RUHU RÜCU kitap kapağı

6. bölüm / 16

6| Bir Işık Yak

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 16Şu an: 6| Bir Işık Yak

• Bir başkasının acısı bize umut vermez, unutma cehennemde çiçekler yeşermez •

"Demek geldin ha!" Duyduğum sesle koltukta oturan adama kilitlendi bakışlarım. Gözlerim şaşkınlıkla aralanırken karşımdaki tanıdık yüzü birkaç kez daha süzdüm. O, benim silah arkadaşlarımdan Nicolas'tan başkası değildi. Siyah saçları alnına dökülmüş, karışık bir biçimde duruyordu. Bir kuyuyu andıran karanlık kahveleri gördüğüm en sert bakışlara ev sahipliği yaparken, bir iki adım gerilememek için kendimle yoğun bir mücadele içerisindeydim. Çatık kaşları altından bana ters ters bakarken öfkeyle konuştu: "Sana bir daha buraya gelmemeni söylemiştim!"

Bana bağırıyordu ama ona cevap veremiyordum. Arvın'dan sonra ilk defa kendi dünyamdan biriyle karşılaşmak garip hissettirmişti. Ayaklarım benden bağımsız Niko'ya doğru adımladığında görüş alanım daha da netleşti. Koltuğun üzerinde uzanıyordu. Üzerinde bir örtü vardı.

"Beni böyle görmek hoşuna mı gidiyor?"
Bu sorusuyla birlikte bakışlarım istemsizce bacaklarına kaydı. Gözlerim onun sert bakışlarını takip ederken, örtünün altındaki o korkunç boşluğa takılıp kaldı. Ayağının olması gereken yer, koca bir yoksunluktan ibaretti. Onun ayağı... Yoktu.

O an, içinde bulunduğum gerçeklikten tamamen soyutlanıp hızla ona doğru atıldım. Arkadaşımın sağ ayağı yoktu. "Ne oldu sana Niko?" derken, farkında olmadan ona haddinden fazla yaklaşmıştım. "Sen..." dedim şaşkınlıkla, "Sen nasıl...?" Devamı gelmiyordu, boğazım düğümlenmişti.

Üzerindeki örtüyü hırsla kenara itip bir baston yardımıyla ayağa kalktığında, tam karşımda dikildi. Sanki uzun zamandır bu eksikliğe alışmış gibi dengesini kolaylıkla sağlıyordu. Gözlerim ampute edilen ayağına takıldığında nefesimi tuttum. Onunla kaç göreve katılmış, kaç geceyi omuz omuza geçirmiştik... Şimdi onu böyle görmek içimi sızlatmış, beni bu evrenin gerçekliğinden koparıp atmıştı.

"Reyn," dedi. Bakışlarında derin bir acı vardı, her zamankinden çok daha hisliydi. "Adım Reyn."
Sanırım bu evrende o, Aliz’in sevgilisi olan adamdı.
"Adını bile hatırlamadığın bir adam için ağlama Aliz Ash!"

Bunu söyleyene dek ağladığımı fark etmemiştim bile. Gözyaşlarım, en yakın dostumu bu halde görmenin verdiği kederle akıyordu; o ise bu yaşları, ismini unutacak kadar uzaklaştığı eski bir sevgilinin pişmanlığına yoruyordu.
"Git!" dedi, sesi keskin bir bıçak gibiydi. "Ve sakın bir daha geleyim deme!"

Adımları tam önümde durduğunda uzanıp gözyaşlarımı parmak uçlarıyla sildi. Bakışlarında, gözyaşlarım bile ona fiziksel bir acı veriyormuş gibi bir ifade vardı. Tenime dokunan titrek parmaklarından bedenime yayılan enerjiyle, Aliz’in tüm anıları zihnimde bir şimşek gibi çaktı.
Aliz ve Nik... Ya da bu evrendeki adıyla Reyn; birbirlerine deliler gibi aşıklardı. Reyn, Nivaria Sarayı’nda bir komutandı.

Aliz saraydan kaçtığı bir seferinde onu yakalayıp geri getirmiş, fakat kralın verdiği ağır cezalar ve uzun süreli zindan hayatı yüzünden ona acıyıp yardım etmişti. Zamanla aralarındaki bağ daha da kuvvetlenmiş, Reyn onu kralın gazabından defalarca korumuştu. Ancak yaşadıkları aşk ortaya çıktığında, Reyn görevinden azledilip haşerelerle dolu bir kuyuya atılmıştı. O kuyuda kaptığı bir hastalık yüzünden ayağı ampute edilmişti; aksi takdirde virüs tüm vücuduna yayılacaktı.

Şifacılar yaraları iyileştirebilse de böylesine kuvvetli virüslere karşı zayıftılar. Güneşin doğmadığı her gün, tüm büyüler biraz daha güç kaybediyordu. Eğer bunun önüne geçilmezse hepsi yok olacaktı. O gün ay bile gökten silinecek ve tüm evren iblislerin hükmüne girecekti. İnsanların tek gücü ise büyüleriydi.

"Başka bir adamla evlenecekken bana ümit verme!" diye kükredi Reyn.

"Ben..." dedim hıçkırıklarımın arasından. "Ben çok üzgünüm!"

Daha fazlasını söyleyemedim ve kendimi hızla kulübeden dışarı attım. Orada daha fazla kalmamalıydım. Artık Aliz’in neden kaçtığını çok iyi anlıyordum. Arvın'ı bile unutmuştum; buraya neden geldiğimi ve nasıl döneceğimi bile. Aklımda dönen tek bir soru vardı ve iliklerime kadar titrememe neden oluyordu: Aliz ben geldim diye mi burada değildi? Bu yüzden mi ayrılmışlardı? Ben sevdiğim adama kavuşmak için birbirini böyle seven iki insanı mı ayırmıştım?

İçim kor ateşlerle yanarken hiçbir şeyi umursamadan kara bata çıka ilerlemeye başladım. Gözyaşlarım durmaksızın akarken en çok kendime öfkeliydim. Bir an önce cadıyı bulup buradan gitmek istediğimi söylemeliydim. Bu saatten sonra Arvın bile beni kararımdan döndüremezdi. Bir başkasının mutsuzluğu üzerine bir mutluluk inşa edemezdim.

