Bölümler 18Şu an: Bölüm 14
- 1 ✨Tanıtım✨67 kelime
- 2 Bölüm 12.037 kelime
- 3 Bölüm 21.311 kelime
- 4 Bölüm 31.613 kelime
- 5 Bölüm 4956 kelime
- 6 Tanıtım 220 kelime
- 7 Bölüm 5903 kelime
- 8 Bölüm 61.511 kelime
- 9 Bölüm 71.611 kelime
- 10 Bölüm 82.106 kelime
- 11 Bölüm 91.255 kelime
- 12 Bölüm 10898 kelime
- 13 Bölüm 111.195 kelime
- 14 Bölüm 121.179 kelime
- 15 Bölüm 131.001 kelime
- 16 Bölüm 141.955 kelime · Okuduğun bölüm
- 17 Bölüm 151.537 kelime
- 18 Bölüm 161.283 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bazen en korkunç canavarlar, en güzel gülümsemelerin arkasına saklanır.
Dört ay sonra...
31 Ekim.
Cadılar Bayramı'nı hiçbir zaman özel bir gün olarak görmemiştim. İnsanların bir gece boyunca başka birine dönüşmek için uğraşması bana biraz tuhaf geliyordu. Üstelik bunu yapmak için para harcamaları daha da tuhaftı.
Ama bu yıl durum biraz farklıydı.
Çünkü İdil Cadılar Bayramı partisine katılmamız konusunda o kadar ısrar etmişti ki sonunda karşı koymayı bırakmıştım.
Aynanın karşısında durup hemşire kostümümün son kontrollerini yaparken telefonum yatağın üzerinde titredi.
Aron:
Hazır mısın, doktor hanım?
Telefonu elime alıp gülümsedim.
Ben:
Neredeyse. Doktor bey sabırsızlanıyor mu?
Aron:
Hastamı bekliyorum.
Ben:
Hastan nerede?
Aron:
Şu an aynanın karşısında kendisine hayranlıkla bakıyor
Gülümsedim.
Ben:
Çok komiksin.
Aron:
Bunu yüzüme söylemeni tercih ederim.
Telefonu yatağa bıraktığım sırada kapım çalındı.
“Alara halâ hazırlanmadın mı?” diye seslendi Aras.
“Hazırım!”
Kapıyı açtığımda Aras'ın bakışları üzerimde gezindi. Birkaç saniye beni inceledikten sonra kaşlarını kaldırdı.
“Doktor mu oldun şimdi?”
“Hayır, veteriner.”
“Anlaşılıyor.”
Gözlerimi devirdim.
“Çok komiksin.”
“Bugün herkes komik olmaya çalışıyor sanırım.'
Aras'ın üzerindeki kostüme baktım. Siyah bir kıyafet giymiş, yüzüne de birkaç küçük makyaj detayı eklemişti.
“Se ne oldun?”
“Bunu açıklamamı mı bekliyorsun?”
“Evet.”
“Gece yarısı ortaya çıkan insanları partilerden eve gönderen kişi.”
“Yani yine Aras.”
Güldü.
“Çok konuşma, Aron aşağıda bekliyor.”
Merdivenlerden inerken kapının önünde duran Aron'u gördüm.
Üzerinde koyu renk bir gömlek, beyaz bir doktor önlüğü ve boynunda stetoskop vardı. Önlüğünün üzerinde birkaç sahte kan lekesi bulunuyordu. Saçları her zamanki gibi dağınıktı. Yüzündeki hafif makyaj da kostümünü tamamlıyordu.
Beni gördüğünde bakışları üzerimde durdu.
“Doktor hanım.”
“Doktor bey.”
Yanına yaklaştığımda kolunu belime doladı.
“Güzel olmuşsun.”
“Sen de fena değilsin.”
“Fena değil mi?”
“Biraz daha çalışman gerekiyor.”
Başını eğerek kulağıma yaklaştı.
“Gece boyunca bunu telafi etmeye çalışırım.”
Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.
Arkamızdan Aras'ın boğazını temizlediğini duyduk.
“Ben hâlâ buradayım.”
Aron ona baktı.
“Fark ettim.”
“İyi. O zaman biraz mesafe.”
“Aras!”
İkisi de gülerken Aron elimi tuttu ve kapıya yöneldikm
Parti, Vesper'ın biraz dışında, geniş bir arazide düzenlenmişti.
