Bölümler 18Şu an: Bölüm 9
- 1 ✨Tanıtım✨67 kelime
- 2 Bölüm 12.037 kelime
- 3 Bölüm 21.311 kelime
- 4 Bölüm 31.613 kelime
- 5 Bölüm 4956 kelime
- 6 Tanıtım 220 kelime
- 7 Bölüm 5903 kelime
- 8 Bölüm 61.511 kelime
- 9 Bölüm 71.611 kelime
- 10 Bölüm 82.106 kelime
- 11 Bölüm 91.255 kelime · Okuduğun bölüm
- 12 Bölüm 10898 kelime
- 13 Bölüm 111.195 kelime
- 14 Bölüm 121.179 kelime
- 15 Bölüm 131.001 kelime
- 16 Bölüm 141.955 kelime
- 17 Bölüm 151.537 kelime
- 18 Bölüm 161.283 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sabah alarmım çaldığında yorganı başıma kadar çektim. Dün gece yaşananları düşündükçe uykum daha da ağırlaşıyordu.
Bir de bütün olanlar üzerine okula gitmek zorundaydım.
Yataktan isteksizce kalkıp üzerime siyah bir kazak ve kot pantolonumu geçirdim. Saçlarımı tarayıp odadan çıktığımda Aras mutfakta kahvaltı hazırlıyordu.
“Günaydın, uyuyan güzel.”
“Sabah sabah başlama, Aras.”
“Ne oldu? Yine mi kötü uyudun?”
Sandalyeye oturup başımı salladım. “Dün gece uff boş ver.”
Aras'ın yüzündeki gülümseme biraz azaldı. Önüme bir tabak koyup karşıma oturdu.
“Bugün biraz kafanı dağıtsan iyi olur.”
“Nasıl dağıtayım? Birileri ormanda ölü bulunuyor, okulda herkes bunu konuşuyor. Normal davranmak biraz zor.”
“Belki de bugün normalden daha güzel bir gün geçirirsin.”
Kaşlarımı çattım. “Ne demek istiyorsun?”
“Hiç. İnsan biraz umutlu konuşunca hemen sorguya çekiliyor.”
Gözlerimi devirdim. “Kesin bir şey karıştırıyorsun.”
Aras masumca gülümsedi. “Ben mi? Hayatımda senden daha masum bir insan yok.”
“Bu cümleyi kurarken kendin de güldün.farkimda mısın?”
Ona dil çıkarıp kahvaltıma döndüm. Aras'ın bugün neden böyle garip davrandığını anlamamıştım ama fazla üzerinde durmadım. Zaten evden çıkmak için acele etmem gerekiyordu.
Üniversiteye vardığımda İdil beni girişte bekliyordu. Yanına yaklaştığımda koluma girdi.
“Aloş, bugün okuldan sonra bir yere gidiyoruz.”
“Nereye?”
“Sürpriz.”
“İdil, sürpriz kelimesinden nefret ettiğimi biliyorsun.”
“Biliyorum. O yüzden özellikle kullanıyorum.”
Tam cevap verecektim ki Mert ve Kerem yanımıza geldi. Mert'in yüzündeki sırıtışı görünce şüphelerim daha da arttı.
“Ne oluyor size?” diye sordum. “Hepiniz sabah sabah tuhaf davranıyorsunuz.”
Kerem omuz silkti. “Biz her zaman böyleyiz.”
“Hayır, değilsiniz.”
“Belki de bugün özel bir gündür,” dedi Mert.
İdil hemen araya girdi. “Mert, sus.”
Mert dudaklarını birbirine bastırıp ellerini kaldırdı. “Tamam, tamam. Hiçbir şey söylemedim.”
Onlara şüpheyle bakarken Aron ve Arel de yanımıza geldi. Aron beni görünce gülümsedi.
“Günaydın, Alara.”
“Günaydın. Sen söyle bari, bunlara ne oldu?”
Aron arkadaşlarıma baktı, sonra yeniden bana döndü.
“Bence çok fazla soru soruyorsun.”
“Harika. Bir tek sen eksiktin.”
Güldü. “Ben de seni gördüğüme sevindim.”
Arel ise Mert'e bakıp başını iki yana sallıyordu. Belli ki o da bir şeyler biliyordu.
Derse girdiğimizde kimse ağzını açıp tek kelime etmedi. En azından hoca sınıftayken rahattım. Teneffüste ise İdil yanıma oturup dün gece yaşananları yeniden konuşmaya başladı.
“Şaka bir yana, o kızın gördüğü şey gerçek miydi acaba?” diye sordu.