Soğuk tenimi sızlatırken koşmaya başlamıştım; Arvın'a ne diyeceğimi bile bilmiyordum. Tüm oklar beni gösteriyordu ama masum bile değildim. Asıl masum olan onların aşkıydı. Sırf birbirlerini sevdiler diye onları ayırmaya çalışıyorlardı. Kral gerçekleri öğrendiğinde çok kızmış ve Aliz'i bir an evvel evlendirme kararı almıştı. Aslında Kral Jonas’ın aklındaki isim Doğu'nun genç ve acımasız kralından başkası değildi. Bunu bir ceza gibi düşünmüş ve tam kararını duyuracağı sırada Vigo işlere el atıp Ventoza Kralı’yla bir anlaşma yapmıştı. Aliz'i evlendirebileceği en güçlü adamla nişanladığını duyurmuş ve Jonas’ın planlarını boşa çıkartmıştı.

Aliz'in yaşamak zorunda kaldığı bu iğrenç hayat fazlasıyla can sıkıcıydı. Çocukluğundan bu yana sarayda esir olarak tutulmuş, çok ağır mücadeleler vermişti. Her baş kaldırışında korkutulup geri sindirilmişti. Bu işin arkasından daha ne çıkacak bilmiyorum ama Nivaria Sarayı’nda beni pek de iyi şeylerin beklemediği belliydi.

Bugün bir kez daha anladım ki Aliz ile dış görünüşümüz ne kadar benzerse benzesin, tamamen farklı insanlardık. O sessizdi; kendine yapılanı sessizce kabul eder ve yapardı, ben ise bağıra bağıra reddeden kişiydim. Eğer haklıysam ölmek bile önemli değildi, sesimi çıkarırdım. Bu yüzden biraz sorunlar yaşamıştım ama yine de kendimi değiştiremiyordum.

"Tüm yolu yürüyerek mi döneceksin?" Duyduğum sesle adımlarım duraksasa da kendime engel olup yürümeye devam ettim.

"Bu seni ilgilendirmiyor!" diyen sert sesim soğuk havayı kesiyordu. Nefesim buhar olurken havanın soğukluğu karşısında titrediğimi henüz fark ediyordum. Yine de içimdeki ateş öyle yüksekti ki dışarıdaki soğuk bunu bastıramıyordu. Ben Aliz'le hiç sahip olamadığım kardeşimin yasını tutuyordum. Biz ikimiz kardeş olsaydık ve birlikte büyüseydik yemin ederim ki kimsenin ona bunu yapmasına izin vermezdim. Her şartta onu koruyup kollardım. Jonas gibi sefil beyinleri öldürüp kafataslarından kolye bile yapardım! Ben neden onun kardeşi değildim ki?

"Senin huyun bu galiba!" dedi, atıyla önümü sertçe keserken. "Yola çıktığın insanları yolda bırakmak..."
Ne saçmalıyordu bu dingil?

"Ben de senin için aynısını düşünüyordum yüce ekselansları!" dedim, sesimdeki iğneleyici tonu abartarak. Zaten sinirlerim tepemdeydi, şuraya iki tane çakmam an meselesiydi.

"Ben kimi yolda bırakmışım?" diye sordu, imalı bir sesle. Ona göre ben, Reyn’i yolda bıraklayan o aşağılık kadındım. Reyn’i tercih etseydim de ahlaksız kadın olacaktım.

Zihniyete bak!

"Daha bunu bile bilmiyorsun!" diye kükredim öfkeyle. O da beni yolda bırakmıştı ama haberi bile yoktu. Adımlarımı öfkeyle hızlandırırken, kolumdan aniden çekilmemle sarsılarak durduruldum.

"Dur artık!" diye soluyan Arvın, bana en öfkeli bakışlarından birini fırlatıyordu. Ama ne yazık ki ben de pek sakin sayılmazdım. Ani bir hareketle, "Bırak beni!" diye bağırırken kolumu ondan kurtardım ve yumruğumu sertçe burnuna geçirdim. Arvın, beklemediği bu darbeyle sarsılırken, "Sana bana bir daha izinsiz dokunmamanı söylemiştim!" diye kükredim.

"Şu... ani tavırlarını konuşmalıyız," diye homurdandı burnunu tutarak. Acıyla kısılmış sesine rağmen hâlâ konuşabiliyordu. Ah, o eline bulaşan şey kan mıydı? Kesinlikle elimin ayarı yoktu. "Sen bir kızsın; kullandığın ilk dil yumrukların olmamalı!" Bu durumdan ziyadesiyle hoşnutsuzdu çünkü kabul etmek istemese de ikinci kez bir kadından dayak yiyordu.

Tabii hatırladığı ikinci kez, benim onu on bininci kez falan alt edişimdi bu.

Hızla ona doğru adımlayıp, "İyi misin?" diye sordum. Sesimdeki öfke yerini bir anlık telaşa bırakmıştı. Kuşağımdaki mendili çıkarıp burnuna bastırdığımda, bana hayretler içerisinde bakıyordu. Onu umursamadan başını doğru pozisyona getirdim ve kan akışının durmasını beklerken baskı uygulamaya devam ettim.

"Sen cidden normal değilsin!" diye mırıldandı hayretle.

"Sen normal misin?" dedim, ona ters bir bakış fırlatarak. "Bu dünya normal mi? O yaratıklar normal mi? Güneşin doğmaması normal mi? Her şey normal de bir tek ben mi sorunluyum?" diye soludum.

Üzerimdeki bakışları bir anlık donup kaldı. Sanırım böyle bir çıkış beklemiyordu. "Ne oldu ekselansları? Ne kadar normal olmadığımı mı hesaplamaya çalışıyorsunuz?"

"Hayır," dedi düz bir sesle; ancak şaşkınlığın kırıntıları hâlâ bakışlarındaydı. "Sadece Valerion'da benim gibi düşünen birini daha görmek şaşırttı," dedi düşünceli bir tonda.

Sanırım o da insanların bu durumu normalleştirip kabullenmesinden yakınıyordu. Kabullenmeyen, asi bir grupla her şeyi yapabilirdiniz ama özgürlüğü hayal bile edemeyen, zihinleri köleleştirilmiş insanlarla hiçbir şey başaramazdınız. Valerion'da iblisler insanların umutlarını bile kurutmuşlardı. Herkes sessiz bir kabullenişle kendi sonunu bekliyor ama bunun olmaması için hiçbir şey yapmıyordu.

Arvın'ın burnunun kanaması durduğunda "Gidelim," dedi düz bir sesle. Gece ilerliyordu ve biz gece zifiri üzerimize çökmeden kaleye ulaşmak istiyorduk. Ata bindiğinde tek hamlede beni de çekip önüne oturmamı sağladı. Ona itiraz bile edememiştim. Üzerimdeki pelerine daha da sıkı sarılırken soğuk ilk kez bu kadar hissettirmişti kendini. Burnum soğuktan kızarırken içime çektiğim hava bile üşütüyordu beni. Titreyişlerim arasında onun huysuz sesini duydum.

