Bölümler 18Şu an: Bölüm 16
- 1 ✨Tanıtım✨67 kelime
- 2 Bölüm 12.037 kelime
- 3 Bölüm 21.311 kelime
- 4 Bölüm 31.613 kelime
- 5 Bölüm 4956 kelime
- 6 Tanıtım 220 kelime
- 7 Bölüm 5903 kelime
- 8 Bölüm 61.511 kelime
- 9 Bölüm 71.611 kelime
- 10 Bölüm 82.106 kelime
- 11 Bölüm 91.255 kelime
- 12 Bölüm 10898 kelime
- 13 Bölüm 111.195 kelime
- 14 Bölüm 121.179 kelime
- 15 Bölüm 131.001 kelime
- 16 Bölüm 141.955 kelime
- 17 Bölüm 151.537 kelime
- 18 Bölüm 161.283 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sabah gözlerimi açtığımda ilk yaptığım şey boynumdaki kolyeye dokunmak oldu.
Annemin rüyamda söylediği kelime hals aklımdaydı.
Kolye.
Gece boyunca gördüğüm şeyleri düşündükçe içimde garip bir huzursuzluk oluşuyordu. Annemi görmüştüm. Bana bir şey anlatmaya çalışmıştı ama uyanmadan önce söylediklerini tam olarak hatırlayamıyordum.
Yataktan kalkıp aynanın karşısına geçtim. Kolyeyi avucumun içine aldım. Siyah taş sabah ışığında neredeyse tamamen karanlık görünüyordu.
Bir süre öylece baktım.
Sonra aşağıdan Aras'ın sesi geldi.
"Alara! Kahvaltı hazır!"
Kolyeyi tişörtümün içine saklayıp odadan çıktım.
Merdivenlerden inerken Aras'ın mutfakta telefonuyla uğraştığını gördüm. Beni fark edince telefonunu masaya bıraktı.
"Günaydın, uyuyan güzel."
"Günaydın."
"Nasıl hissediyorsun?"
Omuz silktim."İyiyim."
Aras kaşını kaldırdı.
"Bu cevabı son birkaç gündür biraz fazla kullanıyorsun."
Sandalyeye oturdum.
"Çünkü başka bir cevabım yok. En mantıklsisi bu."
Bir süre yüzüme baktı ama üstelemedi. Önüme bir tabak koydu.
"Bugün üniversiteye gidiyor musun?"
"Evet. Evde oturup düşünmekten daha iyi."
"Belki de."
Kahvaltımı yaparken telefonumun ekranı yandı. Grup sohbetinden mesaj gelmişti.
İdil: Bugün herkes geliyor mu?
Mert: Ben geliyorum. Beni özleyenler için.
Selin: Kimse seni özlemedi Mert.
Mert: Kırıldım.
İstemeden gülümsedim. En azından herkes kendi saçmalıklarına devam ediyordu.
Telefonumu kapatıp çantama koydum.
Bugün normal bir gün geçirmek istiyordum. Sadece bir günlüğüne bile olsa.
Üniversiteye vardığımda İdil'i her zamanki yerde beklerken buldum. Beni görür görmez el salladı.
"Aloş!"
Yanına gidip ona sarıldım.
"Merhaba."
İdil birkaç saniye yüzüme baktı.
"Sen iyi misin?"
"Bugün bunu kaçıncı kez duyacağım acaba?"
"Demek ki iyi görünmüyorsun.
"İyiyim, İdil. Sadece biraz uykusuzum."
İdil pek ikna olmuş görünmese de konuyu uzatmadı. Birlikte kantine doğru yürüdük.
Mert ve Kerem çoktan masaya yerleşmişti. Selin de karşılarında oturuyordu. Eva ise Kerem'in hemen yanındaydı. Bir şey anlatırken koluna dokunuyor, Kerem de onu dikkatle dinliyordu.
Gözlerimi birkaç saniye Eva'dan ayıramadım.
Cadılar Bayramı gecesi aklıma geldi.
O görüntüyü unutmak mümkün değildi. Üstelik şimdi hiçbir şey olmamış gibi davranması beni daha da rahatsız ediyordu.
"Alara?"
Selin'in sesiyle düşüncelerimden sıyrıldım.
"Efendim?"
"Bir şey mi oldu?"
"Yok, dalmışım."
Mert masaya dirseklerini dayadı.
"Arkadaşlar, bugün hepimiz çok neşeliyiz. Biraz eğlenceye ihtiyacımız var."
Selin ona baktı.
"Senin eğlence anlayışın başımıza bela açmak canım benim."
"Bu kadar karamsar olma. Hayat kısa canım benim." Diye karşılık verdi Mert.
Kerem güldü. Eva da ona eşlik etti.
Ben ise konuşmaya katılmak yerine içeceğimle ilgilendim.
Bir süre sonra Arel yanımıza geldi. Siyah montunun fermuarını açarken Selin'e baktı.
"Selam."
Selin başını kaldırdı.
"Merhaba."
Arel boş sandalyeyi çekip oturdu.
