kendine bastırdı; diğer eliyle dizginleri çekip sessiz komutuyla atı hareketlendirdi. "Gecenin zifiri çöküp iblisler çıkmadan gidelim," dedi. Sinir sistemiyle oynadığımı ses tonundan bile anlayabiliyordum. "Yoksa peşimize düştüklerinde bazı küçük fedakarlıklar yapmak zorunda kalabilirim," derken sesindeki eğlenen ton sinirimi bozmuştu. "İblislerin ara öğünü olman an meselesi!"
Adi herif, beni iblislere yem etmekle tehdit ediyordu!
At, aldığı komutlarla iyice hızlanırken düşmemek için dik durmaya çalışıyordum. O gece ilk at deneyimimde bunu nasıl başardığımı bilmiyordum. Sonra Kael ile şehre gittiğimizde at arabasıyla gitmiştik. Her ne kadar çağımızdaki araçlar attan hızlı olsa da, alışmadığım şekilde bir canlının üzerinde hareket etmek beni endişelendiriyordu. Üstelik o bu kadar hızlı giderken... Allah aşkına, bu ata motor takmış olamazlardı değil mi?
At öyle hızlı gidiyordu ki pelerinimin şapkası başımdan çıkmıştı. Kızıl saçlarım rüzgarda sertçe savrulurken, eğer Arvın beni sıkıca tutmasa çoktan düşmüş olurdum. Kaşlarım en derinden çatılırken,
"Hayatım küçük bir fedakarlık değil!" dedim sert sesimle. Bu defa homurdanan taraf bendim işte. "İblisleri görürsem fazlalıklarından kurtulan ilk kişi ben olacağım!" Başımı çevirip ona bakmaya çalışırken sinsi bir tebessümle kıvrılmıştı dudaklarım. "Sonuçta büyük bir ziyafet dururken, küçük bir ara öğünü kimse istemez, öyle değil mi?"
Sözlerime karşı kısık gülüşünü duydum ama tek kelime bile etmeden yola odaklandı. Sanırım yolumuz uzundu. Peki bu yolun sonunda neyle karşılaşacaktım?
Aliz eğer o kulübeyi Arvın'ın kastettiği şeyler için kullanıyorsa onu daha kazanamadan kaybettim demektir. Bunu istemiyordum. Onu çok özlemiştim ve onun Arvın olduğundan neredeyse emindim.
Çok uzun bir süre yola devam ettik. Ata binmekten bir taraflarıma ağrılar girmiş, bedenim uyuşmaya başlamıştı. Hava soğuktu, aslında üşümem gerekirdi ama Arvın bana adeta sarılırken üşümemi engelliyordu. Karnımdaki eli arada mavi ışıklar saçıyordu. Sanırım büyü ile beni ısıtmaya çalışıyordu ama yaptığı büyü üzerimde etki etmiyordu. Işınlanmada bile bana sıkıca sarılıp taşımasa onunla gidebileceğimi zannetmiyordum.
Eğer büyünün tamamen üzerimde hiçbir tesiri olmadığını bilse, anlar mıydı benim buradan olmadığımı?
Peki, kaderini birleştirmesi gerken biri olduğunu söylemişti. O bahsettiği kişi kimdi? Bir sevdiği mi vardı yoksa... Yoksa bahsettiği kişi ben miydim?
Dünyama gelmesi bir tesadüf değildi, hayatıma girmesi bir tesadüf değildi. O her şeyi bile isteye yapmıştı. Bir amacı vardı belli ki ama o amaç neydi?
Hiçbir fikrim yoktu. Eğer o Arvın değilse üzülürdüm ama eğer o Arvın ise canım çok daha fazla yanardı. O zaman tüm hayatımın yalan olduğu gerçeğiyle karşılaşabilirdim ve ben şu an buna hiç hazır değildim. Arvın'ın amacını öğrenmeliydim. Neden gelip birden hayatıma girdiğini ve beni buraya hazırladığını öğrenmeliydim. Evet, tüm o dersleri boşuna vermiş olamazdı bana. Beni bilmediğim bir dünyaya hazırlamıştı. Kim bilir, belki de kıyametin ta kendisiydi hazırladığı. Valerion'u kurtarmak için mi girmişti hayatıma?
Peki ben; sıradan bir insan olan ben, bu büyülü dünyaya ne yapabilirdim ki?
Düşünceler arasında boğuşup dururken atın önce yavaşladığını, sonra da durduğunu hissettim. Görüş alanımıza bir kulübe girmişti. Attan inen Arvın, inmeme yardım etmişti ve bu defa onu reddetmemiştim. Arvın yine mavi ışıklar saçıyordu, yani görünmezlik büyücü yapmıştı. Benim yanımda gelecekti ama kendini belli etmeden izleyecekti. Karın içerisinde ilerleyip kulübeye vardığımızda soğuktan tüm bedenim titriyordu. Tenim tıpkı buradakiler gibi soluk, hastalıklı gibi bir beyazlıktaydı artık.
Soğuktan uyuşan parmaklarımı kapatıp yumruk yaptığım elimle kapıya vurduğumda, birden açılan kapı arkadaki duvara çarptı. Terk edilmiş gibi duran kulübeye doğru adımladığımda yanan şöminenin önünde bir silüet gördüm. Sırtı bana dönük biri şöminenin ateşini izlerken içeri adımlamamı sabırla bekliyor gibiydi. En sonunda cızırtılı sesi bir lanet gibi küçük odada yankılandı.
"Demek geldin ha."
Duyduğum sesle yerimde taş kesildim. Şaşkınlıkla gözbebeklerim irileşirken nefes almayı bile unutmuştum. Sanırım buraya Arvın ile gelmek pek iyi bir fikir değildi.
Bölüm etkileşimi