“Birinin böyle bir konuda yalan söyleyeceğini sanmıyorum,” dedi Selin. “Üstelik polis de ormana gitti. Demek ki ortada ciddi bir durum var.”
Kerem başını salladı. “Cesedin kim olduğunu henüz açıklamadılar. Haberlerde de doğru düzgün bir bilgi yok.”
“Bir aile, ardından ormanda bulunan insanlar, şimdi de bu.” Mert'in sesi ilk kez ciddi çıkıyordu. “Vesper'da bir şeyler oluyor ve kimse bize ne olduğunu söylemiyor. İnşallah sira bize gelmez he.”
“Belki de söyleyemiyorlardır,” dedi Aron.
Hepimiz ona döndük.
Aron bakışlarını masanın üzerindeki kitabına indirdi. “Yani soruşturma devam ediyordur. Polis kesin bir şey öğrenmeden açıklama yapmak istemez.”
Mantıklıydı ama yine de içimdeki huzursuzluğu geçirmemişti.
“Umarım bu kez başka kimseye bir şey olmaz,” dedim.
Aron kısa bir an bana baktı. “Umarım.”
Bakışlarında anlam veremediğim bir ciddiyet vardı. Bir şey söyleyecekmiş gibi göründü ama ardından sustu.
Dersler gün boyunca devam etti. Ben de mümkün olduğunca dikkatimi dağıtmamaya çalıştım. Birkaç kez Aron'la göz göze geldik, birkaç kez de Mert'in saçma şakalarına güldük. Yine de aklımın bir köşesinde orman vardı.
Son ders bittiğinde çantamı toplarken İdil yanıma geldi.
“Hadi, gidiyoruz.”
“Yine mi? Nereye gittiğimizi hâlâ söylemedin.”
“Alara, iki dakika sabret.”
Bahçeye çıktığımızda Mert, Kerem, Selin, Aron ve Arel bizi bekliyordu. Aras da oradaydı.
Şaşkınlıkla kardeşime baktım.
“Sen burada ne yapıyorsun?”
Aras gülümsedi. “Seni almaya geldim.”
“Evimiz ters yönde.”
“Bugünlük yönleri değiştirdik.”
“Seninle gerçekten uğraşamam.”
Hep birlikte yürümeye başladık. Bir süre sonra tanıdığım küçük bir kafeye geldik. İçeri girdiğimde ışıkların kapalı olduğunu fark ettim.
“Buraya neden geldik?” diye sordum.
İdil kapıyı açıp beni içeri doğru itti.
“Gir de gör!”
İçeri adımımı attığım anda ışıklar yandı.
“SÜRPRİİİİZ!”
Bir an olduğum yerde kaldım. Masanın üzerinde pasta, renkli balonlar ve küçük hediyeler vardı. Duvara asılmış süslerin ortasında kocaman harflerle İyi ki doğdun Alara! yazıyordu.
Şaşkınlıkla hepsine baktım.
“N ne oluyor?”
Aras yanıma gelip omzuma kolunu attı.
“İyi ki doğdun, abla.”
Gözlerimi kırpıştırdım. Sonra birden hatırladım.
On sekiz Temmuz.
Doğum günüm.
Kendi doğum günümü unutmuştum.
“Ben bunu nasıl unuttum ya?”
Mert kahkaha attı. “Bunu biz de merak ediyoruz. İnsan kendi doğum gününü nasıl unutur?”
“Sen sus, Mert,” dedi Selin. “Kendi telefonunun nerede olduğunu günde üç kez unutuyorsun.”
“Bu tamamen farklı bir konu.”
Herkes gülerken İdil yanıma gelip bana sarıldı.
“Son zamanlarda o kadar çok şey yaşadın ki bugün aklına bile gelmemiştir diye düşündük. Bu günü yalnız geçirmeni istemedik.”
Gülümsemeye çalıştım ama gözlerimin dolmasına engel olamadım.
“Gerçekten çok seviyorum” dedim. “Hepiniz.”
Aras saçlarımı karıştırdı. “Duygulandın mı sen?”
“Bir daha yaparsan pastayı kafana geçiririm.”
“İşte benim ablam! İşte bu.”
Hepimiz güldük. Aron da yanıma yaklaşıp elindeki küçük paketi uzattı.
“Doğum günün kutlu olsun, Alara.”
Paketi şaşkınlıkla aldım. “Sen de mi hediye aldın?”
“Doğum gününe eli boş gelmek ayıp olur diye düşündüm.”
Paketi açtığımda içinden küçük, zarif bir kutu vardi.
“Teşekkür ederim.”
"Kutuyu aç.”
