Bölümler 18Şu an: Bölüm 11
- 1 ✨Tanıtım✨67 kelime
- 2 Bölüm 12.037 kelime
- 3 Bölüm 21.311 kelime
- 4 Bölüm 31.613 kelime
- 5 Bölüm 4956 kelime
- 6 Tanıtım 220 kelime
- 7 Bölüm 5903 kelime
- 8 Bölüm 61.511 kelime
- 9 Bölüm 71.611 kelime
- 10 Bölüm 82.106 kelime
- 11 Bölüm 91.255 kelime
- 12 Bölüm 10898 kelime
- 13 Bölüm 111.195 kelime · Okuduğun bölüm
- 14 Bölüm 121.179 kelime
- 15 Bölüm 131.001 kelime
- 16 Bölüm 141.955 kelime
- 17 Bölüm 151.537 kelime
- 18 Bölüm 161.283 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sabah telefonumun titreşmesiyle gözlerimi açtım. Yastığımın yanında duran telefonu alıp ekrana baktım.
Aron'dan mesaj gelmişti.
Aron: Günaydın, uyandın mı?
Ben: Rüyamda sana cevap veriyorum şu an.
Aron: Demek rüyalarına da girmeye başladım.
Ben: Kendine fazla güveniyorsun.
Aron: Birazdan görüşeceğiz. O zaman konuşuruz.
Telefonu yatağın üzerine bıraktım. Yüzümdeki gülümsemeyi fark edince kendi kendime başımı salladım. Son zamanlarda Aron'la mesajlaşmak, onunla konuşmak ve gün içinde onu görmek alışkanlık hâline gelmişti.
Hazırlanıp aşağı indiğimde Aras kahvaltı yapıyordu.
“Günaydın.”
“Günaydın. Yine telefonla mı uyandın?”
“Ne alakası var?”
“Hiç. Sadece sabah sabah kimin mesajına gülümsediğini merak ettim.”
“Aras!”
Gülerek ellerini kaldırdı.
“Tamam, sustum. Kahvaltını yap.”
Çantamı alıp evden çıktım. Bugün nedense içimde güzel bir his vardı.
Üniversitenin bahçesine girdiğimde arkadaşlarımı her zamanki yerde buldum. İdil beni görür görmez el salladı.
“Aloş! Buradayız!”
Yanlarına gittim. Mert bir şey anlatıyor, Kerem de onu dinliyormuş gibi yapıp telefonuyla ilgileniyordu. Selin ise kahvesini içiyordu.
“Günaydın.”
“Günaydın, bir yaş daha yaşlanmış olan şahız.” dedi Mert.
“Bir daha öyle söylersen kahveni başından aşağı dökerim.”
“Şiddete karşıyız Alara.”
İdil güldü. Tam ona cevap verecektim ki Aron yanımıza geldi.
“Günaydın.”
“Günaydın.”
Yanıma geçip elimi tuttu. Bu hareketine artık şaşırmıyordum ama yine de yüzümde küçük bir gülümseme oluştu.
Mert hemen bize baktı.
“Ben burada bir şeyler hissediyorum.”
Kerem başını kaldırdı. “İlk defa sen soylemeden diyecegim şeyi anladım.”
Hepimiz güldük.
Biraz sonra Arel ve Eva da yanımıza geldi. Eva doğrudan Kerem'in yanına oturdu.
“Günaydın, Kerem.”
Kerem şaşkınlıkla başını kaldırdı.
“Günaydın.”
“Bugün biraz sessizsin. Hep böyle misin?”
“Genellikle.”
“Bence biraz daha konuşmalısın.”
Mert araya girdi. “Kerem'i konuşturmak için özel bir çaba gerekiyor. Biz yıllardır uğraşıyoruz.”
Eva gülerek Kerem'e döndü.
“Ben başarabilirim bence.”
Kerem de hafifçe gülümsedi.
Selin bütün konuşmayı sessizce izliyordu. Kahvesinden bir yudum aldıktan sonra telefonuna baktı.
“Derse geç kalacağız,” dedi.
Ses tonu her zamanki gibiydi ama biraz önceki neşesi azalmıştı. Bunun nedenini anlayamadım.
Öğle arasına çıktığımızda Mert elindeki telefonla yanımıza geldi.
“Bu akşam için planınız var mı?”
İdil başını kaldırdı. “Neden?”
“Vesper Gölü'nde ateş gecesi düzenleniyormuş. Müzik, yiyecekler, ateş falan. Üniversiteden bir sürü kişi gidecekmiş.”
“Ben varım!” dedi İdil.
Selin de başını salladı. “Ben de gelirim.”
Kerem omuz silkti. “Olabilir.”
