ÖLÜME AŞK kitap kapağı

17. bölüm / 18

Bölüm 15

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: Bölüm 15

Bazen birini sevmek, onun yanında kalmaya yetmez. Çünkü bazı gerçekler, sevgiden daha ağırdır.

Ben bir vampire aşığım.

Bunu düşünmek bile hâlâ tuhaf geliyordu.
Bir vampire.
Dün geceye kadar hayatımın en büyük sorununun üniversite, arkadaşlarım ve geleceğim olduğunu düşünüyordum. Şimdiyse sevdiğim adamın insan olmadığını, yakın arkadaşım sandığım birinin bir insanın boynuna saldırdığını ve bütün bunların aylardır benden saklandığını biliyordum.

Üstelik bunları unutabileceğimi de sanmıyordum.
Gözlerimi açtığımda odamın tavanına baktım. Birkaç saniye boyunca nerede olduğumu anlamaya çalıştım. Sonra dün gece yaşananlar zihnimde yeniden canlandı.
Eva'nın kırmızı gözleri,
Bana doğru hareket etmesi,
Aron'un onu benden uzaklaştırması.
Ve ardından hala ona asık olmam.
Vampir.
Nasıl ya. Ben hala aşığım.

Yatağımda doğruldum. Komodinin üzerindeki telefonumu elime aldım. Ekranda birkaç bildirim vardı. İdil'den mesajlar, Mert'in grup sohbetine attığı birkaç fotoğraf...
Bir de Aron'dan gelen mesaj.

Aron – 02.17
Eve vardın mı?

Aron – 02.19
Alara, lütfen haber ver.

Aron – 02.46
Seni merak ediyorum.

Mesajların hiçbirine cevap vermemiştim.
Telefonu tekrar komodine bıraktım.

Dört aydır hayatımın merkezinde olan adam, artık yanımda olmasını istemediğim kişiye dönüşmüştü.
Bunun ne kadar süreceğini bilmiyordum.
Ama şu an onunla konuşmak istemiyordum

Mutfağa indiğimde Aras kahvaltı hazırlıyordu. Üzerinde siyah bir tişört vardı ve telefonundan bir şeyler izliyordu.
“Günaydın,” dedi beni görünce.
“Günaydın.”
Masaya oturdum. Önümdeki bardağı alıp su içtim.
Aras birkaç saniye beni izledi.
“İyi uyudun mu?”
“Pek sayılmaz.”
“Parti yüzünden mi?”
Omuz silktim.
“Biraz.”
Karşıma oturdu.
“Dün gece Aron seni bıraktıktan sonra hiç konuşmadınız mı?”
Başımı kaldırıp ona baktım.
“Hayır.”
“Aranızda bir şey mi oldu?”
Bu soruya verecek çok fazla cevabım vardı. Ama hiçbirini söyleyemezdim.
Aras'a vampirlerden bahsetmek istemiyordum. En azından şimdilik.
“Biraz tartıştık.”
Aras'ın yüzündeki ifade değişti.
“Ne hakkında?”
“Önemli değil.”
“Alara.”
“Aras, lütfen. Şu an konuşmak istemiyorum.”
Birkaç saniye sessiz kaldı.
“Peki. Ama bir şey olursa bana anlatırsın.”
Başımı salladım.
Aras yeniden kahvaltısına dönerken telefonum titredi. Ekrana baktım.

Aron arıyor...
Aramayı reddettim.
Aras bunu fark etmişti ama bir şey söylemedi.
Telefonu ters çevirip masaya bıraktım.
Bugün onunla konuşacaktım.
Ama bu kez hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

Öğleden sonra evden çıktım.
Aron'la konuşmak için mesaj atmıştım. Uzun bir açıklama yapmamış, yalnızca görüşmemiz gerektiğini söylemiştim.
Buluşacağımız yer, kasabanın merkezinden biraz uzakta, daha önce birkaç kez birlikte gittiğimiz küçük bir parktı.

