ÖLÜME AŞK kitap kapağı

10. bölüm / 18

Bölüm 8

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: Bölüm 8

Sabah alarmımın sesiyle gözlerimi açtım. Yastığın altına soktuğum telefonumu bulup alarmı kapattım ve birkaç saniye tavana baktım. Yataktan kalkmak istemiyordum ama üniversiteye gitmem gerekiyordu.
Üzerime siyah bir kazak ve kot pantolonumu giydim. Saçlarımı tarayıp aynanın karşısında kendime baktım. Son zamanlarda günlerim birbirine benzemeye başlamıştı. Üniversite, arkadaşlarım, dersler ve eve dönüdum. Yine de bundan şikâyetçi değildim. En azından artık gün içinde gülebildiğim anlar vardı.
Odamdan çıkıp mutfağa geçtiğimde Aras kahvaltı ediyordu.
“Günaydın, uyuyan güzel,” dedi ağzındaki lokmayı bitirirken.
Sandalyeyi çekip karşısına oturdum.
“Günaydın. Sabah sabah sinirimi bozmak için mi uyandın?”
“Seninle ilgileniyorum ablacığım. Biraz kıymet bil.”
“Çok duygulandım. Ağlayacağım şimdi.”
Aras sırıttı ve önüme bir tabak koydu.
“Ye de git. Sonra geç kalıp Suzan teyzeyi yine şoförün yaparsın.”
“Bugün geç kalmayacağım.”
“Dün de öyle demiştin.”
"Öyle bir şey demedim bir kere."
Bazı insanlarla tartışmanın hiçbir anlamı yoktu. Özellikle de kardeşin, seni sinirlendirmekten ayrı bir keyif alıyorsa.
Kahvaltımı bitirdikten sonra çantamı alıp evden çıktım.
Üniversitenin bahçesine girdiğimde İdil'i, Mert'i, Kerem'i ve Selin'i her zamanki yerde buldum.
“Günaydın.” diyerek yanlarına gittim.
“Günaydın, Aloş!” İdil hemen koluma girdi. “Sana anlatacağım çok önemli bir şey var.”
Mert başını salladı. “Daha sabahın sekizi. Önemli bir şey olamaz.”
“Sen sus, kimse sana sormadı.”
Kerem kahvesinden bir yudum aldı. “Bence de sabahın sekizinde önemli şeyler konuşulmamalı.”
Selin bana dönüp gülümsedi. “Bunlar beş dakikadır aynı konu yüzünden tartışıyorlar. Konunun ne olduğunu ben de anlamadım.”
“Harika. Demek hiçbir şey kaçırmamışım.”
İdil koluma hafifçe vurdu.
“Dalga geçin bakalım. Hepiniz çok komiksiniz.”
Hepimiz gülmeye başladık. Tam o sırada bahçenin girişinden gelen tanıdık bir sesi duydum.
“Günaydın.”
Başımı çevirdiğimde Aron'u gördüm. Yanında Arel ve Eva da vardı. Aron'un bakışları kısa bir süre arkadaşlarımın üzerinde dolaştıktan sonra benim üzerimde durdu.
Bana doğru yürüdü.
“Günaydın.”
“Günaydın.”
“Bugün erken gelmişsin.” dedi bana dönüp.
Kaşlarımı kaldırdım. “Normalde geç kaldığımı mı düşünüyorsun?”
“Ben öyle bir şey söylemedim.”
“Ama ima ettin.”
Aron gülümsedi. “Her zamanki gibi kendi kendine karar veriyorsun.”
“Her zamanki gibi beni sinir ediyorsun.”
“Demek birbirimizi iyi tanımaya başlamışısiniz.” dedi İdil.
Cevap vermek üzereydim ki Mert araya girdi.
“İkiniz de sabah sabah flört etmeyi bitirdiyseniz derse gidebilir miyiz?”
“Flört etmiyoruz!” dedik Aron'la aynı anda.
Bir an birbirimize baktık. Mert kahkahayı bastı, İdil de hemen ona katıldı. Selin gülümseyerek başını iki yana salladı. “Tabii,” dedi Mert. “Kesinlikle flört etmiyorsunuz.”
“Bir gün seni gerçekten öldürecegim,” dedim.
“Beni sevdiğin için yapamazsın.”
“Bu konuda fazla iyimsersin.”
Aron güldü. Ben de istemeden gülümsedim.