Eva hemen ona döndü.
“Sen geliyorsan ben de geliyorum.”
Mert kahkaha attı. “Kerem, hayranın var!”
Kerem gözlerini devirdi.
Aron elimi hafifçe sıktı.
“Sen gelmek istiyor musun?”
“İstiyorum. Sen."
"Düşünmeme gerek yok. Geliyroum.”
Gözlerimi kaçırıp gülümsedim.
Mert ellerini birbirine vurdu.
“Tamamdır! Akşam herkes gölde. Kimse kaytarmasın."
Akşam olduğunda İdil'le birlikte göle doğru yola çıktık. Daha uzaktan müzik sesleri duyuluyordu. Gölün kıyısına vardığımızda büyük bir ateş yakılmış, çevresine sandalyeler yerleştirilmişti. Ağaçların arasına küçük ışıklar asılmıştı. İnsanlar müzik eşliğinde dans ediyor, bazıları göl kenarında sohbet ediyordu.
Mert bizi görünce yanımıza koştu.
“Sonunda geldiniz! Ben burada tek başıma eğleniyorum.”
Kerem arkasından seslendi.
“Tek başına eğlenmiyorsun, herkesi rahatsız ediyorsun.”
İdil gülerek Kerem'in yanına geçti. Selin de biraz ileride duruyordu.
Aron yanıma geldiğinde kolunu omzuma doladı.
“Güzel olmuşsun.”
“Teşekkür ederim. Sen de fena değilsin.”
“Fana değil mi?”
“Şimdilik.”
Gülerek bana baktı. Sonra elimi tuttu.
Bir süre herkesle birlikte ateşin etrafında oturduk. Mert sürekli şakalar yapıyor, İdil ona eşlik ediyor, Kerem arada bir ikisini susturmaya çalışıyordu. Eva ise neredeyse bütün akşam Kerem'le konuşmuştu.
Selin bunu fark etmemiş gibi davranıyordu. Ancak Eva her Kerem'e yaklaştığında yüzündeki gülümseme biraz azalıyordu.
Bir ara Aron'la gölün biraz daha sakin olan tarafına yürüdük.
“Burası güzelmiş,” dedim.
“Daha önce gelmiş miydin?”
“Hayır. Ama gündüz de görmek isterim.”
“Bir gün birlikte geliriz.”
Ona döndüm. “Söz mü?”
“Söz.”
Aron elimi bırakmadan biraz daha yaklaştı. Başımı omzuna yasladım. Bir süre konuşmadan gölü izledik.
“Seninle böyle vakit geçirmek hoşuma gidiyor,” dedi.
“Benim de.”
Başımı kaldırdığımda göz göze geldik. Aron yüzüme yaklaşarak alnıma küçük bir öpücük kondurdu. Gülümsedim.
Arkadan bir ses geldi. "Alar-" mert durdu sözünü bitirmeden. "Oha, ohaa bakmadım ben siz devam edin." Ve koşarak gitti.
"Mal ha."
"Farkettim."
Biraz durdum.
“Bunu beklemiyordum.”
“Beğenmedin mi?”
"Ne diyim yani.”
Gülerek yeniden elimi tuttu.
Tam o sırada yine arkamızdan bir ses duyduk.
“İkinizi de arıyordum.”
Arel yanımıza gelmişti.
“Ne oldu?” diye sordum.
“Biraz sohbet edelim istedim.”
Arel ve Aron birbirlerine baktılar. “hadi aron arkadaşların yanına geçe. Birazdan gelirsin.”
Aron sert bir şekilde kalktı. Aron uzaklaşınca Arel yanımda durdu.
“Aron'la iyi anlaşıyorsunuz.”
“Evet, öyle.”
“Onu uzun zamandır böyle görmemiştim.”
Gülümsedim. “Nasıl?”
“Mutlu.”
Ne cevap vereceğimi bilemedim. Arel bir süre yüzüme baktı. Sonra gözlerini gözlerime sabitledi.
“Çok güzelsin, Alara.”
Bir an duraksadım.
“Teşekkür ederim."
Arel bakışlarını hiç ayırmadan konuşmaya devam etti.
“Şimdi biraz rahatla. Beni dinle ve söylediklerimi yap.”
Kaşlarımı çattım. Ne yapmaya çalıştığını anlamamıştım.
“Arel?”
Bana bakmaya devam ediyordu. Fakat içimde hiçbir şey değişmiyordu. Ne söylediklerini yapmak istiyordum ne de gözlerimi ondan ayırmakta zorlanıyordum.
Boynumdaki kolyeye dokundum.
“Ne yapıyorsun, Arel?”