"Haklı çıktığıma göre gider gitmez mektubu mühürleyip veriyorsun bana," dedi düz bir sesle. Benimle daha fazla bir arada olmak istemediği aşikardı. Ona göre bir başkasına aşık bir kadındım ve az önce iki sevgilinin acı dolu vedasını izlemişti o. İtiraz etmek için bile konuşmadım çünkü en doğru kararın bu olduğunun ben de farkındaydım. Gittiğimizde kendi hazırladığım mektubu ona verip bu işi bitirecektim.

Karın içerisinde hızlanabildiğimiz kadar hızlanarak ilerlemeye başlamıştık. Arvın giderken olduğu gibi kollarını belime dolayıp beni tutmuyordu; bu yüzden dengede kalmakta çok daha fazla zorlanıyordum. Doğrusu hızını artırabildiği kadar artırırken kaleye bir an evvel varıp benden kurtulmak için dakikaları saydığına emindim. Temelli kurtulacaktı. Yakın bir zaman sonra bir daha görmek zorunda kalmayacaktı artık beni.
Bir anda etrafımızı saran gölgeler ve atın ayağına atılan okla beraber at aniden acıyla şaha kalktı.

Dengemi sağlayamazken Arvın da beni tutarak attan benimle birlikte atlamıştı.Çalılıklar arasında yuvarlanırken onun sert gövdesinin üzerine düştüm. Eğer o olmasaydı bir yerimi kırmam kaçınılmazdı. Çevrede duyulan ayak sesleri o gölge gibi siyah giyimli adamların bize yaklaştığını gösterirken aceleyle doğrulduk.

Arvın, beni arkasına alarak kılıcını çekti. Hayatımda ilk defa, bir eğitim sahasının dışında gerçek bir kılıç müsabakasına şahit oluyordum. Normal bir zamanda bunu kenardan heyecanla izlemek keyifli olabilirdi ancak söz konusu olan bizim hayatımızken o kadar rahat davranamıyordum.
Arvın, üzerine gelen adamla mücadele ederken bir yandan da bana dönüp bağırdı: "Git! Onlar benim için buradalar, kaç kurtar kendini!"

"Hayır!" diyerek itiraz ettim. "Seninle kalacağım!" Ne olursa olsun onu burada ölüme terk edemezdim.

"Aliz, bu adamlar benim peşimde ve sen bu işe karışmayacaksın!" Bir yandan kılıç sallıyor, bir yandan da bana laf yetiştiriyordu.

"Çoktan karıştım bile!" dedim keyifle gülümserken. O beni çok hafife alıyordu ve bu büyük bir hataydı.
Ona doğru hamle yapan adamlardan birinin kılıç tutan bileğini havada yakalayıp kendi eksenimde döndüm. Dirseğimi adamın çenesine sertçe geçirirken, kolunu tersine bükerek kılıcı bırakmasını sağladım. Adam aldığı darbeyle sarsılıp yere yığılırken kılıcı daha sıkı kavradım. Karşımızda hâlâ on kadar adam vardı. Evet, daha yeni başlıyorduk.

Arvın, yaptığı bir büyüyle etrafındaki üç adamı metrelerce havaya kaldırıp aniden yere çaktı. Adamlar acı içinde yere düştüklerinde ağızlarından kanlar süzülmeye başlamıştı. Arvın büyü kullanabiliyordu; benim ise güvenebileceğim tek şey zekâm ve elimdeki kılıçtı.

Arvın’ın büyüyle adamları savurması kısa süreli bir boşluk yaratsa da diğerleri bu dehşet verici manzaradan pek de yılmış görünmüyordu. Kalan yedi-sekiz adam, Arvın’ın etrafını bir çember gibi sararken içlerinden ikisi, elinde kılıçla duran beni gözüne kestirmişti.

Arvın, dişlerini sıkarak ellerini tekrar kaldırdı; ancak alnından süzülen ter damlaları, az önceki büyü hamlesinin onu ne kadar tükettiğini ele veriyordu. Nedenini bilmiyordum ama büyü kullanmak onu gereğinden fazla yoruyordu. Arvın diğer adamlarla boğuşurken, ben de tereddüt etmeden aralarına daldım. Kılıcımı korkusuzca savurarak onları uzaklaştırmaya çalışıyordum ama her gün kılıç sallayan biri olmadığım için pek de mahir sayılmazdım.

Adamların kılıçlarını aynı anda üzerime savurmasıyla, çevik bir hareketle belimi büküp geriye doğru eğilerek darbeden kurtuldum. Metalin birbirine çarparken çıkardığı o tiz ses kulaklarımda yankılanırken, kenetlenmiş kılıçlarına sert bir tekme atıp onları geriye doğru savurdum. Tam o sırada, bir büyücünün Arvın’ı hedef aldığını fark ettim. Arvın, kendi rakipleriyle o kadar meşguldü ki tehlikeyi görecek durumda değildi.

Hızla geriye doğru bir takla atıp kendimi adamlardan kurtardım ve Arvın’a doğru koşmaya başladım. Büyücü, ellerinde büyüttüğü mor ışık küresini Arvın’a fırlattığı anda saniyelerle yarışarak önüne atladım. Arvın zaten bitkin düşmüştü; böyle bir darbeyi kaldırması imkansızdı. Tek temennim, o büyünün bedenimde sönüp gitmesiydi. Eğer büyü beni görünmez bir engelmişim gibi delip geçerse, ona siper olmamın hiçbir anlamı kalmazdı.
Saniyeler içinde bana ulaşan ışık topu, bedenimde bir şimşek etkisi yarattı. Arvın’ın şaşkın bakışları üzerime kilitlenirken, yanındaki üç adamı büyüyle etkisiz hale getirip bana doğru koştuğunu gördüm.

Tam o anda, damarlarımda gezinen mor şimşekler aniden kızıla döndü. Geceyi gündüze çeviren kör edici bir ışık parladı ve bedenimden dışarı devasa bir ateş dalgası yayıldı. Patlamanın etkisiyle etraftaki herkes çevreye savrulurken, Arvın bile ayakta kalmayı başaramamıştı.

Vücudumdan yayılan enerjiyle kalbim deli gibi çarparken acıyla yere yığıldım. Cadı, büyünün bana tesir etmediğini söyleyerek yalan mı söylemişti? Yoksa çektiğim bu acının başka bir açıklaması olamazdı.