Derse girmek için binaya yöneldiğimizde Aron yanıma geldi ve adımlarını benimkine uydurdu.
“Bugün derslerden sonra ne yapıyorsun?” diye sordu.
“Henüz bir planım yok. Neden?”
“Öylesine sordum. Belki birlikte bir şeyler yaparız.”
Ona dönüp baktım. Bunu o kadar doğal söylemişti ki bir an ne cevap vereceğimi bilemedim.
“Olabilir,” dedim sonunda. “Ama önce dersleri atlatmamız gerekiyor.”
“Anlaştık.”
Yan yana yürümeye devam ettik. Arkadan Mert'in bir şeyler söylediğini, ardından İdil'in güldüğünü duyuyordum ama bu kez dönüp bakmadım.
Çünkü uzun zamandır ilk kez, üniversitede geçireceğim bir günü gerçekten merak ediyordum.
Dersliğe girdiğimizde Aron yanıma oturdu. Çantamı sıranın yanına bırakıp defterimi çıkardım.
“Senin başka yer yok mu?” diye sordum.
Aron sandalyesine yaslandı. “Rahatsız mı oldun?”
“Hayır ama sınıfta başka boş yerler de var.”
“Biliyorum.”
Bana dönüp gülümsedi. Ben de gözlerimi devirerek önüme döndüm. Gerçekten bazen insanı sinir etmek için özel bir çaba harcıyordu.
Ders başladığında hocayı dinlemeye çalıştım. Yanımdaki beyefendi ise defterine bir şeyler karalayıp duruyordu. Bir süre sonra göz ucuyla baktım.
“Dersi dinlemiyor musun?” diye fısıldadım.
“Dinliyorum.”
“Defterine ne yazıyorsun o zaman?”
Defterini bana doğru çevirdi. Sayfanın kenarına küçük küçük şekiller çizmişti.
“sen böyle herşeyi soracak misin acaba küçük hanım?”
Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.
" Çok komiksin küçük hanım ne be.”
Tam cevap veriyordu ki hoca biza döndü.
“Arka sıradakiler, bizimle paylaşmak istediğiniz bir şey mi var?”
Başımı hemen önüme çevirdim.
“Hayır hocam,” dedim.
Aron gayet ciddi bir ifadeyle başını salladı. “Dersi tartışıyorduk hocam.”
Hoca birkaç saniye bize baktıktan sonra anlatmaya devam etti.
Aron'a döndüm.
“Bir daha benimle konuşma.”
“Peki.”
İki dakika geçmeden defterinin kenarına bir şey yazıp önüme itti.
~Öğle arasında beraber yemek yiyelim mi?~
Kâğıda baktım, sonra ona döndüm. Yüzünde masum bir ifade vardı.
Altına cevap yazdım.
~Dersi dinle.~
Kâğıdı geri verdim.
Aron okuduktan sonra gülümsedi. En azından dersin geri kalanında sessiz kaldı.
Öğle arasında hepimiz kantinde bir masaya yerleştik. Mert ve Kerem yemek almak için sıraya girerken Selin de İdil'le birlikte masada kaldı. Aron karşımdaki sandalyeye oturmuştu.
“Ee, bu akşam için plan yapan var mı?” diye sordu Selin.
İdil hemen bana döndü. “Benim var! Bu akşam bir parti varmış. Üniversiteden öğrenciler düzenliyormuş. Herkes gidiyormuş.”
“Sen nereden duydun?” diye sordum.
“İdil'in haber alma ağı var,” dedi Kerem elindeki tepsiyle masaya otururken.
Mert de yanına yerleşti. “Ben de duydum. Güzel bir şey olacakmış. Müzik, dans, bir sürü insan. Falan filan. Kısacası benim doğal ortamım.”
Selin kaşını kaldırdı. “Senin doğal ortamın buzdolabının önü değil miydi?”
Kerem güldü. Mert ise elini göğsüne koyup incinmiş gibi yaptı.
“Bana yapılan saygısızlığa bakın.”
“Ben geliyorum,” dedi İdil. “Selin, sen de geleceksin.”
Selin omuz silkti. “Gelirim. Evde oturup sizin mesajlarınızı okumaktan iyidir.”
Hepimiz güldük.
İdil bu kez bana döndü. “Aloş, sen de geliyorsun.”
“Daha ne giyeceğime karar vermedim.”
“Partiye gitmek için kıyafet seçmekten başka bir sorun mu var?”
“Ben öyle bir şey demedim.”