"Bugün derslerden sonra müsait misin?"
Selin hafifçe şaşırdı.
"Neden?"
"Geçen gün yarım kalan sohbetimizi tamamlamak istedim. Bir kahve içebiliriz."
Mert hemen araya girdi.
"Ben de gelebilir miyim?"
Arel gözlerini ona çevirdi.
"Hayır."
Mert elini göğsüne götürdü.
"Bu masada bana yapılan saygısızlıkların haddi hesabı yok."
İdil güldü. Selin ise başını iki yana sallayarak gülümsedi.
"Olabilir," dedi sonunda.
Arel'in yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.
"Öyleyse ders çıkışında görüşürüz."
Onun Selin'e gösterdiği ilgiyi anlamlandıramıyordum. Arel'i yeterince tanımıyordum ama bakışlarında her zaman bir şeyleri hesaplayan bir ifade vardı.
Üstelik Crimson ailesinden kimseye artık kolayca güvenemeyeceğimi düşünüyordum.
Daha doğrusu, güvenmek istemiyordum.
Dersler bittiğinde arkadaşlarımla vedalaşıp binadan çıktım. İdil başka bir işi olduğunu söyleyerek ayrılmış, Mert de Kerem'le birlikte gitmişti.
Selin, Arel'le buluşmak için biraz daha kalmıştı.
Telefonumu çantama koyarken kampüsün karşı tarafında tanıdık bir yüz gördüm.
Aron.
Bir ağacın yanında durmuş, Arel'in arabasına doğru bakıyordu. Yanında Eva vardı. Üçü kısa bir konuşma yapıyordu.
Beni fark ettiğinde bakışları üzerimde durdu.
Bir an olduğum yerde kaldım.
Aron yanıma gelmedi. Bana seslenmedi. Yalnızca birkaç saniye baktıktan sonra gözlerini başka tarafa çevirdi.
Benden uzak duracağına söz vermişti.
Ve sözünü tutuyordu.
Bunun beni rahatlatması gerekiyordu. Fakat içimde hissettiğim şey rahatlama değildi.
Başımı çevirip yürümeye başladım.
Tam kampüs kapısına yaklaşmıştım ki arkamdan bir ses duydum.
"Alara Işıl?"
Durup döndüm.
Karşımda daha önce hiç görmediğim bir adam vardı. Uzun boylu, koyu renk saçlıydı. Üzerinde siyah bir palto vardı. Yüzünde oldukça sakin bir ifade bulunuyordu.
"Beni tanıyor musunuz?"
Adam hafifçe gülümsedi.
"Tanımam gereken birini tanıyorum."
Ne demek istediğini anlamadım.
"Sanırım yanlış kişiye geldiniz."
"Hayır. Yanılmıyorum."
Bir adım yaklaştı. İçimde açıklayamadığım bir huzursuzluk oluştu.
"Annenin kolyesi hâle sende mi?"
Elim istemsizce boynuma gitti.
Adamın bakışları hareketimi takip etti.
"Demek hâlâ taşıyorsun."
"Annemle nereden tanışıyorsunuz?"
Soruma hemen cevap vermedi. Birkaç saniye yüzümü inceledi.
"Anneni tanıyan herkes onun ne kadar önemli bir şey sakladığını biliyordu."
"Ne sakladığını?"
Adam cevap vermek yerine arkamdaki yola baktı.
"Burada konuşmamız doğru olmaz."
"Ben sizinle hiçbir yere gelmiyorum."
Bu kez gülümsedi.
"Akıllı kız."
Ardından cebinden küçük, eski bir kart çıkardı ve bana uzattı.
"Bir gün cevaplara ihtiyacın olursa bu ismi araştır."
Kartı aldım.
Üzerinde yalnızca bir soyadı yazıyordu.
VAN HELL.
Tekrar başımı kaldırdığımda adam çoktan uzaklaşmıştı.
Kartı avucumda sıktım.
Vampirlerin var olduğunu öğreneli çok az zaman olmuştu. Şimdi ise annemin geçmişinden biri karşıma çıkmış ve kolyemi sormuştu.
Bunun tesadüf olduğuna inanmıyordum.
Eve geldiğimde Aras salonda televizyon izliyordu.
"Geç geldin."
"Biraz oyalanmışım."
Çantamı koltuğa bıraktım. Kartı hâla cebimde taşıyordum.
Aras kumandayı masaya koydu.
"Bir şey mi oldu?"
"Yok."
"Alara."
İç çektim.
"Bugün garip biriyle karşılaştım."
Aras'ın yüzü ciddileşti.
"Kim?"
"Tanımıyorum. Annemi tanıdığını söyledi."
Televizyonun sesini kapattı.
"Ne?"
"Bir de kolyemi sordu."
Aras ayağa kalktı.
"Nasıl yani? Nereden biliyormuş kolyeyi?"
"Bilmiyorum. Bana bir kart verdi."
Cebimden kartı çıkarıp ona uzattım.
Aras üzerindeki yazıyı okudu.
"Van Hell?"