Alana girdiğimizde ilk dikkatimi çeken şey ışıklar oldu. Ağaçların arasına asılmış turuncu lambalar, yere yerleştirilmiş balkabakları ve farklı noktalara konulmuş büyük ateş çukurları vardı. Müzik oldukça yüksekti. İnsanlar kostümleriyle alanın her tarafına dağılmıştı.
Burası birkaç saatliğine başka bir dünyaya dönüşmüştü.
“Beni bul!”
İdil'in sesini duyar duymaz başımı çevirdim.
Kırmızı başlıklı kız kostümü giymişti. Ancak bildiğimiz masum kırmızı başlıklı kızdan biraz farklıydı. Siyah detaylar ve koyu makyajla kostümüne daha karanlık bir hava vermişti.
Yanında Mert duruyordu. Üzerindeki kostümün tam olarak ne olduğunu anlamam birkaç saniyemi aldı.
“Sen ne oldun?” diye sordum.
Mert kollarını iki yana açtı.
“Beni tanımadın mı?”
“Hayır.”
“Bu kadar emeğe yazık.”
İdil araya girdi.
“Bence de ne olduğu belli değil.”
“Ben şeytanım.”
“Şeytan bile senden daha iyi giyinirdi,” dedim.
Mert elini göğsüne götürdü.
“Bu gece çok kırıcı insanlarla karşılaşacağım sanırım.”
Hepimiz güldük.
Biraz ileride Kerem ve Eva'yı gördüm.
Eva'nın saçları iki yandan toplanmıştı. Kırmızı ve siyah detayları olan kostümü, Harley Quinn'i andırıyordu. Yüzündeki makyaj da oldukça başarılıydı.
Kerem ise mor ceket, yeşil yelek ve koyu renk pantolon giymişti. Joker makyajı yüzünü tamamen değiştirmişti ama saçları her zamanki gibi doğal hâlindeydi.
Eva, Kerem'in koluna girerek yanımıza geldi.
“Nasıl olmuşuz?”
Kerem başını hafifçe eğdi.
“Ben kendimden memnunum.”
“Ben de senden memnunum,” dedi Eva.
Kerem ona bakıp gülümsedi.
“Bu gece biraz fazla iltifat alacağım galiba.”
“Alışsan iyi olur.”
İdil hemen araya girdi.
“İkiniz bir kostüm yarışmasına mı katılıyorsunuz, yoksa sevgili misiniz?”
Kerem'in yüzündeki gülümseme büyüdü.
Eva ise hiç bozuntuya vermedi.
“İkisini aynı anda yapamaz mıyız?”
Mert kahkaha attı.
“Ben bunları izlemek için geldim.”
Bir süre hep birlikte sohbet ettik. Aron çoğunlukla yanımdaydı. Bazen elimi tutuyor, bazen de kulağıma eğilip müzik hakkında bir şeyler söylüyordu.
Dört ay önce böyle bir gecede onunla yan yana duracağımı düşünsem muhtemelen inanmazdım.
Şimdiyse onun elini tutmak dünyanın en doğal şeyi gibi geliyordu.
Arel de bir süre sonra yanımıza geldi. Üzerinde siyah bir takım elbise vardı. Kostümünün geri kalanını fazla abartmamıştı. Yine de kalabalığın içinde dikkat çekiyordu.
“Güzel bir gece seçmişler,” dedi etrafa bakarak.
“Senin kostümün de oldukça yaratıcı,” dedim.
Arel hafifçe gülümsedi.
“Bazı şeyleri abartmaya gerek yok.”
Aron omzuna dokundu.
“Bu konuda sana katılıyorum.”
Bir süre sonra Arel kalabalığın diğer tarafına yöneldi. Selin'le konuşmaya başladığını gördüm. Selin'in üzerinde siyah, gotik tarzda bir kostüm vardı. İkisi bir süre sohbet etti.
Ben tekrar Eva'ya döndüm.
“Dans etmeyecek misiniz?”
Eva, Kerem'e baktı.
“Bence etmeyeceğiz.”
Kerem kaşlarını kaldırdı.
“Bence edeceğiz.”
Eva gülerek elini uzattı.
“Peki, Joker.”
Kerem elini tuttu ve ikisi kalabalığın arasına karıştı.
Aron bana döndü.
“Biz de mi?”
“Sen dans edebiliyor musun?”
“Bana hakaret mi ediyorsun?”
“Henüz karar vermedim. Ediyor müyüm?”