Arvın hızla beni kollarının arasına alarken, son gücüyle bir portal açıp bizi ışınladı. Gözlerimi açtığımda bir odada belirmiştik. Kalp atışlarım hâlâ yavaşlamamışken Arvın’ın göğsüne sinmiş haldeydim. O ise sırtını yatağa dayamış, yerde uzanıyordu. Zeminin soğukluğuna aldırmadan bir müddet öylece kalıp dinlenmeye çalıştım. Ellerim hâlâ titriyordu.

Birden yanağıma değen ılık sıvıyla birlikte elim gayriihtiyari yanağıma gitti. Elime bulaşan sıvının uğursuz kızıl rengi, kalbimde büyük bir korku ateşi harladı. Bu Arvın’ın kanıydı. Sanırım göğsünden ağır yaralanmıştı. Hızla doğrulup Arvın’a baktığımda kendinden geçmiş olduğunu anladım. Muhtemelen bayılmıştı, yani... Eğer yine ölmediyse.
Bu uzak bir ihtimal değildi. Bu adam ölmeyi hobi haline getirmişti benim gözümde.

Hızla toparlanıp kendime gelirken eğilip kollarından sıkıca tuttuğum adamın iri bedenini sırtıma yasladım. Bu küçük bedenimle onun iri cüssesini kaldırmak beni epey zorlayacaktı ama neyse ki yıllardır yaptığım antrenmanlar sayesinde kas kütlem birçok kadına göre fazlaydı. İçimden üçe kadar sayıp tüm gücümle yüklendim. Dengemi sağlamak epey zor olsa da sonunda ayağa kalkmayı başarmıştım. Fakat henüz iki adım atamamıştım ki dengemi kaybedip düştüm. Neyse ki yatağın hemen önündeydik ve yere kapaklanmak yerine yatağa düşmüştük.

Buna üzülsem mi sevinsem mi bilemedim çünkü altta kalan bendim. Arvın’ın ağır cüssesi üzerime düşmüştü ve bu adam bir boz ayı kadar ağırdı. Onun ağırlığından kurtulmaya çalışırken, birden açılan kapıdan içeriye bir kadın ve beyaz saçlı bir adam girdi. Bu kadını tanıyordum; siyah uzun saçları ve amber rengi gözleriyle onu daha önce de görmüştüm. O, burada gözlerimi açtığım o ilk gece, Kael’in buza çevirdiği iblisleri açtığı portalla kaybeden kadındı. Sanırım Arvın’ın arkadaşı veya askeriydi, zira onu hiç Jorion Kalesi'nde görememiştim. Kuzeyden olsaydı görmem gerekirdi.

Adam ise beyaz saçlıydı ve ilgi çekici siyah gözlere sahipti. Saçlarının beyaz olması ona yaşlı bir hava katmıyordu; aksine benzersiz bir imaj çiziyordu. Şüphesiz o, ömrüm boyunca gördüğüm en yakışıklı adamlardan biriydi. Bir doksandan uzun boyu ve iri yapılı cüssesiyle dikkat çekiciydi. Onlara şaşkınlıkla bakarken henüz bir tepki verememiştim. Arvın’ın başı göğsümün üzerindeyken baygın olduğunu fark etmeleri biraz zor gibiydi. Öyle bir pozisyondaydık ki resmen yanlış anlaşılmaya davetiye çıkarıyorduk.

Adımları durduğunda ikisinin de bakışları yatağın üzerindeki bedenlerimize değdi. Göz bebekleri irileşirken dudaklarından dökülen şaşkınlık nidalarıyla yer yarılsa da içine girsem istemiştim. İçinde bulunduğumuz lanet durumu tamamen yanlış yorumladıkları açıktı. Adam aniden kadının önüne geçip bize sırtını döndü; böylece kadının da görüşünü kapatmıştı. Sanırım çok ama çok yanlış anlaşılmıştık.

"Odada olduğunuzu bilmiyorduk, affedersin!" dedi adam, kolundan tuttuğu kadını geldikleri kapıya doğru yönlendirirken. "Biz daha sonra gelsek iyi olacak," dedi ve mahcup bir ifadeyle kapıya doğru ilerlediler.

"Durun!" diye bağırdım aniden. "Bakın, çok yanlış göründüğünün farkındayım ama düşündüğünüz gibi bir durum yok ortada. Hemen gelip bana yardım etmelisiniz çünkü o ağır yaralı!" Sözlerimle oldukları yerde kalsalar da bana doğru henüz bir hamle yapmamışlardı. Onlar farkında değildi ama ışığı gören sadece Arvın değildi.

Bu ağırlığı biraz daha taşımaya devam edersem tüm kemiklerim kırılıp iç organlarıma geçecek ve en iyi ihtimalle iç kanamadan ölecektim!

"Biri bunu üzerimden alsın!" diye cırladım can havliyle. "Tüm kemiklerimi kırdı hayvan! Bu herif canlı bir ayı ile eş değer ağırlıkta!" diyerek yakınırken beyaz saçlı adamın desteğiyle Arvın’ı iteleyip altından çıkmayı başarmıştım.

Nihayet bedenim rahatlarken aceleyle doğruldum. Bedenimdeki uyuşukluk hissi yavaş yavaş dağılırken yatakta yatan adama doğru adımladım. Vakit yoktu, aşırı derecede kan kaybediyordu. Elim paltosuna giderken odadakileri umursamadan düğmelerini çözmeye başladım. Paltosunun altındaki gömleği de tamamen soyduktan sonra çıplak göğsündeki yarayı ortaya çıkarmıştım.

"Yardım edecek misiniz yoksa onu ölüme terk etmekte ısrarcı mısınız?" diye sorduğumda beyaz saçlı adam öne atılıp elini Arvın’ın yarasının üzerine bastırdı. Elinden çıkan beyaz ışık göğsünde yayılırken adam kan ter içinde kalmıştı. Sanırım o bir şifacıydı.

"Olmuyor!" dedi kendini zorlarken. "Bu yarayı iyileştirmek imkansız."

"Bir şeyler yap Sarun, onu böyle kaybedemem," diyen kadını duymazdan gelerek odadaki dolaba ilerledim. Hayır, şu an kıskançlık etmeyecektim; bu hakkımı sonraya saklıyorum. Şu an Arvın’ı kurtarmam gerekiyordu. Dolaptan aldığım ipek çarşaflardan birini yırtıp sargı bezi yapmaya karar verdim. Elimle böldüğüm bez parçalarını dikkatli bir şekilde yaraya kapatıp, adının Sarun olduğunu öğrendiğim adama bastırmasını söyledim.