Onu gördüğümde bir an duraksadım.
Her zamanki gibi elleri cebindeydi. Üzerinde koyu renk bir ceket vardı. Beni fark ettiğinde doğruldu.
“Alara.”
Yanına yaklaştım ama aramızda biraz mesafe bıraktım.
“Merhaba.”
Bakışları yüzümde gezindi.
“İyi misin?”
“Konuşmamız gerekiyor.”
Başını hafifçe salladı.
“Dinliyorum.”
Bir süre ne söyleyeceğimi düşündüm. Aslında söyleyeceklerim belliydi. Sadece kelimeleri bir araya getirmek zor geliyordu.
“Dün gece söylediklerini düşündüm.”
Aron sessizce beni dinledi.
“Vampir olduğunu, Eva'nın da öyle olduğunu, Bunların hepsini düşündüm.”
“Alara, sana açıklamam gereken şeyler var.”
“Biliyorum.”
“Ve açıklayacağım.”

Başımı iki yana salladım.
“Aron, mesele sadece vampir olman değil.”
Kaşları hafifçe çatıldı.
“peki mesele ne?”
“Bana dört aydır yalan söylüyorsun.”
“Her şey hakkında yalan söylemedim.”
“Bunu gerçekten savunacak mısın?”
Cevap vermedi.
“Her gün yanımdaydın. Benimle vakit geçirdin, bana sevginden bahsettin. Ama kim olduğunu bile bilmiyordum.”
“Ben seni seviyorum, Alara.”
Bu cümleyi duyduğumda gözlerimi kaçırdım.
Çünkü ona inanmak istiyordum.
Hâlâ inanmak istiyordum.
Ama bu, yaşananları değiştirmiyordu.
“Ben de seni seviyorum,” dedim sessizce. “Sorun da bu zaten.”

Aron'un yüzündeki ifade değişti.
“Ne demek istiyorsun?”
Derin bir nefes aldım.
“Artık birlikte olmak istemiyorum.”
Bir süre hiçbir şey söylemedi.
Sanki cümlemi anlamaya çalışıyordu.
“Benden ayrılmak mı istiyorsun?”
Başımı salladım.
“Evet.”
Bakışlarını benden ayırmadı.
“Bunu gerçekten istiyor musun?”
“Şu an istediğim tek şey senden uzak olmak.”
Aron ellerini cebinden çıkardı. Bir şey söyleyecek gibi oldu ama vazgeçti.
“Peki.”
Bu kadar kolay bir cevap beklemiyordum.
“Peki mi?”
“Kararına saygı duyacağım.”
Gözlerimi ona çevirdim.
İtiraz etmedi bile.
Başımı eğdim.

“Bir süre beni arama. Mesaj da atma. Karşıma çıkmamaya çalış.”
Aron'un çenesi hafifçe gerildi
“Tamam.”
“Bunu gerçekten yapabilecek misin?”
“İstediğin buysa yapacağım.”
Aramızda sessizlik oluştu.
Birlikte geçirdiğimiz dört ay boyunca onunla sayısız kez vedalaşmıştım. Ama hiçbirinde bu kadar ağır hissetmemiştim.
“Başka söyleyeceğin bir şey var mı?” diye sordu.
Başımı iki yana salladım.
Aron birkaç saniye daha bana baktı.
“Dikkatli ol, Alara.”
Bu cümleye cevap vermedim.

Arkasını döndü ve yürümeye başladı.
Ne arkasından seslendim ne de onu durdurmaya çalıştım.
Birkaç saniye sonra gözden kayboldu.
Ve ben ilk kez, onun arkasından gitmemeyi seçtim.

Eve döndüğümde İdil'den mesaj gelmişti.
İdil:Aloşşş
İdil:Neredesin?
Ben:Evdeyim.
İdil:Dün geceden sonra kayboldun resmen.
Ben:Biraz dinlenmem gerekiyordu.
İdil:Bugün buluşalım mı?

Bir süre ekrana baktım.
Ben:Bugün olmasın. Başka zaman.
İdil:Peki ama iyi misin?

Ben:İyiyim, merak etme.

Telefonu bıraktım.
İyi değildim.
Ama bunu kimseye anlatmak istemiyordum.
Bir kişi nasıl vampir olabilir ya? Nasli aklım almiyor. Bide sevdiğim adam. Gele gele anca benim başıma gelir zaten bu olay.

Akşam saatlerinde odama çıkmak üzereyken telefonum yeniden titredi.
Bu kez grup sohbetinden mesaj gelmişti.
Mert:Dün geceki parti bayağı iyiydi.
İdil:Özellikle kostümler!
Kerem:Eva'nın kostümü hâlâ aklımda.
Eva:Beğendiğine sevindim, Joker.
Mert:Bunlar yine başladı.
İdil:Bence artık kabul edin.
Kerem:Neyi?
Mert:Bizi aptal yerine koymayın.