"Tanıyor musun?"
"Hayır. Sen?"
"Ben de ilk kez duyuyorum."
Kartı masaya bıraktı.
"Alara, bundan sonra tanımadığın insanlarla konuşurken dikkatli ol."
"Merak etme, farkındayım."
Aras yeniden koltuğa oturdu ama yüzündeki endişe kaybolmamıştı.
Ben de odama çıktım.
Kapıyı kapatır kapatmaz annemin kolyesini avucuma aldım.
Önce rüyamda annemin söyledikleri, ardından bugün karşıma çıkan adam.
Hepsi aynı şeye işaret ediyor gibiydi.
Bu kolyenin bilmediğim bir hikâyesi vardı.
Ve ben o hikeyenin tam ortasında duruyordum.
Crimson ailesinin evinden...
Arel, salonun geniş penceresinin önünde durmuş, elindeki bardağı çeviriyordu. Eva koltuğa uzanmış, telefonuyla ilgileniyordu. Aron ise şöminenin karşısındaki koltukta oturuyordu.
"Bugün üniversitede bir şey oldu mu?" diye sordu Arel.
Aron bakışlarını ona çevirdi.
"Ne gibi?"
"Alara'yla karşılaştın mı?"
Aron'un yüzü değişmedi.
"Karşılaştım."
"Konuşmadınız mı?"
"Hayır."
Eva telefonundan başını kaldırdı.
"Gerçekten birbirinizi görüp hiçbir şey söylemeden mi geçtiniz?"
Aron ona kısa bir bakış attı.
"Bu seni ilgilendirmiyor."
Eva gözlerini devirdi.
"Yardım etmeye çalışıyorum."
"İhtiyacım yok."
Arel bardağını masaya bıraktı.
"Konuyu değiştirelim. Bugün eski bir isim duydum."
Aron'un bakışları ona döndü.
"Kim?"
Arel kısa bir sessizlikten sonra cevap verdi.
"Van Hell."
Eva'nın yüzündeki rahat ifade bir anda kayboldu.
"Şaka yapıyorsun."
"Keşke."
Aron ayağa kalktı.
"Kimden duydun?"
"Kasabanın eski tarafında gördüm. Uzun zamandır ortalarda yoktu."
"Buraya neden dönmüş?"
"Henüz bilmiyorum."
Eva oturduğu yerde doğruldu.
"Onların Vesper'a dönmesi hiç iyi değil."
Aron bir süre sessiz kaldı. Sonra pencereye doğru yürüdü.
"Bizimle bir meseleleri varsa doğrudan karşımıza çıkarlar."
Arel başını iki yana salladı.
"Bu kez mesele yalnızca bizimle ilgili olmayabilir."
Aron ona döndü.
"Ne demek istiyorsun?"
Arel'in bakışları birkaç saniye Aron'un üzerinde kaldı.
"İnsanların geçmişine de bakıyorlar."
Aron'un yüzündeki ifade sertleşti.
"Kimden bahsediyorsun?"
Arel cevap vermeden önce Eva araya girdi.
"Alara'dan mı?"
Odanın içindeki sessizlik uzadı.
Aron'un çenesi hafifçe gerildi.
"Alara'yı bu işin dışında tutacağız."
Arel kollarını göğsünde birleştirdi.
"Umarım bunu başarabilirsin."
Alara' nın anlatımıyla
Odamda yatağın üzerine oturmuş, önümde duran küçük kartı inceliyordum.
Van Hell.
Soyadı zihnimde dönüp duruyordu. Telefonumu elime alıp internette arama yaptım. Karşıma birkaç sonuç çıktı ama hiçbiri işime yaramadı. Bir aileye, eski bir binaya ve yıllar önce yayımlanmış birkaç habere ait sonuçlar...
Tam telefonu bırakacaktım ki kapım tıklandı.
"Alara?"
"Gel Aras."
Kapıyı açıp içeri girdi.
"Bir şey yiyecek misin?"
"İstemiyorum."
Yatağımın üzerindeki karta baktı.
"Hala onu mu düşünüyorsun?"
"Evet."
Ars yatağın kenarına oturdu.
"İstersen yarın birlikte araştırırız."
Başımı salladım.
"Olur."
Aras ayağa kalkıp kapıya yöneldi.
"Çok geç yatma."
"Tamam."
Kapı kapandıktan sonra yeniden kolyeme dokundum.
Bir süre sonra telefonumun ekranı aydınlandı.
Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.
"Annenin yarım bıraktığı şeyi sen tamamlayacaksın."
Mesaja uzun süre baktım.
Ardından ikinci bir mesaj geldi.
"Crimson ailesine fazla güvenme."
Telefonu yavaşça indirdim.
Bunu kimin gönderdiğini bilmiyordum.
Ama artık emin olduğum bir şey vardı.
Vesper'da bilmediğim çok daha fazla şey vardı.
Umarım beğenmişsinizdir
Yorumlarınızı bekliyorum 🥰
Destek olursanız çok sevinirim ✨
Bölüm etkileşimi