“Güzel. O zaman tamam.”
Aron konuşmamızı dinlerken gülümsüyordu.
“Sen de geliyor musun?” diye sordum.
“Sen geleceksen gelirim.”
Bir an durdum. Mert'in ağzındaki lokmayı yutmaya çalışırken bana bakışını görmemek için özellikle başka tarafa baktım.
“Partiye gelmek için benim iznime ihtiyacın yok,” dedim Aron'a.
“Biliyorum. Yine de sana sordum.”
Arel de masaya geldiğinde konuşmanın son kısmını duymuş olmalıydı.
“Parti mi var?” diye sordu. “Biz de geliyoruz o zaman.”
Eva hemen başını salladı. “Ben zaten gelecektim!”
“Daha kimse sana sormadı,” dedi Aron.
Eva ona dil çıkardı.
İdil ellerini birbirine vurdu. “Tamamdır! Herkes geliyor. Bu akşam görüşürüz.”
Dersler bittiğinde okulun kapısına doğru hep birlikte yürüdük. Mert ile Kerem akşam için plan yapmaya başlamıştı. Selin, İdil'le hangi saatte buluşacağımızı konuşuyordu. Eva da Arel'e ne giyeceği konusunda fikirlerini sıralıyordu.
Ben biraz geride kalmıştım. Aron da yanımda yürüyordu.
“Bu akşam dans etmeyi biliyor musun?” diye sordu.
Ona baktım. “Neden? Benimle dans etmeyi mi planlıyorsun?”
“Şimdi planladım.”
Gülerek başımı salladım. “Önce dans edebildiğini kanıtla.”
“Bu bir meydan okuma mı?”
“Nasıl anlamak istiyorsan.”
Aron bir süre yüzüme baktı, ardından gülümsedi. “Peki, Alara. Bu akşam görürüz.”
Arkadaşlarımıza yetişirken onunla aynı anda kapıya ulaştık. Omzumuz hafifçe birbirine çarptı ama ikimiz de durmadık.
Belki de bu akşam düşündüğümden daha eğlenceli geçecek gibi.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Akşam olduğunda İdil'le hazırlanmak için görüntülü konuşuyorduk. Daha doğrusu, ben hazırlanıyordum, İdil ise her kıyafetimi eleştiriyordu.
“Alara, onu giyme.”
“İdil, daha ne giyeceğimi söylemedim!”
“İçime doğdu.”
Gözlerimi devirip siyah üstümü ve kot pantolonumu düzelttim. Saçlarımı açık bırakıp hafifçe makyaj yaptım.
“Oldu mu şimdi?”
İdil başını salladı. “Oldu. Aron'un aklını alırsın.”
“Telefonu kapatıyorum.”
Gülerek vedalaşıp hazırlandım. Bir süre sonra Mert'in gönderdiği konuma doğru yola çıktık.
Partinin yapıldığı eve vardığımızda müzik dışarıdan bile duyuluyordu. İçeri girdiğimizde Selin bizi karşıladı. Kerem ve Mert çoktan dans etmeye başlamıştı.
“Şunlara bak,” dedi Selin. “Daha on dakika olmadı.”
İdil güldü. “Gece bitmeden rezil olacaklar.”
Tam o sırada Aron'u gördüm. Kalabalığın arasından yanıma geldi.
“Geldin.”
“Geleceğimi söylemiştim.”
“Bazen insanların sözlerini tutacağına inanmak zor oluyor.”
“Bana mı laf sokuyorsun?”
“Üzerine alındın.”
Gülerek koluna hafifçe vurdum. Aron elini bana uzattı.
“Dans?”
Elini tuttum. “Görelim bakalım, yetenekli beyefendi.” dedim alayla.
Dans ederken birbirimize takılıp duruyorduk. Aron her yanlış hareket yaptığında suçu bana atıyor, ben de onun dans etmeyi bilmediğini iddia ediyordum. Bir ara ayağıma bastığında ona inanamayarak baktım.
“Sen gerçekten dans etmeyi bilmiyorsun.”
Aron gülümseyerek omuz silkti. “Bence gayet iyi dans ediyorum. Sen ayaklarımı ezdiğim için bahane arıyorsun.”
“Ben senin ayağına basmadım bile!”
“Henüz.”
Gözlerimi devirip güldüm. Bir süre daha dans ettikten sonra kalabalıktan uzaklaşıp salonun daha sakin bir köşesine geçtik. Müzik hâlâ yüksek sesle çalıyordu ama burada en azından birbirimizi duymak için bağırmamıza gerek yoktu.
