ÖLÜME AŞK kitap kapağı

9. bölüm / 18

Bölüm 7

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: Bölüm 7

Sabah alarmımın sesiyle gözlerimi açtım. Elimi yastığımın altına sokup telefonumu bulmaya çalıştım. Birkaç başarısız denemeden sonra telefonu bulup alarmı kapattım.
Saat 07.35'ti.
"Beş dakika daha," diye mırıldanıp yorganı başıma çektim.
Tam gözlerimi kapatmıştım ki kapım tıklatıldı.
"Alara, kalktın mı?"
Aras.
"Hayır, hâlâ uyuyorum!"
"Kahvaltini yiyim mi?"
Yataktan fırlayıp kapıya koştum.
"Dokunma kahvaltıma!"
Kapının diğer tarafından kahkaha sesi geldi.
"Demek uyanmışsın. Günaydın, abla!"
"Bir gün seni gerçekten öldüreceğim."
"Önce okula geç kalmamayı öğren."
Aras'ın uzaklaşan ayak seslerini duyunca başımı kapıya yasladım.
Bu çocukla aynı evde yaşamak gerçekten sabır testi gibi bir şey.
Üzerime siyah bir kazak ve kot pantolonumu giydim. Saçlarımı tarayıp çantamı hazırladıktan sonra mutfağa geçtim.
Aras masada oturmuş kahvaltısını yapıyordu.
"Sonunda teşrif ettiniz," dedi beni görünce.
"Konuşma da ekmeği uzat."
Ekmeği bana doğru itti. Kahvaltı boyunca gün içinde yapmam gereken şeylerden bahsettik. Sonunda çantamı alıp evden çıktım.
Üniversiteye vardığımda İdil, Mert ve Kerem girişte bekliyordu.
İdil beni görür görmez yanıma geldi.
"Aloş, bugün derste uyumak yok, tamam mı?"
"Ben ne zaman derste uyudum?"
Üçü aynı anda bana baktı.
"Tamam, sustum," dedim.
Mert kolunu Kerem'in omzuna attı.
"Bugün arkadaşımızın ders dinleme becerilerini geliştireceğiz."
Kerem kolunu üzerinden attı.
"Önce kendi becerilerini geliştir."
Onlara gülerek sınıfa doğru yürüdüm.
Koridorda Aron'u gördük. Yanında Arel ve Eva vardı. Bizi fark edince Aron elini kaldırarak selam verdi.
"Günaydın."
"Günaydın," diye karşılık verdim.
Eva gülümseyerek yanıma geldi.
"Alara, bugün birlikte oturalım mı?"
"Tabii."
Birlikte sınıfa girdik. Arel de bizimle geldi. Hoca henüz gelmediği için herkes kendi arasında konuşuyordu.
Eva çantasını sıranın üzerine bıraktı.
"Bu okulda herkes birbirini tanıyor mu?"
Mert hemen cevap verdi.
"Hayır, ama biraz daha kalırsan Kerem herkesi eleştirdiği için tanırsın."
Kerem ona döndü.
"Senin hakkında konuştuğum kadar kimse hakkında konuşmuyorum."
Arel güldü.
"Sanırım buraya alışmamız uzun sürmeyecek."
"Sen daha Mert'in bütün saçmalıklarını duymadın," dedim.
Mert elini göğsüne koydu.
"İnsanların beni yanlış anlaması gerçekten üzücü."
"Kimse seni yanlış anlamıyor," dedi Aron. "Gayet net anlaşılıyorsun."
Sınıf kahkahaya boğuldu.
Ders başladığında hepimiz yerlerimize geçtik. İki ders boyunca öğretmeni dinledik, notlar aldık. Uzun teneffüste ise hep birlikte koridora çıktık.
İdil telefonuyla ilgilenirken Mert ve Kerem kantine gitmeye karar verdi. Eva da bir arkadaşına uğrayacağını söyleyerek yanımızdan ayrıldı.
Ben çantamdan defterimi çıkarmaya çalışırken birkaç kâğıdım yere düştü.
"Harika," diye söylendim.
Eğilip kâğıtları toplamaya başladım. Yanıma biri çömeldi ve yerdeki son kâğıdı benden önce aldı.
Arel'di.
"Sanırım bunlar senin."
Kâğıdı uzatırken gülümsedi.
"Teşekkür ederim."
"Rica ederim."
