Bölümler 18Şu an: Bölüm 3
- 1 ✨Tanıtım✨67 kelime
- 2 Bölüm 12.037 kelime
- 3 Bölüm 21.311 kelime
- 4 Bölüm 31.613 kelime · Okuduğun bölüm
- 5 Bölüm 4956 kelime
- 6 Tanıtım 220 kelime
- 7 Bölüm 5903 kelime
- 8 Bölüm 61.511 kelime
- 9 Bölüm 71.611 kelime
- 10 Bölüm 82.106 kelime
- 11 Bölüm 91.255 kelime
- 12 Bölüm 10898 kelime
- 13 Bölüm 111.195 kelime
- 14 Bölüm 121.179 kelime
- 15 Bölüm 131.001 kelime
- 16 Bölüm 141.955 kelime
- 17 Bölüm 151.537 kelime
- 18 Bölüm 161.283 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Saat 08.10
Alarmın sesiyle gözlerimi açtım. Telefonumu elime alıp alarmı kapattım ve birkaç dakika tavana baktım. Dün yaşananlar hâlâ aklımdaydı. Ormanda bulunan ceset, sabah gördüğüm haberler ve Aron'un kolyemle ilgili söyledikleri. Her şey.
Alara, saçmalamayı bırak. Alt tarafı bir kolye.
Yorganı üzerimden atıp yataktan kalktım. Dolabımı açarak giyecek bir şeyler seçtim. Üzerime siyah bir kazak, altıma kot pantolon giydim. Saçlarımı tarayıp aynada kendime baktım. Fena değildim. Odadan çıkıp mutfağa gittim. Aras masada oturmuş, telefonuyla uğraşıyordu.
"Günaydın, odun."
Başını kaldırıp bana baktı.
"Günaydın."
"Ne yiyorsun?"
"Yemek."
Gözlerimi devirdim. "Gerçekten mi?"
"Komik olduğunu kim söyledi sana?"
"Ben." Dedim gözlerimi devirerek.
"Üzücü. Valla üzücü. Yazık sana."
Sandalyeyi çekip karşısına oturdum. Kahvaltımı yaparken Aras birden bana baktı.
"Bugün erken çıkalım. Dün geç kaldık."
"Tamam anne."
Üniversiteye vardığımızda bahçede İdil'i gördüm. Bizi fark edince el salladı.
"Aloşşş!"
Yanına gittim. "Bağırma kızım, sağır değilim."
Aras uzaklaşınca İdil koluma girdi ve beni binaya doğru çekti.
Mert çoktan sırasına oturmuştu. Bizi görünce elini kaldırdı.
"Günaydın güzellikler!"
İdil hiç beklemeden cevap verdi. "Günaydın, dünyanın en gereksiz insanı."
"İltifatların için teşekkür ederim."
Kerem de arka sıradan başını kaldırdı. "Bir gün olsun birbirinize laf sıkmadan durabilecek misiniz?"
"Hayır," dedik İdil'le aynı anda.
Gülerek yerime oturdum. Dersin başlamasına birkaç dakika vardı. Çantamdan defterimi çıkarırken sınıfın kapısı açıldı.
Aron içeri girdi.
Üzerinde siyah bir mont, altında koyu renk bir pantolon vardı. Etrafına kısa bir bakış attıktan sonra boş bir sıraya yöneldi. Ben de gözlerimi defterime çevirdim.
Dün kolyem hakkında söyledikleri aklıma geldi.
O kolyeyi çıkarma.
Ne tuhaf çocuktu.
"Alara!"
İdil'in sesiyle irkildim. "Ne var?"
"Çocuğa bakıp duruyorsun."
"Bakmıyorum!"
Mert hemen araya girdi. "Kimmiş o çocuk? Ben de bakayım."
"İkiniz de susun," dedim.
Tam o sırada hoca sınıfa girdi. Herkes yerine geçerken hoca masasının üzerine birkaç kâğıt bıraktı. "Bugün dönem projeniz hakkında konuşacağız. Projeyi tek başınıza yapmayacaksınız. Dörder kişilik gruplar oluşturacağım ve grupları ben belirleyeceğim."
Mert bana doğru eğildi.
"Alara, kader bizi ayırmasın."
"İnşallah ayırır."
Hoca isimleri okumaya başladı. Birkaç grup belirlendikten sonra bizim isimlerimizi söyledi.
"Alara Işıl, İdil Demir, Mert Eren ve Aron Crimson. Siz aynı gruptasınız."