Kutuyu açtığımda bir kolye cıktı. Çok güzel.
Gözlerimiz kısa bir an buluştu. Sonra Arel yanımıza gelip elindeki hediyeyi masaya bıraktı.
“Benim hediyem daha iyidir, şimdiden söyleyeyim.”
Aron ona döndü. “Kendini bu kadar övmen normal mi?”
“Senin yanında övünmek zorundayım. Yoksa kimse fark etmiyor.”
Arel'in hediyesini açınca içinden güzel bir bileklik çıktı. Ona da teşekkür ettim. Eva gelemediği için selamını iletmişti; bunu Arel söylediğinde Mert hemen araya girdi.
“Tamam, hediyeler güzel ama pasta nerede? Ben duygusal konuşmalarla doymuyorum.”
“Sen zaten hiçbir şeyle doymuyorsun,” dedi Kerem.
Masaya oturduk. Mumlar yakıldı ve herkes aynı anda doğum günü şarkısını söylemeye başladı. Ben de gülerek gözlerimi kapattım, içimden bir dilek tuttum ve mumları üfledim.
Dileğim biraz tuhaf gerçekleşmeyecek bir şey.
Annemle babamı görmek. Tek isteğim. Onları gördüğüm an kısa kısa yanlarına gidip sarılmak.
Pasta kesildikten sonra hediyelere baktık, fotoğraflar çektik ve birbirimize takılıp durduk. Bir ara sohbet yeniden dün geceye geldi. Selin, ormandaki ceset hakkında yeni bir haber olup olmadığını sordu.
Kerem telefonunu kontrol etti.
“Henüz yok. Ama polis sabah ormanın çevresini kapatmış.”
“Demek ki olay sandığımızdan daha ciddi,” dedi İdil.
Aras bana baktı. “Bugünlük bunları düşünmeyelim. En azından bu akşam.”
Haklıydı. Her şeyin cevabını o anda bulamazdık. Üstelik arkadaşlarım benim için uğraşmış, doğum günümü hatırlamış ve beni mutlu etmek için bir araya gelmişti.
O akşam biraz olsun rahatlamama izin verdim.
Aron yanımda oturuyordu. Arada bir konuşuyor, diğerlerinin şakalarına gülüyor, bazen de bana dönüp bir şey soruyordu. Onunla konuşurken kendimi iyi hissediyordum.
Belki de Aras haklıydı.
Belki de bugün gerçekten güzel bir gün olabilirdi.
Ama Vesper'da güzel günlerin ne kadar uzun sürdüğünü henüz bilmiyordum. Malesef.
Selin' in telefonu çaldı. "Çok pardon açmam gerek."
Selin katı. Mert hemen atlayıp. "Bayan nazik." Dedi.
Arel bana baktı. "Alara, kaç yaşında olsun şimdi?"
Mert kafasını sallayıp. "Bayanların yaşları sorulmaz terbiyesiz."
"Bayan değil kadın diyeceksin Mert." Dedi İdil.
Arel' e döndüm gülerek. "Yirmi iki."
Arel tam konusucakken. Mert gülerek. "Hay maşallah küçük hanım büyümüş."
"Mert oraya gelirsem kafana sıçarım."
"Yok ya gelme." Dedi gülümseyerek.
Selin yanımıza geldi. "Geldim."
"Görüyoruz bayan nazik."
Selin merte göz devirdi
"Uf hadi kalkalım." Dedi Mert.
"Bence ben seni evine bırakayım Mert. Hadi yürü canımın dışı hadi." Dedi Kerem.
"Allah razı olsun kerem."
Kerem idile gülümseyerek kalktı. Selin hemen kalkıp "beni de bırakabilir misin?"
"Tabi gel."
Mert koşarak arabanın ön koltuğuna doğru koştu. "Benim." Diyerek.
Sanki çocuk gibi mal mal hareketleri var bunun da. Kerem araba anahtarını gösterdi. "Kitli."
Hemen Selin' in koluna girdi ve keremi itip. "Buyurun hanım efendi."
"Çok teşekkür ederim beyefendi." Dedi ve arabaya binip gittiler.
Bizde kalktık. Arel gelip sarıldı. "İyi ki doğdun."
"Teşekkür ederim." Sonra aron geldi. Aynı şeyler. Sonra arasla eve doğru yürüdük. Bugün güzel bir gündü. En azından kendimi biraz olsun mutlu hissettim.
Bu bölümünde sonuna geldik. Umarım beğenmişsinizdir 🥰 ⭐ yorumlarınızı ve desteklerinizi bekliyorum.💜♥️
Bölüm etkileşimi