“Bütün gece böyle mi geçecek?” diye sordum.
“Nasıl?”
“Beni sinir ederek.”
Aron başını hafifçe yana eğdi. “Bilmiyorum. Şu ana kadar işe yaradığını gördüm.”
“Sen gerçekten çekilmez birisin.”
“Bunu daha önce söylemiştin.”
“Demek ki yeterince anlamamışsın.”
Güldü. Ben de kendimi tutamayıp ona eşlik ettim. Normalde yeni tanıştığım biriyle bu kadar rahat konuşamazdım ama Aron'un yanında kelimelerimi seçmek zorunda hissetmiyordum. Onunla konuşmak kolaydı. Bazen beni sinirlendirse de sohbetin bitmesini istemediğimi fark ediyordum.
Bir süre okuldan, derslerden ve sevdiğimiz şeylerden konuştuk. Aron'un kitap okumayı sevdiğini zaten biliyordum ama hangi türleri sevdiğini bilmiyordum. Özellikle eski hikâyelerden hoşlandığını söylediğinde şaşırdım.
“Senin böyle şeyler okuyacağını düşünmezdim,” dedim.
“Neden?”
“Bilmem. Biraz fazla gizemli görünüyorsun.”
Aron kaşlarını kaldırdı. “Yani gizemli görünmek kötü bir şey mi?”
“Hayır. Sadece insanı meraklandırıyor.”
Bunu söyler söylemez ne dediğimi fark edip başka tarafa baktım. Aron ise bir şey söylemeden gülümsedi. Bu gülümsemesi de ayrı bir sinir bozucuydu.
Tam o sırada Arel yanımıza geldi.
“Alara, bir dans da bana borçlusun.”
Aron kaşını kaldırdı. “Ne zamandan beri borcu var?”
Arel, kardeşine dönüp sakin bir ifadeyle baktı. “Sen karışma, kardeşim. Her şeye burnunu sokmak zorunda değilsin.”
“Ben sadece sordum.” dedi Arel e uzun uzun bakarak.
“Senin sadece sorman bile insanı yoruyor.”
İkisine bakıp gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Kardeş oldukları her hâllerinden belliydi. Birbirlerine laf yetiştirmeyi sanki yıllardır bir yarışma hâline getirmişlerdi. Birbirlerine bakıyorlar sadece. Bir an aron un tuz ifadesi değişti. Tuhaftı.
Arel yeniden bana döndü ve elini uzattı.
“Ne diyorsun?”
Elini tuttum. “Bir dans edebiliriz.” dedim sakınce. Onu kırmak istemedim.
Aron bir şey söylemedi ama yüzündeki ifadeyi görünce gülümsememi saklamak zorunda kaldım. Arel'le dans etmek de eğlenceliydi. Aron kadar laf sokmuyordu ama en az onun kadar kendinden emindi. “Aron'la iyi anlaşıyorsunuz,” dedi Arel, dans ederken.
“Bazen. Genellikle sinir bozucu oluyor.”
Arel güldü. “Buna şaşırmadım.”
“Sen de onun kadar sinir bozucu musun?”
“Bunu öğrenmek için biraz daha zamana ihtiyacın var.”
“Tehdit gibi algılamalı mıyım?”
“İstersen iltifat olarak da algılayabilirsin.”
Başımı iki yana sallayıp güldüm. Bu ailede normal bir konuşma yapmak mümkün müydü, gerçekten emin değildim.
Dansımız bittiğinde Arel'e teşekkür edip arkadaşlarımın yanına döndüm. Mert'le Kerem çoktan dans pistinin ortasına geçmiş, etraflarındaki insanları güldürecek kadar saçma hareketler yapmaya başlamışlardı. Mert'in kendisini ne kadar yetenekli sandığını görmek ayrı bir eğlenceydi.
Selin, İdil'in kulağına bir şey fısıldadı. İkisi de aynı anda gülmeye başlayınca yanlarına gittim.
“Ne oldu size?”
“Hiç,” dedi İdil, gülüşünü bastırmaya çalışarak.
Selin başını Mert'le Kerem'in olduğu tarafa çevirdi. “Arkadaşlarının dans yeteneklerini izliyorduk.”
Bu kez ikisi birden güldü. Mert bizi fark edince elini havaya kaldırıp yanımıza gelmemizi işaret etti. Ben de başımı iki yana sallayıp onu görmezden geldim.