Gülümsemem gerektiğini düşündüm ama yapamadım
Eva'nın mesajını tekrar okudum.
Dün gece arabaların arasında gördüğüm hâli gözümün önüne geldi.
Aynı kız.
Aynı gülümseme.
Aynı ses.
Ama artık onun hakkında bildiğim şeyler vardı.

Telefonu kapatıp yatağıma oturdum.
Bir süre sonra kapım hafifçe çalındı.
“Alara?”
Aras'tı.
“Gel.”
Kapıyı açıp içeri girdi.
“Bir şey ister misin? Yemek söyleyeceğim.”
“Yok, aç değilim.”
Yatağımın kenarına oturdu.
“Aron'la konuştun mu?”
Bir an duraksadım.
“Evet.”
“Düzeldi mi?”
Başımı iki yana salladım.
“Hayır.”
Aras yüzüme dikkatlice baktı.
“Ne oldu?”
“Biz ayrıldık.”
Aras'ın kaşları çatıldı.
“Ne?”
“Aras, lütfen.”
“Tamam. Sormuyorum.”
Bir süre sessiz kaldı. Sonra ayağa kalktı.
“Bir şeye ihtiyacın olursa buradayım.”
“Biliyorum.”
Kapıya yöneldi ama çıkmadan önce tekrar bana döndü.
“Ve Alara... Kendini üzme diye söylemiyorum. Sadece ne olursa olsun kendini ihmal etme.”
Hafifçe gülümsedim.
“Tamam.”
Kapı kapandığında yeniden yalnız kaldım.
Komodinin üzerindeki annemin siyah turmalin kolyesini elime aldım. Parmaklarım taşın üzerinde gezindi.
Annem bu kolyeyi bana verdiğinde onun benim için ne kadar önemli olduğunu bilmiyordum.

Şimdi ise beni nelerden koruduğunu öğrenmeye başlamıştım.
Kolye avucumda dururken gözlerimi kapattım.
Ben bir vampire aşıktım.
Ve artık ondan uzak durmaya karar vermiştim.

----------------------------------------------------------

Uyumaya çalıştım. Anca bu şekil unitabilirdim şimdilik.
Yaktakta bir mac kez döndüm durdum. Gözlerimi kapattm.

Ne kadar zaman geçti bilmiyordum. Bir süre sonra düşüncelerim birbirine karışmaya başladı. Aron'un yüzü, Eva'nın kırmızı gözleri...
Sonra her şey yavaşça karanlığa gömüldü.
Kendimi bir ormanın ortasında buldum.

Etrafım sessizdi. Ağaçların arasından hafif bir rüzgâr geçiyor, kuru yapraklar ayaklarımın altında hışırdıyordu. Gökyüzü neredeyse tamamen karanlıktı. Nerede olduğumu bilmiyordum ama burayı daha önce görmüş gibiydim.
“Anne?”
Sesim ağaçların arasında kayboldu.
Birkaç adım ilerledim.
“Anne, baba?”
Sonra uzakta bir kadın silueti gördüm.
Olduğum yerde durdum.
“Anne?”
Kadın yavaşça bana döndü.
Annemdi.
Üzerinde en son gördüğüm kıyafetlerden biri vardı. Yüzünde tanıdık gülümsemesi belirdiğinde gözlerim doldu.
“Anne!”
Ona doğru koşmaya başladım. Fakat aramızdaki mesafe bir türlü azalmıyordu. Ne kadar hızlı ilerlesem de ona ulaşamıyordum.
“Alara...” diye seslendi.
Olduğum yerde durdum.
“Anne, neredesin? Seni çok özledim.”
Annem bana doğru bir adım attı.
“Beni dinlemen gerekiyor.”
“Ne? Ne oldu?”
Arkasındaki ağaçların arasında bir hareketlilik hissettim.
Başımı çevirdim.
Karanlığın içinde bir siluet duruyordu.
İnsana benziyordu ama yüzünü seçemiyordum. Yüzünün olması gereken yerde sanki koyu bir gölge vardı. Kıpırdamadan bizi izliyordu.
Yeniden anneme döndüm.