Sanırım o, İza’nın bahsettiği büyük şifacı Yüce Sarun’du. Hızla banyo olduğunu düşündüğüm odaya ilerleyip bulduğum boş bir kabı su ile doldurdum. Elime aldığım hançeri yanan şöminenin közlerinin üzerine saplayıp ısınmasını sağladım. Yarayı dikemezsek ve eğer kanama durmazsa, en kötü ihtimalle dağlama yapmak zorunda kalacaktım.

Bir çarşaf daha alıp dişimle yırtıp hazırladım. Ona müdahale edeceksem her şey hazır olmalıydı. Aslında bu konularda pek bilgim olduğu söylenemezdi. Sadece bazı operasyonlarda başımızın çaresine bakabilecek kadar bilgiye sahiptik. Masanın üzerinde duran yarım şarap şişesini de alıp tekrar Arvın'a doğru adımladım.
Hançeri şöminenin kenarına bıraktım. Dağlama yapmak en son çareydi ama Arvın'ın bedeni o kadar yıpranmıştı ki dokularını yakarak daha fazla hasar vermek istemiyordum.

"Bana iğne ve ipek iplik getirin!" diye bağırdım hâlâ olduğu yerde dikilen kadına. "Hemen!" Kadın bir anlık tereddütten sonra dolaba yöneldi ve dikiş malzemeleriyle döndü.

Sarun hâlâ elinden gelen son şifa kırıntılarıyla kanamayı yavaşlatmaya çalışıyordu ama yüzündeki ifade umutsuzdu. İnce, gümüş iğneyi şöminedeki ateşin kalbine tuttum. Metal, ısının etkisiyle önce karardı, sonra kor bir kırmızıya dönüştü. İpek ipliği ise yan taraftaki sert şaraba batırıp temizledim. Ellerim titriyordu ama Arvın’ın solgun yüzüne baktığımda o titreme yerini çelikten bir kararlılığa bıraktı.

"Sarun, şimdi ellerini çek ve yaranın iki ucunu sıkıca birleştir," dedim. Sarun dediğimi yaptı. Kan parmaklarının arasından sızıyordu ama artık daha yavaştı.

İğneyi soğumasına izin vermeden Arvın'ın sert tenine ilk kez sapladım. Bilinci kapalı olmasına rağmen, iğnenin derisini delip geçtiği o an vücudu bir refleksle sarsıldı. Dişlerimi sıktım. Bu benim de canımı acıtıyordu.

"Dayanmalısın," diye fısıldadım.

Deri üzerinde her ilmiği atarken, ipliği her çektiğimde etin birbirine kavuşma sesini duyabiliyordum. Odayı sadece Arvın’ın ağır, hırıltılı nefesleri ve iğnenin deriden geçiş sesi dolduruyordu. İlk dikiş, ikinci dikiş, üçüncü... Parmaklarım kana bulanmıştı, ipek iplik artık kıpkırmızıydı ama durmadım. Bir terzi titizliğiyle ama bir savaşçı hızıyla açık yarayı uç uca getirdim.

"Daha hızlı olmalısın, nabzı zayıflıyor!" diye uyardı Sarun.

Monitör gibi şifacı, aman ne güzel, nabız da sayıyor!

"Biliyorum!" diye çıkıştım, son ilmiği atıp ipliğe sıkı bir düğüm atarken. "Bitti." Son düğümü dişlerimle koparıp geri çekildim. Arvın’ın göğsünde şimdi muntazam ama korkutucu bir dikiş hattı uzanıyordu. Temiz bir bezi şaraba batırıp yaranın üzerini hafifçe sildim. Şarap ve kan kokusuna karışırken derin bir nefes aldım. Kanama durmuştu. Dikişler, hayatın içeride kalmasını sağlayan birer set gibi görevini yapıyordu.

Yorgunluktan dizlerimin bağı çözüldüğünde az önceden beri fark edemediğim şeyi şimdi fark ettim. Zorlukla yatağın kenarına tutunurken Arvın'ın yarası üzerinde gezindi parmaklarım.

"Neden iyileştiremedin onu?" diye sordum. Şifacılar her yarayı iyileştiremez miydi? Üstelik o benim gibi sıradan bir insan değil de bir büyücüydü.

"Eğer yarayı Valerion'da almış olsaydı iyileştirebilirdim ama o bu yarayı başka bir evrende almış olmalı ve bunu kendi bile hatırlamıyor."
Sarun'un kısık sesi kulaklarımda uğuldarken gözlerim tekrar yaraya değdi. Göğsüne saplanan o üç kurşunu anımsadım bir anda. Morgdaki o soğuk bedenini. Evet, Sarun haklıydı. Bu bir kılıç yarası değildi. Bu kurşun yarasıydı.

Üstelik tam da ölürken aldığı yaranın aynısıydı.

Saatlerdir Arvın'ın başında beklesem de uyanmamıştı. Artık kaleye dönme vaktim geldiğinde adının Meri olduğunu öğrendiğim kadın büyük bir memnuniyetle açtığı portalla beni kendi odama ışınlamıştı. Gitmemden neden bu kadar mutlu olduğuysa tam bir muammaydı. Yani bazı tahminlerim vardı ama şu an onu düşünecek durumda değildim.

O benim Arvın'ımdı. Nasıl oldu bilmem ama benim dünyamda ölse bile buraya dönmüştü. Bu, evdeki kaybolan eşyalarını açıklayabilirdi. O benim dünyama ait değildi. Bu yüzden fotoğraflardan bile silinmişti. İnsanların hatıralarından silinmişti. Benim hafızamdan bile silinmeye başlamasının sebebi buydu. Başından beri Valerion'dan benim dünyama geçmiş biriydi o.

Peki neden gelmişti?

Neden beni bulmuştu?

Akademiye kaydolan bendim. O zaten orada eğitmendi. Belki de ben onu bulmuştum ve böylece başlamıştı her şey. Diğer türlüsüne inanmak istemiyordum; kimse aşık olduğu adamın bir amaç uğruna ona yaklaştığını kabul etmek istemezdi. Gerçi benden ne çıkar sağlayabilirdi ki? Aliz'e aşık değildi ve Aliz ölmemişti. Yani bana bundan sebep yaklaşmış olması pek olası değildi. Ya bu işin içerisinde hiç bilmediğim bir gizem vardı ya da her şey fazla tesadüftü.