İdil'in yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi. Mert ise bana dönüp kaşlarını kaldırdı.
"Bak sen şu işe."
Başımı ellerimin arasına aldım.
Hoca grupları açıkladıktan sonra herkese proje hakkında bilgi vermeye başladı. Ben defterime birkaç not alırken İdil dirseğiyle koluma vurdu.
"Aloş."
"Ne var?"
"Grup arkadaşlarımız bayağı iyi, değil mi?"
Mert hemen araya girdi. "Özellikle ben."
"Sen hariç," dedi İdil.
"Kalbimi kırıyorsun."
"Biraz daha kırayım mı?"
Gülmemek için dudağımı ısırdım. Tam o sırada Aron sandalyesini çekip yanımıza geldi.
"Sanırım birlikte çalışacağız."
Mert elini uzattı. "Mert. Grubun en yakışıklısı ve en zekisi."
Aron elini sıktı. "İkisini de aynı anda mı iddia ediyorsun?"
İdil kahkaha attı. Ben de gülümsememi gizleyemedim.
Mert elini göğsüne koydu. "Daha ilk günden düşman kazandım."
"Alışırsın," dedim.
Aron boş sandalyeye oturdu. Hoca projeyi anlatmaya devam ederken dördümüz kendi aramızda hangi konuyu seçeceğimizi konuşmaya başladık.
"Bence kolay bir şey seçelim," dedi İdil. "Benim bütün günümü buna ayıramam."
Mert başını salladı. "Kesinlikle. Benim çok yoğun bir sosyal hayatım var."
"Geçen hafta sonu evde oturup oyun oynadın," dedim.
"Yoğun dedim, hareketli demedim."
Aron hafifçe güldü.
Sonunda konuyu belirleyip görevleri paylaştık. İlk ders bittiğinde İdil çantasından telefonunu çıkardı.
"İkinci derste de burada mı çalışacağız?"
"Başka yere mi gidelim?" diye sordum.
"Bilmiyorum, belki bahçeye çıkarız."
Mert pencereden dışarı baktı. "Bu havada mı? İdil, senin beynin donmuş olabilir."
"Bunu sen mi diyorsun bana?"
İkinci ders başladığında hoca bize grup hâlinde çalışmamız için izin verdi. Dördümüz sıraları birleştirip notlarımızı ortaya koyduk. Aron düşündüğümden daha fazla fikir sunuyordu. Üstelik söyledikleri mantıklıydı.
"Sen bu konuyu nereden biliyorsun?" diye sordum.
Bana baktı. "Araştırmayı severim."
"Her konuda mı?"
"Çoğu konuda."
Tuhaf.
İki ders boyunca fark etmeden epey ilerlemiştik.
Mert ayağa kalkıp gerindi.
"Ben yemek yemeden burada kalırsam birazdan bayılacağım."
İdil çantasını topladı. "Sen zaten açken de tokken de baygın gibisin."
"Çok komiksin."
"Teşekkür ederim."
Dördümüz sınıftan çıkıp koridora yöneldik. Teneffüs normalden uzundu, bu yüzden acele etmeden yemekhaneye gitmeye karar verdik.
Tam merdivenlere yaklaşmıştık ki koridorun diğer ucundan bir bağırış duyuldu.
Ardından kalabalık oluşmaya başladı. Merakla yaklaştığımızda yerde oturan bir öğrenciyi gördüm. Yüzü bembeyazdı ve nefes almakta zorlanıyor gibiydi. Yanındaki kız panikle yardım istiyordu.
"Birisi hocayı çağırsın!"
Etraftakiler ne yapacağını bilemezken Aron'un yüzündeki ifade değişti. Gözlerini ovuştdu.
Öğrencinin elinden yere birkaç damla kan düşmüştü.
Aron birden durdu.
Önce kanı, sonra yerdeki öğrenciyi gördü. Yüzündeki ifade bir anlığına öyle tuhaflaştı ki ne olduğunu anlayamadım.
"Aron?" dedim.
Bana bakmadı.
Bir adım geri çekildi.
İlk kez onu bu kadar gergin görüdum. Galiba onu kan tutuyordu. "İyi misin Aron?" Dedim tekrar. Bir adım daha geri gitti.
"İyiyim geliyorum şimdi." Dedi ve uzaklaştı. Çok garip bir çocuk.
Tam o sırada bir hoca kalabalığın arasından geçerek öğrencinin yanına çömeldi.