Elimi tutup beni kendisine doğru çekti.
“Kararını birazdan verirsin.”
__________________________________
Gece ilerledikçe parti daha da kalabalıklaşmıştı.
Bir süre Aron'la dans ettikten sonra içecek almak için kenara geçtik. Müzik hâlâ yüksekti ama bulunduğumuz yerde konuşmak mümkündü.
“Eğleniyor musun?” diye sordu Aron.
“Beklediğimden fazla.”
“Bunu duymak güzel.”
“Sen?”
“Seninle olduğum sürece.”
Gzlerimi devirdim.
“Bazen fazla romantik oluyorsun.”
“Şikyetçi misin?”
“Hayır.”
Gülümsedi ve alnıma kısa bir öpücük kondurdu.
Tam o sırada kalabalığın arasından bir ses yükseldi.
“Yardım edin!”
Herkesin dikkati aynı noktaya çvrildi.
Bir grup insanın etrafında toplandığını gördüm. Ön tarafta duran genç bir kız elini tutuyordu. Bir şeyin üzerine çarpmış olmalıydı. Elindeki kesik beklediğimden daha kötü görünüyordu. Kan, parmaklarının arasından akıyordu.
“Bir şey getirin!” diye bağırdı biri.
Müzik biraz kısıldı. İnsanlar kızın etrafında toplanırken birkaç kişi yardım etmeye çalışıyordu.
Bn de istemsizce bir adım attım.
“Alara,” dedi Aron.
“Yardım edebiliriz.”
“Orada zaten ilgilenenler var.”
“Aron, kızın eli kesilmiş.”
Aron cevap vermedi. Bakışları kalabalığın biraz gerisinde bir noktaya kaymıştı.
Onun baktığı yöne döndüm.
Arel'i gördüm.
Az önce bulunduğu yerde değildi. Kalabalıktan uzaklaşmış ağaçların olduğu tarafa doğru ilerliyordu. Yüzündeki ifade değişmişti. Birkaç saniye sonra bakışlarını başka yöne çevirip yürümeye devam etti.
“Ne oldu?” diye sordum.
Aron bakışlarını Arel'den ayırmadan cevap verdi.
“Bir şey yok.”
Ama sesi, söylediğinin tam tersini anlatıyordu.
O sırada Eva'yı gördüm.
Kalabalığın biraz gerisinde durmuş, yaralı kıza bakıyordu. İlk başta yüzünde endişeli bir ifade olduğunu düşündüm. Fakat birkaç saniye sonra gözleri değişti.
Bir anlığına kırmızıya döndüler.
Gözlerimi kırpıştırdım.
Yanlış görmüş olmalıydım.
Eva başını hafifçe çevirdi. Ardından bir anda kalabalığın arasından sıyrılıp hızla uzaklaştı.
“Eva?” diye mırıldandım.
Aron'un eli hâlâ elimdeydi ama bakışları başka yerdeydi.
“Bir dakika,” dedim.
“Alara, nereye?”
“Eva'ya bakacağım.”
“Bekle.”
Ancak onu dinlemeden kalabalığın arkasına doğru ilerledim. Partinin arka tarafında arabalar park edilmişti.
Müzik burada daha uzaktan geliyordu. İnsanların sesleri de giderek azalmıştı. Birkaç aracın arasından geçerken Eva'yı aradım.
“Eva?”
Cevap gelmedi.
Biraz daha ilerledim.
Sonra durdum.
Arabalardan birinin yanında Eva vadı.
Birine sarılmış gibi görünüyordu. Fakat birkaç saniye sonra bunun bir sarılma olmadığını anladım.
Başını o kişinin boynuna eğmişti.
Kolları karşısındaki kişiyi sıkıca tutuyordu. O kişi ise neredeyse hiç hareket etmiyordu.
Olduğum yerde kaldım.
“Eva?”
Sesim beklediğimden daha yüksek çıkmıştı.
Eva bir anda durdu.
Başını yavaşça kaldırdı.
Yüzünü gördüğümde nefesim kesildi. Gözleri hâlâ kırmızıydı. Dudaklarının kenarında kan vardı.
Birkaç saniye boyunca birbirimize baktık.
“Alara...” dedi.
Bir adım geriye gittim.
“Sen ne yapıyorsun?”
Eva cevap vermedi.
“Eva, o.”
Cümlemi tamamlayamadım.
Çünkü o anda bana doğru hareket etti.