Tüm bu soruların cevabını alabileceğim kadın tam da karşımda rahat bir tavırla oturuyordu. Bu sefil halimden keyif mi alıyordu bilmiyorum ama yüzünde memnun bir ifade vardı. Neden geldiği hakkında hiçbir fikrim yoktu, garip bir şekilde ona soru bile sormak istemiyordum. Ona güvenmiyorum. O yüzden susmayı ve ilk onun konuşmasını bekliyorum.

"Oraya neden gittin Rena?" diye sordu aniden. Kulübeye gitmem ona büyük sürpriz olmuştu anlaşılan. Eğer oraya gitmesem yine de karşıma çıkar mıydı? Hiç sanmıyorum.

Sanırım artık onunla irtibata geçmek istediğimde benden beklemediği şeyler yapmalıydım. Bunu aklıma not edip düz bir ifadeyle baktım yüzüne. Sakin görünüyordu ama gözlerinde anlamlandıramadığım bir kıvılcım vardı. Buradayım diye eğer onun sözünden çıkmadan her dediğini yerine getireceğimi zannediyorsa büyük yanılgıdaydı. Buraya ona itaat etmek için gelmemiştim. Bu yüzden sorusunu görmezden gelip düz bir ifade takındım ve aklımdaki ilk soruyu sordum.

"Aliz nerede?"

"Konumuz bu değil!" dedi öfkeyle. Normalde olsa onu belki ciddiye alabilirdim ama şu an aklımdan boş zamanlarımda onun adına bir komedi kitabı yazmak falan geçiyordu. İsmi bile hazır:

Antikanın Öfkesi...

İşte şu an onu en fazla bu kadar ciddiye alabiliyordum.

Kendi yaptığım esprilere içimden gülüp onu daha da öfkelendirmek adına dudaklarımın kıvrılmasına izin verdim. Beni bu kadar bekletmişti. O lanet kitabı da bulamamıştım. Ona ihtiyacım olduğu zamanlarda yanımda yoktu. Hiçbir soruma doğruca cevap vermiyordu. Onu neden ciddiye alacaktım ki?

Bunu hak ediyor muydu?

"Konumuz ne peki?" dedim sert sesimle. "Bana karşı yeterince şeffaf olmaman mı? Bana Aliz'in nereye gittiğini ısrarla söylemiyorsun; buraya gelerek onları ayıracağımdan da bahsetmemiştin. O adamın kocam olduğunu biliyordun ve bunu da söylemedin. Yapbozları tek başıma birleştirmemden zevk mi alıyorsun? Kitabın kalede olduğunu söylemiştin ama o da yok ve büyünün bana etki etmeyeceğini söylemiştin ama canımı yaktı!" diyerek sıraladım aklımdakileri.

"Hâlâ tek parçasın," dedi. Küstah gülümsemesi ona olan öfkemi kamçılıyordu. "Ölmediğine göre sorun yok demektir."

Ne zırvalıyor bu?

"Bu nasıl bir mantık!" dedim öfkeyle. "Bir dahaki sefere ölmeyeceğimin bir garantisi var mı?"
"Sana kim onun önüne atlamanı söyledi ki?" dedi rahat bir tavırla omuz silerek. Sonra gözlerimin içine bakarak tüm ciddiyetiyle konuştu: "Daha ne kadar fedakarlık yapacaksın Rena, seni tanımayan, sevmeyen bir adam için!"

"O adam benim kocam!" dedim elimdeki tek bahaneye sıkı sıkıya sarılırken.

"Ama seni hatırlamıyor bile," dedi. Hüzünlü yeşilleri benimkilerle buluştuğunda bir annenin şefkati vardı sanki gözlerinde. "Bakışlarındaki hissizlik canını yakmıyor mu gerçekten?" Sorduğu soruyla boğazım düğümlendi. Ne yutkunabildim ne de konuşabildim. Yarama tuz basmıştı resmen. Bu gerçekten çok acıtıyordu.

"Geri dönmek istiyorum!" dedim. Arvın buradayken bunu zerre istemiyordum ama benim yüzümden Aliz ve Reyn ayrıldılarsa buna katlanamazdam. "Beni geri gönder ve Aliz'i tekrar buraya yolla. İki aşığı ayıran bir kadın olmak istemiyorum."

"Sen dönsen bile Aliz buraya geri gelmeyecek Rena. O kadın..." dedi bir an duraksayarak. "O büyük bir günah işledi ve tanrı tarafından cezalandırıldı. Artık istese bile Valerion'a geri dönemez."

"Nereye gönderildi peki?" dedim merakla. "Benim dünyama mı?"

"Hayır," dedi. "Çok daha uzak bir yere. Onu artık bir ölü say ve yoluna devam et. Şimdi gerçekten dünyana dönmek istiyorsan seni göndereceğim. İyi düşün ve kararını söyle." Aliz ve Reyn'i ayırmamış olmak içime su serpse de Aliz adına üzülmeden edemeyordum. Onu hiç tanımamıştım ama anıları yüzünden kalbimde büyük bir yer almak üzereydi. Ona yardım edebilmeyi çok isterdim. Acaba bunun bir yolu var mıydı? Bunu henüz cadıya sormadım çünkü öncelikle Aliz'in büyük günahı neydi onu öğrenmeliydim. O yüzden aklımdaki en önemli soruyu tekrar ettim.

"Bedelin ne olduğunu öğrenebilir miyim artık?"

Bu bedelin ne olduğunu bilmeden burada kalmaya devam etmek, frenleri tutmayan bir arabayı uçuruma sürmek gibiydi. Başta bu konuyu pek ciddiye almamıştım ama şimdi o kadar tiye alamıyordum ne yazık ki.

"Henüz değil," dedi düz bir ifadeyle. "Bunun için biraz daha olgunlaşman gerekiyor. Valerion'un kaderini sana bırakacaksam bunu hak etmelisin."

"Böyle bir şey istemiyorum," dedim bıkkın bir nefes verirken. Devam ettim: "Peki Arvın beni hatırlayacak mı?" dedim çaresizce. Kalbim hâlâ onunla kalmak için delicesine çırpınıyordu.

"Gerçek aşklar büyü ile susturulamaz Rena. Ona yapılan büyü yüzünden seni hatırlamıyor ama eğer aşkınız gerçekse seninle zaman geçirdikçe yavaş yavaş her şeyi hatırlayacak. Peki sen buna sabredebilecek misin?"

"Düşüneceğim," dedim. "Sadece biraz daha düşünmem gerek, sonra kararımı sana bildireceğim."