Kâğıtları defterimin arasına yerleştirdim.
"Bu arada, üniversiteye alışabildin mi?" diye sordum.
Arel ellerini cebine soktu.
"Fena değil. Aron'dan daha kolay alışacağımı düşünüyorum."
"Neden?"
"Çünkü o insanlarla tanışmayı pek sevmiyor."
Arkamızdaki sınıftan Aron'un sesi geldi.
"Seni duyabiliyorum, Arel."
Arel başını çevirip kardeşine baktı.
"Duy diye söyledim zaten."
Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.
Arel yeniden bana döndü.
"Sen hep böyle misin?"
"Nasıl?"
"Bir şey olduğunda hemen cevap verebilen biri."
Bir an düşündüm.
"Sanırım. Ama bazen sonradan pişman oluyorum."
"Neden?"
"Çünkü bazen düşünmeden konuşuyorum."
Arel güldü.
"En azından bunu kabul ediyorsun."
"Sen de çok konuşuyorsun."
"Ben sadece sorularına cevap veriyorum."
"Şimdi de kendini savunuyorsun."
İkimiz de güldük.
Sohbetimiz beklediğimden daha rahat ilerliyordu. Arel, Aron gibi daha az konuşan biri değildi. Sorular soruyor, kendi düşüncelerini anlatıyor ve karşısındakini gerçekten dinliyordu.
Bir süre sonra okuldan, derslerden ve boş zamanlarımızda neler yapmaktan hoşlandığımızdan bahsettik.
"Psikoloji okumayı neden seçtin?" diye sordu Arel.
Omuz silktim.
"İnsanları anlamayı seviyorum. Tabii bazen insanları anlamak mümkün olmuyor ama yine de ilgimi çekiyor."
"Özellikle anlaması zor olanları mı?"
"Mesela Mert'i anlamaya çalışmak başlı başına bir araştırma konusu."
Arel kahkaha attı.
"Bu konuda sana başarılar diliyorum."
Tam cevap verecektim ki zil çaldı.
"Sanırım derse dönmemiz gerekiyor," dedim.
Arel ayağa kalkıp elini uzattı. Önce şaşırdım, sonra elini tutarak ayağa kalktım.
"Teşekkürler."
"Her zaman."
Birlikte sınıfa girdik. Aron bizi görünce kaşlarını hafifçe kaldırdı.
"Ne konuşuyordunuz bu kadar?"
Arel yerine oturdu.
"Alara'nın Mert hakkındaki bilimsel araştırmasını dinliyordum."
Aron bana döndü.
"Sonuçlara katılıyorum."
"İkiniz de çok ayıpsınız," diye seslendi Mert arka sıradan.
Kerem başını salladı.
"En azından bir konuda hemfikiriz."
Gülerek yerime oturdum.
Ders boyunca ara sıra arkadaşlarımla konuşmaya devam ettik. Günün geri kalanı da bu şekilde geçti. Arel'le birkaç kez daha sohbet ettik ve her seferinde konuşacak yeni bir şey bulduk.
Okul çıkışında herkes kendi yoluna gitmek için hazırlanırken Arel yanıma geldi.
"Bugün konuşmak güzeldi, Alara."
Gülümsedim.
"Benim için de. Yarın görüşürüz."
"Yarın görüşürüz."
Aron ve Eva'yla birlikte uzaklaşırken ben de İdil'in yanına döndüm.
"Ne konuştunuz bu kadar?" diye sordu hemen.
"Arel'le mi? Normal şeyler."
İdil gözlerini kıstı.
"Normal şeyler, öyle mi?"
"İdil, başlama."
Gülerek koluma girdi.
"Tamam, tamam. Daha bir şey demedim."
Birlikte üniversiteden çıktık.
Bugün oldukça sıradan bir gündü. Yeni insanlarla konuşmuş, gülmüş ve derslerimi dinlemiştim.
Ama eve dönerken Arel'in düşündüğümden daha eğlenceli biri olduğunu fark ettim.
Ve sanırım onunla arkadaş olmak hiç de zor olmayacak.
Eve geldiğimde çantamı koltuğun üzerine bırakıp ayakkabılarımı çıkardım. Aras'ın odasından bir şeyler izlediği duyuluyordu. Ben de odama geçip üzerimi değiştirecektim ki telefonum çalmaya başladı.