Gece düşündüğümden çok daha güzel geçiyordu. Bir süredir ilk kez kafamı dağıtıyor, arkadaşlarımla vakit geçiriyor ve sürekli bir şeyleri düşünmek zorunda kalmıyordum. Üstelik Aron'la geçirdiğim zaman da beklediğimden çok daha keyifliydi.
Bir ara gözlerim onu kalabalığın arasında aradı. Birkaç metre ötede Arel'le konuşuyordu. Sanki beni izlediğimi hissetmiş gibi başını çevirdi ve göz göze geldik.
Bana hafifçe gülümsedi.
Ben de karşılık verdim.
Sonra yeniden yanımıza gelen Mert'in saçma bir dans hareketi yapmasıyla bütün dikkatim dağıldı.
“Bunu nereden öğrendin?” diye sordum.
Mert gururla göğsünü kabarttı. “Doğuştan gelen bir yetenek.”
Kerem araya girdi. “Bence doğumda yanlışlıkla olmuş bir şey.”
Selin kahkahasını tutamadı. İdil de Mert'in hareketlerini taklit etmeye başlayınca hepimiz gülmeye başladık. Fakat birkaç saniye sonra müzik aniden kesildi ve salondaki herkes kapıya döndü.
Bahçeden gelen sesler arasında telaşlı konuşmalar duyuluyordu. Birkaç kişi dışarı çıkarken diğerleri kapının önünde toplanmaya başladı.
“Ne oluyor?” diye sordu Selin.
Kerem cevap vermeden kapıya doğru ilerledi. Mert de hemen arkasından gitti. Biz de İdil'le birlikte onları takip ettik.
Bahçeye çıktığımızda genç bir kızın birkaç kişinin arasında durduğunu gördüm. Üzerindeki kıyafetler dağılmıştı, yüzü bembeyazdı. Nefes nefese kalmıştı ve konuşmakta zorlanıyordu. Belli ki gördüğü şey onu fazlasıyla korkutmuştu.
“Ne oldu?” diye sordu birisi. “Neden bağırdın?”
Kız birkaç kez nefes aldı. Sonra titreyen eliyle ormanın bulunduğu yönü gösterdi.
“Ormanda…” diye kekeledi. “Ormanda bir ceset var!”
Bahçedeki konuşmalar bir anda kesildi.
İnsanlar birbirlerine bakmaya başladı. Bazıları kızın şaka yaptığını düşündüğünü söylerken bazıları hemen polisi aramaktan bahsediyordu. Birkaç kişi onunla birlikte ormana gitmek istedi ama kız başını hızla iki yana salladı.
“Gitmeyin!” dedi korkuyla. “Ben… Ben onu gördüm. Orada yatıyordu. Önce yanlış gördüğümü sandım ama…”
Cümlesini tamamlayamadı.
İçimde soğuk bir his yayıldı. Vesper'da son zamanlarda yaşananları düşündüm. Önce ormanda bulunan ceset, ardından evlerinde ölü bulunan o aile… Şimdi de bir başka ceset.
Bu artık tesadüf gibi gelmiyordu.
Yanıma gelen Aron'un yüzüne baktım. Az önceki gülümsemesi tamamen kaybolmuştu. Bakışları, kızın gösterdiği ormana çevrilmişti. Arel de yanımıza gelmişti; ikisi kısa bir an göz göze geldi.
Aralarında bir şey konuşulmuş gibi değildi ama yüzlerindeki ciddiyet beni huzursuz etmişti.
“Polisi arayan oldu mu?” diye sordu Aron, sesi her zamankinden daha ciddi çıkıyordu.
“Arıyorum,” dedi Kerem, telefonunu çıkarırken.
İdil koluma girdi. “Alara, iyi misin?”Başımı salladım ama gözlerim hâlâ ormandaydı. Birkaç dakika önce müzik eşliğinde dans ediyor, arkadaşlarımla gülüyordum. Şimdi ise herkes korkuyla aynı yöne bakıyordu.
Aron arele birşeyler fisildiyordu. Tek duyduğum şey. "Eva nerede?" Dedi ve Arel sadece aronun gözlerinin içine baktı. Bir an ikisinin yüz ifadesi değişti.
Vesper ormanında yine biri ölmüştü.
Ve nedense, bunun son olmayacağını hissediyordum.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

83okunma 12beğeni 4yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…