Cadı beni onayladıktan sonra "Bana seslen," dedi. "Kararını verdiğinde bana seslen, seni duyarım."

"Adın ne?" dedim ilk kez bunu merak ederken.
"Sana nasıl seslenmeliyim?"

"Antika deme de ne dersen de!" dedi umursamaz bir tavırla. Ona antika dediğimi nereden biliyordu ki? Bu manyak karı içimi mi okuyordu? "Ve küçük fare, eğer bir daha bana saygısızca bir hitapta bulunursan seni cüceye çeviririm!"

Ah bu manyak, şey... Yani çok sevgili, mübarek, muazzam ve en sevdiğim cadı, âlem-penah hazretleri!

Kesinlikle içimi okuyordu.

Ona içimden göz devirdim; umarım bunun için beni kurbağaya falan çevirmezdi.

***
Aynadaki aksime, üzerimdeki altın rengi işlemeli elbiseye uzun uzun baktım. Bu, Valerion halkının zihnindeki o kutsal "gelinlik" kavramının ete kemiğe bürünmüş haliydi; abartıdan uzak ama her dikişinde asalet gizli olan bir zariflikteydi. Kumaşın tenime değen soğuk dokusu, yaklaşan fırtınanın habercisi gibiydi. Bu gelinliği giymiştim çünkü Ventoza heyetinin kaleye ulaşmak üzere olduğu haberi koridorlarda çalkalanıyordu. Yine de içimde, fırtına öncesi sessizliği andıran tuhaf bir rahatlık vardı; biliyordum ki bu evlilik asla gerçekleşmeyecekti.

O gece, kaderimi mühürlediğim o mektubu Artus aracılığıyla Afsur Kalesi'ne yollamıştım. Arvın, elindeki o kozla bu işi çoktan bitirmiş, ipleri koparmış olmalıydı. Kralın bu raddeden sonra ısrar edeceğini, gururunu ayaklar altına alacağını hiç zannetmiyordum. Sonuçta söz konusu olan şey, asırlık Ventoza Krallığı'nın o sarsılmaz onuruydu ve ben, o onuru çiğneyemeyecek kadar silik, önemsiz bir statüdeydim onların gözünde. Benim gibi "hadsiz" bir kız tarafından reddedilmiş olma fikri bile Ventoza Kralı’nı delirtmiş olmalıydı. Muhtemelen bu hakaretin bedelini, birazdan herkesin ortasında beni reddettiklerini haykıran o ağır fermanı okuyarak ödeteceklerdi bana. Peki, bu dışlanma ihtimalini zerre umursuyor muydum? Hayır.

Zerre umurumda değildi. Çünkü Arvın ile yeniden bir yola çıkacaksak, bu ancak o beni gerçekten hatırladığı, ruhu ruhumu tanıdığı zaman mümkün olacaktı. Onu, zihni sislerle kaplıyken bir evliliğe mecbur etmek ya da bir yalanın üzerine yuva kurmak benim lügatimde yoktu. Daha önce, o kendi dünyamızdayken de böyle bir dayatmam olmamıştı. Evliliğimiz, okyanusun durgun suları gibi ikimizin ortak kararıyla şekillenmişti; ne o beni bir kafese kapatmıştı ne de ben onu buna zorlamıştım. Yedi yıl boyunca hayatın her türlü rengini birlikte tatmış, birbirimizin ruhundaki en mahrem yaraları bile ezberlemiştik. Arvın’ın teklifini o zaman tereddütsüz kabul etmiştim çünkü bu dünyada elini tutabileceğim yegâne adam oydu. Üç yıllık evliliğimiz boyunca ne ben başkalaşmıştım ne de o özünden ödün vermişti.

Evliliğin o alışılmış yorgunluğunun bizi yıpratmasına, aşkımızı sıradanlaştırmasına asla izin vermemiş; her zorlukta birbirimizin yüküne omuz vermiştik. El ele verdiğimiz her iş, imkansız görünse de sonunda bir şekilde başarıya ulaşmıştı. Şimdi, bu yabancı evrende de her şey aynı şekilde ilerleyecekti. Kendimi ona hatırlatmam yedi yıl sürse bile, burada kalmaya karar verdiğim müddetçe bıkmadan, usanmadan kalbinin kapılarını çalacaktım. Tabii, gerçekten kalmaya karar verdiğim müddetçe...

Çünkü zihnim hâlâ bir sarkaç gibi git gel yapıyordu; tek bildiğim, içimdeki o bastırılamayan sesin burada kalıp neler yapabileceğimi, bu kadim evrenin kaderini nasıl değiştirebileceğimi görmemi istemesiydi.

"Ventoza heyeti geldi leydim, majesteleri sizi taht odasında bekliyor," diyen İza’nın titreyen sesiyle bakışlarım ona kaydı. Gözlerinde, fırtınaya yakalanmış bir kuşun telaşı vardı. Benim için endişelendiği her halinden belliydi; zira bu raddede bir nişanı bozmak, bir kadının bu topraklardaki geleceği adına geri dönüşü olmayan bir yıkımdı. Bana bir daha talip çıkması, ismimin temize çıkması neredeyse imkansızdı. Ama bu durum tam da benim işime gelirdi. Henüz kendi kaderimi çizmemişken, Aliz’in hayatında onarılmaz ve kalıcı bir leke bırakmak istemezdim. Hem bu evlilik gerçekleşmediği takdirde, o meçhul kuyularda bedel ödeyen Reyn için de vicdan azabı çekmeme gerek kalmayacaktı.

Başıma yerleştirilen, üzerinde asırların ağırlığını taşıyan o görkemli tacı düşürmemeye dikkat ederek ağır ağır ayağa kalktım. Tacın uçlarından sarkan uzun inci sarkıtları, her hareketimde alnımdan aşağı nazlı bir biçimde süzülüyor, yürüdükçe hafif bir tınıyla sallanıyordu. Aceleden arınmış, vakur adımlarla büyük taht odasına doğru ilerlerken çevremdeki herkesin üzerinde yoğun bir gerginlik hakimdi. Bense, sonunu bildiğim bir tiyatro oyununun başrol oyuncusu kadar rahattım. Sonuçta her şey benim kontrolüm altındaydı, öyle değil mi?