Arayan İdil'di.

“Efendim, ido?” diye açtım telefonu.
“Alara, sana bir şey soracağım ama kızma.”
Kaşlarımı çattım. "He söyle ne yaptın?”
“Benim ders notlarım sende mi?”
“Hayır. Niye bende olsun?”
“Çünkü çantamda yoklar.”
“İdil, ben senin notlarını niye alayım?”
“Tamam, hemen sinirlenme! En son sınıfta çıkarıp masanın üzerine koymuştum. Sonra Arel'le konuşmaya gittim, dönüşte de çantamı topladım. Belki orada kalmıştır diye düşündüm.”
Bir an duraksadım. “Bugün notlarını en son kimin yanında gördün?”
“Aron'un yanındaydım ya, onun masasına da bırakmış olabilirim. Of, kesin onda kaldı!”
İstemeden güldüm. “Sen bir gün de eşyalarını kaybetmeden eve dön, İdil.”
“Çok komiksin. Şimdi ben ne yapacağım? Yarın o notlar lazım.”
“Aron'dadır belki. Mert'ten numarasını alsana.”
İdil'in sesi bir anda değişti. “Aron'un numarasını mı alacağım ben? Git sen al.”
"Niye be."
"Sen al." Dedi ve telefonu kapattı.
Ben yatağıma oturup Mert'in sohbetini açtım.
Ben: Mert, Aron'un numarası sende var mı?
Cevap çok geç gelmedi.
Mert:Var. Hayırdır, ne yaptın adama?
Ben: Hiçbir şey yapmadım. İdil notlarını onda unutmuş olabilir. Aron' a sormaya utanıyor galiba. Beni aradı sen yaz dedi falan.
Mert:Tabii. Notlar. Güzel bahane
Ben: Mert, numarayı gönder.
Mert:Tamam tamam, sinirlenme. Gönderiyorum.
Birkaç saniye sonra ekranda tanımadığım bir numara belirdi. Rehberime Aron diye kaydettim. Sohbet ekranını açtım, yazmak için klavyeyi çıkardım ama bir süre öylece bekledim. Sonuçta sadece notları soracaktım. Bu kadar düşünmenin ne anlamı vardı?
Ben: Merhaba, Aron. Ben Alara.
Mesaj gönderildi.
Telefonu yatağın üzerine bırakıp ayağa kalktım. Tam odadan çıkacakken ekran aydınlandı.
Aron: Merhaba, Alara. Bir sorun mu var?
Ben: İdil ders notlarını bugün sınıfta unutmuş olabileceğini söyledi. Yanında kalmış olabilir mi diye soracaktım.
Bir süre cevap gelmedi.
Sonunda yeni bir mesaj geldi.
Aron: Evet, notlar bende. Masanın üzerinde kalmıştı. Yarın ona veririm.
Ben: Tamam, teşekkür ederim. Rahatsız ettim kusura bakma.
Aron: Rahatsız etmedin.

Mesajı okuyunca nedenini bilmediğim bir şekilde gülümsedim. Sonra aklıma başka bir şey geldi. Aslında bugün Arel'le konuşurken de aklımdan geçen birkaç şeyi Aron'a sormak istemiştim. Ama şimdi durup dururken aramak garip olur muydu?
Telefonu elimde çevirdim. Sonunda karar verip yazdım.
Ben: Bir şey daha sorabilir miyim?
Aron: Sorabilirsin.
Bir süre mesaj kutusuna baktım. Sonra yazdım.
Ben: Müsaitsen seni arayabilir miyim?
Mesajı gönderdikten sonra telefonu elimde tutmaya devam ettim. Cevap gelene kadar beklemek istemediğim için komodinin üzerindeki suyu aldım. Bir yudum içmiştim ki telefon yeniden titredi.
Aron: Müsaitim. Arayabilirsin.
Ekrana birkaç saniye baktım. Ardından arama tuşuna bastım. Telefon iki kez çaldıktan sonra açıldı.