"Herkes biraz geri çekilsin! Sen, hemen sağlık görevlilerine haber ver."
İdil kolumu tuttu.
"Alara, çocuk iyi mi acaba?"
"Bilmiyorum."
Mert'in yüzündeki şakacı ifade kaybolmuştu. Hepimiz sessizce olanları izliyorduk.
Bir süre sonra sağlık görevlileri geldi ve öğrenciyi sedyeyle götürdüler. Kalabalık yavaş yavaş dağılmaya başladı.
Aron geldi. hâlâ sessizdi.
"Gerçekten iyi misin?" diye sordum.
Bu kez gözlerimin içine baktı. Gülümseyerek kafasını salladı. Mert Aron' a uzun uzun baktı. "Bence seni kan tutuyor. Bende bir keresinde bayıldım ama beni kan tutmuyor."
"Mert bu bilgiyi biz ne yapalım?" Dedim sakınce.
"Ne bok yapıyorsan yap canımın dışı."
İdil güldü. "Tamam ikimizde kesin sesinizi. Çocuk bayilmiş siz hala konusun."
"Evet dağılın arkadaşlar. Dağıl." Diye bağırdı hoca.
Ordan uzaklaştık.
Zil caldi. İçeri girdik. Yerlerimize oturduk. Selin yanımıza geldi. "E naptınız siz?" Diye sordu ve notlarimiza baktı.
Mert ordan atlayıp. "Vayy çakala bak. Bizden bakıp notları çalacak. Vay çakal benim aklıma bile gelmezdi he. Yürü git kendi grubuna hadi," dedi bağırarak. "Siktir hadi." Devam etti sesini alcatarak.
"Ne diyorsun be. Anlamıyorum seni."
"Hadi yürü git."
İdil gülmeye başladı. "Görüşürüz teneffüs Selo." Dedi.
Biz bütün notları çıkardık ve zil çaldı. Çıktık. Dördümüz yemekhaneye indik. Biz oturduk. Mert kahve getirmeye gitti.
Elim bir anda kolyeme kaydı. Ama kolyem yoktu. "Kolyem yok." Dedim endişeli bir sesle.
"Ne?" Dedi İdil. "Kolye. Kolyem yok."
Ayağa kalktım. Aramaya başladim. Aron oturduğu yerden bir göz attı. Sonra ayağa kalktı merdivene doğru yürüdü.
"Nasıl bir kolyeydi bu?"
"Siyah. Siyah turmalin."
"Neye bendiyor hatırlamıyorum ki."
Aron yanımıza geldi. "Bu değil mi?" Dedi kolyeyi elinde tutarak. "Evet evet o." Dedim. "Çok güzel bir kolye." Dedi gülümseyerek. "Evet bende çok seviyorum."
Aron bana kolyeyi verdi.
"Lan insan gelip yardım eder ya. Dökecem bütün kahveleri. İdil koş lan." Diye bağırdı.
İdil hemen mert' e yardım etmeye gitti. Bende kolyemi takmaya çalıştım.
"İstersen yardım edebilirim." Dedi Aron.
"Efendim?"
"Kolyemi takmana yardım edebilirim istersen."
"Çok iyi olur." Diyip kolyeyi verdim.
İdil ile mert kahveleri masaya koydular. İdil beş altı adım uzağından bana bakıp sırıttı.
"Taktım."
"Teşekkürler." Dedim ve İdil yanıma geldi. "Biliyorum ama buyrun kahve içmeye." İdil'in koluna çarpıp yerime geçtim.
Bir an onurlarımı biri sıkmaya başladi. Arkama dönerken elimdeki kahve bardağı üzerime döküldü. Ve arkamdaki kişi Barandı.
Bir anlık şok yaşadım. Ne oldu anlamadım. "Alara iyi misin gülüm?"
"Ne yapıyorsun ya?"
"Sanki istiyetek korkuttum."
"Arkamdan bir daha sessiz sessiz gelme. Bak üstüme döküldü. Ne bok yicem şimdi?"
"Ne yapoyorsan yap gidiyorum ben."
Dedi ve gitti.
Başlıcam böyle işe. En azından kahve çok sıcak değildi.
"Gel üstünü değiştir." Dedi İdil ayağa kalkarak. "Tamam." Dedim ve kalktım.
"Yedek üstün var mı?"
"Dolapta olabilir. Bilmiyorum."
"Gel bakalım."
Arkamızdan Mert ve Aron da geldi.
"Aloş sıcak miydi kahve?"