Taht odasının devasa, ağır altın işlemeli kapıları benim için ağır ağır açıldığında, içerideki buz gibi havaya Aliz’in uzun ve görkemli unvanları yankılanarak dağıldı. Jorion halkı ve soyluların önünde resmen takdim edildim. Dikkatli ve vakur adımlarla odaya girdiğimde, en tepedeki tahtta bir heykel gibi oturan Vigo’yu nazikçe eğilerek selamladım. Odada, en yüksekte, adeta tüm krallığın yükünü omuzlarında taşıyan ihtişamlı bir taht duruyordu. Şüphesizki Jorion kalesi bir saray kadar bygük ve ihtişamlıydı. Vigo da Nivaria'nın kraldan sonraki en önemli figürüydü. Altın işlemeli detayları meşale ışıklarında alev almış gibi göze çarparken, o sarsılmaz ihtişamı insanın gözlerini kamaştırıyordu.

Ana tahtın iki basamak aşağısında, her iki yanda daha mütevazı ama yine de heybetli birer küçük taht daha bulunuyordu. Onlardan birinde Kael, her zamanki mükemmel duruşuyla otururken; diğeri, benim bu sahte hayatımın bir parçası olarak oturmam için boş bekliyordu. Dikkatli adımlarla ilerlerken, zihnimdeki karmaşayı saklamak istercesine bakışlarımı yere sabitledim. Derin ve karanlık düşünceler içerisinde boğuşurken nihayet tahtıma oturup bakışlarımı karşıya, büyük kapıların olduğu o boşluğa diktim.

Arvın bile gelmemiş olmalıydı; buna emindim. Sadece küçük bir heyet gönderip diplomatik bir dille reddettiklerini bildirecekler, bu tiyatro da burada son bulacaktı.

Vigo’nun tek bir işaretiyle yeniden açılan kapıdan içeriye, zırhlarının şangırtısı odayı dolduran Ventoza heyeti girdi. Çok sayıda asker ve ağır adımlarla yürüyen adamla birlikte, önemli mevkilerde oldukları her hallerinden, kibirli duruşlarından belli olan saray yetkilileri salondaki yerlerini tek tek almışlardı. Adamlar kapının etrafında iki sıra halinde dizilip görkemli bir geçit oluştururken, birini; çok daha üst düzey birini bekledikleri artık gün gibi açıktı. Sanırım bu kişi, kralın son sözünü söyleyecek olan yetkili sözcüsüydü.

Bıkkın ve huzursuz bir nefes verip bu saçma, yapmacık ritüelin bir an önce bitmesini kalpten diledim. Alt tarafı bir ret yiyecektik ama meseleyi ne kadar da abartmışlardı. İşte saray hayatının özeti buydu; her küçük olay, devasa bir abartıyla, gereksiz bir gösterişle yaşanıyordu belli ki. Haftalardır içinde bulunduğum bu sıcak, korunaklı kale bile o kasvetli atmosferi en derinden, iliklerime kadar hissettiriyordu. Odaya giren Ventoza heyeti, sıradan bir protokolle hepimizi selamlarken, bekledikleri o kişiyi nihayet büyük bir tantanayla takdim etmişlerdi.

"Ventoza Veliaht Prensi Lord Arvın Rowan, gelmek için majestelerinden müsaade bekliyorlar efendim!"

Adamın gür sesiyle birlikte kaşlarım en derinden, öfkeyle çatılırken yanlış duyduğumu, zihnimin bana bir oyun oynadığını düşünmüştüm; ama Vigo’nun izniyle içeriye giren o heybetli adam, Arvın’dan başkası değildi.

Demek beni, herkesin gözü önünde reddetmeye bizzat ayağıma kadar gelmişti. İşte bu, durumu sadece zorlaştırmakla kalmıyor, dahası aşağılayıcı bir hale sokuyordu. Ash ailesi, benim yüzümden böyle bir halka açık aşağılanmayı asla hak etmiyordu.

Ne yapmaya çalışıyordu manyak herif? Bu kuş beyinlinin asıl amacı neydi? İstediğini, o özgürlük vaat eden mektubu zaten almamış mıydı? Bu kadar zorlamasına, onurumu bu kadar ezmesine gerçekten gerek var mıydı?

Arvın’a, gözlerimden ateşler saçarak öfkeyle bakarken o, büyük bir sükunetle Generali selamlıyordu. Generali o soğuk asker selamıyla selamladıktan sonra, bu defa özellikle benim önüme gelip, herkesin nefesini tuttuğu o anda dizleri üzerine çöktü ve elini kalbine koyarak beni selamladı.

Ona, kalbim göğüs kafesimi döverken şaşkınlıkla baka kaldım. O ise dudaklarının kenarına iliştirilmiş muzip bir ifadeyle bana bakıyordu. Bu gülüşü, bu bakışı çok iyi tanıyordum. O, neden şu an tam karşımda benim tanıdığım, sevdiğim ve uğruna dünyaları yakabileceğim o adam gibi bakıyordu? Sanki üzerindeki o kalın sis perdesi dağılmış, her şeyi en ince ayrıntısına kadar hatırlıyormuş gibi... Sanki bana bakınca Aliz’i değil de, ruhunun eşi olan Rena’sını görüyormuş gibi...

"Sevgili müstakbel eşim, Prenses Aliz Ash; sizi tüm kalbimle ve ruhumla selamlıyorum!"

Arvın’ın gür sesi taht odasının yüksek tavanlarında yankılanırken, yumruk yaptığı elini büyük bir kararlılıkla tekrar sol göğsüne, kalbinin tam üzerine vurdu. Odadaki herkes nefesini tutmuş, bu beklenmedik itirafın ağırlığı altında ezilirken o, bakışlarını bir an bile ayırmadan sözlerine devam etti.

"Ben, Ventoza Prensi Arvın Rowan; onurum, şerefim ve atalarımın mirası üzerine majestelerine ve sevgili kızı Leydi Aliz’e burada, herkesin huzurunda söz veriyorum. Onu hayatım pahasına en iyi şekilde koruyup kollayacak, her türlü fırtınada ona sarsılmaz bir siper olacağım!"

Bunu söylerken, o fırtınalı gri bakışları, benim şaşkınlıktan donup kalmış yeşil gözlerime adeta kenetlendi, sanki o an sadece ikimiz varmışız gibi dünyayı dışarıda bıraktı. Elini, verdiği sözün mührüymüşçesine bir kez daha, daha sert bir biçimde göğsüne vurdu ve ekledi.

"Onun için iyi bir eş, sadık bir yoldaş olup daima büyük bir ihtimamla ilgileneceğime ve son nefesime, bu bedende can kaldığı son ana kadar yanında olacağıma kutsal bir yeminle söz veriyorum!"

Duyduklarımı idrak etmekte zorlanıyordum. Arvın evlilik yeminlerini mi etmişti az önce?

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

61okunma 5beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…