"Efendim."
"Aron notlar için teşekkür ederim."
"Rica ederim."
"Bir şey daha isticektimde. İdil için notların ekran görüntüsü alıp atabilir misin? Hanım efendi çalışıyorda."
"Tabi ki. Hemen atıyorum."
Telefonu kapatmadan SS leri gönderdi.
"Çok teşekkürler."
Aron tam cevap vericekken arkadan bir ses geldi. "Abiii gel lan. Yardım et." Diye. Dayanamayıp güldüm. "Bir dakika Eva bağırıyorda."
"Sorun değil. Git yardım et kıza."
Aron birsey daha diyecekti ki Eva teledonu aldı. "Naber alaraaa."
"İyi senden." Dedim gülerek.
“Ben de iyiyim. Aron'u aradığına göre önemli bir şey var sandım ama meğer not meselesiymiş.” dedi Eva.
“Evet, İdil'in notları lazımdı. Bir de sağ olsun, ekran görüntülerini attı.”
Eva telefonun diğer ucunda kıkırdadı.
“Aron'un birine böyle yardım ettiğini görmek duygulandırdı beni.”
“Eva!” diye Aron'un sesini duydum uzaktan.
“Ne var abi? Alara'yla konuşuyorum!”
“Telefonumu geri ver.”
“Bir dakika ya!”
Kendimi tutamayıp güldüm. Bunların kardeşlik ilişkisi düşündüğümden daha hareketliydi.“Her zaman böyle misiniz?” diye sordum.“Daha beteriz,” dedi Eva hiç düşünmeden. “Arel de burada olsa şimdi ikisi beni suçlamaya başlamıştı.”
“Ben de duyuyorum bu arada,” diye seslendi Aron.
“Duy zaten!”
Arka planda bir şeylerin hareket ettiğini, ardından Aron'un Eva'ya bir şeyler söylediğini duydum ama ne dediğini anlayamadım.
Eva tekrar bana döndü.
“Bu arada, yarın okulda görüşürüz değil mi?”
“Sanırım. Neden?”
“Öyle, sordum. Belki teneffüste beraber otururuz. Seni biraz daha tanımak istiyorum.”
“Olur tabii.”
“Güzel! O zaman şimdi abimi kurtarayım, yoksa başımın etini yiyecek.”
“Bence de kurtar onu.”
“Sen de onun tarafını tutma ama!”
Gülerek başımı salladım. Beni göremese de yaptığımı anlamış gibi söylendi.
“Tamam, tamam. Görüşürüz Alara!”
“Görüşürüz Eva.”
Telefon yeniden Aron'a geçti.

“Özür dilerim,” dedi. Sesinden hafifçe güldüğü anlaşılıyordu. “Telefonumu ele geçirdiğinde geri almak biraz zor oluyor.”
“Fark ettim. Ama eğlenceliymiş.”
“Sen öyle diyorsan.”
“Eva'nın yanında senin pek söz hakkın yok galiba.”
“Bunu kimseye söyleme. İtibarım zedelenir.”
Bu kez kahkahamı tutamadım.
“Merak etme, aramızda kalacak.”
“Buna güveniyorum.”
“Ben kaçayım artık. Notları gönderdiğin için tekrar teşekkürler.”
“Rica ederim. İyi akşamlar, Alara.”
“Sana da. Görüşürüz.”
Telefonu kapattığımda yüzümde hâlâ bir gülümseme vardı. Eva'yla doğru düzgün tanışmamıştık bile ama kızın enerjisi telefondan taşıyordu.
Telefonumu yatağın üzerine bırakıp İdil'e mesaj attım.
Alara: Notların ekran görüntülerini aldım. Yarın bana borçlusun.
İdil: NE BORCU YA?
Alara: Notlarını senin yerine ben kurtardım hanımefendi.
İdil: ALOŞŞŞ SEN BİR TANESİN.
Alara: Biliyorum, çok geç fark ettin.
İdoo:♥♥♥

Telefonu bırakıp üzerimi değiştirdim. Yarın erkenden kalkmam gerekiyordu ve İdil'in notları sayesinde en azından bu gece kafam rahat edecekti.
Yatağa uzanırken Eva'nın yarın okulda benimle oturmak istediğini hatırladım. Onu daha yakından tanımak fena olmazdı.
Sonuçta yeni insanlarla tanışmakta bir sakınca yoktu.
Yalnız, Eva'nın abisiyle telefonda konuşurken bu kadar güleceğimi tahmin etmemiştim.

Umarım bu bölümü beğenmişsinizdir. Yorumlarınız bekliyorum 💕 🥰

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

90okunma 14beğeni 4yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…