Yüzündeki ifade bir anda değişti. Gözlerini kolyeme indirdi, sonra yeniden bana baktı.
“İlginç…”
“Ne ilginç?”
Arel cevap vermedi. Sanki az önce denediği şeyin neden işe yaramadığını anlamaya çalışıyordu.
“Bir şey yok,” dedi sonunda.
“Bence bir şey var.”
O sırada Aron yanımıza geldi.
“Her şey yolunda mı?”
Arel kardeşine baktı. “Gayet iyi.”
Aron gözlerini benden ayırmadı.
“Alara?”
"Yok bir şey."
Aron'un yüzündeki gülümseme kayboldu." Gel benimle.Ne yaptı?"
"Bir şey yapmadı aslında.cok tuhaf baktı falan."
Kısa bir sessizlik oluştu.
"Kardeşin iyi mi?"
Aron cevap vermedi. Bunun yerine elimi tuttu.
“Gel, biraz yürüyelim.”
Yanından ayrılırken Arel'e son kez baktım. Hâlâ boynumdaki kolyeye bakıyordu.
Aron'la biraz uzaklaştığımızda ona döndüm.
“tuhaf bir cocuk.”
Aron kısa bir süre sustu.
"Evet," Dedi sessiz bir şekilde. "Bence onunla çok takılma biraz salak biri de."
Tam konuşacaktım. Sonra sustum.
----------------------------------------------------------
Bir süre sonra herkesin yanına döndük. Mert ateşin yanında dans etmeye başlamıştı. İdil de ona eşlik ediyordu.
Eva, Kerem'in yanına oturmuş bir şeyler anlatıyordu. Kerem normalde uzun sohbetlerden hoşlanmazdı ama Eva'yı dikkatle dinliyordu.
Selin biraz ileride tek başına duruyordu.
Yanına gittim.
“İyi misin?”
“İyiyim. Biraz yoruldum sadece.”
“İstersen eve gidebiliriz.”
“Hayır, gerek yok. Sen eğlen.”
Başımı salladım. Selin'in keyfinin kaçtığını hissediyordum ama nedenini sorarak onu sıkıştırmak istemedim.
Aron yanıma geldiğinde tekrar elimi tuttu.
“Dans edelim mi?”
“Seninle mi?”
“Başka kiminle olacak?”
Gülerek onunla birlikte ateşin biraz uzağındaki müzik alanına geçtim. Bir süre dans ettik. Sonra Aron beni kendine çekti.
“Biliyor musun, bugün seni neredeyse bütün gün yanımda istedim.”
“Zaten bütün gün beraberdik.”
“Yeterli değildi.”
Ona gülümsedim. Cevap vermedim.
Her şey bir süreliğine gerçekten güzeldi.
Ta ki gölün diğer tarafından gelen çığlığı duyana kadar.
Hepimiz aynı anda o tarafa döndük.
Bir grup insan suyun kenarında toplanmıştı. İçlerinden biri geri geri yürürken diğerleri bağırıyordu.
“Ne oldu?” diye sordu İdil.
Kerem hızla o tarafa ilerledi. Biz de arkasından gittik.
Kalabalığın arasından göle baktığımda suyun yüzeyinde kırmızı lekeler gördüm. İlk başta ne olduğunu anlayamadım. Sonra biraz daha dikkatli baktım.
Suyun üzerinde bir insan vardı.
Hareketsizdi.
“Orada biri var,” dedim kısık sesle.
Aron hemen önümde durdu. Beni geriye çekti.
“Alara, yaklaşma.”
Ama gözlerimi gölden ayıramıyordum.
Mert telefonunu çıkarıp yardım çağırmaya çalışıyordu. İdil korkuyla koluma sarıldı. Selin'in yüzü bembeyaz olmuştu.
Arel kalabalığın arkasında durmuş, göle bakıyordu.
Aron ona döndü.
İkisi kısa bir an göz göze geldi.
Bu bakışta az önceki tartışmalarından çok daha fazlası vardı. Sanki ikisi de bu manzaranın ne anlama geldiğini biliyordu.
“Aron…” diye fısıldadım.
Bana döndü.
“Alara gel sen buraya.”
Elimi daha sıkı tuttu.
Göl kenarında insanlar bağırmaya devam ederken uzaktan siren sesleri duyulmaya başladı.
O gece ateşin etrafında başlayan eğlence, Vesper'ın karanlığına karışmıştı.
Ve ben artık bu kasabada hiçbir şeyin tesadüf olduğuna inanamıyordum.
Bu bölümde bitti umarım beğenirsinizdir♥️✨ yorumlarınızı bekliyorum.🥰
Bölüm etkileşimi