Her şey çok hızlı gerçekleşti. Bir saniye önce aramızda mesafe vardı, sonraki saniye Eva tam karşımdaydı. Kolumu yakaladı ve beni yakındaki arabanın yanına doğru itti.
“Beni görmedin,” diye fısıldadı.
Ne olduğunu anlamaya çalışırken yüzüne baktım.
“Eva, bırak!”
Kurtulmaya çalıştım ama tutuşu beklediğimden çok daha güçlüydü.
“Eva!”
Bir anda arkamdan bir ses yükseldi.
“EVA!”
Aron.
Eva'nın üzerimdeki baskısı bir anda kayboldu. Aron onu kolundan yakalayarak benden uzaklaştırdı. İkisi birkaç adım öteye savruldu.
“Bir daha ona dokunma!” diye bağırdı Aron.
Eva ona baktı. Gözleri hâlâ kırmızıydı.
“Aron, ben...”
“Uzak dur!”
Aron, Eva'yı benden uzaklaştırdıktan sonra hemen bana döndü.
“Alara!”
Yanıma koştu.
“İyi misin? Sana bir şey yaptı mı?”
Kolumu tuttu, yüzüme baktı. Gözlerinde daha önce pek görmediğim bir korku vardı.
“Alara, bana bak.”
“İyiyim.”
“Emin misin?”
Başımı salladım ama gözlerim hâlâ Eva'nın üzerindeydi.
Eva birkaç metre ötede durmuştu. Artık gözleri normal görünüyordu. Yüzündeki ifade de değişmişti. Birkaç dakika önce yanımızda gülümseyen, Kerem'in koluna giren Eva gitmiş gibiydi.
“Aron...” dedim.
Aron yeniden bana döndü.
“Buradan çıkmamız gerekiyor.”
“Hayır.” dedim.
“Alara, lütfen.”
“Bana ne olduğunu açıklayacaksın.”
“Şimdi değil.”
“Şimdi!”
Sesim arabalara çarpıp geri döndü.
Aron gözlerini kapatıp kısa bir nefes aldı.
“Önce buradan uzaklaşalım.”
“Sen biliyordun.”
Yüzündeki ifade değişti.
“Ne?”
“Ne gördüğümü biliyorsun. Ne olduğunu da biliyorsun.”
Aron cevap vermedi.
O sessizlik, söyleyebileceği her şeyden daha kötüydü.
“Aron, Eva'nın gözleri kırmızıydı.”
“Alara...”
“Bana saldırdı!”
Sesim yeniden yükseldi.
“Az önce bana saldırdı! Sen de bunu biliyordun, değil mi?”
Aron bir an Eva'ya baktı. Sonra tekrar bana döndü.
“Evet.”
Tek kelime.
Sadece tek kelime.
Başımı hafifçe iki yana salladım.
“İnanamıyorum.”
“Beni dinle.”
“Hayır, sen beni dinle. Dört aydır birlikteyiz. Her gün yanındayım. Bana her şeyin yolunda olduğunu söylüyorsun ama kardeşin az önce birinin boynundaydı ve boynundan kan akıyordu!”
“Alara, sesini alçalt.”
“Sesimi alçaltmamı mı istiyorsun bide?”
“Burada konuşmamız doğru değil.”
“Peki nerede konuşacağız? Evde mi? Yarın mı? Bir sonraki ay mı?”
Aron'un çenesi gerildi.
“Bunun zamanı değil.”
“Senin için hiçbir zaman doğru zaman değil zaten!”
Bi süre birbirimize baktık.
Aron elini uzattı ama geri çekildim.
“Bana dokunma.”
Elini yavaşça indirdi.
“Alara, sana zarar vermesine izin vermeyeceğim.”
“Bunu zaten gördüm. Ama sen oraya gelmeseydin ne olacaktı?”
Cevap vermedi.
Gözlerim dolmuştu ama ağlamak istemiyordum.
“Bana ne olduğunu anlat.”
Aron birkaç saniye sustu.
Sonunda başını hafifçe eğdi.
Aklıma ölümler geldi. Onlar geldiginden beri ölümler başladı.
Eva bir vampir mi?
“Eva bir vampir mi.”
Aron gözlerimin içine bakti. Sustu demedi bir şey. Bunun anlamı eveti.
Vampir.
Bir süre konuşamadım.
“Sen de...”
Aron gözlerimin içine baktı.
“Evet.” dedi çok sessiz bir şekilde.