“Anne arkamızda biri var.”
Annemin yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Alara, buradan gitmelisin.”
“Sen de benimle gel.”
“Beni dinle. Kolye”
“Ne? Kolyeme ne oldu?”
Annem bir şey söylemek üzereydi ki arkamızdan boğuk bir ses duyuldu.
“Alara...”
Olduğum yerde donup kaldım.
Karanlık siluet artık daha yakındı.
Annem bana doğru uzandı.
“Sakın ona yaklaşma!”
Bir anda ormanın içindeki bütün sesler kesildi.
Siluetin yüzü yavaşça belirginleşmeye başladı. Fakat ne kadar dikkatli bakarsam bakayım yüzünü göremiyordum.

“Anne!”
Annemin sesi yeniden duyuldu.
“Alara, uyan!”
Gözlerimi açmaya çalıştım ama karanlık her tarafı kaplamıştı.
“ALARA!”

Bir anda doğruldum.
Nefes almaya çalışırken göğsüm hızla inip kalkıyordu. Ellerim titriyordu. Odamın karanlığında etrafıma baktım ama birkaç saniye boyunca nerede olduğumu anlayamadım.
Rüadaki ağaçlar hâlâ gözlerimin önündeydi.
Annemin sesi kulaklarımda yankılanıyordu.
Kolye
"Kolye yok!kolye nerde?" Diye bagirdim.
Elimi hemen boynuma götürdüm. Annemin verdiği siyah turmalin kolye hâlâ oradaydı.
Kapımın açıldığını duydum.
“Alara?”
Aras'ın sesiydi.
Hızla yanıma geldi. Yatağın kenarına oturup yüzüme baktı.
“İyi misin?”
Cevap vermek istedim ama konuşamadım.
Nefesim hâlâ düzensizdi. Gözlerimden yaşlar süzülürken bir elimle göğsümü tuttum.
“Alara, bana bak.”
Başımı ona çevirdim.
“Ne oldu? Kötü bir rüya mı gördün?”
Başımı hafifçe salladım.
Aras yatağın üzerindeki suyu alıp bana uzattı.
“Yavaşça. Acele etme.”
Bardağı tutmaya çalıştım ama ellerim hâlâ titriyordu. Aras bardağı elimden alıp komodinin üzerine bıraktı.

“Tamam, buradayım. Sakinleşmeye çalış.”
Gözyaşlarımı silmeye çalıştım ama durmuyorlardı.
“Anne...” diye fısıldadım.
Aras'ın yüzündeki ifade bir anda değişti.
“Anneni mi gördün?”
Başımı salladım.
“Oradaydı. Benimle konuşuyordu.”
Aras hiçbir şey söylemeden beni dinledi.
“Bana bir şey anlatmaya çalışıyordu ama...” Sesim yeniden titredi. “Ama arkasında biri vardı, Aras. Yüzünü göremiyordum. Her yer karanlıktı.”

Aras biraz daha yaklaştı.
“Rüyaydı, Alara.”
“Çok gerçekti.”
Biliyorum.”
“Bana kolyemden bahsetti. Bir şey söyleyecekti ama söyleyemedi.”
Elimi yeniden kolyeme götürdüm.
Aras bakışlarını kolyeye çevirdi.
“Belki de son zamanlarda yaşadıkların yüzünden böyle rüyalar görüyorsun.”
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes almaya çalıştım.
"Yok. Ben iyi değilkm.
Aras bir süre sustu.
Sonra üzerimdeki yorganı düzeltti.
“Şu an tek yapman gereken biraz dinlenmek. Tamam mı? Ben buradayım.”
Başımı hafifçe salladım.
Aras yatağın kenarından kalkmadı. Bir süre yanımda oturup sakinleşmemi bekledi.
Gözlerim yeniden kapanırken annemin son söylediği söz aklıma geldi.

Kolye
Parmaklarım kolyenin üzerinde durdu.
Rüyanın sadece bir kâbustan ibaret olmasını umuyorum.
Ama içimde bunun sıradan bir rüya olmadığına dair tuhaf bir his var.
Ve bu his hiç iyi değil.

Bu bölümün sonuna geldik. Umarım beğenmişsinizdir. Yorumlarınızı bekliyorum ⭐ destek olursanız çok sevinirim ✨ 🌸

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

41okunma 8beğeni 3yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…