Bölüm 18

AÇELYA ŞEN
:Adı Hayat:

Öğrendiklerimi aklımdan silip atmak istesemde her anımda her gözümü kapattığımda ve hatta başka bir şey düşündüğümde bile benimle kalacak.Bunu artık çok rahat aklımdan geçirebiliyorum, düşünebiliyorum çünkü onu unutmaktan vazgeçtim. Zor olsa da unutmak yerine onu hayatımın bir parçası yapmam gerektiğini, kabullenmem gerektiğini fark ettim.

Aslında hayat hep bir şeyleri kabul etmemizle dönmeye devam eden bir küre..
Ölümü, doğumu, kazanmayı, kaybetmeyi, sevilmeyi, sevilmemeyi,mutluluğu, üzüntüyü, yalnızlığı...
Hayat denen kelime tüm bunları kapsadığı sürece ; hepsini kabullenmekle, dönmeye devam edicek bu koca yaşlı şişko dünya..

Şimdi sadece yaptığım bu zamana kadar kabullendiğim şeyleri aklımdan geçirmek. O kadar çok şey var ki.. Düşündükçe ne kadar güçlü olduğumun farkına varıyorum. Ama işte tüm bunları atlatmış olmam önümdekileri nasıl atlatacağımı bana öğretmiyor.
Sadece yapabileceğimi bilmek bana yetmiyor. Yetmiyor,içim daha fazlasını bilmek istiyor.
İşte tam da orda hayat denen bazen sövdüğümüz bazen şarkılar söylediğimiz kelime kendini gösteriyor.

Ahh,bu hayatla ne yapılır ki?

Onunkiyle, bununkiyle ve hatta şunun hayatıyla ne yapılır bilmiyorum. Komik olan kendiminkiyle de ne yapmam gerektiğini bilmiyor oluşum.
Belki de bilmeme gerek yoktur.
Belkide tek yapmam gereken bu kalpsiz dünya da sadece gelişine yaşamaktır.

Ve işte onca düşünceden sonra aklımın beni sürüklediği o yerdeyim. Tüm düşünceler kenara çekildi ve onu seyrediyorlar.
"Koskocaman dünyada bir toz tanesisin"

Benim dünyamın kaynağı benim. Sadece ben.

Dünyamı dönmesini sağlayacak da benim, durmasını isteyip durduracakda. Önemli olan benim kararım.
Karşıma çıkan her bir patikada, çukurda, gül bahçesinde vereceğim karara bağlı..
Kitabın sonraki sayfasında ne olup bittiğini merak etmemle ilgili tüm mesele.
Ve ben merak ediyorum.
İyi, kötü, dehşet verici, heyecan verici..
Acaba sonraki sayfada hangi duyguyı tadacağımı merak ediyorum. Ve ısrarla o sayfayı çevireceğim.
Çünkü bu benim dünyam ve ben istersem bataklıkta bile gül yetişir..

Kimse okumasa da ben bu kitabı ısrarla okumaya devam edeceğim. Önemli olan sıkıcı olması, heyecan vermesi, üzmesi, güldürmesi değil. Önemli olan sadece benim olması...

Aklımın yıpranmış, yıllanmış köşelerinden o kadar çok düşünce belirdi ki beni ordan oraya sürüklediler.
Aslına bakarsan iyi de oldu. Bastırdığım, düşünmeyi reddettiğim her şeyle sadece yüzleştim. Hepsini kabullenebildiğim söylenemez ama kendime açıklayamadım tek bir düşünce zihnimin derinliklerinde kalmadı.
Artık sıra konuşarak halletmem gereken sorunlara geldi. Olduğum duruma bakılırsa süper bir durumda değilim. Ama yapabileceğim şeyler var bence.