"Çok değil."
Yanlışlıkla kitapları düşürdüm.
"Gel yardım edelim." Dedi Aron ama mert onun elini tuttu. "Gitme şu an seni parcalatabilir bu. Ben o yüzden gitmicem. Ölümek istiyorsan git."
"Saçmalama Mert. Gelin yardım edin."
"Tamam be," dedi. Sonra Aron'a yaklaşıp " dikkatli olalım." Dedi sessizce.
Ben üstümü aldım. Kitapları yerleştirdik. En azından çok kitap yoktu.
"Teşekkürler yardım ettiğiniz için." Dedim ve idille giyinme kabinine gittik. Üzerini değiştirdim ve kahve lekesi olan üstümün lekeli kısmı sudan geçirdim.
"İnşallah leke kalmaz ya."
"Kalmaz kalmaz. Eve gidince yıkarsın olur biter."
Mert bizi kabının karşısindaki duvara yaşlanmış bekliyordu.
"Aron nerde?" Dedi İdil.
"Yedim. Sence nereye gitti."
"Ne dedim ya?"
"Cidden nereye gitti?" Dedim.
"Bilmiyorum ben gelirim şimdi dedi. Galiba başı döndü."
"Nasıl? Anlamadım."
"Ya yüzü bir an kızardı falna. Bu çocuk iyi değil."
"Ve sen onu bıraktın."
"Evet. Eşek kadar çocuk kendi başının çaresine bakar bence."
"Yürü yürü. Şimdi Aron bayılacak. Yürü Mert."
Sınıfa doğru gittim Aron yoktu. Zil çaldı. Sıraya oturdum. Hoca içeri geçti. Yirmi, yirmi beş dakika geçti.
"Geliyorum. Lavaboya geçeceğim." Dedi ve sınıftan çıktı.
Aradan birkaç dakika geçmişti ki kapı açıldı. İdil içeri girdiğinde yüzünde tuhaf bir ifade vardı. Yerine oturmak yerine doğrudan yanıma geldi.
"Aloş, bir dakika dışarı gelir misin?"
Kaşlarımı çattım.
"Ne oldu?"
"Gel anlatacağım."
Sınıftan çıktım.
Koridora geçtiğimizde kollarımı göğsümde birleştirdim.
"İdil, ne oldu? Niye böyle bakıyorsun?"
"Kızım, ben az önce Aron'u gördüm."
"Ee? Okulda zaten."
"Bir dakika, sözümü kesme. Lavabodan çıkıyordum, koridorda karşılaştık. Seslendim ama yüzüme bile bakmadı."
"Belki duymamıştır."
"Alara, arkasından birkaç kez seslendim. Hiç durmadı. Ben de peşinden gittim."
Merakla ona baktım.
"Sonra?"
"Okulun kapısından çıktı. Ben de arkasından çıktım ama."
Bir an durdu.
"Ama ne?"
"Yok oldu."
Kaşlarımı çattım.
"Nasıl yani, nereye gitti?"
"Bilmiyorum! Gözümün önündeydi. Birkaç saniye sonra ortada yoktu."
İstemeden güldüm.
"İdil, belki başka bir yere dönmüştür."
"İdil, belki başka bir yere dönmüştür."
"Ben de öyle düşündüm. Etrafıma baktım, her yere baktım. Ama yoktu."
Gülümsemem yavaşça kayboldu.
"Belki seni görüp konuşmak istememiştir."
İdil gözlerini kıstı.
"Alara, çocuk benden kaçmak istese bile o kadar hızlı nasıl kaybolabilir?"
Cevap veremedim.
Çünkü aklıma başka bir şey gelmişti.
İdil kolumu tuttu.
"Aloş, sence bu çocukta bir tuhaflık yok mu?" Derin bir nefes aldım.
"Var," dedim sonunda. "Hem de bayağı var."
Tam sınıfa dönecekken telefonuma bir mesaj geldi.
Bilinmeyen numara: Kolyeni bu kez kaybetme, Alara.
Olduğum yerde kaldım.
İdil telefon ekranına baktı.
"Ne oldu?"
Ekranı ona çevirdim.
İkimiz de birkaç saniye boyunca konuşamadık.
Çünkü kolyemi kaybettiğimi bilenler, yanımızda olan kişilerden ibaretti.
Umarım beğenirsiniz arkadaşlar yorumlarınız benim için çok önemli.
Destek olursanız çok sevinirim.🌸✨🥰
Bölüm etkileşimi