Geriye doğru bir adım attım.
“Hayır.”
“Alara...”
“Hayır, Aron. Bana bunun gerçek olmadığını söyle.”
Yüzündeki ifade hiç değişmedi.
O an anladım.
Bana yalan söylemiyordu.
“Sen de vampir misin? Gerçekleri soyle.” dedim.
“Evet.”
Bir kahkaha atacak gibi oldum ama sesim çıkmadı. Psikolojim de bozuldu ha çok iyi.
Aklımdan geçen her şey birbirine karışmıştı. Anlam veremediğim davranışları, bazen bir anda ortadan kaybolmaları, Aron'un açıklamadığı şeyleri düşündüm.
Hepsi bir anda başka bir anlam kazanmıştı.
“Peki Eva... O kişi...”
“Kan içiyordu.”
“Bana da saldırdı.”
“Biliyorum.” dedi.
“Bunu nasıl bu kadar sakin söyleyebiliyorsun?”
Aron bir adım yaklaşmaya çalıştı.
“Çünkü şu an senin güvende olduğundan emin olmaya çalışıyorum.”
“Ben güvende değilim, Aron!”
Bu kez sesim titredi.
“Senin yanında bile neyin içinde olduğumu bilmiyorum.”
Aron'un bakışları yumuşadı.
“Benden korkuyorsun.”
Cevap vermek istedim.
Ama veremedim.
Çünkü hâlâ onu seviyordum. Hâlâ birkaç dakika önce elini tuttuğum kişiydi. Fakat artık onun hakkında bilmediğim şeylerin ne kadar büyük olduğunu da biliyordum.
“Bilmiyorum,” dedim sonunda.
Aron başını hafifçe eğdi.
“Bunu hak etmedin.”
“Bunu bana neden anlatmadın?”
“Çünkü seni korumak istedim.”
“Benden gerçeği saklayarak mı?”
“Evet. Yanlış yaptım.”
İlk kez savunmaya geçmemişti.
Bana bahane sunmuyordu.
Sadece kabul ediyordu.
Bir süre sessiz kaldık.
Arkamızdan birkaç kişinin sesi duyuldu. Parti hâlâ devam ediyordu. İnsanlar müziğin yeniden yükseldiğini fark etmiş olmalıydı. Birkaç kişi kahkahalarla konuşuyordu.
Birkaç metre ötemizde ise Eva duruyordu.
Gözleri artık normaldi.
Bana bakıyordu.
“Aron...” dedi.
Aron ona döndü.
“Şimdi değil, Eva.”
“Ben istemedim.”
Aron'un yüzü sertleşti.
“Yeter.”
Eva bakışlarını bana çevirdi.
Bir şey söyleyecek gibi oldu ama sustu.
Ona bakarken içimde tuhaf bir his vardı. Birkaç saat önce birlikte gülmüştük. Kerem'in yanında ne kadar mutlu göründüğünü izlemiştim. Şimdi ise az önce gördüğüm görüntüyü aklımdan çıkaramıyordum.
“Kerem biliyor mu?” diye sordum.
Aron cevap vermedi.
“Kerem biliyor mu, Aron?”
“Hayır.” İdil? Mert? Selin?”
“Hayır. Hiç kimse bilmiyor.”
Gözlerimi kapattım.
Demek ki yalnızca ben biliyordum.
Ve artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.
Aron elimi tutmak için uzandı. Bu kez geri çekilmedim ama elini de sıkmadım.
“Buradan gidelim,” dedi.
Başımı salladım.
Arkamı dönmeden önce son kez Eva'ya baktım.
Bana doğru bir adım atmadı.
Sadece olduğu yerde durdu.
Partinin ışıkları ağaçların arasından görünüyordu. Müzik hâlâ çalıyordu. İnsanlar kostümleriyle dans ediyor, gülüyor ve eğleniyordu.
Kimsenin hiçbir şeyden haberi yoktu.
Biraz önce yanlarında duran kızın, bir vampir olduğunu bilmiyorlardı.
Ben ise artık biliyordum.
Ve en kötüsü, sevdiğim adamın da onlardan biri olmasıydı.
Bir vampir.
Evet bu bölümde burada bitti arkadaşlar umarım beğenmissinizdir. Artık Alara biliyor
Yorumlarınızı benim için çok değerli.😊
Destek olursanız çok sevinirim⭐🌺
Bölüm etkileşimi
